- ΣΥΝΕΒΗ ΣΗΜΕΡΑ - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.

................................................

λοιπόν, στην εταιρεία που δουλεύω ως πωλητής,μας έχουν ήδη ενημερώσει
ότι μέχρι το Πάσχα,καμιά δεκαριά πωλητές,σε όλη την Ελλάδα,
θα την κάνουν μπραφ από την εταιρεία,
στο πλαίσιο του εκπληκτικού κοινωνικού προγράμματος
ΠΕΡΙΙΣΣΟΤΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ - ΛΙΓΟΤΕΡΑ ΧΕΡΙΑ
(τακτική που θα αρχίσει να παίρνει διαστάσεις στα χρόνια που έρχονται
- όλες οι κωλο-εταιρείες,οι πολυεθνικές,τα ίδια κάνουν)
..................................................................

καταλαβαίνετε ότι στις τάξεις των πωλητών,επικρατεί πανικός

εγώ προσωπικά,κάθε μερά πηγαίνω (μεταξύ των επισκέψεων στους πελάτες που έχω ήδη) και σε μία συνέντευξη

προετοιμάζω το έδαφος για να μη βρεθώ χωρίς δουλειά και τίποτα από πίσω για να συνεχίσω

....................................................................

σήμερα ήταν η σειρά γνωστής τηλεφωνικής εταιρείας,η οποία μίλησε
μαζί μου την προηγούμενη εβδομάδα,την Τετάρτη συγκεκριμένα

προφανώς έμειναν ικανοποιημένοι από μένα (είμαι και ωραίο παιδί άλλωστε),γιατί χτες μου πήραν τηλέφωνο το απόγευμα και
μου έκλεισαν ραντεβού για σήμερα στις 12:30

επίσης,χτες το απόγευμα,μίλησα με τον διευθυντή προσωπικού
πασίγνωστης ξενοδοχειακής αλυσίδας από την Κρήτη,
ο οποίος ξανά με πήρε τηλέφωνο σήμερα το πρωί,πριν τις 12:30,
και με ενημέρωσε ότι την Παρασκευή θα ανέβει ξανά στη Λάρισα
και θέλει να με ξαναδεί

.................................................................

για δε την Παρασκευή,έχω ήδη κανονίσει να πάω για τριήμερο
στο Καρπενήσι και να δοκιμαστώ στο πιο γνωστό ξενοδοχείο
της περιοχής της Ευρυτανίας
(όσοι έχουν πάει Καρπενήσι ξέρουν ποιο εννοώ) και μάλιστα για συνεργασία
όχι μόνο στη ρεσεψιόν και στο φροντ όφις,αλλά και για tour operator
(κάτι που έχω ξανακάνει στο παρελθόν)
.....................................................................

οπωσδήποτε δηλαδή έχω (ή μάλλον είχα...)αρκετές επιλογές,μέχρι τις 12:20 σήμερα το μεσημέρι,την ώρα που πήγαινα στο ραντεβού
με την εταιρεία κινητής τηλεφωνίας
..............................................................
σήμερα στις 12:20,είδα για πρώτη φορά στη ζωή μου
και εντελώς κυριολεκτικά,το χάρο με τα μάτια μου
............................................................

...μπαίνω με 60 (όχι μεγάλη ταχύτητα δηλαδή)σε μία πολύ γνωστή
στους Λαρισαίους οδηγούς και ταυτόχρονα,πολύ επικίνδυνη στροφή,
την οποία στην κυριολεξία πρέπει να έχω περάσει πάνω από χίλιες
φορές,όσα χρόνια οδηγώ στη Λάρισα

όλα καλά,όλα ωραία,από απέναντι βλέπω στο βάθος να έρχεται ένα φορτηγό και μετά...

μετά θυμάμαι ότι ένιωσα τις πίσω ρόδες να πετάνε στον αέρα,
το αμάξι να μου φεύγει ολοκληρωτικά εκτός ελέγχου,
βλέπω μία μάντρα να έρχεται με ταχύτητα προς τα πάνω μου
(δηλαδή,το αντίθετο ακριβώς),
μετά βλέπω το τοπίο γύρω μου περιστροφικά (λόγω του ότι το suzuki ignis έκανε μία ολόκληρη στροφή πάνω στο οδόστρωμα !!!!!!)),
συνειδητοποιώ δε ότι με την ολοκλήρωση της στροφής,το αμάξι πηγαίνει ολοταχώς στο μαντρότοιχο με την καγκελόπορτα,
νιώθω μία τρομερή σύγκρουση με το κάγκελο και μετά...

