- Γήινες και εξωγήινες συμπεριφορές και σκέψεις... - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
Ολη τη μερα ψελνω,πανω στο δενδρο!
Όσο για το ότι είναι αιρετικός, νομίζω πως βάσιμα θα υποστηρίξω ότι στη σκέψη μας έρχονται φορές που γινόμαστε όλοι αιρετικοί. 
Έλα, φίλε μου, ξέρεις καλύτερα από μένα ότι ο κόσμος χρειάζεται ένα είδος ευσπλαχνίας και κατανόησης που να συγχωρεί και να αγκαλιάζει τους πάντες...
Χαίρομαι πολύ που σε ξαναβλέπω κοντά μας, καληνύχτα,
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
Edited by - Unseen on 29/02/2008 02:50:05
quote:
Ο Νους μας, με τι θρεφεται?
Ο Νους θρέφεται από αυτό που είμαστε . Και εμείς τρεφόμαστε από αυτόν
Είναι/Είμαστε μια ροή που δεν σταματά
αλλά ...δεν το καταλαβαίνω βρε Εσώπουλα , αυτό το κόλλημα με την Αλήθεια και την Πλάνη
Τι έγινε με το Γνώθι εαυτόν ?, ή σας είναι δύσκολο να δεχτούμε ότι μπορεί να είμαστε το ίδιο ψεύτικοι και αληθινοί σε μια ροή όπου το ζητούμενο είναι να «σπας τα σύνορα»
quote:
Το προβλημα που εχει ο ανθρωπος εχει σχεση με την αμαρτια, σκια ριπτομενη επι των οριων.
μωρέ… Αυτό τους λέω και εγώ , θα πρέπει να το δουλέψουν λίγο το «δεν τα κατάφερε»... (αλλά δεν με ακούνε..)
Το πρόβλημα με τον Καζαντζάκη είναι … ότι δεν αισθάνεται αυτή την δύναμη που αισθάνονται τα μαγόπουλα ….αυτή την κυριαρχία στην ζωή που ίσως και να καταλήγει σε μια ισoς προς ισος αντιμετώπιση με τον θάνατο …… και έτσι απομακρύνεται από την ¨ελπίδα ...
quote:
Εμεις απανταμε στα λεγομενα υπο του Καζαντζακη, σπασε εσυ πρωτος τα συνορα που βαζεις στον ανθρωπο κι ασε εμας να ελπιζομε.
Don’t worry , θα φάμε μερικές , θα ρίξουμε άλλες τόσες… (ίσως να δημιουργήσουμε και τα δικά μας καύσιμα ..."αληθινά και ψεύτικα ) αλλά πιστεύω ότι θα τα καταφέρουμε… 
Γιώργος
..test pilot (και με γαλόνια..) 
quote:
Ο Νους θρέφεται από αυτό που είμαστε . Και εμείς τρεφόμαστε από αυτόν
Φίλε Γιώργο, συμφωνώ με αυτό που αναφέρεις.
Ο Νους τροφοδοτείται από εμάς με αυτό που του επιτρέπουμε εμείς να λάβει και να επεξεργασθεί.
Λαμβάνει τα διάφορα ερεθίσματα με τον τρόπο με τον οποίο τον έχουμε εκπαιδεύσει να τα λαμβάνει, τα επεξεργάζεται με τον τρόπο που τον έχουμε εκπαιδεύσει να επεξεργάζεται τα στοιχεία και στην συνέχεια μας δίνει την τροφή εκείνη την οποία τον έχουμε μάθει να μας δίνει.
Η όλη διαδικασία λοιπόν είναι σχεδόν μηχανική κι αμφίδρομη.
Κατ' αυτόν τον τρόπο δημιουργούνται τα νοητικά μας καλούπια, οι μηχανικές μας αντιδράσεις, οι φοβίες μας, οι προσκολλήσεις μας κι οι συγκεκριμένοι τρόποι θέασης των πραγμάτων.
Σίγουρα ο Νους είναι ένα εργαλείο κι ένα "δώρο" που έχει δοθεί στον άνθρωπο με πολλές ωφελιμιστικές δυνατότητες για αυτόν.
Το να γνωρίσεις τον εαυτό σου στην πραγματική του υπόσταση και να δεις τι στοιχεία Πλάνης κι Αλήθειας απαντώνται σ' αυτόν, είναι ένα στάδιο το οποίο είναι απαραίτητο για να μπορέσεις να αντιληφθείς και να διακρίνεις την Πλάνη και την Αλήθεια σε μεγαλύτερο επίπεδο.
Το αντίθετο δε μπορεί να γίνει.
