- ΕΛ - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
σκεπτόμουνα και έναν άλλο τρόπο που λειτουργεί η ανασφάλεια
μέσα από νοητικές διεργασίες, θα προσπαθήσω να σας τον περιγράψω εδώ.
Μου συμβαίνει μια κατάσταση, μια ακολουθία από συγκεκριμένα
γεγονότα, ειδικά περιστατικά.
Προκειμένου να διευρύνω την αντίληψή μου για το τί συμβαίνει,
και ίσως -γιατί όχι 
- να κάμω και καμμία πρόβλεψη,
ταξινομώ τα περιστατικά, κάνω κάποιες γενικεύσεις, αναλογίες,
προεκτάσεις, παραλληλισμούς και καταλήγω σε μια θεωρία.
Η θεωρία μου επαληθεύει τα αρχικά γεγονότα και μάλιστα νέα
γεγονότα έρχονται πιά να την επαληθεύσουν και να την ισχυροποιήσουν.
Επιχειρώ μια επέκταση της θεωρίας μου, ώστε να καλύπτει και άλλες
ανάγκες και άλλα ερωτήματα και άλλες υποθέσεις. Ουσιαστικά
χωρίς καλά-καλά να το συνειδητοποιώ, αρχίζω να διερευνώ το εργαλείο
που θα μπορέσει να μου δείξει τό τί θα γίνει στο τέλος, στο μέλλον,
σήμερα με τα στοιχεία που έχω!
Σιγά-σιγά βέβαια απομακρύνομαι από τα αρχικά γεγονότα που με
οδήγησαν στη διατύπωση της θεωρίας, έτσι δεν την ελέγχω απόλυτα,
δεν την αντιστοιχώ με την πραγματικότητα. Κάποιες στιγμές την
ωραιοποιώ, άλλες δρω σύμφωνα με αυτήν, ή ερμηνεύω τον κόσμο σύμφωνα
με αυτήν. Πάντως, σε κάθε περίπτωση νιώθω ασφάλεια και πεποίθηση
και πίστη μέσα από τη θεωρία.
Μετά από καιρό έχω πιά ξεχάσει από πού και γιατί ξεκίνησα...
Μια ωραία μέρα ένα νέο περιστατικό έρχεται να κλωνίσει τη θεωρία,
μια συζήτηση με κάποιο φίλο, που έχει αντίθετη άποψη, ένα γεγονός
που δεν επιβεβαιώνεται από τον κανόνα, κ.ο.κ.
Και η θεωρία σπάει, διαλύεται. Εγώ νιώθω πλέον ακάλυπτη και ανασφαλής.
Βρίσκομαι στο κενό, δίχως ερμηνευτικό σύστημα, μέσα στο χάος
της τυχαιότητας, σε σύγκριση με την προηγούμενη αντιληπτική μου
κατάσταση, που λόγω της θεωρίας ένιωθα την ψευδαίσθηση της τάξης.
Νιώθω ανασφάλεια...
Αναγκάζομαι να παραιτηθώ από το σενάριο που είχα πλάσει, μέσα στα
πλαίσια της θεωρίας, το σενάριο που περιέγραφε τα μελλούμενα στην
ειδική περίσταση, σύμφωνα με τις επιταγές της θεωρίας. Τώρα, δε
γνωρίζω τί θα γίνει...
Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι αν γύριζα πίσω στα γεγονότα, θα έβρισκα
βεβαιότητες. Θα μπορούσα τότε απλά να κάνω μια αναθεώρηση της κατάστασης,
να διορθώσω τις αντιλήψεις μου και να προχωρήσω. Γιατί δεν είναι
πρόβλημα να έχω μια κάποια θεωρία, ένα σύστημα αντίληψης και
ταξινόμισης των γεγονότων, το πρόβλημα προκύπτει όταν θεοποιώ το
σύστημα και το κάνω δόγμα.
Το πρόβλημα ξεκινά όταν αρχίζω να χάνω την επαφή με την πραγματικότητα
και με τον κόσμο που ζω.
Όταν προσπαθώ κάτι το κινούμενο, το άπειρο, να το καλουπώσω και να
το ελέγξω πλήρως...
Από αυτή την ανάγκη μας να μπορούμε να ελέγξουμε τα πάντα λοιπόν,
προκύπτει η ανασφάλεια, επειδή δεν είναι δυνατόν να ελέγξουμε τα
πάντα. Αν δεν περιοριστούμε σε μικρές βεβαιότητες δε θα μπορέσουμε
να αποφύγουμε τη σύγκρουση της πραγματικότητας με το υποκειμενικό
και θα νιώσουμε ανασφαλείς.
