- Εγκέφαλος, Συνείδηση και Κβαντική Μηχανική - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.

Από την κβαντική αποσυνοχή, λοιπόν , ανακύπτει το θεμελιώδες πρόβλημα της μέτρησης :

Δεν πρέπει, arte , να εξηγήσουμε στον αναγνώστη , έστω και πολύ συνοπτικά , τι σημαίνουν τα προηγούμενα που ανέφερες ;

Ας κάνω μια προσπάθεια μήπως , μπορούμε με αυτά που λες παραπάνω , καταφέρομε να γίνομε κατανοητοί :

Η θεώρηση αυτή έρχεται σε αντίθεση με την καθιερωμένη ερμηνεία της Κοπεγχάγης στο συγκεκριμένο σημείο που η τελευταία θεωρεί πως οι μακροσκοπικές μετρητικές συσκευές έχουν κλασική συμπεριφορά

Άρα πρέπει να εξηγήσουμε ποια είναι η ερμηνεία της Κοπεγχάγης .

Για να μην ξεκινήσουμε από το "άλφα" ας υποθέσουμε ότι στον αναγνώστη . . . όλα τα προηγούμενα είναι γνωστά . . . και ας αρχίσουμε να εξηγούμε από ένα σχετικά προχωρημένο σημείο :

Μια φορά κι’έναν καιρό . . . ο Niels Bohr αντιμετώπισε τα διλήμματα που έθετε η μέτρηση . Η προσέγγισή του , που την ενστερνίστηκαν οι περισσότεροι ενεργοί φυσικοί , έγινε γνωστή ως ερμηνεία της Κοπεγχάγης της κβαντικής μηχανικής , από την πόλη όπου εργάστηκε και έζησε .

Η βασική της θέση είναι ότι η περιγραφή που δίνουμε για τον μικροσκοπικό κόσμο μειονεκτεί εξαιτίας της ατέλειας της γλώσσας μας , η οποία στηρίζεται στις πληροφορίες που μας παρέχουν οι αισθήσεις μας .

Ο κόσμος έχει ένα κλασικό τμήμα , αποτελούμενο από την πράξη μέτρησης , και ένα κβαντικό , το αντικείμενο που μετράμε .

Μ’ άλλα λόγια , ο κόσμος που παρατηρούμε φαίνεται να είναι ανεξάρτητα πραγματικός , αιωρείται όμως πάνω από έναν "μη πραγματικό" μικροσκοπικό κόσμο . Δεν υπάρχει διαφυγή απ’ αυτόν τον περιορισμό . Συνεπώς , δεν μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα περιγράψουμε τις κβαντικές διαδικασίες όπως είναι πραγματικά .

Ο στενός συνεργάτης του Bohr , Werner Heisenberg διατεινόταν : “Η ελπίδα ότι νέα πειράματα θα μας οδηγήσουν σε αντικειμενικά συμβάντα στο χρόνο και στο χώρο είναι τόσο καλά θεμελιωμένη περίπου όσο και η ελπίδα ότι θα ανακαλύψουμε το τέλος του κόσμου στις ανεξερεύνητες περιοχές της Ανταρκτικής” .

Αντίθετα , οι αναλύσεις μας μπορούν να εκφραστούν μόνο με τη βοήθεια των αναγκαίων μακροσκοπικών παρατηρήσεων που κάνουμε στον κόσμο . Αν αυτή η ερμηνεία της κβαντικής μηχανικής εξωθηθεί στα άκρα (πράγμα που υποστήριζε ο ίδιος ο Bohr) , αρνείται την αντικειμενική πραγματικότητα των φαινομένων που δεν υπόκεινται σε μέτρηση :

“Δεν υπάρχει κβαντικός κόσμος . Υπάρχει μόνο μια αφηρημένη κβαντική περιγραφή” .

Ακόμα και η απλή υπόθεση ότι τα "στοιχειώδη σωματίδια" , είναι άξια αναθέματος για τους περισσότερους φυσικούς , χημικούς και μοριακούς βιολόγους . Οι χημικοί και οι μοριακοί βιολόγοι , που έχουν πειστεί για την πραγματικότητα των ατόμων , θα θεωρούσαν καθαρή αίρεση κάθε τέτοια σκέψη . Και όμως , η κβαντική θεωρία , στην οποία βασίζονται όλα τα μοντέλα τους , ελάχιστα υποστηρίζει τέτοιες ιδέες . Πρόκειται για τη σύγχρονη εκδοχή της πασίγνωστης άρνησης του Επισκόπου Μπέρκλεϋ να δεχτεί ότι το δέντρο στην τετράγωνη αυλή του New College της Οξφόρδης εξακολουθεί να υπάρχει όταν αυτός του στρέφει την πλάτη .