...μετά τα βλέπω όλα ανάποδα και το αμάξι αρχίζει και τουμπάρει
σε ένα χαντάκι,με μένα χωρίς ζώνη και τα πόδια στην οροφή,
μετά ξανά στα ίσια,δεύτερη τούμπα,ξανά στα ίσια και στοπ !
...............................................................
βλέπω έναν τύπο να κατεβαίνει πανικόβλητος το χαντάκι

κοιτάζω τα πόδια μου,τα χέρια μου,το (ανύπαρκτο) παρμπριζ

ανοίγω την πόρτα μέχρι τη μέση (δεν άνοιγε άλλο),με την αίσθηση
ότι δεν το κάνω πραγματικά

βγαίνω από το αμάξι κοστουμαρισμένος,κυριλέ,και βλέπω τον τύπο
που κατέβαινε,να κοκκαλώνει και να με κοιτά σα ζόμπι

βλέπω θείτσες και κάτι εργάτες από μια βιοτεχνία με κιγκλιδώματα
(εκεί που στούκαρα,όπως αποδείχτηκε),να καταφτάνουν πανικόβλητοι
στο χείλος από το χαντάκι

όλοι με κοιτάνε και νομίζουν ότι είμαι φάντασμα

εγώ ο ίδιος νομίζω ότι δεν ζω,ότι τίποτα δεν είναι πραγματικό,πάει πέθανα,αυτό ήταν
........................................................
συνειδητοποιώ ότι ο τύπος που κατέβαινε το χαντάκι,με πιάνει
από τους ώμους και με ρωτά αν είμαι καλά

να με πάει νοσοκομείο ??

ρίχνω μια ματιά στο αυτοκίνητο,αυτό που ακόμα το χρωστώ σε δόσεις

το suzuki ignis έχει μετατραπεί σε ένα απροσδιόριστο συνοθύλεμα
από σίδερα

ακόμα ακούγεται η μηχανή του
.............................................................

ξαφνικά,συνειδητοποιώ ότι είμαι ζωντανός και ότι αυτός που με ρωτάει, είναι πραγματικός

του απαντώ "ναι,είμαι καλά,ευχαριστώ,με το αμάξι τι κάνουμε ?"

με ρωτάει αν είμαι τρελός και αν θέλω -ξανά- να πάω νοσοκομείο

του λέω να με πάει σπίτι,στους δικούς μου
(θα πήγαινα στον αδερφό μου,αλλά ήξερα ότι ήταν πρωινή βάρδια στο πολυκατάστημα που δουλεύει - είναι ο άνθρωπος ο οποίος μαθαίνει πρώτος ό,τι άσχημο μου συμβαίνει)

ο άνθρωπος με πάει σπίτι

είναι μόνο η μάνα μου στην οποία δεν προλαβαίνω να μιλήσω
γιατί το λόγο παίρνει ο άνθρπωος που με μετέφερε και λέει :
"κυρία μου να ανάψετε κερί,ο γιος έχει άγιο και μάλιστα μεγάλο"

η μάνα μου,σαν καλή Χριστιανή,και μόνο στο άκουσμα της είδησης,
πέφτει λιπόθυμη

εγώ πανικοβάλλομαι

της κάνουμε αέρα και ευτυχώς συνέρχεται

της εξηγώ με όση ψυχραιμία είχα εκείνη τη στιγμή τι ακριβώς έγινε

ξεσπά σε κλάματα και αρχίζει με φιλάει από την κορφή μέχρι τα νύχια

ο άνθρωπος που με έφερε φεύγει διακριτικά

εγώ έχω πάθει πλάκα
............................................................

έχω πάθει πλάκα
α)γιατί ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι δεν είχα ούτε μια γρατζουνιά !!!
και
β)γιατί την ώρα που η μάνα μου έκλαιγε και με κρατούσε,εγώ άρχισα να σκέφτομαι τα...μέλη του esoterica.gr !!!!!
..............................................................

άρχισα να σκέφτομαι πως θα εξηγούσε τη φάση η medtech ? ο gigenis ?
ο jonniebegood ? η amalia ? η ostria ? ο oannhsea ? o macedon ?
o predator ? o allzaro ? η gretel ? ο dying incubus ? οι αγαπημένοι μου (άσχετα αν δεν το ξέρουν) Ψηλός και schwabe ? ο......?
η.....? η........? ο.....? ......
.......................................................

...και τόσοι και τόσοι που γράφουν ή έγραφαν ή θα γράψουν εδώ μέσα...

ο καθένας με τη δική του προσωπική ερμηνεία και κοσμοθεωρία !!

.............................................................

η πόρτα ανοίγει και στο σπίτι μπαίνει ο πατέρας μου
(ο οποίος,πάσχει από άσθμα)

βλέπει τη μάνα μου να κλαίει και μένα να την παρηγορώ

με ρωτά τι έγινε

του λέω : συγνώμη πατέρα που θα σε στενοχωρήσω,αλλά είχα ένα σοβαρό ατύχημα με το αυτοκίνητο και το αμάξι έχει γ....

ο πατέρας μου κρατά το χέρι μου

"τι έγινε αγόρι μου?" με ρωτά με μάτια ήδη δακρυσμένα
(βασικά πιστεύω ότιο επηρρεάστηκε από την εικόνα της μάνας μου)
(επίσης,νομίζω ότι η τελευταία φορά που με είπε "αγόρι μου"
πρέπει να ήταν στην ηλικία των πέντε...)

