- Μάρτυρες του Ιεχωβά - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

Ο Απολλώνιος ο Τυανεύς, τον οποίο οι ίδιοι, οι άνωθεν αναφερόμενοι, θεωρούνε ένα μέγα (φιλό)σοφο, μήπως δε μας έγινε γνωστός απο τα συγγράματα του Φιλοστράτου; ...ο οποίος Φιλόστρατος τα έγραψε, τα όσα έγραψε, για τον Απολλώνιο, με παραγγελία της Ιουλίας Δόμνας;;;

Η Ιουλία Δόμνα δεν είχε γιό τον αυτοκράτορα Καρακάλα, τον Μάρκο Αυρήλιο;;

Ο Μάρκος Αυρήλιος μήπως δεν ήτανε λάτρης, θαυμαστής, οπαδός του Απολλωνίου του Τυανέως;;

Εφόσον λοιπόν ο Φλάβιος Βαλέριος Κωνσταντίνος δημιούργησε, κατα τους άνωθεν αναφερομένους, τον Χριστιανισμό, ώστε να επιτεύξει τη συνοχή μέσω μίας μυστικιστικής θρησκείας, στην αχανή του αυτοκρατορία, τότε γιατί δεν έκανε κάτι παρόμοιο και ο Καρακάλας;; ..ώστε σήμερα να είναι επικρατέστερη θρησκεία όχι ο Χριστιανισμός, αλλά ο Απολλωνισμός;;

Δεν είχε το μυαλό ο Μάρκος Αυρήλιος να το κάνει κάτι τέτοιο;;

Δεν υπήρχανε μήπως προβλήματα συνοχής της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας στις αρχές του 3ου μ.Χ. αιώνα;;

ή

μήπως δεν ήξερε ο ίδιος "ποιο παπούτσι τον στενεύει";;

...Έτσι για να χρησιμοποιήσω και μια φράση του απο το βιβλίο του "Τα εις εαυτόν".

Καλό και γόνιμο για τον διάλογο, θα ήταν εάν επέκτεινες φίλτατε τη σκέψη σου πρωτίστως σε αυτούς που ΑΠΑΙΤΟΥΝ θέση ΘΕΣΦΑΤΟΥ στα όσα ΛΕΝΕ ΚΑΙ ΣΕ ΑΝΗΛΙΚΟΥΣ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝΕ, δηλαδή στους Θεολόγους και ιερωμένους της Χριστιανοσύνης, οι οποίοι και περνάνε την ύπαρξη και ορισμό των «κακών πνευμάτων» και του «Σατανά» ως κάτι που……θα το βρει ο καθένας αρκεί να βάλει στο GPS του ως σημείο αναζήτησης τον εσταυρωμένο!

Αντί να μέμφεσαι άλλους που κριτικάρουνε την έμφυτη δεισιδαιμονία του Χριστιανισμού, καλά θα κάνεις να αναρωτηθείς πόθεν η τεκμηρίωση, πόθεν η νομιμοποίηση των παπάδων που από άμβωνα ποτίζουν με φοβίες και διλλήματα ανυποψίαστα παιδιά, τραβώντας τα στην γελοία τραμπάλα που από την μια κάθεται ο Ιησούς και από την άλλη ο Σατανάς.

Αυτό είναι ευτράπελο φίλτατε και όχι η αμφισβήτηση ανύπαρκτων και αναπόδεικτων ευφυολογημάτων από τα βάθη των αιώνων της Ασιατικής κουλτούρας.

dimitris2:
«Μάλιστα. Αυτό το περίμενα.
Να φτάσεις να υπερασπίσεις τους τούρκους .»

Ο Μωάμεθ πέθανε το 632 στη Μεδίνα, και οι Τούρκοι που αναφέρεις παρουσιάζονται στο προσκήνιο αιώνες αργότερα. Αραβικές φυλές ήσαν αυτές που ξεπλήρωσαν την μηχανή εκχριστιανισμού των Νεορωμαίων με το ίδιο νόμισμα που και εκείνοι τους είχαν επί αιώνες συμπεριφερθεί, και όχι «Τούρκοι».

Άραγε, νομίζεις ότι μονάχα στον Ελλαδικό χώρο «διέπρεψαν» τα καθάρματα των Νεορωμαίων αυτοκρατόρων? Νομίζεις ότι ο Ιουστινιανός για παράδειγμα μόνο τους Εθνικούς κυνήγησε με λύσσα?

Το ερώτημα εύλογο, η απάντηση συνάμα απλή θα λέγαμε, αν και πρέπει να επεκτείνουμε λιγάκι τη σκέψη μας.

Οι Πολυθεϊστικές θρησκείες, ως Εθνικές, δεν εμπεριείχαν στοιχεία (π.χ. Δόγμα-Θέσφατο και Αλάθητο-Μόνο ένα συγκεκριμένο πρόσωπο Θεού κ.α.) που θα τις καθιστούσαν ικανές ώστε να μπορούσαν να ενταχθούν στο παιχνίδι εξουσίας που έστησε ο Κωνσταντίνος. Απλά και ξεκάθαρα.

Ο Ιουδαϊσμός από την άλλη, ήταν Μονοθεϊστική θρησκεία μεν πλην όμως με αυστηρά Εθνικό χαρακτήρα (απευθύνεται μόνον σε Εβραίους), και συνεπώς ακατάλληλη για πολιτικό εργαλείο μαζών. Επίσης ξεκάθαρο.