Αν δεν παραδεχτούμε την άγνοιά μας, τα σύνορα του Εγώ και της γνώσης
μας δε θα μπορέσουμε να προχωρήσουμε παραπέρα...
σ'αυτό λοιπόν, σε κάποια σκηνή ρωτάει η Ανδρομάχη την Κασσάνδρα πως μπορεί και προβλέπει όλες τις συμφορές...
κι αυτή απαντάει : "υπολογίζω πάντα δύο ηλιθιότητες... αυτή των ανθρώπων και αυτή των πραγμάτων"
το όποιο θεωρητικό σύστημα χρησιμοποιούμε για προβλέψουμε την πορεία των γεγονότων πρέπει να είναι απαλλαγμένο από συναίσθημα (ενδόμυχους φόβους και επιθυμίες) γιατί διαφορετικά ενώ στην αρχή θα λειτουργήσει η αυτοεκπληρούμενη προφητεία, αργότερα θα διαλυθεί στην πραγματικότητα ....
για να λειτουργήσει μία τέτοια πρόβλεψη πρέπει να χαράζεται ο δρόμος της από την λογική των ανθρώπων και των πραγμάτων και όχι από αυτό που θα θέλαμε υποσυνείδητα να συμβεί...
εξάλλου, η ανάγκη της πρόβλεψης της "επόμενης κίνησης" είναι από μόνη της μία ανασφάλεια..... η αυτοεκτίμηση βρίσκει πεδίο εφαρμογής σε όποιες καταστάσεις και αν συναντήσει κι εκεί μετριέται αν είναι αληθινή ή όχι....
Galadriel
in God we trust
υπάρχουν περιπτώσεις που η ζήλεια δεν γίνεται φανερή.... ελοχεύει μέσα μας, εργάζεται μέσα από το υποσυνείδητο και δεν το ομολογούμε ούτε στον εαυτό μας....
συμβαίνει κάτι, ζηλεύουμε, και αν κάποιος το επισημάνει λέμε "εγώ ? λάθος κάνεις!"
πόσο βαθειά είναι η ανασφάλεια που οδηγεί κάποιον σε τέτοιο δρόμο? γιατί επιτρέπουμε ακόμα και να αντεπιτεθούμε προκειμένου να σώσουμε την ανασφάλεια μας από τα αδιάκριτα βλέμματα?
φυσικά και δεν αναφέρομαι μόνο στην ερωτική ζήλεια, αυτή είναι και η μόνη που (σχεδόν) πάντα παραμένει φανερή...
οι άλλες, αυτές που απειλούν την εικόνα που με τόσο κόπο χτίσαμε για τους άλλους, που απειλούν την παραμορφωμένη αυτοπεποίθηση μας και που προέρχονται από μία χαμηλή αυτοεκτίμηση,
αυτές είναι που με προβληματίζουν....
Galadriel
in God we trust
Edited by - galadriel on 07/09/2005 18:32:37
quote:
χμ... νομίζω πως αυτή είναι μία από τις πιο συνηθισμένες περιπτώσεις ανασφάλειας αγαπητέ...να παγιδευόμαστε στην ιδέα που θα σχηματίσουν οι άλλοι για εμάς αν εκφράσουμε αυτά που νιώθουμε με πράξεις ή με λόγια (μερικές φορές δεν έχει διαφορά, ειδικά αν τα εννοεί κανείς τα λόγια).....
Oτι είναι μορφή ανασφάλειας συμφωνώ, αλλά τις περισσότερες φορές είναι αναπόφευκτο κακό. Απο την στιγμή που ζούμε σε μιά καταναλωτική και εξαιρετικά γραφειοκρατική κοινωνία σάν την σημερινή μερικές φορές η γνώμη των άλλων ... κάποιων άλλων δέν λέω όλων ... έχει πρωτεύοντα ρόλο ακόμα και σε θέματα διαβίωσης μας.
Ένας εργάτης που έχει να θρέψει 5-6 στόματα με κάποιον πενιχρό μισθό, σαφώς και δέν μπορεί να εκφράσει αρνητικές γνώμες απέναντι σε προισταμένους ή εργοδότες του, που θα μπορεί να σταθούν αιτία για τον εξοργισμό τους. Είναι ανασφάλεια δέν λέω, αλλά μερικές φορές θέλουμε δέν θέλουμε δέν μπορούμε να κάνουμε διαφορετικά.