Βέβαια από κάποιο σημείο κι έπειτα καλείσαι να "σπάσεις τα σύνορα" - όπως σωστά είπες - και να αφήσεις για λίγο πίσω σου το Νου, το Συναίσθημα και τα γνώριμα εργαλεία που κατέχεις και να εμπιστευτείς αυτά που είναι στο προσκήνιο...
Έχουμε το θάρρος για αυτό ή όχι;
In anticipation of my resurrection...
Οντότητες πνευματικές που δεν έχουν απλές ικανότητες, αλλά και που επειδή δεν υπακούουν στους νόμους της σάρκας, μπορούν πραγματικά να μας κάνουν κακό, ακόμη κι αν δεν το θέλουν…
Είναι όπως λέμε το να αγγίξεις τα φτερά της πεταλούδας για να τη θαυμάσεις και την ίδια στιγμή τα καταστρέφεις, οδηγώντας την στον θάνατο, για να μην μιλήσουμε για κακόβουλά όντα…Ο Θεός έθεσε όρια, όχι για να περιορίσει, αλλά, για να διασφαλίσει το ακέραιον του πλάσματος του, έως την μετάβαση του στο επόμενο επίπεδο.
Η ασφάλεια της σάρκας μας απέναντι στις οντότητες του αστρικού κόσμου, επί παραδείγματι, είναι μια αλήθεια, καθώς στο αστρικό πεδίο, κυκλοφορούν όντα που πραγματικά μπορούν να προκαλέσουν ανήκεστο βλάβη…Αν θυμηθούμε αυτό που λέγεται «πάτημα ίσκιου», τα όντα που αναφέρονται ως καλλικάντζαροι που κλέβουν φωνές και κάνουν ζημιά έως παραλογισμό σε άτομα, έχουμε απτά δείγματα τέτοιων λάθος ξεπερασμένων ορίων…
Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι όταν η Εκκλησία τον αφόρισε ως αιρετικό, εκείνος έδωσε την γνωστή απάντηση «Μου δώσατε μια κατάρα, Άγιοι Πατέρες, σας δίνω μια ευχή: Σας εύχομαι να ‘ναι η συνείδησή σας τόσο καθαρή όσο η δική μου και να ‘στε τόσο ηθικοί και θρήσκοι όσο είμαι εγώ»
Αλήθεια τι μπορείτε να αντιληφθείτε από το παρακάτω κείμενο ;
" Γιατί ο Θεός μας δεν είναι ένας αφηρημένος στοχασμός, μια λογική ανάγκη, ένα αρμονικό αψηλό οικοδόμημα από συλλογισμούς και φαντασίες .
Δεν είναι ένα κατακάθαρο, ουδέτερο, μήτε αρσενικό μήτε θηλυκό, άοσμο, αποσταγμένο κατασκεύασμα του μυαλού μας .
Είναι άντρας και γυναίκα, θνητός κι αθάνατος, κοπριά και πνέμα. Γεννάει, γονιμοποιεί και σκοτώνει, έρωτας μαζί και θάνατος, και πάλι ξαναγεννάει και σκοτώνει απλόχωρα χορεύοντας πέρα από τα σύνορα της λογικής, που αυτή δεν μπορεί να χωρέσει αντινομίες .
Ο Θεός μου δεν είναι παντοδύναμος. Αγωνίζεται, κιντυνεύει κάθε στιγμή, τρέμει, παραπατάει σε κάθε ζωντανό, φωνάζει. Ακατάπαυτα νικιέται και πάλι ανασηκώνεται, γιομάτος αίμα και χώματα, και ξαναρχίζει τον αγώνα .
Είναι όλος πληγές, τα μάτια του είναι γιομάτα φόβο και πείσμα, τα σαγόνια και τα μελίγγια του είναι συντριμμένα. Μα δεν παραδίνεται, ανεβαίνει με τα πόδια, με τα χέρια, δαγκάνοντας τα χείλια, ανεβαίνει ανένδοτος .
Ο Θεός μου δεν είναι πανάγαθος. Είναι γιομάτος σκληρότητα, άγρια δικαιοσύνη, και ξεδιαλέγει, ανήλεα, τον καλύτερο. Δε σπλαχνίζεται, δε νοιάζεται για ανθρώπους και ζώα, μήτε γι΄ αρετές κι Ιδέες. Όλα ετούτα τ΄ αγαπάει μια στιγμή, τα συντρίβει αιώνια και διαβαίνει.
Είναι μια δύναμη που χωράει τα πάντα, που γεννάει τα πάντα. Τα γεννάει, τ΄ αγαπάει, και τ΄ αφανίζει. Κι αν πούμε: ο Θεός είναι ένας άνεμος ερωτικός που συντρίβει τα κορμιά για να περάσει, κι αναθυμηθούμε πώς πάντα μέσα στο αίμα και στα δάκρυα, ανήλεα εξαφανίζοντας τ΄ άτομα, δουλεύει ο έρωτας, τότε λίγο πιότερο προσεγγίζουμε το φοβερό του το πρόσωπο .