του εξηγώ ακριβώς το συμβάν και ο πατέρας μου ξεσπά σε κλάματα

έχω την εντύπωση ότι δεν τον έχω δει ξανά να κλαίει,ούτε καν όταν πέθανε η μάνα του

του ζητώ συγνώμη για το αυτοκίνητο και για τη στενοχώρια

τον ακούω να λέει κλαίγοντας "να πάει να γ.... το κωλάμαξο - εσύ είσαι καλά ? να σε πάω νοσοκομείο ?"

.....................................................

φίλοι μου,σας πληροφορώ ότι είμαι ζωντανός και αυτή τη στιγμή αυτό μου φαίνεται απίστευτο !

δεν περίμενα ποτέ να νιώσω έτσι

πρώτη φορά τρακάρω,πρώτη φορά ντελαπάρω,πρώτη φορά μου συμβαίνει τόσο συγκλονιστικό δυστύχημα και βγήκα ΑΘΙΚΤΟΣ !

δεν μπορώ να σας μεταδώσω το πως νιώθω πραγματικά αυτή τη στιγμή

απλά,χαίρομαι που μπορώ και γράφω αυτό το μήνυμα

χαίρομαι που θα το διαβάσουν άνθρωποι που δεν τους ξέρω,
πέραν ελάχιστων εξαιρέσεων, και ξέρω ότι κάτι θα νιώσουν,
το ίδιο που θα ένιωθα κι εγώ

ένας άνθρωπος που τον ξέρω αλλά δεν τον ξέρω
ή
και το αντίστροφο,
έπαθε κάτι και μου το λέει

κι εγώ το ερμηνεύω έτσι

ο δίπλα μου αλλιώς

ο παραδίπλα μου κάπως πιο αλλιώς

αλλά ο άνθρωπος που ξέρω αλλά δεν ξέρω,είναι καλά

είναι ζωντανός

και αυτό τελικά,μετράει πολύ !

μέσα σε όλα τα άσχημα,ο άνθρωπος που ξέρω αλλά δεν ξέρω,είναι καλά !

(ΤΟ ΞΕΡΩ ΟΤΙ ΟΛΟΙ ΣΑΣ ΑΥΤΟ ΘΑ ΣΚΕΦΤΟΣΑΣΤΑΝ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ,ΓΙΑΤΙ ΟΛΟΙ ΣΑΣ ΕΙΣΤΕ ΤΟΣΟ ΚΑΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ !!!)
.............................................................
παίδες ελικρινά σας το λέω,είμαι ζωντανός και δεν το πιστεύω !!
.............................................................

ραντεβού για δουλειά ? το αμάξι παλιοσίδερα ? δεν υπάρχει τρόπος να βρω αμάξι για το Καρπενήσι (και θα χάσω μια πιθανή επαγγελματική,
καλή ευκαιρία ? έχω ακόμα δόσεις ? η ασφάλεια δε με καλύπτει ?
θα απολυθώ στο τέλος του μήνα ?

.............................................................
ΡΕ ΔΕΝ ΠΑΝΕ ΝΑ ΧΕΣΤΟΥΝΕ ΟΛΟΙ !
ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ,ΜΑΖΙ ΣΑΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΜΟΝΟ ΦΤΑΝΕΙ !!!

ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΑΣ ΤΟ ΛΕΩ

υγ- η μάνα μου,μέσα σε όλα,με ικέτεψε να πάω να ανάψω κερί στον άγιο Νικόλαο,γιατί μου είπε ότι χτες τον είδε όνειρο
δεν προσπάθησα να της εξηγήσω ότι είτε ανάψω κερί είτε δεν ανάψω,για μένα το ίδιο είναι
δεν προσπάθησα να της εξηγήσω ότι μάλλον δεν πιστεύω σε αγίους και σε θαύματα
δεν προσπάθησα να της πω ότι μάλλον από καθαρή τύχη,εκείνη τη στιγμή μπορούσα και μιλούσα μαζί της
δεν προσπάθησα να της εξηγήσω ότι πιθανότατα το όνειρό της,δεν είχε καμία σχέση με όσα έγιναν σήμερα
απλά,πήγα και άναψα κερί στον άγιο Νικόλαο
πήγα και άναψα κερί στον άγιο Νικόλαο (και ο schwabe θα με καταριέται)μόνο και μόνο για ένα λόγο
διότι μου το ζήτησε, με ειλικρινή επιθυμία, ένας άνθρωπος που πραγματικά με αγαπά
κι εκείνη τη στιγμή,το μόνο που ήθελα ήταν να ικανοποιήσω εκείνη την επιθυμία
γιατί η επιθυμία εκείνη,πήγαζε από ειλικρινή αγάπη

Πριν από έξι χρόνια περίπου, πήγαινα σε κάποια εθνική με το αυτοκίνητο.Βράδυ. Στη δεξιά λωρίδα. Αριστερά μου έρχεται ένα μεγάλο όχημα. Δεν με βλέπει και εντελώς ξαφνικά κάνει δεξιά να μπει σε μια είσοδο ενός χωριού. Καρφόνομαι με το μικρούλικο αυτοκινητάκι μου κάτω από το θηρίο και με σέρνει περίπου σαράντα μέτρα στην εθνική.