"Non, nisi parento, vincitur"
ΒΑΚΩΝ
Πιστεύω πως είναι μία ακόμα περίπτωση που την ανασφάλεια μας τη δημιουργούν διάφοροι εξωτερικοί παράγοντες, εν προκειμένω η δυσχερής οικονομική κατάσταση...
In the shadows of the night I shall be lost once again to find thee...
quote:
το όποιο θεωρητικό σύστημα χρησιμοποιούμε για προβλέψουμε την πορεία των γεγονότων πρέπει να είναι απαλλαγμένο από συναίσθημα (ενδόμυχους φόβους και επιθυμίες) γιατί διαφορετικά ενώ στην αρχή θα λειτουργήσει η αυτοεκπληρούμενη προφητεία, αργότερα θα διαλυθεί στην πραγματικότητα ....
εδώ θα διαφωνήσω με τα λεγόμενά σου Galadriel. Η επιθυμία, η θέληση
θα έλεγα εγώ, διαμορφώνει την πραγματικότητα σε κάποιο βαθμό,
ανάλογα πάντα με τον τρόπο που μπαίνει αυτή σε εφαρμογή -γίνεται
πράξη και αποτέλεσμα.
Δεν μπορώ να δω την αυτοεκπληρούμενη προφητεία και την πραγματικότητα
ως δύο αλληλοσυγκρουόμενες καταστάσεις, χωρίς βέβαια να υποστηρίζω
ότι όλοι οι ευσεβείς πόθοι των ανθρώπων εκπληρώνονται πάντα.
Βέβαια, υποθέτω ότι ούτε και εσύ υποστηρίζεις το πρώτο από τα δύο,
απλά θέλεις να δώσεις κάποια έμφαση στην ανάγκη της λογικής
στήριξης της θεωρίας και όχι της πράξης, κάνω λάθος;
Βέβαια σε αυτό θα συμφωνήσω.
Η επιθυμία είναι δύναμη, είναι συντελεστής αλλαγών, αλλά αυτό θα συμβεί
όταν η θέληση μπολιάσει την πραγματικότητα με πράξεις θάρρους.
Ο φόβος είναι σύμμαχος, αλλά όχι τροχοπέδη. Η αντίληψη ότι μπορεί
να μην πραγματοποιηθεί μια επιθυμία μας είναι φόβος αλλά και γνώση.
Ωστόσο, έχουμε την επιλογή παρά το φόβο μας να δράσουμε, γνωρίζοντας
ότι μπορεί να τα καταφέρουμε, μπορεί και όχι.
Ανάμεσα σε φόβο και επιθυμία λοιπόν κρύβεται η προσωπική δύναμη.
quote:
υπάρχουν περιπτώσεις που η ζήλεια δεν γίνεται φανερή.... ελοχεύει μέσα μας, εργάζεται μέσα από το υποσυνείδητο και δεν το ομολογούμε ούτε στον εαυτό μας....συμβαίνει κάτι, ζηλεύουμε, και αν κάποιος το επισημάνει λέμε "εγώ ? λάθος κάνεις!"
κάτι μου θυμίζει αυτό... αλλά πιά, επιλέγω να μην ασχολούμε!
quote:......καλο μηνα και απο εμενα,αν και ο μηνας δεν εχει πρωτη αλλα ετυχε τωρα να "μπω" παλι και ηθελα να σου απαντησω...ωστε μετα απο 2 μηνες επανερχεσαι και εχεις τετοια απαισιοδοξια?γιατι ετσι?ο,τι κι αν συνεβει νομιζω οτι δεν ειναι λογος να αντιμετωπιζπθμε ετσι τη ζωη μας...αν μοθ πεις βεβαια οτι ειναι λογοι υγειας αυτη η αρνητικη σταση,τοτε ναι αποσιοπω...αλλα τι?βαζεις και οριο χρονου σε αυτο το θεμα?οχι,δεν το βρισκω σωστο νομιζω...βιωνεις στιγμες ζηλειας και ανασφαλειας λες...αν προσεξεις λιγο θα δεις οτι αυτα ειναι εξαρτωμενα....απο την ανασφαλεια σου παντα προκυπτει η ζηλεια...και γιατι να εισαι ανασφαλης?δεν πιστευεις ισως στον εαυτο σου??δεν ξερεις για το τι εισαι ικανη??αν δεν δοκιμασεις ποτε δε θα μαθεις...να κανεις ο,τι σκεφτεσαι και ας φοβασαι...στο τελος παντα εσυ θα εισαι η κερδισμενη...ακομη και αν καποιες στιγμες εχεις αρνητικα αποτελεσματα απο τις κινησεις σου θα εχεις μαθει κατι...οποτε την επομενη φορα θα εισαι σιγουρα σωστη και με τον καιρο θα ερχεται η ασφαλεια...επειτα η αυτοπεποιθηση και τελος η ωριμοτητα....τιποτα δεν ειναι δυσκολο και μονο εσυ ξερεις οτι μπορεις να κανεις τα παντα.......!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!θα τα ξαναπουμε.....μεχρι τοτε να πατας γερα..............φιλακια....