Ο Μιθραϊσμός (εδώ μπορούμε να παραλληλίσουμε με τον Απολλώνιο Τυανέα) ήταν μεν αποδεκτός ευρύτερα στην Ρώμη («κληρονόμησε» τον Χριστιανισμό μεταξύ άλλων με τα «Χριστούγεννα» στις 25 Δεκεμβρίου..), όμως ως θρησκεία των Περσών, που πολεμούσαν με τους Ρωμαίους, ήταν και εν δυνάμει ένα όπλο θρησκευτικής διείσδυσης των Περσών στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.

Επομένως, μόνον ο Χριστιανισμός εμπεριείχε στοιχεία που ήταν ικανά να περιχαρακώσουνε συνειδήσεις, μεταθανάτιες ανταμοιβές προς τους εξαθλιωμένους, βάλσαμο στις πράξεις των εχόντων του πλούτου (π.χ. τα λόγια εξύμνησης που απευθύνει ο Παύλος προς τους δουλοκτήτες..), και γενικώς ένα πλαίσιο πλήρως εναρμονισμένο με τις οικονομικές και πολιτικές ανάγκες της αυτοκρατορίας, το οποίο και πήρε ο ίδιος στα χέρια του προεδρεύοντας της πρώτης Οικουμενικής Συνόδου.

Αυτή είναι η αλήθεια, αυτός και ο λόγος που ουδέποτε επαναστάτησε ο Χριστιανισμός κατά του κεφαλαίου, ουδέποτε βγήκαν στον τόπο μας οι παπάδες επί Χούντας να διαδηλώσουνε κατά της καταπίεσης, ουδέποτε τα «έσπασαν» οι εκκλησίες επί Χίτλερ και πάει λέγοντας το γαϊτανάκι στα κεφάλια των αδαών που ζαλίζονται νομίζοντας ότι η αγιαστούρα είναι αυτό που δείχνει….

Και ας θυμηθούμε και έναν σοφό άνθρωπο των «ημερών μας»:

Θα περάσουνε μάλλον ακόμα χιλιάδες χρόνια, και το παραμύθι για τον Ιησού Χριστό θα συνεχίσει να φροντίζει ώστε κανείς τελικά να μην το έχει κατανοήσει.
(Johann Wolfgang von Goethe)

Αγαπητέ παρακαλώ πολύ να μας εξηγήσεις για τα δεινά που υπέστησαν οι μουσουλμάνοι (κυρίως σημιτικής και μογγολικής προέλευσης) από εκείνους τους «νεορωμαίους» ρωμιούς προγόνους μας.
Εκτός εάν είναι μεμπτό και κατακριτέο η διάσωση του Ελληνισμού με την υπεράσπιση των συνόρων της πατρίδας κατά αλλοφύλων επιδρομέων.

Schwabe
Δεκάδες έθνη υπέστησαν τα πάνδεινα από τους λεγόμενους Βυζαντινούς, και φυσικά και οι ημών πρόγονοι πριν περάσουνε (θέλανε δεν θέλανε..) την πύλη του ιουδαιοχριστιανισμού…

Τελικά μια χαρά την περάσανε την πύλη του «ιουδαιοχριστιανισμού» και έτσι αγκαλιασμένοι πορεύτηκαν και πορεύονται στους αιώνες.

Πρέπει όμως να αναφέρουμε πως η εικόνα που δίνεται σήμερα, για μια τάχα σύγκρουση Ελλήνων και χριστιανών είναι σκόπιμη παραποίηση της αλήθειας, γιατί απλά σήμερα (στην καθομιλουμένη) το «χριστιανός» είναι θρησκευτικός προσδιορισμός και το «Έλληνας» εθνοφυλετικός και η θρησκεία είναι στοιχείο των εθνών, δεν είναι το έθνος.

Χριστιανοί δεν ήταν μόνο μη Έλληνες, αλλά πάμπολλοι ήταν Έλληνες, και αυτοί ακριβώς διαδραμάτισαν τον πιο αποφασιστικό ρόλο στην διάδοση και διαμόρφωση της νέας θρησκείας. Επίσης οι πολέμιοι του Χριστιανισμού δεν ήταν μόνο Έλληνες, αλλά και Ρωμαίοι, Λατίνοι, Ιουδαίοι (κυρίως) και άλλοι.

Έλληνες ήταν οι περισσότεροι φιλόσοφοι, θεολόγοι, απολογητές αλλά και κληρικοί της νέα θρησκείας. Τελικά χάρη σε αυτούς επικράτησε ο Χριστιανισμός. Η σημιτική ψυχοσύνθεση, το ανατολίτικο πνεύμα δεν δέχτηκαν τον χριστιανισμό. Έλληνες ήταν οι αντιχριστιανοί Κέλσος και Πορφύριος αλλά, πρέπει να το πούμε, Έλληνες ήταν και οι χριστιανοί Ωριγένης, Κλήμης, Αθηναγόρας και άλλοι.

Κλασικοί οπαδοί του «ιουδαιοχριστιανισμού» είναι οι λεγόμενοι «μάρτυρες του Ιεχωβά» οι οποίοι μεταξύ άλλων :

1. Αρνούνται την Θεότητα του Ιησού Χριστού.(Για τους Ιουδαίους είναι αδιανόητο, ο θεός να έχει γιό)

2. Δεν δέχονται την θεολογία (την με την λογική εξήγηση του θεού) των Χριστιανών Ελλήνων πατέρων.

