- Προτάσεις - Λύσεις για την αποφυγή των Greeklish ! - Τεχνικά θέματα των Forums, Προβλήματα-Λύσεις

Χαίρομαι που σου φάνηκε κάπως χρήσιμο.

Τους τόνους (άν τους θέλεις) θα τους βρείς στις ίδιες θέσεις με το πληκτρολόγιο της Microsoft, δηλαδή, ο τόνος στό ";" , τα διαλυτικά στο ":" , και ο τόνος με διαλυτικά στό "W". Φυσικά, τους πατάς πριν από το φωνήεν.

Άμα θές να γράψεις με Λατινικούς χαρακτήρες, απλά πατάς το κουτάκι που λέει "Force Greek".

Ο αγαπητός admin ελεγε οτι θα το ενσωματώσει και στην σελίδα του esoterica, ωστε να είναι χρήσιμο και χωρίς το link. Υπομονή.

Φιλικά

Κ.

quote:

---

Mexri twra empaina sthn istoselida poy eixe pei o Kynikos, alla twra teleytaia bgainei to mynhma "Sorry, the page you requested was not found.", opote den mporw na grapsw me ellhnikoys xarakthres.

---

k

To πρόγραμα που παραθέτεις http://www.ilsp.gr/greeklish.html φαίνεται πολύ καλό από το demo, και αν κατάλαβα καλά στοιχίζει μόνο €15!

Θυμάμαι παλιά που κάναμε μια συζήτηση με τον jejeje και άλλους, αν ήταν εφικτό να γραφτεί τέτοιο πρόγραμμα! Θυμάσαι, φίλε jejeje;

Εγώ έλεγα οτι γίνεται, αλλα δυστυχώς δεν το προώθησα, χαχα , και με πρόλαβαν.

Πάντως αξίζει να το δείτε, προβλέπω οτι θα λύσει πολλά προβλήματα Greeklish!

quote:

---

Αλήθεια ποιο είναι το πρόβλημα που έχει η ksenitia;

---

k

Για καλού κακού, δώσε του μαζί με την κάρτα κι ένα κουτάκι κουραμπιέδες Νέας Καρβάλης.

Συγχώρεσε το χιούμορ μου,
εύχομαι να λυθεί το πρόβλημα σύντομα.

quote:

---

Μπραβο Κυνικε μου, με εσωσες για μια ακομη φορα! Ευχαριστω παρα πολυ!!!!

---

Μήμπως αυτό δεν είναι ο ΘΕΟΣ;;;
Κάποτε ρώτησαν κάποιο σοφό τι είναι γι'αυτόν ο Θεός και εκείνος απάντησε:

Ο Θεός είναι η Μεγάλη Σιωπή του Απείρου!!! 'Ολος ο κόσμος μιλάει γι'Αυτόν και εξ'ονόματος Του, αλλά τίποτα απο αυτά που λένε δεν τον αντιπροσωπεύει τόσο καλά, όσο η ΣΙΩΠΗ ΤΟΥ και η ΑΙΩΝΙΑ ΓΑΛΗΝΗ ΤΟΥ.
Φανερώνεται απο τους νόμους Του και μέσα απο νόμους που ΠΟΤΕ δε μεταβάλονται.
Είναι αδιάλακτος, γιατί ποτέ δε θυμώνει.
Δε μπορεί να συγχωρεί, γιατί ποτέ δεν εκδικείται.
Ο νόμος Του είναι αυστηρός, αναγκαίος, δε μπορεί να είναι διαφορετικός απ'οτι είναι, έχοντας υπόψιν τα φαινόμενα της ύπαρξης και της ζωής. Το ΟΝ λοιπόν υπάρχει και για να καθορίσουμε ένα αίτιο, είναι ανόφελο να φανταστούμε ένα άλλο ΟΝ!!! Αλλά πρέπει να του αναγνωρίσουμε ένα λόγο ύπαρξης, και αυτόν το λόγο είναι που αποκαλούμε ΘΕΟ.
Ο Θεός είναι το Πνεύμα και όσοι τον λατρεύουν, οφείλουν να τον λατρεύουν μέσα στο Πνεύμα και μέσα στην Αλήθεια.