Καλημέρα και καλό μήνα!
Σεπτέμβρης... μια αρχή για πολλούς, για άλλους ένα τέλος.
Ένας μήνας που σίγουρα σηματοδωτεί μια αλλαγή.Μετά από ένα χαλαρό καλοκαιράκι, νάμαστε πάλι μαζί.
Όσον αφορά εμένα, μετά από ένα μεγάλο διάλλειμα, 2 μήνες
χωρίς ενεργή συμμετοχή στα φόρουμς, επιστρέφω και θα ήθελα να πιστεύω
ότι σε ετούτη την περίοδο θα έρθουν μέρες, καταστάσεις, συζητήσεις
εποικοδομητικές για την πνευματική μας ανάπτυξη.Ξεκινώ αυτό το θέμα γιατί είμαι σε διάθεση στοχασμού στο προκείμενο
και καλώ όσους επιθυμούν να συμμετέχουν στη συζήτηση αυτή ώστε να
προχωρήσουμε ένα βήμα παραπέρα.
-------------------------------------------------------------------Ζω σε πολλές στιγμές της ζωής μου βιώνοντας την ανασφάλεια και τη
ζήλια. Αναζητώ περισσότερη αυτοπεποίθηση και ωριμότητα.Πολλές φορές έβαλα κάτω τον εαυτό μου και προσπάθησα να στοχαστώ
το τί σημαίνει ζήλια, τί ανασφάλεια, πώς να τα αντιμετωπίσω και πώς
να αναπτύξω αυτοπεποίθηση και ωριμότητα.Δε ξέρω αν κατάφερα και τίποτε σπουδαίο, αφού στις δύσκολες στιγμές,
τα αναθεματισμένα συναισθήματα βρίσκονται εκεί να τριβελίζουν με
φαυλότητες το είναι μου και να με τυρρανούν σαδιστικά!Έτσι λοιπόν αποφάσισα να κοιτάξω για ακόμη μια φορά αυτή την
αδυναμία μου και να προσπαθήσω να την αντιμετωπίσω. Ζητώ και τη
δική σας βοήθεια, αν σας εκφράζει το θέμα, να εξερευνήσουμε μαζί
και να ανακαλύψουμε ίσως τον τρόπο να ξεπεράσουμε αυτές τις αδυναμίες
μας.Για εμένα προσωπικά το θέμα αυτό θέλω να λειτουργήσει σαν μια άσκηση
στοχασμού. Έχω προσδιορίζει μια διάρκεια, στην οποία υπόσχομαι στον
εαυτό μου να σκέπτομαι και να δημοσιεύω τις σκέψεις μου καθημερινά
μέσα σε ετούτη τη συζήτηση -21 ημέρες.
Θεωρώ ότι η ανασφάλεια και η ζήλια,αλλά και γενικά όλα τα συναισθήματα που νοιώθουμε διότι περιμένουμε κάτι απο τους άλλους, προέρχεται απο εκείνα τα κομμάτια του εαυτού μας που τα κρατάμε βυθισμένα, είτε συνειδητά είτε υποσυνείδητα.Συνήθως αυτά τα κομμάτια δημιουργούνται στη παιδική μας ηλικία και παραμένουν εκεί, βαθιά στη ψυχή μας, που κατά τη διάρκεια της ζωής μας εκδηλώνονται μέσω του πληγωμένου παιδιού που περιμένει κάτι να του δωθεί που δεν μπόρεσε να το λάβει.Περιμένει αυτό το παιδί να λάβει απο τους ανθρώπους,αυτό που δεν μπορεί να δώσει στον εαυτό του.