Σταμάτησε γιατί λειτούργησε σαν φρένο το τσαλακωμένο αυτοκινητάκι που είχε σφηνώσει με εμένα μέσα φυσικά.
Το αυτοκίνητο έγινε ένα μάτσο κουβάρι. Το μπροστινό μέρος εξαφανίστηκε. Ο ουρανός βούλιαξε το τιμόνι συνθλίφθηκε, η πόρτα του οδηγού μπήκε μέσα. Τζάμια παντού σπασμένα.

Μαζεύτηκε κόσμος στην εθνική και κάποια στιγμή άκουγα φωνές να έρχονται από πολύ μακριά. Λέγαν διάφορα «να βγάλουμε τη νεκρή», «μήπως αναπνέει ακόμα να προσέξουμε» . Σε κάποιο ατέλειωτο χρόνο άρχισαν να σέρνουν το αυτοκίνητο και κατι μηχανήματα ακουγόντουσαν που προσπαθούσαν να ξεκολλήσουν τη πόρτα.

Μετά από πόσο χρόνο δεν ξέρω κάποια χέρια άρχισαν να με τραβάνε.
Με ξάπλωσαν σε ένα φορείο και τότε ένοιωσα ένα αεράκι και μου φάνηκε σαν να ξύπνησα από κάτι που έμοιαζε περισσότερο με υπνωτισμό παρά με λιποθυμία.

Τους κοιτάω και βλέπω όλους να κοιτούν ένα φάντασμα. Μου μιλάνε και μόλις τους λεώ «τι έγινε ρε παιδιά?» άρχισαν να σταυροκοπιούνται. Δε φθάνει αυτό σηκώνομαι από το φορείο κι αρχίζω να τινάζω κάτι γυαλάκια. Και συνεχίζω να απορώ «χτύπησα πουθενά ρε παιδιά?» Με ανάγκασαν να καθήσω στο φορείο και με πήγαν στο νοσοκομείο. Εγώ τους έβλεπα όλους και δεν ήξερα γιατί με κοίταζαν έτσι...

Μάλιστα στην ακτινογραφία θώρακα βρήκα και όρεξη να κάνω χιούμορ λέγοντας «γιατρέ μου έχει γίνει μεγάλη καταστροφή από το τσιγάρο?» Ο γιατρός με κοίταξε και μου λέει «δεν έχεις συνειδητοποιήσει τι έγινε έτσι?».

Αφού είδαν ότι δεν είχα ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΓΡΑΤΖΟΥΝΙΑ και αφού βεβαιώθηκαν ότι ούτε εσωτερικά υπήρχε κάποια βλάβη με έβαλαν να κάνω μια αξονική για σιγουριά και απλά με κράτησαν να κοιμηθώ για να δούνε μπας κι έχει γίνει κάτι που δεν φαίνεται.
ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ ΜΩΛΩΠΑΣ.

Την άλλη μέρα πήγα σπίτι μου και συνέχισα να βλέπω ότι και η μάνα μου σα φάντασμα με έβλεπε. Ολα αυτά ξεκαθάρισαν όταν πήγα στο συνεργείο και είδα το αυτοκίνητο...Μια μάζα από σίδερα που μόνο ανέπαφο σημείο ήταν το κάθισμα του οδηγού. Ανέπαφο τόσο ώστε να χωράει ένας άνθρωπος. Παρμπρίζ μέσα πόρτα μέσα τόσο ώστε να σχηματίζει σχεδόν το χώρο που χρειαζόμουν ίσα ίσα για να χωρέσω.Ολο το αυτοκίνητο μια μάζα από σίδερα.

Τότε επειδή δεν ήξερα που αλλού να πάω για να ευχαριστήσω κάποιον πήγα για πρώτη φορά σ’ένα μοναστήρι και άναψα ένα κερί. Δεν ξέρω σε ποιόν απλά επειδή όλοι μου έλεγαν πήγαινε και κάνε κάτι.

Το σπουδαίο είναι βέβαια ότι από εκείνη την ημέρα άρχισα να τα βλέπω όλα αλλοιώς. Ξεκίνησε ένα τόσο νέο είδος ζωής και σκέψης για μένα που ειλικρινά θα έλεγα ότι από το αυτοκίνητο μέσα βγήκε κάποιος άλλος άνθρωπος κι όχι αυτός που μέχρι τότε ήξερα.