Για τα χρόνια που μιλάμε δεν υπάρχει πλέον «πατρίδα» φίλτατε. Ήδη από το 146π.χ. ο Ελλαδικός χώρος έχει κατακτηθεί από τους Ρωμαίους και η «πατρίδα» έχει γίνει πλέον τμήμα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

Οι λαοί συνάμα που κατοικούσαν στις περιοχές που είχαν υποδουλώσει οι Ρωμαίοι, όπως και οι Έλληνες, αναγκάζονται από το 325μ.χ. και μετέπειτα να αλλάξουνε θρησκεία, είτε το θέλουνε είτε όχι. Με άλλα λόγια με βία, θανατώσεις και έδικτα-νόμους που δεν άφηναν κανένα περιθώριο σε άλλες θρησκείες μέσα στην Αυτοκρατορία. Αυτά είναι γνωστά.

Απόρροια αυτού του βίαιου προσηλυτισμού στη θρησκεία των Νεορωμαίων πλέον («Νεορωμαίοι» καθώς έχουνε υιοθετήσει για πρώτη φορά αναγκαστική κρατική θρησκεία), είναι και η έκρηξη που ακολουθεί μόλις 3 αιώνες αργότερα από τα Αραβικά φύλα των περιοχών της Ασίας.

Η έννοια Ορθοδοξία αποτελεί το αποκορύφωμα των εννοιών της μισαλλοδοξίας και του φανατισμού. Εννοιών απεχθέστατων στους Έλληνες οι οποίοι καλλιέργησαν εις το έπακρον την αρετή της ανεκτικότητας και του σεβασμού των Αλλοτρίων.

Άψεγους αποκαλεί ο Όμηρος τους Αιθίοπες τους οποίους επισκέπτονταν οι Έλληνες Θεοί τακτικώς συν τοις άλλοις. Αυτούς τους οποίους οι Ορθόδοξοι αποκαλούν Αράπηδες και Μάου-Μάου και τους οποίους έσυραν ως δούλους στην Αμερική (κι ας μην ισχυρισθεί κανείς ότι αυτά τα έπραξαν μόνον οι Καθολικοί, διότι αυτό που αληθεύει είναι ότι εκείνοι απλώς το έπραξαν σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό!).

symbol:
«Τελικά μια χαρά την περάσανε την πύλη του «ιουδαιοχριστιανισμού» και έτσι αγκαλιασμένοι πορεύτηκαν και πορεύονται στους αιώνες.»

Να ναι καλά κάποιοι λόγιοι φωτισμένοι Έλληνες του εξωτερικού, που μπόρεσαν να απαγκιστρώσουνε φίλτατε τον Έλληνα από την Θεοκρατική μούμια του Βυζαντίου, και κίνησαν ενάντια στη θέληση του παπαδαριού της Κωνσταντινούπολης τον αγώνα ελευθερίας των Ελλήνων.

Ειδάλλως, ακόμα θα λεγόμασταν ΡΩΜΙΟΙ (Ρώμη/Ρωμιός) και όχι ΕΛΛΗΝΕΣ, ακόμα ενδεχομένως να ήμασταν κάτοικοι της Νέας Ρώμης και όχι της Ελλάδας….

symbol:
«Χριστιανοί δεν ήταν μόνο μη Έλληνες, αλλά πάμπολλοι ήταν Έλληνες, και αυτοί ακριβώς διαδραμάτισαν τον πιο αποφασιστικό ρόλο στην διάδοση και διαμόρφωση της νέας θρησκείας. Επίσης οι πολέμιοι του Χριστιανισμού δεν ήταν μόνο Έλληνες, αλλά και Ρωμαίοι, Λατίνοι, Ιουδαίοι (κυρίως) και άλλοι.»

Ο «Θεάνθρωπος», μεταξύ των άλλων, δίδαξε και το "τα του Καίσαρος τω Καίσαρι". Ισραηλίτης κατακτημένος ο Χριστός, Ρωμαίος κατακτητής ο Καίσαρ. Επομένως, ένας ορθόδοξος χριστιανός επί Τουρκοκρατίας έπρεπε να συμπεριφερθεί εντελώς αναλόγως, εφαρμόζοντας το "τα του Σουλτάνου τώ Σουλτάνω".

Και μήπως έτσι χριστιανικότατα δεν έπραξαν ο Πατριάρχης και οι Ιεράρχες των ορθοδόξων έναντι του κατακτητή Τούρκου? Αγνοείς άραγε φίλτατε την ιστορία του Γενναδίου, εκείνου του ΑΡΧΙΠΡΟΔΟΤΗ της πατρίδας του, της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας??

Μάλιστα, ο Γεννάδιος εφέρθη χριστιανικώς εις το τετράγωνον, επιλέγων την συμφεροντότερη γι αυτόν ΕΞΟΥΣΙΑ, όπως και οι χριστιανικώτεροι των πάντων καλόγεροι, οι οποίοι, λίγο πριν οι Τούρκοι γκρεμίσουν τα τείχη της Κωνσταντινουπόλεως, αναρρωτιούνταν ποιά γλώσσα ομιλείται στον.. Παράδεισο αντί να πολεμήσουν !!