Χρειάζεται να αφουγκραστούμε και να ακούσουμε το πληγωμένο παιδί μέσα μας, ώστε να το αγκαλιάσουμε για να γίνει το παιδί που δίνει και παίρνει την Ανιδιοτελής Αγάπη της Ψυχής...
Χρειάζεται να μάθουμε να δίνουμε Ανιδιοτελώς...και θα το μάθουμε αγκαλιάζοντας το παιδί μέσα μας...
Χρειάζεται να μάθουμε να λαμβάνουμε Ανιδιοτελώς...
Μόνο τότε θα μπορούμε να είμαστε Αληθινοί...
Αυτό το μονοπάτι προς την Ανιδιοτελής Αγάπη, δεν είναι εύκολο...είναι ένα μονοπάτι γεμάτο συναισθήματα όλων των ενεργειών και Πληρότητα...
Είναι ένα μονοπάτι που χρειάζεται να το ψάξουμε, να το Αναγνωρίσουμε με τα μάτια της Ψυχής μας και...να το Ακολουθήσουμε...
Edited by - Neiseti on 09/09/2005 13:57:11
αγαπητή λίλιθ, φυσικά και η επιθυμία και κυρίως η θέληση επηρεάζουν και διαμορφώνουν την πραγματικότητα...
αυτό που επισημαίνω όμως εγώ είναι ότι το σύστημα "πρόβλεψης" της σειράς με την οποία θα συμβούν τα πράγματα δεν πρέπει να στηρίζεται στην επιθυμία...
με τον όρο αυτοεκπληρούμενη προφητεία, η ψυχολογία ορίζει αυτή την κατάσταση που κάποιος εχει τόσο μεγάλη εμμονή με κάποια σκέψη φορτισμένη από συναίσθημα που καταλήγει να την πραγματοποιεί κατά κάποιο τρόπο... και λέμε κατά κάποιο τρόπο, γιατί στην ουσία η πραγματικότητα δεν αλλάζει, παρά μόνο ο τρόπος που την βιώνει και την ερμηνεύει... και γι' αυτό ακριβώς τον λόγο η αληθινή πραγματικότητα έρχεται κάποια στιγμή και διαλύει αυτή την ψευδαίσθηση....
αυτοεκπληρούμενη προφητεία και πραγματικότητα μπορούν να συμβαδίζουν μόνο για λίγο και μόνο στο μυαλό κάποιου...
όπως ανέφερα και πιο πάνω το ιδανικό είναι συναίσθημα και λογική να λειτουργήσουν συνδυαστικά και ισορροπημένα για να έχουμε αποτέλεσμα...
Galadriel
in God we trust
Ευχαριστώ τη φίλη farfalla για την απάντησή της!
Νομίζω ότι πρέπει να σας εκμηστηρευτώ κάτι:
Όσον αφορά τον εαυτό μου δεν πολυπιστεύω ότι είμαι και τόοοσο
πιά ανασφαλής!!! Βέβαια, έχω τη δόση μου σε αυτή και είναι γερή,
αλλά τα καταφέρνω.
Σε πολλούς τομείς της ζωής μου δε έχω ανασφάλεια, αντιθέτως...
Έχω ανασφάλεια στην προσωπική μου ζωή, εκεί που είναι τα δύσκολα...
Ούτε απαισιόδοξη είμαι, είμαι όμως, όπως αντιλαμβάνομαι, κάπως
ανυπόμονη!
Ο λόγος που ξεκίνησα το θέμα αυτό είναι επειδή πρώτα από όλους
θέλω εγώ να διερευνήσω την ανασφάλεια, για μένα και ακόμη επειδή
πιστεύω στις κριμμένες ανασφάλειες του καθενός, τουλάχιστον
τις έχω αντιμετωπίσει στο περιβάλλον μου και όπως έγραφε σε ένα
μήνυμά της η Galadriel, πολλοί κρύβουνε καλά τη ζήλια τους
και -γνώμη μου- την ανασφάλειά τους.
Αν δεν τα φέρουμε όμως αυτά στο φως, αν δε παραδεχτούμε ότι
έχουμε εκεί κάποιο πρόβλημα, πώς θα τα αντιμετωπίσουμε;
Θέλω "όταν μεγαλώσω" να μη ζηλεύω και να μη νιώθω ανασφαλής,
αλλά θέλω να έχω κατακτήσει μόνη μου την αυτοπεποίθησή μου.