Φίλε μου όταν γλυτώσεις από κάτι τέτοιο πίστεψέ με κάτι σπουδαίο γίνεται μέσα σου. Που το ανακαλύπτεις σιγά σιγά. Είναι η συνειδητοποίηση ότι ΖΕΙΣ. Κι αρχίζεις να ανακαλύπτεις ότι αυτό που τόσο δεδομένο και κοινότυπο θεωρούσες είναι κάτι που πρέπει να το νοιώσεις στη πραγματική του διάσταση. Με καμάρι!

Εγώ από εκείνη τη στιγμή άρχισα να ανακαλύπτω όλα τα πράγματα που πριν είχα αφήσει να περνούν αδιάφορα και επιπόλαια κι εγκατέλειψα όλα εκείνα που πίστευα σπουδαία και τελικά ήταν μπούρδες....

Δεν σε γνωρίζω αλλά με όλη μου τη καρδιά χαίρομαι και νοιώθω αυτό που νοιώθεις.

Να είσαι πάντα καλά και να δεις που τίποτα δεν γίνεται τυχαία. Εγώ πριν από το ταρακούνημα πρέπει να κοιμόμουν έναν μόνιμο ύπνο μετά ξύπνησα για τα καλά και άλλο δεν κοιμάμαι πια.

ΥΣ - Δεν είναι φοβερός εκείνος ο χρόνος που δεν ξέρεις αν ζεις ή αν πέθανες?

Υ.Γ.

Κανεις γονιος (ελαχιστες οι περιπτωσεις)
δεν θα αντιδρουσε διαφορετικα,
εστω και αν μεσα στις σκοτουρες τους και
στα βασανα τους ξεχναν να δειξουν ή να
ομολογησουν την αγαπη τους προς τα παιδια τους.
Γι΄αυτο κι εσυ,
να λες συχνα τις κουβεντες που δεν θυμασαι πότε τις ειχες ακουσει
τελευταια φορα απο τους γονεις σου.

Να προσεχεις!!!
Φιλια πολλα!!!

Τέτοια περιστατικά σαν το δικό σου και του βασιλίσκου (να σε λέω βασιλίσκη;) είναι σοκαριστικά και σίγουρα σε βάζουν σε μια διαδικασία σκέψης και πιθανότατα αλλαγής.
Το βασικό πάντως είναι να συνειδητοποιούμε πόσο πολύτιμη είναι η ζωή, πόσο τυχεροί είμαστε που ζούμε, πόσο σημαντικό είναι να ξυπνάμε με ένα χαμόγελο το πρωί, να λέμε καλημέρα και να το εννοούμε!

Να είσαι καλά φίλε μου και αν πάρεις την δουλειά στο Καρπενήσι, εύχομαι η επόμενη συνάντηση μας να γίνει εκεί!

τις ευχές μου, να σαι πάντα γερός και δυνατός με τους αγαπημένους σου ανθρώπους και μην ανησυχείς για τίποτα άλλο!

Κάτι ακόμα:
Χθες που έπαθες το ατύχημα, ήταν Τρίτη και 13, του 3ου μήνα (Μαρτίου - μήνα του Άρη, αρχαιοελληνικού - και όχι μόνο - Θεού και πλανήτη, που συμβολίζει τον πόλεμο, τη σύγκρουση, αλλά και τη γέννηση μέσα από αυτήν!!). Τρίτη και 13 είχαμε και τον προηγούμενο μήνα και αυτή η συγκυρία των δύο συνεχόμενων τέτοιων ημερομηνιών, συμβαίνει με μία περιοδικότητα ετών 11,11,6,11,11,6,11,11,6,11,11,...

Είχες άγιο μάλλον, που σε προστάτεψε από την αποφράδα ημέρα - όχι τόσο αποφράδα όμως τελικά, αν κρίνω από τη διήγησή σου.

Σου εύχομαι ότι καλύτερο για τη δουλειά σου. Είτε μείνεις στην υπάρχουσα, είτε δοκιμάσεις για κάτι καινούργιο.

Σου εύχομαι να είναι αυτή η τελευταία τόσο δύσκολη στιγμή στην παρούσα ζωή σου και το μόνο που θα μείνει από αυτή να είναι το δίδαγμα ότι δυστυχώς καθημερινά στους δρόμους κάποιοι παίζουν κορώνα - γράμματα την ύπαρξή μας. (Μήπως είναι αυτός ο λόγος που δεν έχω δίπλωμα και βγάζω απωθημένα;)
Φοβάμαι ότι το να θυμηθείς το esoterica μάλλον αποδεικνύει ότι κάτι προέκυψε από το χτύπημα.
Εντούτοις (και παρότι με αυτόν τον τρόπο πιστεύω ότι προσωπικά συμμετέχω και επιτείνω την ασθένειά σου) σου υπογραμμίζω ότι είμαι ένας ακόμα (από τους πολλούς στο esoterica) που θα είμαι στη διάθεσή σου, όπως και σε οποιουδήποτε άλλου μέλους (ή συντονιστή, μην πείτε ότι σας ξέχασα και αρχίσουν τα παράπονα) για να μοιραστούμε σε αυτό εδώ το χώρο ή μέσω προσωπικής επικοινωνίας κάθε ευχάριστη (ελπίζω η συντριπτική πλειοψηφία) ή δυσάρεστη (μακριά από όλους μας) στιγμή σου. (ΤΕΛΙΚΑ ΤΟ ΕΣΚΙΣΑ ΜΕ ΤΙΣ ΠΑΡΕΝΘΕΣΕΙΣ, ΕΤΣΙ; Αλήθεια μπορείτε ακόμα να με διαβάσετε;)
Και πάλι περαστικά, φίλε μου... κι ας μη με ξέρεις, όπως λες!