Κατά την ερμηνεία της Κοπεγχάγης , κάθε παρατήρηση πρέπει να αναχθεί στα μακροσκοπικά της συμφραζόμενα . Η καθαυτό διαδικασία της μέτρησης αποκτά προφανώς μεγάλη σημασία στην κβαντική θεωρία , ενώ είχε αγνοηθεί πλήρως στην κλασική φυσική .

Eξηγήσαμε λοιπόν , ποια είναι η ερμηνεία της Κοπεγχάγης .

Ας προχωρήσουμε παρακάτω :

Με την ανάπτυξη της κβαντικής μηχανικής από τον Heisenberg αναδύθηκε άλλο ένα ασυνήθιστο γνώρισμα :

Ήταν η περίφημη αρχή της απροσδιοριστίας του 1927 , σύμφωνα με την οποία υπάρχει κάποιο όριο στην ακρίβεια των μετρήσεων , ένα όριο ενσωματωμένο στη φύση .

Φανταστείτε ένα αντικείμενο , όπως ένα ηλεκτρόνιο που κινείται μέσα στο χώρο . Κατά την κλασική φυσική έχει θέση και ορμή , που μπορούμε να τις μετρήσουμε και τις δύο ταυτόχρονα .

Απλουστευμένη , η αρχή του Heisenberg λέει ότι είναι αδύνατο στο υποατομικό βασίλειο να γνωρίζει κανείς ταυτόχρονα και με ακρίβεια τη θέση και την ορμή του ηλεκτρονίου . Αν επιθυμεί να μετρήσει την ακριβή θέση κάποια στιγμή , τότε η ορμή του ηλεκτρονίου (ή , πράγμα ισοδύναμο , η ταχύτητά του) δεν μπορεί να γίνει γνωστή με οποιαδήποτε βεβαιότητα . Και αντιστρόφως .

Η αρχή αποτελεί αντανάκλαση του παράδοξου της δυαδικότητας κύμα – σωματίδιο : η θέση είναι σε μεγάλο βαθμό σωματιδιακή ιδιότητα , ενώ τα κύματα δεν έχουν ακριβή εντοπισμό . Όσο περισσότερα γίνονται γνωστά για τον κυματικό χαρακτήρα τόσο λιγότερα μπορούν να ειπωθούν για τις σωματιδιακές ιδιότητες .

Για να το αντιληφθούμε , ας φανταστούμε τι συμβαίνει όταν προσδιορίζεται η θέση του ηλεκτρονίου . Θα μπορούσαμε να κάνουμε τη μέτρηση αφήνοντας ένα φωτόνιο να συγκρουστεί μαζί του . Ενώ όμως θα μπορούσαμε να συναγάγουμε με κάποια βεβαιότητα τη θέση του ηλεκτρονίου από την τροχιά του φωτονίου που θα προκύψει , με τη διαδικασία αυτή μεταδώσαμε άγνωστη ποσότητα ορμής από το φωτόνιο στο ηλεκτρόνιο . Ορισμένα κάπως ανάλογα φαινόμενα του καθημερινού κόσμου μας είναι οικεία : η ίδια πράξη μέτρησης της πίεσης ενός λαστίχου αφήνει λίγο αέρα να διαφύγει , οπότε αλλάζει η πίεση .

Η αρχή της απροσδιοριστίας σημαίνει , σε γενικούς όρους , ότι όσο ακριβέστερα γνωρίζουμε τη μετρηθείσα τιμή ενός μεγέθους , τόσο μεγαλύτερη είναι η αβεβαιότητα για ένα άλλο “συζυγές” μέγεθος . Η σταθερά της αναλογίας που συνδέει τις δύο απροσδιοριστίες είναι ο παλιός μας φίλος , η σταθερά του Planck , που είναι τόσο μικρή , ώστε για αντικείμενα , όπως οι μπίλιες του μπιλιάρδου ή το μήλο του Νεύτωνα , είναι στην ουσία μηδέν . Συνεπώς , δεν υπάρχει περιορισμός στις ταυτόχρονες μετρήσεις θέσης και ταχύτητας για τα αντικείμενα που περιγράφει η νευτώνεια (και η σχετικιστική) μηχανική .

Η αρχή του Heisenberg έχει επιπτώσεις στη μέτρηση του χρόνου . Ακριβώς όπως δεν μπορούμε να γνωρίζουμε ταυτόχρονα τη θέση και την ορμή ενός υποατομικού σωματιδίου με ακρίβεια , έτσι υπάρχει όριο και στην ακρίβεια με την οποία μπορούμε να μετρήσουμε την ενέργεια σε δεδομένο χρονικό διάστημα . Η αρχή συνδέει αυτά τα δύο μεγέθη ακριβώς όπως συσχετίζει τις αμοιβαίες απροσδιοριστίες θέσης και ορμής . Η ακριβής μέτρηση της ενέργειας ενός ατόμου σε μια ιδιαίτερη κβαντική κατάσταση μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο αν καταβληθεί το τίμημα της απροσδιοριστίας σχετικά με το χρόνο που παραμένει σ’ αυτήν την κατάσταση , μ’ άλλα λόγια το χρόνο (διάρκεια) ζωής του . Αν όμως η διάρκεια ζωής του είναι με μεγάλη ακρίβεια γνωστή , τότε δεν μπορεί να υπάρξει καμιά βεβαιότητα στη γνώση της ενέργειάς του . Η αρχή της απροσδιοριστίας ενέργειας – χρόνου έχει σοβαρό αντίκτυπο στην κοσμολογία . Μερικοί πιστεύουν ότι μπορεί να αποτελεί το κλειδί για το πώς πρωτοξεκίνησε το χτύπημα του ρολογιού του χρόνου .