Ο κ. Νικόλαος Τωμαδάκης, καθηγητή της Βυζαντινής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, γράφει σχετικά με την «συνύπαρξη» Ελληνισμού-Βυζαντινών στην εργασία του "εισαγωγή εις την Βυζαντινήν Φιλολογίαν" Τόμος Α' τεύχος Α έκδοση δευτέρα, Αθήναι 1956:

"Ο χριστιανισμός υπήρξε πολέμιος κατά κύριον λόγον του Ελληνισμού, ως ζωής και σκέψεως. Η μεγαλύτερη διαβολή την οποίαν ενήργησε κατά του κλασσικού κόσμου είναι η εμφάνισις αυτού ως ειδωλολατρικού. Λατρείαν των ειδώλων, δι ήν κατηγορούν τα συναξάρια τους μη χριστιανούς συχνότατα, δεν εγνώρισαν οι Έλληνες. Εν τούτοις το όνομα Έλλην, ταχύτατα συνέπεσε με την έννοιαν του ειδωλολάτρης, μη χριστιανός, και συχνότα εις τα συναξάρια λέγεται περί μαρτύρων, "πατρός μεν Έλληνος, μητρός δε χριστιανής" (και όταν πρόκειται περί Σύρων μη ελληνοφώνων! )"

Ουδέν σχόλιο θα έλεγα.

symbol:
«Έλληνες ήταν οι αντιχριστιανοί Κέλσος και Πορφύριος αλλά, πρέπει να το πούμε, Έλληνες ήταν και οι χριστιανοί Ωριγένης, Κλήμης, Αθηναγόρας και άλλοι.»

Και σήμερα, ουκ ολίγοι είναι αυτή που διδάσκονται την ίδια πλάνη, εδώ στη χώρα μας. Αυτό δεν λέει τίποτα, απλά αποδεικνύει την δύναμη της συνήθειας.

Ο Ωριγένης φαίνεται να ήταν Ελληνικής καταγωγής (ο οποίος και ευνουχίστηκε για την πίστη του στον Χριστό..), ο Κλήμης ο Αλεξανρεύς (Titus Flavius Clemens), δάσκαλος του Ωριγένη, ο οποίος θεωρούσε τις γυναίκες ως πολύ λιγότερο πνευματικές από ότι οι άνδρες, λέγεται ότι κατάγονταν από την Αθήνα, άλλα στοιχεία δεν υπάρχουνε.

symbol:
«3. Αποστηθίζουν και προσκολλώνται στην παλιά διαθήκη , κάτι που ο ίδιος ο ιδρυτή της νέας θρησκείας Ιησούς Χριστός ουδόλως έκανε.»

Γράφεις:
"O Μιθραϊσμός ...ως θρησκεία των Περσών, που πολεμούσαν με τους Ρωμαίους, ήταν και εν δυνάμει ένα όπλο θρησκευτικής διείσδυσης των Περσών στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία."

Αυτό δεν είναι ισχυρό επιχείρημα, γιατί ο Χριστιανισμός αντιμετωπίστηκε απο τους Ρωμαίους σαν ένα είδος ιουδαϊσμου και οι Εβραίοι (όπως και οι Πέρσες) δεν ήτανε και πολύ κολλητάρια με τους Ρωμαίους. Ας μην ξεχνάμε τον ιουδαϊκό φόρο, που έπρεπε να πληρώνουνε οι Ιουδαίοι μετά τις αποτυχημένες τους επαναστάσεις και ας μην ξεχνάμε τον στρατηγό Τίτο που ισοπέδωσε την Ιερουσαλήμ...

Όπως λες ότι δε θα δεχότανε οι Ρωμαίοι ένα Πέρση για Μεσσία, έτσι δε θα δεχότανε, εάν ήτανε αυτό το σκεπτικό τους, και έναν Εβραίο για Θεάνθρωπο.

Λέγοντας αυτά, καταλήγεις και λες:
"Επομένως, μόνον ο Χριστιανισμός εμπεριείχε στοιχεία που ήταν ικανά να περιχαρακώσουνε συνειδήσεις,"

Δηλαδή με το επιχείρημα της έχθρας των Ρωμαίων προς τους Πέρσες βγαίνει αυτό το "συνεπώς";;;

Πέρανε αυτού, ας σταθούμε για λίγο σε μία λέξη που αναφέρες στα λεγόμενα σου. Μιλάμε για τη λέξη "εμπεριείχε".

Εδώ τώρα γεννιούνται κάποια αναπόφευκτα ερωτήματα εάν λάβουμε υπόψη μας και τα όσα έχεις κατα καιρούς υποστηρίξει για το τι είναι η Καινή Διαθήκη.

Έχεις πει ή δεν έχεις πει, ότι το κύρηγμα του Χριστού είναι κομμένο και ραμμένο απο τους τους καθοδηγημενους απο τον Μεγ. Κωνσταντίνο ιερείς, ώστε να εξυπηρετούνε τα σχέδια μίας θρησκείας, η οποία θα χρησιμεύει στον εκάστοτε αυτοκράτορα ως μέσο υποταγής των υπηκόων του;;;

Δηλαδή απο τη μία μας έλεγες τόσο καιρό ότι τον Χριστιανισμό το χάλκευσε, μέσω των συνοδικών ιερεών ο Κωνσταντίνος, και απο την άλλη πετάς ένα "εμπεριείχε";;;

Για ξεκαθάρισε το πότε, κατα τη γνώμη σου, τα εμπεριείχε αυτά τα στοιχεία ο Χριστιανισμός;; Πριν ή μετά τον Κωνσταντίνο;;;

Γράφεις:
"(ο Χριστιανισμός εμπεριείχε) μεταθανάτιες ανταμοιβές προς τους εξαθλιωμένους, βάλσαμο στις πράξεις των εχόντων του πλούτου (π.χ. τα λόγια εξύμνησης που απευθύνει ο Παύλος προς τους δουλοκτήτες..), και γενικώς ένα πλαίσιο πλήρως εναρμονισμένο με τις οικονομικές και πολιτικές ανάγκες της αυτοκρατορίας, το οποίο και πήρε ο ίδιος στα χέρια του προεδρεύοντας της πρώτης Οικουμενικής Συνόδου."