Μια κοινωνία που ΑΠΟΚΟΠΤΕΙ ένα μέλος του σώματος που την συντελέι, είναι μια κοινωνία που πάσχει απο γάγγραινα!!! Η ανθρωπότητα όμως που είναι ΑΘΑΝΑΤΗ! δε πρέπει να παραδεχθεί τέτοια απόρριψη. Αν ο Θεός είναι η αληθηνή ζωή του μεγάλου σώματος της Ανθρωπότητας, και εάν η πλειονότητα των ανθρώπων θα μπορούσε να είχε καταδικασθεί, ΤΟΤΕ σχεδόν σιγούρα θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Θεός είναι η ΙΔΙΑ η ΚΟΛΑΣΗ!!!
Αν έστω και ΕΝΑΣ μόνον άνθρωπός θα μπορούσε να καταδικασθεί και να απορριφθεί ΧΩΡΙΣ ελπίδα, ΤΟΤΕ η λύτρωση θα ήταν ένα ΨΕΜΑ και η όλη δημιουργία, μια τερατώδες ΑΔΙΚΙΑ.
Ας κάνουμε λοιπόν στους άλλους, ΟΧΙ αυτό που ΘΑ ΘΕΛΑΜΕ να κάνουν οι άλλοι σε εμάς,ΑΛΛΑ εκείνο που ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ, και να μή κάνουμε στούς άλλους αυτό που θα ήταν άδικο να μας ανταποδώσουν εκέινοι.
Αλλά με τι τρόπο θα μπορούσαμε να το πετύχουμε αυτό;;; Κατα τη γνώμη μου χρειάζεται ΑΚΕΡΑΙΑ ΗΘΙΚΗ, η οποία θα εμφανιστεί ΜΟΝΑΧΑ όταν η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ καθοδηγήται απο τη ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ και η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ να συγκρατήται απο την ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ.
Ο Θεός δε ρίχνει κανεναν στη κολαση η οποία ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ.
ΟΜΩΣ... εμείς οι άνθρωποι, ΟΙ ΙΔΙΟΙ, μπορούμε να οδηγηθούμε σε αυτήν (την κολαση) ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΑ, ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΕ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΕΠΙΛΟΓΗ

Ο πρώτος που τέθηκε σε αυτή την ίδια τη κόλαση, ήταν ο ΣΑΤΑΝΑΣ με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που και ο άνθρωπος μπορέι να μεταβή. Αυτός είναι (Ο ΣΑΤΑΝΑΣ) ο πλήρως, απόλυτα και χωρίς επιστροφή κολασμένος, ο οποίος είναι ένα παράλογο όν, αλλά και μια ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΥΠΟΘΕΣΗ.
ο Σατανάς είναι η τελευταία λέξη της δημιουργίας, είναι το περιορισμένο, χειραφετειμένο απεριόριστα. 'Αμοιρε σατανά, θέλησες να γίνεις "όμοιος με το Θεό σου", του οποίου έγινες το ακριβώς αντίθετο, μιάς και ο Θεός είναι η απαραίτητη υπόθεση της Λογικής, ενώ εσύ σατανά είσαι η απαραίτητη υπόθεση του παράλογου που ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΤΑΙ ΩΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!!!
Ο Διάβολος είναι η τρέλλα που αποδίδεται στον Θεό (μιάς και αυτός ο θεός τον έφτιαξε). Ο Σατανάς δεν είναι ένα πρόσωπο, είναι ένας "τύπος" ή μιά "κατάσταση", αντίθετη προς τον "τύπο" ή τη "κατάσταση" του Θεού ΤΟΥ. Είναι μέσα στη φαντασία μας η αναγκαία αντίθεση, η τεχνιτή σκιά, που χάριν αυτής της σκιάς, αντιλαμβανόμαστε ΟΡΑΤΑ πλέον το άπειρο ΦΩΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ!!!
Το δόγμα της εκκλησίας καταντάει ΑΝΑΡΧΙΑ όταν λέει πώς "ο Σατανάς είναι ο κόσμος" Σε αυτή τη δήλωση η Λογική έρχεται να μας πέι: ΑΡΑ ΘΕΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ και μάταια για να αποφύγει τη λογική θα επινοούσε τα πρωτεία ενός θεού, που θα επέτρεπε στον στον Διάβολο να ατιμάζει τους ανθρώπους, και την δημιουργία!!! Μια τέτοια ανοχή, θα αποτελούσε μια ΤΕΡΑΤΩΔΗ ΣΥΝΕΝΟΧΗ και ο Θεός συνένοχος του Διαβόλου ΔΕ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ.