Ο Θεός κιντυνεύει. Δεν είναι παντοδύναμος, να σταυρώνουμε τα χέρια, προσδοκώντας τη σίγουρη νίκη δεν είναι πανάγαθος, να προσδοκούμε μ΄ εμπιστοσύνη πώς θα μας λυπηθεί και θα μας σώσει .
Ο Θεός, μέσα στην περιοχή της εφήμερης σάρκας μας, κινδυνεύει ολάκερος. Δεν μπορεί να σωθεί, αν εμείς με τον αγώνα μας δεν τον σώσουμε δεν μπορούμε να σωθούμε, αν αυτός δε σωθεί .
Είμαστε ένα. Από το τυφλό σκουλήκι στο βυθό του ωκεανού ως την απέραντη παλαίστρα του Γαλαξία, ένας μονάχα αγωνίζεται και κιντυνεύει, ο εαυτός μας. Και στο μικρό, το χωματένιο στήθος μας, ένας μονάχα αγωνίζεται και κιντυνεύει, το Σύμπαντο. "
quote:
η λίστα είναι ατελείωτη. Όλες ισχυρίζονται για τον εαυτό τους ότι κατέχουν την αλήθεια. Ποιος όμως αποφασίζει ποιες από αυτές ισχύουν και ποιες όχι; Και ποιος αποφασίζει αν η δική σου άποψη ή η δική μου ή του Καζαντζάκη ή και η πιο αφελής ακόμη είναι λιγότερο ή περισσότερο έγκυρη και γιατί;Τούτο δεν σημαίνει όμως ότι υπάρχει ένα επίπεδο πραγματικότητας και ότι οι άλλες απόψεις είναι απλοϊκές και ανακριβείς εκδοχές αυτού του μοναδικού επιπέδου.
Στην ουσία το ίδιο λεμέ οσο αφορά τους ανθρώπους ο καθένας κρίνει
Και αποφασίζει πια αλήθεια σε εισαγωγικά θα ακολουθησει
Σε ανθρώπινο επίπεδο υπάρχουν πολλές αλήθειες ανάλογα την οπτική
Γωνία που το βλέπει κάποιος .
Στην πραγματικότητα όμως υπάρχει μια αλήθεια που όμως δεν πιστεύω
Ότι την γνωρίζει απόλυτα κανεις .
Πχ το σύμπαν ο κόσμος κτλ κάπως δημιουργήθηκαν υπάρχουν γι αυτό
Διαφορες θεωρίες είτε σε θρησκευτικό ειτε σε επιστημονικό επίπεδο
Ανεξάρτητα το πια θεώρει ο καθένας προσωπικά την πιθανότερη
Το σύμπαν δημιουργήθηκε με κάποιον δικό του τρόπο αυτή είναι η πραγματική αλήθεια είτε πιστεύουμε την χ θεωρία είτε την ψ .
Δεν παίζει ρολο το τι πιστεύουμε εμείς αλλα το τι πραγματικά συνέβη.
Έναν Θεό που είναι όμως όσος ο Θεός δεν θα μπορούσε να τον έχει τόσο κοντά του και τόσο κοντά στη μοναξιά του με τόσο γήϊνες συνήθειες… Έχεις δίκιο πιστεύω, ανακάλυψε ένα θεό διαμέσου του ανθρώπου, γι’ αυτό και τον έκανε φίλο, έναν θεό τόσο ανθρώπινο που να εξηγούσε τις απορίες που είχε και κανείς δεν του εξηγούσε….Έκανε λοιπόν, ένα δικό του θεό και γι’ αυτό , κατά την προσωπική μου άποψη, απομακρύνθηκε από τον πραγματικό Θεό που ζητούσε περισσότερα από μια θέωση των εγκοσμίων. Το λέει άλλωστε κι ο ίδιος «ο θεός μου δεν είναι παντοδύναμος…»
Θα σου παραθέσω, λοιπόν, μια στιχομυθία ενός απλού ανθρώπου (χριστιανού) με τον αυτοκράτωρα Τραϊανό, που ήθελε να δει τον Θεό:
«…Εάν είναι σωστό αυτό που διδάσκετε, ότι ο Θεός σας είναι πανταχού παρών, θα επιθυμούσα πολύ να τον έβλεπα.»
Πράγματι ο Θεός μας είναι πανταχού παρών, κανείς όμως δεν μπορεί να τον δει.Κανένα ανθρώπινο μάτι δεν είναι σε θέση να αντικρύσει την δόξα του.
Η απάντηση δεν φάνηκε ικανοποιητική στον αυτοκράτορα. Αλλά και ο πιστός δεν παραιτήθηκε της συζητήσεως.