Μάλιστα, εδώ το κάνεις ξεκάθαρο πλέον, δηλαδή ο Κωνσταντίνος τα βρήκε όλα έτοιμα;;; Επομένως αυτό που μας έλεγες για μεθοδευμένες Κωνσταντίνειες χαλκεύσεις πάει περίπατο;;;

Όι μεταθανάτιες ανταμοιβές προς τους εξαθλιωμένους δεν είναι αποκλειστικότητα του Χριστιανισμού.

Και πέραν αυτού.

Μιλάμε τώρα για τις κοινωνικές σχέσεις των Χριστιανών με τους άλλους ή για τις ενδοχριστιανικές;;

Για τις έξω, ας μην τις πιάσουμε, γιατί μετά δε θα συζητάμε εάν ο Χριστιανισμός είναι θρησκεία, αλλά το κατα πόσο επαναστατικός και αποτελεσματικός είναι σαν παλλαϊκό κίνημα κατα της ιμπεριαλιστικής φεουδαρχικής Ρώμης...

Ο Χριστιανισμός Ναι, δεν μίλησε για κατάργηση της δουλείας, αλλά δεν προσπάθησε να την θεμελιώσει σε δήθεν μεταφυσικά ερείσματα, όπως έκανε ο Αριστοτέλης που απέδωσε την ύπαρξη της δουλείας σε ένα αόρατο πεπρωμένο, που δύναται και δικαιούται να κάνει τον ελεύθερο δούλο. Για τους δούλους ο Χριστός είπε, ότι δεν υπάρχει διαφορά δούλου κι ελευθερου...

Και άμα πιάσω τις αναφορές των αρχαίων πολυθεϊστικών θρησκειών και την καστοποίηση που προάγουνε (Βλέπε Ινδία), τότε δε θα με φτάσουνε ούτε μέρες ολόκληρες να γράφω.

Ας αναφέρω μόνο ένα ενδεικτικό.
Οι θυσίες στον Χριστιανισμό είναι ανύπαρκτες, αντίθετα στον πολυθεϊσμό ο πλούσιος έσφαζε εκατόμβη και ήτανε αρεστός, ενώ ο φτωχός έσφαζε μία κότα και τον έτρωγε οι δύσνοια των δήθεν θεών.

Γράφεις:
"Αυτή είναι η αλήθεια, αυτός και ο λόγος που ουδέποτε επαναστάτησε ο Χριστιανισμός κατά του κεφαλαίου,"

Όταν λες κεφάλαιο μήπως εννοείς το φέουδο ή το τσιφλίκι;;; Εγώ ξέρω ότι οι έννοιες του κεφαλαίου και του υπερκέρδους εμφανιστήκανε μετά την βιομηχανική επανάσταση.

Αλλά αφου γενικεύεις τον όρο του κεφαλαίου για να συμπεριλάβεις μέσα και το τσιφλίκι, θα ήθελα να μου πεις εάν πιστεύεις σοβαρά το ότι όλες οι επαναστάσεις, απο την εδραίωση του Χριστιανισμού μέχρι σήμερα, γίνανε απο μία μασωνία δωδεκαθεϊστών που ζούσε 2000 χρόνια ανάμεσα μας και δεν την πήραμε χαμπάρι, μέχρι που μας αποκάλυψε την ύπαρξη της ο Ρασσιάς;;;

Και έαν σου φαίνεται λίγο παρατραβηγμένο αυτό, έτσι μου φαίνεται κι εμένα παρατραβηγμένο να πεις ότι οι Χριστιανοί χαλκεύανε την Καινή Διαθήκη επι 300 χρόνια, και οργανώνονταν κάτω απο τις ανυποψίαστες γαμψές ρωμαϊκές μύτες, με τέτοιο τρόπο ώστε να βγάλουνε μια μέρα έναν αυτοκράτορα, να του την δώσουνε στο χέρι και μετά να του πούνε ΣΦΑΞΕ ΚΙ ΑΓΙΑΣΕ.

Εάν το καταφέρανε αυτόν το υπεράνθρωπο άθλο, και μιλάω τώρα σαν πολίτης που κρίνει πολιτικά ένα γεγονός, τότε Σβάμπε την έχει πολύ άσχημα όποιος τα βάζει με Χριστιανούς, γιατί εδώ δε μιλάμε απλά για υποκινητές, αλλά για αριστοτέχνες της πολιτικής συνομωσίας. Αυτοί που τα λένε αυτά, πρέπει να πάνε σε μια Εκκλησία και όχι να προσκυνήσουνε τις εικόνες, αλλά να προσκυνήσουνε τους Χριστιανούς, σαν αυτούς, που διδάξανε τι θα πει πολιτικός θρίαμβος.

Γράφεις:
"ουδέποτε τα «έσπασαν» οι εκκλησίες επί Χίτλερ και πάει λέγοντας το γαϊτανάκι στα κεφάλια των αδαών που ζαλίζονται νομίζοντας ότι η αγιαστούρα είναι αυτό που δείχνει…."

Ανοίγεις ένα άλλο θέμα που το είχαμε μιλήσει παλιότερα.