Αναρωτηθήκαμε ποτέ γιατί ο Αγ.Ιωάννης τον αποκαλέι "ΚΤΗΝΟΣ & ΘΗΡΙΟΝ";;; Μα γιατί η ουσία του είναι η Ανθρώπινη Κτηνοδία και Αφροσύνη
Τα "πράγματα" απο μόνα τους είναι ορθά τοποθετημένα, αν βάλουμε το ΛΕΥΚΟ επάνω στο ΜΑΥΡΟ, τότε το λευκό θα λάμψει, αν πάλι τοποθετήσουμε το ΜΑΥΡΟ επάνω στο ΛΕΥΚΟ, τότε το ΜΑΥΡΟ θα μοιάζει με τρύπα!!!
Αν τώρα ανακατέψουμε τα 2 αυτά ΑΚΡΑΙΑ ΧΡΩΜΑΤΑ το αποτέλεσμα θα είναι το ΓΚΡΙΖΟ. Υπάρχουν ΛΕΥΚΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ και υπάρχουν και ΜΑΥΡΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ. Οσο και να έψαξα, δε καταφερα να εντοπίσω τους Γκρίζους. Υπάρχουν; Αν ναι που είναι; Αν όχι, γιατί τους κατασκευάζουμε εμείς ανακατεύοντας τα χρώματα και μαζι με αυτά ΚΑΙ τις έννοιες που αντιπροσωπευουν;;;

Την καλημέρα μου σε όλους...

Κέλσος ο Φιλαλήθης

Ο Πλάτωνας ετυμολογεί την λέξω Θεός από το ρήμα "θέω" που σημαίνει κινούμαι ταχύτατα.

Ο Πλωτίνος ετυμολογεί την ίδια λέξη από το ρήμα "θεάομαι" που σημαίνει θεωρώ, "βλέπω". Σε αυτήν την δεύτερη ετυμολογία έχω βρει ένα μεγαλύτερο ενδιαφέρον ειδικά στην λέξη "Θέαση". Ο Θεός δημιουργεί μόνο με το να "βλέπει" και το δημιούργημα (π.χ. ο άνθρωπος) μπορεί να θεωθεί όταν βλέπει τον Θεό. Μόνο με το να βλέπει τον Θεό ήδη αρχίζει να μοιάζει με αυτόν. Έτσι ο Θεός παίζει τον ρόλο του Αρχέτυπου για την Ψυχή.

Ο Θεός είναι το μοντέλο θέασης και πρέπει να θεάται για να μπορεί ο άνθρωπος να αποθεωθεί. Μέ μέτρο, όμως, γιατί μπορεί και να...ξεθεωθεί

Στην εποχή μας η σύγχρονη ψυχολογία του χειρισμού των μαζών χρησιμοποιεί αυτήν την γνώση για εμπορική χειραγώγηση.

Δείτε AGB (=το μέτρο του Θεού-Θέασης) και την αγωνία των διαφημιστικών εταιριών και των ΜΜΕ για τηλε-θέαση.

Λατρεύουμε και θρησκευόμαστε. Αγαπούμε, κινούμαστε προς μια ομοίωση, θαυμάζουμε. Δεν πάψαμε ποτέ να έχουμε θεούς και μοντέλα θέασης. Απλά άλλαξε το επίπεδο θέασής μας. Δεχόμαστε τις σκιές και τα χαμηλά ομοιώματα ως πραγματικά και προσφέρουμε ως θυσία όχι τα σφαχτά μας (όπως στην αρχαιότητα) αλλά την "προσοχή" μας, την ενέργειά μας, την "ψυχή" μας και έτσι δυναμώνουμε και υλοποιούμε αυτά τα φαντάσματα-είδωλα των ανωτέρων θεών.

Έλεγε ο Βούδας: "Είσαι το αποτέλεσμα των όσων έχεις σκεφτεί στο παρελθόν".

Θα έλεγε ο Πλωτίνος: "Είσαι αυτό που βλέπεις".

Λέτε οι διαφημιστικές εταιρίες να έχουν εμπνευστεί από τις "Εννεάδες";

Εγώ προσωπικά Avallon προσπαθώ να "βλέπω" το Καλό (ή πιο σωστά το Αγαθό). Αναζητώντας το, βλέποντας το, προσηλώνοντας την ενέργεια της προσοχής μου εκεί, σταδιακά "ομοιάζω" με αυτό. Όσες φορές το έχω καταφέρει, το έχω βιώσει ως γεγονός, για αυτό και συνεχίζω να προσπαθώ.

Συνεχίστε την αναζήτηση.