Με ετοιμότητα συνεχίζει. « Ε καλά αφού τόσο πολύ επιθυμείς να δεις τον Θεό μας, να μου επιτρέψεις να σου παρουσιάσω έναν από τους απεστλμένους του.
Ο αυτοκράτορας ευχαρίστως συγκατατέθει…. Τον παίρνει λοιπόν, ο πιστός την ώρα που έλαμπε ο ήλιος είς το μέσον του ουρανού και του λέγει:
- «Κοίταξε σε παρακαλώ, τον ήλιο!
- «Δεν μπορώ»,απαντά ο Τραϊανός, «η λάμψη του με θαμβώνει.!»
- « Αλλά εάν δεν μπορείς να υπομείνεις την λαμπρότητα ενός δημιουργήματος του Θεού,πώς έχεις την αξίωση να δεις τον Δημιουργό του;…»
Όταν όλα στενεύουν τόσο πολύ κ ι έρχονται τόσο κοντά, πώς να είναι ο άνθρωπος, μεγαλύτερος από το σύμπαν; Κατά το ερμητικό «ο άνθρωπος είναι ο μικρόκοσμος και το σύμπαν ο μακρόκοσμος, ότι υπάρχει στο μεγάλο, υπάρχει και στο μικρό,κλπ»
Έναν Θεό που είναι όμως όσος ο Θεός δεν θα μπορούσε να τον έχει τόσο κοντά του και τόσο κοντά στη μοναξιά του με τόσο γήϊνες συνήθειες… Έχεις δίκιο πιστεύω, ανακάλυψε ένα θεό διαμέσου του ανθρώπου, γι’ αυτό και τον έκανε φίλο, έναν θεό τόσο ανθρώπινο που να εξηγούσε τις απορίες που είχε και κανείς δεν του εξηγούσε….Έκανε λοιπόν, ένα δικό του θεό και γι’ αυτό , κατά την προσωπική μου άποψη, απομακρύνθηκε από τον πραγματικό Θεό που ζητούσε περισσότερα από μια θέωση των εγκοσμίων. Το λέει άλλωστε κι ο ίδιος «ο θεός μου δεν είναι παντοδύναμος…»
Θα σου παραθέσω, λοιπόν, μια στιχομυθία ενός απλού ανθρώπου (χριστιανού) με τον αυτοκράτωρα Τραϊανό, που ήθελε να δει τον Θεό:
«…Εάν είναι σωστό αυτό που διδάσκετε, ότι ο Θεός σας είναι πανταχού παρών, θα επιθυμούσα πολύ να τον έβλεπα.»
Πράγματι ο Θεός μας είναι πανταχού παρών, κανείς όμως δεν μπορεί να τον δει.Κανένα ανθρώπινο μάτι δεν είναι σε θέση να αντικρύσει την δόξα του.
Η απάντηση δεν φάνηκε ικανοποιητική στον αυτοκράτορα. Αλλά και ο πιστός δεν παραιτήθηκε της συζητήσεως.
Με ετοιμότητα συνεχίζει. « Ε καλά αφού τόσο πολύ επιθυμείς να δεις τον Θεό μας, να μου επιτρέψεις να σου παρουσιάσω έναν από τους απεστλμένους του.
Ο αυτοκράτορας ευχαρίστως συγκατατέθει…. Τον παίρνει λοιπόν, ο πιστός την ώρα που έλαμπε ο ήλιος είς το μέσον του ουρανού και του λέγει:
- «Κοίταξε σε παρακαλώ, τον ήλιο!
- «Δεν μπορώ»,απαντά ο Τραϊανός, «η λάμψη του με θαμβώνει.!»
- « Αλλά εάν δεν μπορείς να υπομείνεις την λαμπρότητα ενός δημιουργήματος του Θεού,πώς έχεις την αξίωση να δεις τον Δημιουργό του;…»
Όταν όλα στενεύουν τόσο πολύ κ ι έρχονται τόσο κοντά, πώς να είναι ο άνθρωπος, μεγαλύτερος από το σύμπαν; Κατά το ερμητικό «ο άνθρωπος είναι ο μικρόκοσμος και το σύμπαν ο μακρόκοσμος, ότι υπάρχει στο μεγάλο, υπάρχει και στο μικρό,κλπ»
quote:Βέβαια από κάποιο σημείο κι έπειτα καλείσαι να "σπάσεις τα σύνορα" - όπως σωστά είπες - και να αφήσεις για λίγο πίσω σου το Νου, το Συναίσθημα και τα γνώριμα εργαλεία που κατέχεις και να εμπιστευτείς αυτά που είναι στο προσκήνιο...