1. Ο Ριζοσπάστης έχει γράψει ότι 7000 παπάδες συμμετείχανε στην εθνική αντίσταση. Αυτό το κακόρυθμο άσμα περι δήθεν υποτακτικής θρησκείας είναι κουτόχορτο για αναγνώστες του διιπετούς και του χελλένικ ρελίτζιον ντοτ τζι αρ

Που ήτανε τότε στην εθνική αντισταση εκείνη η κρυφή ομάδα των δωδεκαθεϊστών, που δήθεν υπήρχε κάπου, κάποια, κάποτε...

2. Ο Χίτλερ και ο Χίμλερ, ο αρχηγός των ΕςΕς, θέλανε να δημιουργήσουνε μία παγανιστική θρησκεία, με μαύρους ήλιους, μέσες γαίες, ατλαντίδειες καταγωγές κ.λ.π. Δεν ήτανε Χριστιανοί ούτε κατα τον τύπο. Για αυτό και σφάξανε 20 εκατομμύρια Χ.Ο. Ρώσσους.
Ο νεοπαγανισμός και ο ναζισμός είναι παιδάκια του νεορομαντισμού...

Γράφεις:
«Ο Γκαίτε είπε...»

Ο Γκαίτε ήτανε καλλιτέχνης όχι πρότυπο ζωής. Γιατί όπως εσύ μου φέρνεις τον Γκαίτε για έρεισμα της αθείας σου, κάποιος άλλος θα μου τον φέρει για να στηρίξει την παιδεραστία του... Αυτό δε μειώνει τον Γκαίτε σαν καλλιτέχνη, αλλά σαν άνθρωπος είχε τις απόψεις του, και σαν άνθρωπος... κουράδα έκανε κι αυτός, δεν έχεζε μάρμαρο...

Και μιας και δίνεις αγαπητέ τόση σημασία στους τύπους και όχι στην ουσία, μάθε πως μόνο εμείς αυτοαποκαλούμαστε ΕΛΛΗΝΕΣ, για όλο τον υπόλοιπο κόσμο, ήμαστε γραικοί και κατοικούμε σε κάποια χώρα ονόματι Γραικία.

Όμως φίλτατε αλήθεια διακρίνεις στοιχεία ιδιαίτερης Ελληνικότητας στο νεοελληνικό κρατίδιο και στους κατοίκους του;

Αγαπητέ εκείνοι οι μακρινοί μας πρόγονοι πίστευαν, ότι η σοφία είναι πολυτιμότερη από όλα τα υλικά αγαθά και ότι η φτώχεια και η ασθένεια είναι ασήμαντα, αρκεί κάποιος να είναι καλός άνθρωπος. Τον σύγχρονο Έλληνα τον ενδιαφέρουν, υπέρ πάντων οι μηχανισμοί ανέλιξης με όλα τα μέσα και τα χρήματα.

Είσαι σίγουρος που θα βρούμε πολλούς Έλληνες αν αντιπαραβάλουμε την Ελληνικότητα των σημερινούς κατοίκους της χώρας μας με την Ελληνικότητα εκείνων των μακρινών προγόνων μας;

Διακρίνεις αξίες και στοιχεία Ελληνικής πνευματικότητας-δημιουργικότητας, αντάξια εκείνων των ενδόξων αρχαίων προγόνων; Τελικά έχει καμιά ιδιαίτερη σημασία, αν μόνο αυτοαποκαλούμαστε Έλληνες;

Από την στιγμή που ιδρύθηκε το νεότερο Ελληνικό προτεκτοράτο, σταδιακά ο Ελληνισμός ……συρρικνώθηκε, θα έλεγα ότι σήμερα φυλλοροεί και σχεδόν έχει εκλείψει. Αντίθετα πριν ιδρυθεί το προτεκτοράτο, ο υπόδουλος Ελληνισμός, κυριαρχούσε σε όλη την ανατολική μεσόγειο στο οικονομικό και πνευματικό πεδίο.

Σήμερα χάσαμε τη γλώσσα μας , χάσαμε την κοιτίδα μας την Ιωνία.
Μετά την απελευθέρωση έγιναν πολλές προσπάθειες για την επικράτηση της δημοτικής, ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΟ. Αλλά έγιναν και προσπάθειες για την κατάργηση της καθαρεύουσας. Το 1997 νομίζω από τον υπ. παιδείας Ράλλη που ήταν μασώνος (ο ίδιος το έχει δηλώσει).

Δεν ισχύει. Ο Ιουδαϊσμός αναγνωρίζονταν από τους Ρωμαίους, ενώ τα διάφορα ρεύματα που αυτοπροσδιορίζονταν ως Χριστιανοί θεωρούνταν επικίνδυνες σέκτες.

samuel1974:
«Όπως λες ότι δε θα δεχότανε οι Ρωμαίοι ένα Πέρση για Μεσσία, έτσι δε θα δεχότανε, εάν ήτανε αυτό το σκεπτικό τους, και έναν Εβραίο για Θεάνθρωπο.»

Δεν είναι έτσι. Ο Θεός που προέβαλε μέσα την Α Οικουμενική Σύνοδο δεν είχε πλέον εθνικά χαρακτηριστικά, αλλά ήταν ένας Θεός στα μέτρα της αχανούς αυτοκρατορίας. Αυτός και ο λόγος για το ότι την Α Σύνοδο επίβλεψε και θεσμοθέτησε προσωπικά ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας ως προεδρεύον της Συνόδου.