Φιλικά
Κωστάκης

Σίγουρα το ότι εκ των πραγμάτων αναγκάζεσαι να ψάξεις για δουλειά και το ότι το αυτοκίνητο σου καταστράφηκε είναι καταστάσεις οι οποίες είναι αρνητικές.
Πιστεύω όμως πως όλα στην ζωή μας συμβαίνουν για κάποιο λόγο, δεν έρχονται τυχαία.
Ίσως ο λόγος που βίωσες αυτές τις καταστάσεις να ήταν για να νιώσεις αυτά που ένιωσες εχθές και για να σκεφτείς τα όσα σκέφτηκες για την ζωή και το νόημα της.
Αν συμβαίνει αυτό, τότε η Τρίτη και 13 δεν είναι η άτυχη μέρα για σένα αλλά η τυχερή.

Σου εύχομαι όλα να σου πάνε καλά με την δουλειά σου πάντως και να έχεις καλή τύχη αν τελικά χρειαστεί να ψάξεις για κάποια άλλη.
Τέλος, θα ήθελα να σ' ευχαριστήσω κι εγώ από καρδιάς για την κατάθεση της ψυχής σου σ' όλους μας και για το γεγονός ότι μας επέτρεψες μ' αυτόν τον τρόπο να γίνουμε κοινωνοί - σε κάποιο βαθμό - των όσων ένιωσες!

Να είσαι καλά!

In anticipation of my resurrection...

ευχαριστώ όλους σας ανεξαιρέτως για τα ζεστά λόγια !

η χθεσινή ημέρα θα μου μείνει για πάντα αξέχαστη
............................................................
amalia,
πολλοί άνθρωποι χτες μου είπαν το ίδιο πράγμα,για την Τρίτη και 13 του μήνα
αν και υπό άλλες περιστάσεις δεν θα ασχολιόμουν -για να είμαι ειλικρινής
δηλαδή- ,τώρα ΝΙΩΘΩ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΣ να σκεφτώ και αυτή την περίπτωση !
και όσο για την περιοδικότητα που ανέφερες,να ξέρεις ότι είσαι η πρώτη
που το επισημαίνει

..............................................................
vasiliskos,
θα αυτειεύεσαι φυσικά όταν λες ότι το σκέφτηκες πριν μας γράψεις την εμπειρία σου
εγώ διαβάζοντας τα όσα παρέθεσες,έμεινα κάγκελο και ανατρίχιασα

τελικά δεν είμαι μόνος όσον αφορά στα συναισθήματα,διότι κι εσύ ένιωσες κάτι παρόμοιο (και μάλιστα πιο έντονα απ'ότι εγώ)
όσο για το ερώτημά σου σχετικά με το χρονικό διάστημα που μεσολαβεί
μέχρι να συνειδητοποιήσεις τι συμβαίνει,ένα πράγμα θα σου πω μόνο:
χτες κατάλαβα τι πάει να πει ΚΒΑΝΤΙΚΟΣ ΧΡΟΝΟΣ !!
και πόσο αλλάζει η έννοια του χρόνου όταν πρόκειται
να συμβεί το αναπότρεπτο...
χαίρομαι που μοιράστηκες την εμπειρία σου μαζί μας λοιπόν !

................................................................
ostria,
η φωνή της λογικής !!
πήγα στο νοσοκομείο Μαρία μου και τσέκαρα το κεφάλι και τα πλευρά μου,γιατί κατά τις έντεκα το βράδι ένιωσα ενοχλήσεις
δεν υπάρχει ΤΙΠΟΤΑ,ούτε αιμάτωμα,ούτε μώλωπας,ούτε ράγισμα...τίποτα απολύτως
ακτινογραφίες καθαρές,εξετάσεις καθαρές
όσο για το Καρπενήσι,θα ήταν τέλεια να βρισκόμασταν όλοι εκεί,είναι από τα πιο ωραία μέρη στην Ελλάδα !!!

.............................................................
angi,
δεν ήθελα να σε κάνω να κλάψεις και να στενοχωρηθείς γαμώτη μου !