Έχουμε το θάρρος για αυτό ή όχι;
μα το μόνο που υπάρχει στο προσκήνιο ειναι ο Νούς
στο κυμβάλιο δεν λέει στην αρχή ..... ΤΟ ΟΛΟ ΕΙΝΑΙ ΝΟΥΣ , το Σύμπαν ειναι mental ( του νου)
Γιώργος
μωρέ .... για το "mental" το ξέραμε... φρενοκομείο..εντελώς... σου λέω.
quote:
να μου επιτρέψετε να διαφωνήσω για όσα λέτε για τον Καζαντζάκη, όχι μόνο κατάφερε να σπάσει τα σύνορα, αλλά κατάφερε και να αντιληφθεί τον «θεό» διαμέσου του ανθρώπου και όχι «διαμέσου» του ίδιου του Θεού…Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι όταν η Εκκλησία τον αφόρισε ως αιρετικό, εκείνος έδωσε την γνωστή απάντηση «Μου δώσατε μια κατάρα, Άγιοι Πατέρες, σας δίνω μια ευχή: Σας εύχομαι να ‘ναι η συνείδησή σας τόσο καθαρή όσο η δική μου και να ‘στε τόσο ηθικοί και θρήσκοι όσο είμαι εγώ»
Συμφωνώ απολύτως.Το κείμενο του Καζαντζάκη είναι υπέροχο.
Επίσης η λέξη αίρεση δεν εχει ουσιαστικά καμία αξία. Ο καθένας μπορεί να εχει τον Θεό της καρδιάς του, οπως εκείνος τον αντιλαμβάνεται. Οποιαδήποτε θρησκεία πέραν της αναγνωρισμένης απο το σύνταγμα θεωρείται αίρεση αλλά αν δούμε οτι και το σύνταγμα και τα δόγματα είνάι γραμμένα απο τους ανθρώπους ...αν δούμε συνολικά την ανθρωπότητα με τους Θεούς της και τις ανησυχίες της... τότε θα φανεί οτι δεν υπάρχει καμία διαφορά σε οτι κι αν πιστεύει κανείς αν αυτό τον αντιπροσωπεύει και του χρησιμεύει ωστε να είναι αγαθός και ευτυχισμένος.
quote:
Έναν Θεό που είναι όμως όσος ο Θεός δεν θα μπορούσε να τον έχει τόσο κοντά του και τόσο κοντά στη μοναξιά του με τόσο γήϊνες συνήθειες…
Αν είναι ετσι όπως τον περιγράφεις τότε είναι πάντα δίπλα μας ...
quote:
Η ασφάλεια της σάρκας μας απέναντι στις οντότητες του αστρικού κόσμου, επί παραδείγματι, είναι μια αλήθεια, καθώς στο αστρικό πεδίο, κυκλοφορούν όντα που πραγματικά μπορούν να προκαλέσουν ανήκεστο βλάβη…Αν θυμηθούμε αυτό που λέγεται «πάτημα ίσκιου», τα όντα που αναφέρονται ως καλλικάντζαροι που κλέβουν φωνές και κάνουν ζημιά έως παραλογισμό σε άτομα, έχουμε απτά δείγματα τέτοιων λάθος ξεπερασμένων ορίων…
Και στο υλικό κυκλοφορούν τέτοια όντα.....θεέ και ΄κυριε!!!!!!!!!!!!
Παιχνιδακι?
Παρακατω, βαζω ένα λινκ.
Μολις κανετε κλικ, με το ποντικι σας, οπου βλεπετε κοκκινο, απλα ακουμπιστε το δαχτυλο σας.
Ακολουθηστε το για λιγο…..
http://www.cleanthescreen.com/screenclean.swf
Τωρα,
Σκεφτητε νε το Νου σας, πως από την άλλη μερια υπαρχει το πραγματικο.
Σε σας τι αλλαζει?
Αν υπαρχει το χωριστικο, παρατυρητης/παρατυρουμενο, και η αληθεια να υπαρχει, το ιδιο απροσυτη δεν είναι?
Τι στιγμη που σκεφτεσθαι η αληθεια, ο θεος, είναι η οχι κατι ξεχωρο?
Αυτή είναι η πλανη του ΝΟΥ, από την εδώ…βλεψη.
Για να πεις πως υπαρχει η δεν υπαρχει κατι, στην ουσια μπορεις να το πεις, αν εισαι (όχι σαν εκεινο) μα εκεινο!
Τραβηγμενο?
Καλα, ας δεχτουμε πως είναι στις ανθρωπινες δυνατοτητες, να συμβει κατι τετοιο.
Ισως τοτε (και μονο τοτε), δεν θα είναι απλα γνωμη, για το τι είναι η δεν είναι αληθεια. Και μεχρι τοτε φοβαμαι πως υσχειει, οτι μας/σας αρεσει, ετσι ειναι.