ΦΙΛΕ ΜΟΥ Avallon ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΜΙΑ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ.
ΘΑ ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΣΑ ΟΤΑΝ ΑΝΟΙΓΟΥΜΕ ΕΝΑ ΘΕΜΑ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΣΟΒΑΡΟ ΟΠΩΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΑΝΟΙΞΕΣ ΚΑΛΟ ΘΑ ΗΤΑΝ ΝΑ ΕΒΛΕΠΕΣ ΕΑΝ ΗΔΗ ΥΠΑΡΧΕΙ.

ΤΟ ΤΟΠΙΚ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΧΕΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΙΤΛΟ.
ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ

http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=601

ΑΛΛΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΤΟΠΙΚ ΜΕ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΚΑΛΟ ΘΕΜΑ ΠΟΥ ΑΝΟΙΞΕΣ.

ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΦΙΛΕ ΜΟΥ ΝΑ ΤΟ ΕΚΛΑΒΕΙΣ ΩΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ ΑΛΛΑ ΩΣ ΜΙΑ ΑΝΑΦΟΡΑ ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΛΕΝΧΟ ΠΡΙΝ ΑΝΟΙΞΟΥΜΕ ΕΝΑ ΤΕΤΟΙΟ ΘΕΜΑ.

ΚΑΛΟ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΝΩ ΔΕΞΙΑ ΜΕΡΙΑ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ ΚΑΙ ΕKΕΙ ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ-ΔΗΛΑΔΗ ΕΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΟ ΘΕΜΑ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΑΝΟΙΞΟΥΜΕ.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

** ΦΩΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΦΩΣ**
** ΕΑΝ ΝΙΟΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΚΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΦΕΥΓΕΙ ΜΗΝ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΠΙΣΩ ΝΑ ΤΗΝ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ**

Ο θεός είναι μια ανύπαρκτη και φανταστική οντότητα ή οντότητες Ακόμα και ο ίδιος άνθρωπος στη διάρκεια της ζωής του μπορεί να πιστεύει σε πολλές τέτοιες οντότητες ή και σε μονάχα μία αλλά με πολλές τάχα εκφάνσεις, πράγμα που αποδεικνύει ότι τελικά ο θεός δεν υπάρχει πουθενά αλλού πέρα από τη φαντασία του δεδομένου ατόμου, της δεδομένης στιγμής και των δεδομένων συναισθημάτων.
Ως εκ τούτου η προσπάθεια ερμηνείας της λέξης θεός είναι μάταιη, γι’ αυτό και η τόση πληθώρα ερμηνειών. Συχνότατα μάλιστα συνοδευόμενη παραλογισμών και αντιφατικών επεξηγήσεων του τύπου (Ο θεός είναι παντού και πουθενά, ο θεός είναι ένας κύκλος που το κέντρο του ειναι παντού και η περιφέρειά του πουθενά κλπ.) Τίποτε το κακό μέχρι εδώ.

Το κακό είναι ότι στο όνομα του θεού έχουν γίνει τα μεγαλύτερα λάθη του ανθρωπίνου είδους και η έννοια αυτή μαζί με την έννοια «συμφέρον» αν ειναι τελικά διαφορετικές αυτές οι δύο έννοιες, ήταν η αιτία πολλές φορές ο άνθρωπος να καταντήσει να συμπεριφέρεται σαν άλογο και άγριο κτήνος. Κραυγαλέα απόδειξη των πιο πάνω στις μέρες μας η ευκολία με την οποία οι ηγέτες των εμπολέμων επικαλούνται το όνομα του θεού (ο ίδιος και για τους δυό παρακαλώ) και της συγκατάθεσης που τους δίνει τάχα, για τις φρικαλεότητες που διαπράττουν. Αλοίμονό τους αν υπήρχε ο θεός που επικαλούνται. Αλλά φευ.......

Στην ήπια μορφή της η έννοια θεός και η επίκληση της, δίνει σε ανθρώπους αμαθείς και τεμπέληδες το δικαίωμα να κορδώνουν, ότι τάχα τους ήρθε η εξ αποκαλύψεως σοφία. Χωρίς ντροπή και σοβαρότητα τότε αρχίζουν να κυρήττουν λογής λογής αερολογίες, δεισιδαιμονίες και παραδοξολογίες κάνοντας ότι τα ξέρουν όλα ενώ τελικά αποδεικνύεται ότι δεν είναι άξιοι σχεδόν για τίποτε. Παρασύρουν όμως πολλούς και προ πάντων τα παιδιά. Το 95% των ανθρώπων μένει τυφλωμένο μια ζωή στις θρησκευτικές πεποιθήσεις που του κόλλησαν από τη τρυφερή του ηλικία, ανήμπορο να αναβλέψει και να απαλλαγεί. Ανήμπορο να χαρεί έστω και για λίγο πραγματικά την πρόσκαιρη ύπαρξη του διότι «νιώθει» τον μπαμπούλα θεό να τον αγριοκοιττάζει (Τους πρώτους πρώτους του θεομπήκτες εννοώ)
Ας μείνω ως εδώ προς το παρών και....βλέπουμε.