αν ήξερα ότι είσαι τόσο ευαίσυθητος άνθρωπος,θα σου απαγόρευα να διαβάσεις την εμπειρία μου
πάντως ξέρεις τι κατάλαβα καλύτερα από όλα χτες ?
αυτό που λες κι εσύ,ότι ναι μεν οι γονείς σου μπορεί να μην
εκφράζονται ή να εκδηλώνονται,
αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι πρόκειται για τους μοναδικούς ανθρώπους που θα έδιναν και τη ζωή τους για σένα,για μένα,για το κάθε παιδί

είναι η πιο αυθεντική μορφή αγάπης και αναμφισβήτητα και η πιο ουσιαστική
την άλλη φορά όμως δε θέλω κλάματα !
..................................................................
dying incubus,
είσαι και από τις συμπάθειές μου ! (και σου έχω πει για ποιο λόγο)

θυμάσαι που μου έδωσες συμβουλή για τη νευρικότητά μου,
σε κάποιο διπλανό τόπικ ?
ε,δεν έχεις καθόλου άδικο !
πολλές φορές τέτοια περιστατικά σαν κι αυτό που μου συνέβη χτες,
ίσως να τα δημιουργούμε κι εμείς οι ίδιοι με τη συμπεριφορά μας

από τη χτεσινή μέρα κρατάω κάτι σημαντικό,σαν κι αυτό που ανέφερε
η φίλη μας η vasiliskos : ότι από το τρακαρισμένο αμάξι,βγήκε ένας άλλος άνθρωπος !

να'σαι κι εσύ καλά !

....................................................................
italos,kostakis,
η διάθεσή σας είναι ειλικρινέστατη και το βλέπω από τον τρόπο που γράφετε !
οι ευχές σας κρατιούνται καλά μέσα μου και τις ανταποδίδω στο διπλάσιο

είναι φοβερό το ότι σήμερα μιλάμε,είναι φοβερό το ότι διαβάζω τα καλά σας λόγια

ακόμη χρειάζομαι χρόνο για να το συνειδητοποιήσω,αλλά που θα πάει...

να είστε καλά !
.............................................................
A.Kircher,
εσένα δε σου μιλάω

να'σαι καλά ρε φίλε !
είσαι πολύ εντάξει άνθρωπος !
(αλήθεια σας λέω,ο Α.Kircher είναι πολύ ξηγημένο άτομο)

...............................................................
ελπίζω κάποια στιγμή να έχουμε την ευκαιρία να βρεθούμε όλοι μαζί

quote:

---

να'σαι καλά ρε φίλε !
είσαι πολύ εντάξει άνθρωπος !
(αλήθεια σας λέω,ο Α.Kircher είναι πολύ ξηγημένο άτομο)

---

Όντως!

quote:

---

ελπίζω κάποια στιγμή να έχουμε την ευκαιρία να βρεθούμε όλοι μαζί

το εννοώ !

---

Λες?
Αν είναι όμως, όχι κάποια Τρίτη και 13 καλού κακού!

Σχετικά μ' αυτό που είπες για τη νευρικότητα μας κι ότι μπορούμε να προκαλέσουμε κάποιο ατύχημα με την συμπεριφορά μας, εννοούσες ότι μπορεί να οδηγούμε νευριασμένοι/συναισθηματικά φορτισμένοι?

In anticipation of my resurrection...

αυτό που πολλές φορές έχουν αφήσει μέλη του φόρουμ να εννοηθεί

ότι δηλαδή,τα πράγματα πολλές φορές τα προκαλούμε εμείς με τη συμπεριφορά μας

ότι αν δεν είμασταν "καλοί" κι "εντάξει" στο προηγούμενο διάστημα (με πολλούς τρόπους εννοείται),
να προκαλούμε οι ίδιοι την τιμωρία μας

συμφωνείς με αυτό ?

Πέρα απ’ τη πλάκα φίλε, χαίρομαι ειλικρινά που είσαι καλά και σου εύχομαι να μην ξαναζήσεις τέτοια εμπειρία. Μια φορά πιστεύω φτάνει.

Θέλω επίσης να σ’ ευχαριστήσω για την αγάπη που έδειξες σε όλους μας και να ξέρεις ότι αυτή η αγάπη είναι αμοιβαία.

Να ‘σαι πάντα καλά φίλε μου και σου εύχομαι τα καλύτερα.

Στράτος

quote:

---

αγνοών
..............................................................
σήμερα στις 12:20,είδα για πρώτη φορά στη ζωή μου
και εντελώς κυριολεκτικά,το χάρο με τα μάτια μου
............................................................

---

quote:

---

αγνοών
..............................................................
σήμερα στις 12:20,είδα για πρώτη φορά στη ζωή μου
και εντελώς κυριολεκτικά,το χάρο με τα μάτια μου
............................................................