Φίλη arte , νομίζω ότι κάλυψα ένα μικρό κομμάτι της διευκρίνησης , που οφείλαμε να δώσουμε στους αναγνώστες με τη φράση σου :

“To προβλημα της υπαρξης ενος φυσικο-υλικου-σωματος εγκεφαλου, λυνεται απο την κβαντικη αποσυνοχή , αλλα τοτε ανακυπτει το θεμελιωδες : Προβλημα της μετρησης .”

Αλλά δεν τελειώσαμε εδώ : Θα έπρεπε να συνεχίσω με τη διαμάχη Bohr – Αϊνστάιν , στην οποία (διαμάχη) ο Αϊνστάιν δεν μπορούσε να δεχτεί την αρχή της απροσδιοριστίας ως θεμελιακό δεδομένο της φύσης . Προτιμούσε να πιστεύει ότι η κβαντική μηχανική ήταν στην πραγματικότητα μια μαθηματική συνταγή για να προβλέπονται με στατιστικό τρόπο τα αποτελέσματα πολλών πειραμάτων , αντί να είναι η καλύτερη δυνατή έκφραση ενός μεμονωμένου πειράματος .

Αλλά δεν θα συνεχίσω . . .

Όλα τα προηγούμενα τα ανέφερα για να σου εξηγήσω , φίλη arte , πόσο εύκολο είναι να γλυστρήσει κανείς εκτός ροής του διαλόγου , βάζοντας ένα ερώτημα ή ζητώντας μία διευκρίνιση μη συμβατή ως προς το θέμα που πραγματευόμαστε .

quote:

---

killuminati
Ας συνεχίσουν τις προσπάθειες, ο Θεός θα τους βλέπει και θα γελάει.

---

*

Φίλε Sesostris

Σ'ευχαριστώ για την επέμβαση - παρατήρησή σου .

Οψόμεθα για την συνέχεια .

Γιατί έχω απορρίψει ως βάση της νόησης την προφανή κομψότητα των αξιωματικών και συντακτικών συστημάτων ;

Τα αξιωματικά συστήματα συχνά φαίνεται ότι παρέχουν τις σωστές ενδείξεις για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η νόηση , ειδικά όταν χρησιμοποιούνται ταυτόχρονα με τη φυσική .

Είναι όμως κοινωνικά κατασκευάσματα που προκύπτουν από τη σκέψη , και όχι η βάση της σκέψης .

Οι ρίζες τους βρίσκονται στη μαθηματική λογική του 19ου αιώνα . Άκμασαν χάρη στον David Hilbert , Διαμορφώθηκαν και περιχαρακώθηκαν από τον Gödel , και συχνά κατανοούνται με έναν τυπολογικό ή εσσενσιαλιστικό τρόπο . Δεν αποτελούν ένα καλό μοντέλο της νόησης , διότι η νόηση προϋπάρχει ώστε να τα δημιουργεί και να τα καθοδηγεί .

Η συνείδηση είναι απαραίτητη για τη διατύπωσή τους , όπως είναι και για τον πλατωνισμό τον οποίο μερικές φορές εμπνέουν , αλλά τα γεγονότα δείχνουν ότι η συνείδηση δημιουργήθηκε με εξελικτικά και όχι με τυπολογικά μέσα .

Ο Δαρβίνος είχε δίκιο : η μορφολογία οδήγησε στη νόηση .

Τι οδηγησε την εξελιξη, την φυσικη επιλογη, την μορφολογια, στην δημιουργια συνειδησης;
Μήπως το γεγονός ότι υφίσταται το "χρηματηστήριο αξιών;"

ΥΓ.
Και βέβαια με το υπάρχω ώς άλλης τάξης από το δεν (ή παύω να) υπάρχω, πάει το ζώ από το να μη ζω, το αναπαράγομαι από το δεν, το οργανώνομαι απο το ανοργάνωτο, το έξυπνο από το απλά εξαρτημένο αντανακλαστικό και ποιος-ξέρει-τι από το έξυπνο.

Ποιοι μιλούσαν για ύφος 1894.3 καρδινάλιων πρόσφατα να δεις....