Σας αφήνω με έναν λόγο ενός φίλου - συγγραφέα, που πολύ με εκφράζει:
"Η μεγαλύτερη της ζωής ασφάλεια είναι να γλεντάς της ζωής την
ανασφάλεια!"
Σκοτ Πεκ
Ωστόσο φιλαράκι, όπως έλεγε και ο σοφός Πίστεψέ με το μυστικό γιά να μαζέψουμε τη μεγαλύτερη σοδιά τη μεγαλύτερη χαρά της ύπαρξης είναι το ζειν επικινδύνως! Βουτάμε βαθύτατα στα ύδατα της ζωής και καλό κολύμπι. Δεν νομίζω να είναι ευπρόσδεκτη η ζήλια ή το μαράζι της ανασφάλειας αλλά τι να γίνει; Κάτι φορές κυττάμε ένα βουνό και λέμε: Πως θα μπορέσω να ανέβω στην κορφή του; Ας ανέβουμε κι ας μην το σκεφτόμαστε πολύ. Αυτό φτάνει.
Στο διάβολο κι η ζήλια κι η ανασφάλεια και η φοβία αν μπορείς ή δεν μπορείς να κρατήσεις κάτι κάποιον...
Ελευθερία είναι να γίνεσαι πιό αδιάφορος απέναντι στις δυσκολίες στις ταλαιπωρίες στη στέρηση ακόμη και στην ίδια τη ζωή.
Στο διάβολο κι η ζήλια κι η ανασφάλεια. Στο διάβολο και οι στενές ψυχές. Μέσα τους έλεγε ο Νίτσε δεν υπάρχει τίποτα καλό και τίποτα κακό.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...
quote:
Αν δεν τα φέρουμε όμως αυτά στο φως, αν δε παραδεχτούμε ότι
έχουμε εκεί κάποιο πρόβλημα, πώς θα τα αντιμετωπίσουμε;
..ευτυχως καλη μου, που βοηθας με τουτο το θεμα να ξεπερασουν οι συμμετεχοντες τυχον "μπλοκαρισματα" ανομολογητα!
Η υπεραναλυση -παραμυθιαζοντας τον εαυτο,παριστανωντας κατι που δεν ειναι...ειναι μια σωτηρια λεμβος μεχρι να ξεφουσκωσει..-
Καλη συνεχεια σας ευχομαι...και πραγματωση της ευγνωμοσυνης σε οσους σας σφαλιαρισαν αλλα αν προσεξατε..σας βοηθησαν να φτασετε ως εδω..
-ΗΤΑΝ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ ΥΠΕΡ ΑΧΑΡΙΣΤΩΝ//οποιος απαντησει ειναι//-
--Στα "προσωπικα" μου τωρα//"η τροφη" που θαλεγα σε αλλα πεδια:Ρ--
Η ανασφαλεια η δικη μου εγκειται στην τελειοτητα* μεσα και εξω/και ειμαι αμεροληπτα αντικειμενικη μεχρι θανατου ακομη και προς εμενα /ακομη κι αν γνωριζω -αντικειμενικα- ποια ειμαι/θελω να τελειοποιηθω ..κι αλλο..:Ρ//επειδη η εξελιξη θα φτασει στο φινις.. σαν πεθανω σε αυτο το σωμα)
---*σχετιζεται με τις σπουδες μου:την τελειοποιηση στην εμφανιση και κατασταση ενος μετριου παρουσιαστικου και εσωτερικου -το στυλιζαρισμα κοινω των παντων του ατομου/το "μαστερ" μου σε αυτο..-καποιου, εως και το ξεπερασμα της βεβαιοτητος, οτι τιποτε τελειο δεν ειναι "μονιμο" επειδη -πολυ απλα- πορευεται "σπειρωειδως" αν-και εφοσον- ξεκινησει την εξελιξη του...προς κατι ακομη καλυτερο...--αν ξεπερασει την ευθεια ..της κυκλικοτητας>>>το κυνηγι της ουρας του πανω στον ιδιο δρομο..>>κρατρακυλισμα αλλιως..)