Νομίζεις ότι τυχαία έγινε μετέπειτα «Άγιος» με την μητέρα του?

samuel1974:
«Δηλαδή απο τη μία μας έλεγες τόσο καιρό ότι τον Χριστιανισμό το χάλκευσε, μέσω των συνοδικών ιερεών ο Κωνσταντίνος, και απο την άλλη πετάς ένα "εμπεριείχε";;;»

Η θρησκεία στην Ρώμη είναι πολιτική, κρατική περιουσία. Θα σε βοηθήσω να καταλάβεις το γιατί οι υποσχέσεις για μεταθανάτιες ανταμοιβές, η υπακοή στους αφέντες και τα τόσο άλλα που ήδη εμπεριείχε ο χριστιανισμός ήσαν τα τέλεια όπλα των Ρωμαίων.

Ο Πολύβιος, αναφέρει στα μέσα του 2ου π.Χ. αιώνα τα εξής:

«Και μου φαίνεται ότι το θεμέλιο του ρωμαϊκού πολιτεύματος είναι εκείνο που οι άλλοι κατακρίνουν – μιλάω για τη δεισιδαιμονία… Σε μένα πάντως φαίνεται ότι το έκαναν για να χειραγωγούν το πλήθος. Για να χειραγωγείς το πλήθος δεν μένει άλλος τρόπος παρά ο φόβος για το άγνωστο και οι σχετικές τελετουργίες. Για αυτό άλλωστε μου φαίνεται πως οι παλιότεροι μελετημένα μετέδωσαν στα πλήθη τις ιδέες για τους θεούς και τις αντιλήψεις για την μετά θάνατο ζωή, και πως δεν ήσαν απερίσκεπτοι και παράλογοι σαν τους σημερινούς που πασχίζουν να τις καταργήσουν».

Αντιλαμβάνεσαι τι ήταν ήδη εδραιωμένο ως πολιτική θρησκεία στην Ρώμη? Πάμε και σε έναν άλλο Ρωμαίο όμως, να δούμε και αυτός τι μας λέει.

Ο Σκαιβόλας, δάσκαλος δηλαδή του Κικέρωνα, είχε πει πως «..το ξεγέλασμα του λαού στα θέματα της θρησκείας είναι πολύ εξυπηρετικό». Ο ίδιος ο Κικέρωνας, όπως και ο γιος του, υπήρξαν Μεγάλοι Αρχιερείς στην Ρώμη.

Είναι μέγιστο σφάλμα να πιστεύουμε ότι η άρχουσα τάξη της Ρώμης πίστευε στα παραμύθια που σερβίριζε στον λαό μέσω των οργάνων της, όπως και σήμερα με άλλα λόγια. Ο Κικέρωνας στο έργο του Περί Μαντείας παραδέχεται ότι δεν πιστεύει στην άσκησή της, αλλά στους Νόμους του ομολογεί κυνικά τα παρακάτω:

«Ο θεσμός και η εξουσία των μάντεων έχουν ζωτική σημασία για το κράτος. Δεν το λέω αυτό γιατί είμαι και εγώ ένας από αυτούς. Έχει μεγάλη σημασία να διατηρηθεί αυτή η κατάσταση. Υπάρχει μεγαλύτερο προνόμιο από αυτό που έχει ο μάντης, δηλαδή ότι μπορεί να σταματήσει κάθε δημόσια εκδήλωση, λέγοντας μόνο: «αύριο»?

samuel1974:
«Για ξεκαθάρισε το πότε, κατα τη γνώμη σου, τα εμπεριείχε αυτά τα στοιχεία ο Χριστιανισμός;; Πριν ή μετά τον Κωνσταντίνο;;»

Τόσο πριν όσο φυσικά και μετά.

samuel1974:
«Επομένως αυτό που μας έλεγες για μεθοδευμένες Κωνσταντίνειες χαλκεύσεις πάει περίπατο;;;»

Όχι φυσικά!

Απλά, ο Κωνσταντίνος ξεκαθάρισε δια της Α Συνόδου (περί πραξικοπήματος επρόκειτο ουσιαστικά..) την συμφερότερη για τις ανάγκες του προσωπικότητα που όφειλε να έχει ο Θεός της Αυτοκρατορίας, και έτσι κατέληξε ο Ιησούς «Θεός», και έτσι κατέληξε ο Ιησούς να έχει γεννηθεί ξαφνικά στις 25 Δεκεμβρίου.

Η αναφορά στον Ιησού δεν είχε για όλες τις χριστιανικές τάσεις την ίδια σημασία, και αυτό είναι κάτι που ελάχιστοι γνωρίζουνε. Για τους Γνωστικούς ο Ιησούς δεν ήταν «ενσαρκωμένος Θεός» αλλά η Οδός, και γενικώς απόψεις υπήρχαν πολλές όπως και πάμπολλα Ευαγγέλια, εκ των οποίων και ο Κωνσταντίνος επέλεξε αυτά που χρειάζονταν…

samuel1974:
«Μιλάμε τώρα για τις κοινωνικές σχέσεις των Χριστιανών με τους άλλους ή για τις ενδοχριστιανικές;;»

Μιλάμε για το ότι αυτή η εκδοχή του Χριστιανισμού είχε την καταλληλότερη μορφή για πολιτική θρησκεία στα χέρια των ολίγων.

samuel1974:
«Ο Χριστιανισμός Ναι, δεν μίλησε για κατάργηση της δουλείας..»