Μιας και ο Νους, δεν είναι μια σταθερη κατασταση, (σαν σκεψεις αδιακοπα αλλαζουν), είναι παρελθοντικη αποκριση, στην ουσια αγαπητε φιλε Γιωργο, η πλανη βρισκεται στη μονιμομοτητα που δινουν (στον εαυτο, παρατυρητη), η παροδικοτητα των σκεψεων μας. Είναι σαν μια αλυσιδα, που αντιλαμβανομαστε μεν σαν κινηση, σαν χρονο, (το παρελθον που περνα μεσα από το παρον, προς το μελλον) ετσι δεν ειναι?. Αυτη η κινηση, δημιουργει και την αισθηση του χωριστου η σταθερου εαυτου, οπως και της ελπιδας.
ΜΑ, με καποια πραγματικη αλλαγη (του περιεχομενου), θα αλλαζαν η όχι... και οι σκεψεις μας?
Είναι ουσιαστικο πρωτα να δουμε, το πώς οι συνθηκες, π.χ μεγαλωνεις σε κατηχιτικο, σε βουδιστικο μοναστηρι, με βιβλια του Λενιν, με τον τσεκεβαρα, τον Dante, η σαν μαγοπουλο… σε διαμορφωνουν αναλογα.
Τοτε βλεπεις, το απο εδώ από το τζαμι, οσο και το τζαμι για ότι πραγματι είναι.
Ενα γλυψιμο!
quote:
Σκεφτητε νε το Νου σας, πως από την άλλη μερια υπαρχει το πραγματικο.Σε σας τι αλλαζει?
Αν υπαρχει το χωριστικο, παρατυρητης/παρατυρουμενο, και η αληθεια να υπαρχει, το ιδιο απροσυτη δεν είναι?
Και όμως αλλάζει σε συναισθηματικό επίπεδο πχ το συγκεκριμένο έμενα μου
Φτιάξε τη διάθεση .
quote:
Και μεχρι τοτε φοβαμαι πως υσχειει, οτι μας/σας αρεσει, ετσι ειναι.
Αυτό είναι γεγονός ότι ισχύει .
αλλά τον έβγαλε από την μέση ο Δίας , (ναι αυτός που του αρέσουν οι γουρουνιές)
... εξακολουθεί όμως - πάντα - να είναι ο Πατέρας του...
Γιώργος
Esoterica Αγγελίες: ζητούνται πινελιές ομορφιάς για γουρουνιές (the bouncing type)...παρακαλώ... 
quote:Αντίθετα, από τη στιγμή που δεν μπορούμε να έχουμε εποπτεία ολόκληρης της πραγματικότητας, αυτό που παίζει ρόλο είναι αυτό που εντέλει έχουμε, δηλ. ό,τι πιστεύει ο καθένας.
Δεν παίζει ρολο το τι πιστεύουμε εμείς αλλα το τι πραγματικά συνέβη.
Παράλληλα με όσα λέγονται στο thread από όλους τους φίλους μας εδώ, ας θυμόμαστε ότι δεν είναι ο Νους ο μόνος θεματοφύλακας της γνώσης. Είτε μιλήσει κανείς για μορφογενετικά πεδία (αλά R.Sheldrake) είτε για κυτταρική γνώση, είτε για το Πνεύμα, αυτό που ουσιαστικά λέει είναι ότι υπάρχει και ένα άλλο είδος πληροφορίας το οποίο βρίσκεται στη διάθεσή μας. Απλά ο Νους μας γοητεύει, είναι ο μεγάλος γητευτής, που μας τραβά σαν μαγνήτης. Από μέσα μας όμως (ή από γύρω μας) αναδύονται και άλλα ψήγματα γνώσης που μερικές φορές εκφράζουμε χωρίς καν να συνειδητοποιούμε. Και, προσωπικά, πάντα περιμένω ότι κάθε συνομιλητής θα πει αυτό το κάτι το απρόσμενο που θα είναι αποτέλεσμα της προσωπικής του αποκάλυψης – και δεν έχω διαψευσθεί μέχρι τώρα ποτέ.