Οι ανασφαλειες ειναι κλειδια προς μελετη του εαυτου...//ναι..;//
Αν καποιος διαθετει την ειλικρινια του να "μην κοροιδευει τον εαυτο του"--- χρησιμοποιωντας τρικ "μαγικων ιδιοτητων"...χρησιμοποιωντας τοσο τα ευπιστα σεξουαλικα θυματα - που απορριπτει αμεσως μολις πεσουν στην παγιδα.. κερδιζωντας ετσι "αυτοπεποιθηση" ..-- οσο και αδιαβαστους νεοφερμενους.. κερδιζωντας ετσι ενα ακομη επεισοδιο στο παραμυθι του ψεμματος του..--
Αν καποιος εχει το θαρρος να ευγνωμονει οντως τον Οδηγητη του,τοτε αυτος οχι δεν βοιωνει τις "κρυφες ζηλιες" που τοσο καλα περιγραφουν καποιοι "κτητορες"-οπως μαλλον πειστικα μιλησαν,αρα ειναι- οσο και την βαθμιαια κατακτηση της ανασφαλειας ως τιμονι προς την ωριμοτητα(συμφωνα με τους αλλους) αυτοπεποιθηση τους(καταυτους)
---και κατι σχετικο με την ποταπη ..ζηλια(ισως "την ζηλια που δεν ξεπερνιεται" θα λεγε καποιος κτητωρ αυτης)--
"Η αχαριστια των ευεργετημενων" πρακτικα μου αποδεικνυεται καθε μερα! -(εδω) μεσα και ...(εδω) εξω-
Ομως οσοι απο τη ζωη μου περασαν ενα μου απεδειξαν κι ας με πληγωσαν βαθυτατα με τη σταση τους..
Οι αχαριστοι παντα στο τελος τιμωρουνται με την αποκαλυψη του ιδιου τους του ψεμματος στον δικο τους καθρεφτη αξιων.Και λυπαμαι που ποτε δενειμαι εκει να τους δωσω ενα χερι βοηθειας/οχι πως θα το επερναν ,ας οψεται η αχαριστια τους..
--Αν θυμαται κανεις τον πινακα SCREAM ..κατι θα καταλαβει..--
Ο οδηγητης -που δεν τιμηθηκε απο τον ληστη του -θα 'ναι παντα εκει συνεχιζει ανενοχλητα δειχνωντας τον δρομο ...ενω ο ληστης θα χρειαστει να ξαναδει ολα απο την αρχη--αυτη η μια πλευρα(του σταυρου) στην αλλη ειναι ο ληστης ο αμετανοητος---
Η ζηλια μπορει να χρησιμοποιειται σαν μεσο αναπτυξης ! ναι!
αλλα απο οσους τη βοιωνουν..! μην το ξεχνατε αυτο!
--πως να σου μαθω τι ειναι ζηλια, αν δεν ξερω πως ειναι να νοιωθω ζηλια;
(οι ειδημονες βεβαια θα σπευσουν να βρουν τα σημεια τους πανω μου...-συνηθες ομως λογω διαυγειας των εν κινησει υδατων μου)
Δεν βοιωσα τη ζηλια στη ζωη/απο μενα προς αλλους..το αντιθετο το ζω παραυτα/ευτυχως εχω γνωθι σαυτον/κατα αλλους το δικο μου γνωθι σαυτον δεν ειναι πρεπον ιδιως οταν δεν τολμυν να αναμετρηθουν μαζι μου ως οντοτητα σαν συνολο.
Η φυση=οι γονεις μου, μου χαρισαν ολα οσα χαρισματα και αξιες ,χωρις να περναω απο τις χαμηλες δονησεις που αλλοι χρησιμοποιουν ως μεσω αναπτυξης.Πως γινεται αυτο;//Δεν εχω λογια εκτος αυτων που μολις ειπα/θα πρεπει να ειναι καποιος ομοιος ωστε να με κατανοησει/Συνηθως παρερμηνευονται τα λογια μου.Αλλα κατανοω πως ειναι να προσπαθει καποιος να εξηγησει η να οικοιοποιηθει κατι που δεν του ανηκει.(δεν ειναι συνειδηση του αλλα συνειδηση αλλου)
Παντοτε προσπαθουσα να βοηθησω τους μετριους (ως θεωρουν οι ιδιοι τους εαυτους τους) και αναξιοπαθουντες/
Πως να ζηλεψω καποιον που ειναι σε "χαμηλοτερο πεδιο" απο μενα;(χαμηλοτερο εννοω στη βαθμιδα εσωτερικης αναπτυξης αλλα και τελειοτητας της μορφης).