---

Αγαπητέ αγνοών,

Το τρακάρισμα ήταν μια περίπτωση... Ενας κεραυνός που έσκασε δίπλα μου ήταν το κάτι άλλο... κι ένα λεωφορείο που έγειρε στο γκρεμό σε 3.000 μέτρα υψόμετρο (εγώ ήμουν από τη μερικά του γκρεμού) ήταν το κάτι άλλο επίσης....

Οπότε καταλαβαίνεις να μην με παρεξηγείτε όταν λέω τίποτα αρλούμπες γιατί όλα έχουν την αιτία τους !!!

Τώρα από το τρακάρισμα και μετά άρχισαν να μου συμβαίνουν διάφορα που αν τα περιγράψω στην ενότητα «ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ» θα με πουν «φεύγα».
Πάντως ότι παράξενο δεις εδώ είμαι! Πίστεψέ με δεν θα μου κάνει εντύπωση.

Εχεις δει τη ταινία Ο ΑΘΙΚΤΟΣ?
Αν ναι πρέπει να βρούμε ένα τέτοιο γκρουπ να γραφτουμε

wendigo
Με πρόλαβες είδες μολις έγραψα να μην παρεξηγείτε αν είμαι έτσι γιατί έχω λόγο σοβαρό!!!!(παρεπιπτόντως αυτό το ξύπνια το εννοούσες ή να πονέσω?

Επέστρεψε ο Τζόνι κι εγώ που έλεγα ότι θα έχω την αποκλειστικότητα να βάζω φατσούλες

Αφορά μία κοπέλα που συμμετείχε στις συζητήσεις και που έμενε στην Ισπανία. Γλυκιά, καλοπροαίρετη και συμπαθέστατη, νομίζω για όλους. Μια μέρα λοιπόν, κάποιο μέλος των forums ανέβασε ένα email, το οποίο το έλαβε από κάποια συγγενή της κοπέλας (η οποία δήλωνε πως χρησιμοποίησε το email της για να επικοινωνήσει με τους φίλους της). Σύμφωνα με το email, στην κοπέλα συνέβη ένα ατύχημα μόλις πριν ή μόλις μετά από το γάμο της - δε θυμάμαι καλά αυτή τη στιγμή - και σκοτώθηκε!
Προσωπικά στεναχωρήθηκα πάρα πολύ, το ίδιο συνέβη και για πολλούς άλλους ανθρώπους που διάβασαν το περιστατικό. Βέβαια, η ιστορία έχει και συνέχεια. Κάποιοι άρχισαν να αμφισβητούν την αλήθεια του email, άρχισαν να δημιουργούνται υποψίες ότι κάτι περίεργο υπήρχε στην όλη υπόθεση. Το ευχάριστο ήταν, πως μετά από κάποιο χρονικό διάστημα η κοπέλα μπαίνει στα forums, έπεσε από τα σύννεφα διαβάζοντας τον... επικήδειό της και μας διαβεβαίωσε πως έχαιρε άκρας υγείας και πως έλειπε για ταξίδι του μέλιτος (αν θυμάμαι καλά)!

Για τα πως και τα γιατί της κακόγουστης αυτής "φάρσας" δε θα αναφερθώ εδώ, μιας και έγραψα την ιστορία για άλλο σκοπό. Για μένα, το γεγονός της αποκάλυψης ότι η κοπέλα δεν είχε πεθάνει πραγματικά, ήταν σα να είχε "σηκωθεί από τον τάφο". Θυμάμαι, πως όταν είχα διαβάσει για το περιστατικό, ευχόμουν μέσα μου να έχει γίνει κάποιο λάθος - δεν ξέρω κι εγώ τι - να μην μας είχαν ενημερώσει σωστά και η κοπέλα να ήταν απλά στο νοσοκομείο σε κρίσιμη κατάσταση, να επρόκειτο για συνωνυμία, για φάρσα, να με γελούσαν τα μάτια μου και άλλα τέτοια... Είχα φτάσει ακόμα και στο σημείο να προσευχηθώ γι' αυτό (πράγμα που δεν το συνηθίζω, παρά μόνο σε εξαιρετικές περιστάσεις πλέον και απευθυνόμενη σε κάποια γενικότερη Θεότητα), για να μάθω πως όχι, η κοπέλα ζούσε.
Και το έμαθα. Και δε με ενδιαφέρει εάν τελικά ήταν φάρσα, ούτε μου έμεινε κάποια πικρία γι' αυτόν που το σκέφτηκε. Σημασία είχε πως τα πράγματα είχαν ξαφνικά αλλάξει και η κοπέλα ήταν ξανά στη ζωή και ξανά μαζί μας.
Ιδιαίτερα αυτό που συνειδητοποίησα ήταν, πως χωρίς να την ξέρω προσωπικά, χωρίς να έχουμε κάποια ιδιαίτερη φιλία, παρά μόνο μία γνωριμία μέσω του διαδικτύου, είχα νιώσει πως έχασα έναν δικό μου άνθρωπο. Και ο άνθρωπος αυτός, τελικά δε χάθηκε.

---