Κλείσαμε το (δικό μου) θέμα της μετεμψύχωσης-μετενσάρκωσης, ευχαριστώντας ο ένας τον άλλον και συγχαίροντας ο ένας τον άλλον για το επίπεδο της συζήτησης. Όμως, πώς θα ήταν η συζήτηση αν αντί να ακούμε πραγματικά ο ένας τον άλλον, όπως κάναμε, ξαμολιόμασταν στην αναζήτηση της μίας αλήθειας, επιμένοντας καθένας στα επιμέρους της δικής του, φαντάζεσαι;
Είναι επομένως πολύ διαφορετικό, μολονότι φαίνεται σα να λέμε το ίδιο. Άλλο να λες «υπάρχει μία αλήθεια, μέσα σε κάποια όρια που ωστόσο δεν μπορούμε να αντιληφθούμε και άρα πλανόμαστε (αλλά εγώ ή αυτός ή εκείνος μάλλον πλανάται λιγότερο από τους υπόλοιπους)». Και άλλο να πεις «όλοι κρατάμε ισότιμα κομμάτια της αλήθειας, καθένας στο επίπεδο που μπορεί να αντιληφθεί, και οφείλουμε τον αντίστοιχο σεβασμό ο ένας στον άλλον». Στην πρώτη περίπτωση είναι πιθανό να υποπέσει κανείς σε ναρκισσισμό, στη δεύτερη εκφράζει αυτό που ο Wilber ονομάζει πράσινο μιμίδιο (“the green meme”) και είναι το τελευταίο βήμα πριν από το άλμα για την ολοκληρωμένη, ενοποιημένη συνείδηση. Είναι το βήμα πριν από το σπάσιμο των ορίων αυτού που γνωρίζουμε ως συνείδηση.
Φίλε trexagireve, συγχαρητήρια για το δείγμα γραφής σου. Ελπίζω να βλέπουμε μόνο τέτοια ποστ από σένα στο εξής.
Καλό σαββατοκύριακο σε όλους,
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
Edited by - Unseen on 01/03/2008 18:18:47
quote:
Αντίθετα, από τη στιγμή που δεν μπορούμε να έχουμε εποπτεία ολόκληρης της πραγματικότητας, αυτό που παίζει ρόλο είναι αυτό που εντέλει έχουμε, δηλ. ό,τι πιστεύει ο καθένας
Δεν αντιλέγω άπλα λέω τι πραγματικά συμβαίνει κατα τη γνωμη μου και όχι το τι θα θέλαμε να συμβαίνει.
quote:
Κλείσαμε το (δικό μου) θέμα της μετεμψύχωσης-μετενσάρκωσης, ευχαριστώντας ο ένας τον άλλον και συγχαίροντας ο ένας τον άλλον για το επίπεδο της συζήτησης. Όμως, πώς θα ήταν η συζήτηση αν αντί να ακούμε πραγματικά ο ένας τον άλλον, όπως κάναμε, ξαμολιόμασταν στην αναζήτηση της μίας αλήθειας, επιμένοντας καθένας στα επιμέρους της δικής του, φαντάζεσαι;
Μπορεί απλα ο καθένας να γράψει την δική του αλήθεια χωρίς να δυναμιτίζει το κλίμα
Άλλωστε δεν πιστεύω ότι οσο και να συζητάμε θα μπορέσουμε να ανακαλύψουμε
Την απολυτή πραγματική αλήθεια οποτε θα καταλήξουμε εκεί από οπού αρχίσαμε
Δηλαδή στην προσωπική αλήθεια του καθένα.
quote:
Είναι επομένως πολύ διαφορετικό, μολονότι φαίνεται σα να λέμε το ίδιο. Άλλο να λες «υπάρχει μία αλήθεια, μέσα σε κάποια όρια που ωστόσο δεν μπορούμε να αντιληφθούμε και άρα πλανόμαστε (αλλά εγώ ή αυτός ή εκείνος μάλλον πλανάται λιγότερο από τους υπόλοιπους)». Και άλλο να πεις «όλοι κρατάμε ισότιμα κομμάτια της αλήθειας, καθένας στο επίπεδο που μπορεί να αντιληφθεί, και οφείλουμε τον αντίστοιχο σεβασμό ο ένας στον άλλον». Στην πρώτη περίπτωση είναι πιθανό να υποπέσει κανείς σε ναρκισσισμό, στη δεύτερη εκφράζει αυτό που ο Wilber ονομάζει πράσινο μιμίδιο (“the green meme”) και είναι το τελευταίο βήμα πριν από το άλμα για την ολοκληρωμένη, ενοποιημένη συνείδηση. Είναι το βήμα πριν από το σπάσιμο των ορίων αυτού που γνωρίζουμε ως συνείδηση.
Δεν έγραψα ότι η τάδε αλήθεια είναι καλύτερη από την άλλη δεν παίρνω θέση
Μπορεί ο καθένας να πιστεύει ότι θέλει η απόψεις όλων είναι σεβαστές απλα λέω μια
Διαπίστωση στην πρώτη περίπτωση .
Στη δεύτερη περίπτωση λες περίπου ίδιο στην ουσία πιο διπλωματικά όμως .
Tο να οφείλουμε τον ίδιο σεβασμό ο ένας στον άλλο ισχύει για όλες τις περιπτώσεις .
Καλό σαββατοκύριακο και από εμενα .