Αυτό ενδιέφερε τους Ρωμαίους όμως φίλτατε. Το ότι δεν μίλησε ενάντια! Ο Αριστοτέλης δεν κήρυξε ούτε Έναν Θεό, ούτε μίλησε για Παράδεισο και Κόλαση.

samuel1974:
«Οι θυσίες στον Χριστιανισμό είναι ανύπαρκτες, αντίθετα στον πολυθεϊσμό ο πλούσιος έσφαζε εκατόμβη και ήτανε αρεστός, ενώ ο φτωχός..»

Στο παρόν θέμα αυτό είναι άσχετο με την επιλογή του Χριστιανισμού από τους Ρωμαίους.

samuel1974:
«θα ήθελα να μου πεις εάν πιστεύεις σοβαρά το ότι όλες οι επαναστάσεις, απο την εδραίωση του Χριστιανισμού μέχρι σήμερα, γίνανε απο μία μασωνία»

Πάντως δεν γίνανε ούτε από ηγέτες παπάδες, αλλά ούτε και εκ της διδασκαλίας υπέρ της δουλείας που διδάσκει η Καινή Διαθήκη φίλτατε. Εάν είχε τέτοια στοιχεία η Καινή Διαθήκη, δεν θα γίνονταν ποτέ κρατική θρησκεία.

samuel1974:
«Ο Ριζοσπάστης έχει γράψει ότι 7000 παπάδες συμμετείχανε στην εθνική αντίσταση. Αυτό το κακόρυθμο άσμα περι δήθεν υποτακτικής θρησκείας είναι κουτόχορτο για αναγνώστες του διιπετούς και του χελλένικ ρελίτζιον ντοτ τζι αρ»

Στοιχεία θέλω, και όχι λόγια του αέρα. Ποτέ δεν τα έσπασε η εκκλησία με την πολιτική εξουσία. Όποια και να ήταν αυτή!

Ο άνθρωπος περνάει δύσκολες στιγμές, αλλά θυμάσαι τι υποτίθεται ότι έκανε ο Χριστόδουλος επί Χούντας? Μελετούσε λέει, και δεν είχε ακούσει το γίνονταν…

Εάν θέλεις να μάθεις όμως για την υποκριτική στάση της εκκλησίας και των ταγών της όταν ο λαός υπέφερε, διάλεξε κάποια από τα παρακάτω βιβλία:

1) Γιώργου Καρανικόλα «Ρασοφόροι. Συμφορά του Εθνους» (Εκδ. Θουκυδίδης, δ' έκδοση, Αθήνα 1985). Καταγραφή της αρνητικής ιστορίας της ελληνικής Εκκλησίας από την Τουρκοκρατία μέχρι τις μέρες μας. Γραμμένο από τον γνωστό δημοσιογράφο και ερευνητή, ο οποίος διετέλεσε και αρχισυντάκτης της «Χριστιανικής Δημοκρατίας».

2) Αθανάσιου Αγγελόπουλου «Εκκλησιαστική Ιστορία. Εικοστός αιώνας» (εκδ. Αφών Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη 1984). Το καθεστώς διοίκησης της Εκκλησίας την περίοδο 1917-1980. Λεπτομερής περιγραφή της ιερωνυμικής περιόδου και της σεραφειμικής «αποκατάστασης». Η στενή διαπλοκή πολιτικής εξουσίας και Εκκλησίας. Περιλαμβάνονται ντοκουμέντα και επίσημα
έγγραφα.

3) Γιώργου Καραγιάννη «Εκκλησία και κράτος. 1833-1997» (Εκδ. Το Ποντίκι, Αθήνα 1997). Ιστορική επισκόπηση των σχέσεων Εκκλησίας και νεοελληνικού κράτους, με ειδική αναφορά στην περίοδο της δικτατορίας.

samuel1974:
«Ο Χίτλερ και ο Χίμλερ, ο αρχηγός των ΕςΕς, θέλανε να δημιουργήσουνε μία παγανιστική θρησκεία, με μαύρους ήλιους, μέσες γαίες, ατλαντίδειες καταγωγές κ.λ.π. Δεν ήτανε Χριστιανοί ούτε κατα τον τύπο..»

Αυτά είναι ανοησίες.

Ο ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΪΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΚΕΚΤΗΜΕΝΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ. Αφορούσε πάντοτε τους οπαδούς του και την αέναη προσπάθεια τους να βγάλουνε από πάνω τους την ρετσινιά της Ιουδαϊκής μήτρας (έτσι εξελίχθηκε και η σχιζοφρένεια του Χίτλερ και τόσων άλλων).

Αν ανατρέξεις στην ιστορία φίλτατε και ψάξεις την διαδρομή που ακολούθησε ο αντισημιτισμός, θα βρεις μπροστά σου ΜΟΝΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΤΟΥΣ. Και ο Χίτλερ αλλά και η Κου Κλούξ Κλάν ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΗΣΑΝ και όχι «Δωδεκαθεϊστές».

samuel1974:
«Ο Γκαίτε ήτανε καλλιτέχνης όχι πρότυπο ζωής.»

Ο Γκαίτε δεν ήταν απλά καλλιτέχνης φίλτατε Σαμουήλ.

Ήταν φιλόσοφος, ποιητής πεζογράφος, παιδαγωγός, ζωγράφος και θετικός επιστήμων, συνέβαλε μεταξύ άλλων τα μέγιστα στην εξελικτική σκέψη μιας ολάκερης περιόδου.