Δεν ζηλευω λοιπον/απλα λυπαμαι..δεν ξερω αν ειναι ομορφο να λυπαται κανεις/και για μενα ειναι ποιο σημαντικο να κατανοησω την λυπη προς τα ερμα πλασματα παρα να καταλαβω πως ..θα μαθω να ζηλευω!(επειδη περι τουτο προκειται!γιατι να κατεβω εκει; για να μαθει καποιος πως θα το ξκεπερασει;//Μτρ Τερεζα τελος.)
Η ζηλια -η αχαριστια- η πονηρια -τα ψεμματα και αλλες μικροτητες
μαλλον ειναι πεδια που δεν εχω βουτηξει-ηθελημενα- ωστε να ξερω να σας πω πως βοιωνεται...//υπαρχουν οι ειδικοι επαυτων και μας εξηγησαν.
Σας αφηνω να συνεχισετε με οσα -πολυ καλα- μας εχετε ως τωρα ..διαφωτησει
..
και μια ευχη -που η φιλη Λιλιθ ,καθως γνωριζει τις "σφαλιαρες" μου απο κοντα!εχει σχεδον πραγματωσει..και χαιρομαι καθε φορα που διακρινω υπερτατες κατανοησεις σε βαθμο διδακτικο και προς αλλους-
Ειναι αυτο που λεει και σημειωνω με το quote της αρχης του ποστ μου.)
Να'σαι καλα Λιλιθακι,που τους βαζεις "δυσκολα"! //οπως σου 'χω "ξαναπει" ...ο δρομος της Αληθειας ειναι κομματι δυσκολος..οποιος αντεχει.-
-- θα εδω ειμαι να τα πουμε οποτε θες //και πισω απο τις καμερες.)--
Η Ατμα και τα πειραματα..
Αrwen Undomiel...the truth within
Γειάσου Ατμούλα!
Σε περίμενα... άργησες, αλλά εμφανήστηκες!
Στέκομαι σε μερικές λέξεις...
"αναξιοπαθούντες" δεν υπάρχουν, απλά ταίζουν καραμελίτσες τον
εγωισμό τους.
Ζήλια προς κάποιο έτερο άτομο προκύπτει -πιστεύω και βιώνω- από
την έλλειψη εμπιστοσύνης σε εκείνο το άτομο.
Αναρωτιώμουν πριν λίγες ώρες... πόσο δύσκολο είναι να είμαστε
διαθετιμένοι να εμπιστευτούμε, τί μεγάλο άνοιγμα του εαυτού,
τί ρίσκο...
Και αν ο άλλος δεν είναι, δεν πρόκειται να είναι όπως εμείς
φανταζόμαστε, αλλά είναι όπως είναι και θέλει τον τρόπο και το χρόνο του
για να μας φανερωθεί, πόση υπομονή και αλτρουισμό πρέπει να
αναπτύξουμε για να δεχτούμε αυτόν, όπως είναι...
Η ζήλια ως αποτέλεσμα του έρωτα... παραμορφωτικός καθρέφτης.
Ζηλεύω τον Ε, επειδή είμαι ερωτευμένη μαζί του, τον θεωρώ
αξιοζήλευτο. Όταν όμως ο Ε εκφράζει τη ζήλια του για μένα,
το παραβλέπω, επειδή δεν μπορώ να διανοηθώ πώς μπορεί αυτός
να ζηλεύει εμένα, τί έχω!
Η ζήλια άρα συνδέεται κάπως και με την αυτοεκτίμηση, την υποτίμηση
του εαυτού.
Νομίζω, ένας δρόμος για να απελευθερωθώ από τη ζήλια μου είναι
να δεχτώ τη ζήλια του άλλου προς εμένα ως κάτι το φυσιολογικό,
υπαρκτό, αληθινό. Ναί, αξίζω να με ζηλεύει. Αλλά παρ' όλ' αυτά,
επιλέγω να μη φέρομαι "αξιοζήλευτα"...
Ποιός είναι αυτός, που θα φερθεί με αντάξιο τρόπο, όπως εγώ,
ποιός είναι αυτός, που θα κερδίσει την εμπιστοσύνη μου τελικά;
Νιώθω ότι κάνω κύκλους...
Πίσω από όλα κρύβεται το άνοιγμα του εαυτού προς τα έξω,
ίσως αυτό που λένε αγάπη...
Θεέ μου, δείξε μου το δρόμο της αγάπης τον αληθινό...