καθενός είναι μια θνητή αλήθεια κι αύριο θα πάψει να
υπάρχει γιατί καινούργια στοιχεία θα την διαφοροποιούν
και τελικά θα μετατραπεί σε χίμαιρα, με απώτερο
σκοπό το να απογοητευτεί ο άνθρωπος από αυτήν
και να προσαρμόζεται και βολεύεται με αυτήν …
Πόσο λίγο μοιάζει αυτό σε σχέση με την ανώτερη
αλήθεια ενός πολύ μακρινού αύριο!! Πόσο
απρόθυμος θα είναι ο άνθρωπος να την πλησιάσει…
Αυτό είναι η όλη προσέγγιση του ανθρώπου με την
αλήθεια;
Το να την φοβηθεί και να βολεύεται με
ότι πρόχειρο κι εφήμερο;
Αυτό είναι ο άνθρωπος, κάτι που ζεί
εναλλαγές βασικές
σε εμπύρετη κατάσταση, ή ένα αιώνιο ον,
που μπορεί να αναζητά αιώνιες αλήθειες;…
quote:
Πόσο λίγο μοιάζει αυτό σε σχέση με την ανώτερη
αλήθεια ενός πολύ μακρινού αύριο!!
Είναι η αλήθεια ενος μακρινού μέλλοντος ανώτερη απο την πραγματικότητα αυτής της στιγμής?
Μπορεί να είναι καλύτερο το αύριο απο το σήμερα, αφού το ένα είναι ακολουθία και αιτία του άλλου?
Αναφέρει ο elo στην εισήγηση του θέματος
<< Πιστεύω πως όλοι έχετε καταλάβει σε ποια αλήθεια αναφέρομαι , μιλάω για το πόθο ,την ανάγκη για την εσωτερική γνώση (αλήθεια) >>
και απαντά πιο κάτω
<< Ο άνθρωπος δηλαδή είναι φτιαγμένος από τη φύση του να ψάχνει, να μαθαίνει, να γνωρίζει. Η αναζήτησή του αυτή δεν πρόκειται να σταματήσει ποτέ. Ο άνθρωπος ερευνά και θα ερευνά πάντοτε, διότι η γνώση είναι απέραντη και δεν έχει αρχή ούτε τέλος .>>
quote:
Το να την φοβηθεί και να βολεύεται με
ότι πρόχειρο κι εφήμερο;
Το ερώτημα που προκύπτει εδώ είναι το εξής..
Φοβόμαστε την αυριανή αλήθεια και ''βολευόμαστε'' με το εφήμερο η φοβόμαστε το εφήμερο και προσδοκούμε σε κάτι μελλοντικό ΄το οποίο ονομάσαμε ανώτερο και ''ξαναβολευόμαστε''?
Σκέψεις, αφου ερευνούμε την αλήθεια μας...
Τώρα κατάλαβα πως ότι έφευγε, εγώ το σκότωνα, τώρα κατάλαβα ότι εγώ είμαι ο φονιάς των άλλων μα κι εμού του ιδίου. Εγώ είμαι ο δολοφόνος της ζωής, όλης της ζωής κι όχι μιας ή λίγης….
Αυτή η στιγμή είναι και θα είναι η τελευταία, γι’ αυτό και είναι αθάνατη και μ’ αυτήν αγγίζω κι εγώ την αθανασία, μ’ αυτήν ζώ και θα ζώ για πάντα, γιατί δεν υπάρχει χρόνος, απλά παίζω ξανά και ξανά την ίδια σκηνή, αλλάζω μόνο το σενάριο κάθε φορά, ίσα για να ξεγελώ τον εαυτό μου, ότι είναι κάτι καινούργιο….Αλλάζω ρόλους κι ενοχές, αλλά, πάντα είμαι ο ίδιος, ο ίδιος φοβερός θεός των θυσιών που δεν μπορεί να χορτάσει από αίμα και όλο ζητάει και ζητάει….
Αλήθεια είναι ότι είμαι ότι χειρότερο έχει εμφανιστεί σ’ αυτή τη γή, πια δεν αρνιέμαι ότι εμένα προσπαθώ ν’ ανακαλύψω, αν και δεν κρύβομαι, ποτέ δεν έσκυψα να μη με δώ, πάντα κοιτούσα τον εαυτό μου κατά πρόσωπο, γι’ αυτό και δεν μπορούσα να με δώ, έψαχνα πίσω μου να δω τι κρύβεται…
Εγώ είμαι αυτός που κυνηγώ, εγώ είμαι το τέρας το μεγάλο, εγώ ο θύτης και ο κυνηγός, εγώ το μίασμα το μεγάλο, ο εγκληματίας ο πιο ψυχρός, γιατί, τίποτα δεν με χορταίνει δεν μου φτάνει, όλα γίνονται για λίγη διασκέδαση παραπάνω…
" Όχι γιατί φεύγω, αλλά, γιατί έρχομαι..."