Ελεύθερος

Ελπίζω, Avallon, να μην ξεφεύγω από το γενικότερο πνεύμα δημιουργίας του topic.

Οι δύο ακραίες θέσεις: "Υπαρχει θεός", "Δεν υπάρχει Θεός" πάντοτε με ανησυχούσαν. Κι αυτό γιατί είναι πολύ εύκολες και αβασάνιστες. Πέρασα από αυτά τα άκρα.

Η επιχειρηματολογία σε αυτές τις δύο θέσεις μου θυμίζει την χιουμοριστική στιχομυθία:
-"Είδες ποτέ ελέφαντα να κρύβεται πίσω από την παπαρούνα; Όχι;;; Ε, είδες πόσο καλά κρύβεται;"

Η μία θέση λέει ότι ο Θεός είναι αόρατος και ότι το κακό υπάρχει είτε για να εκπαιδευτούμε είτε γιατί εμείς οι άνθρωποι και ο Σατανάς το δημιουργήσαμε ενάντια στην Θέλησή του. Έτσι όλα μπορούν να εξηγηθούν... δια μαγείας.

Η άλλη θέση λέει ότι αυτόν τον Θεό των Θρησκειών δεν τον χρειαζόμαστε γιατί πρώτον δεν τον βλέπουμε, δεύτερον αν είναι καλός δεν έπρεπε να αφήνει να υπάρχει το κακό και τρίτον οι οπαδοί του μόνο κακό έχουν κάνει στον κόσμο.

Υπάρχει όμως και η άλλη θέση που λέει ότι μέχρι να γίνεις εσύ ο ίδιος Θεός ή ένας Απελευθερωμένος από το κόσμο της ύλης είσαι καταδικασμένος να στηρίζεσαι σε εξωτερικά εργαλεία (νους, συναίσθημα, μάτια) για να ορίσεις τον Θεό.

Ο Πλάτωνας, ο Βούδας, ο Λάο Τσε, ο Χριστός, ο Σανκαρατσάρυα, ο Ραμανούγια,ο Πλωτίνος κ.α. με τον έναν ή τον άλλον τρόπο αυτήν την θέση στήριξαν. Διαβάζοντάς τους, μπόρεσα να αποστασιοποιηθώ από τα δύο άκρα και να βρεθώ στο κέντρο. Όχι στο τέρμα του δρόμου, βέβαια, αλλά στην πορεία προς την αυτοπραγμάτωση.

Όποιος τους διάβασε με καθαρό νου, χωρίς προκαταλήψεις και με αγνή καρδιά άλλαξε την ζωή του προς το καλύτερο και αυτό συστήνω να κάνουν όλοι. Όποιος δεν το έκανε αυτό, κατά την γνώμη μου, είναι γεμάτος προκαταλήψεις και αρνείται να αναζητήσει. Ξέρει για τον Θεό ότι του έχουν πει αυτοί που είτε τον αγνοούν, είτε οικειοποιούνται την ιδέα του για προσωπικό τους όφελος.

Στο όνομα της αξίας της Ελευθερίας σήμερα δολοφονούνται αθώοι άνθρωποι.

Στο όνομα της Αλήθειας κάηκε ο Μπρούνο στον Μεσαίωνα.

Στο όνομα της Δικαιοσύνης δηλητηριάστηκε ο Σωκράτης.

Στο όνομα της Αρετής κάηκε ο Πυθαγόρας.

Στο όνομα της Αγάπης επελέγη από τον λαό να απελευθερωθεί ο κοσμικός απελευθερωτής Βαρραβάς και όχι ο Χριστός.

Ο Θεός είναι η πηγή αυτών των ιδανικών. Αν στο όνομα της Ελευθερίας, της Αλήθειας, της Δικαιοσύνης, της Αρετής, της Αγάπης έγιναν τόσα εγκλήματα αλλά ακόμη συνεχίζουμε να πιστεύουμε στην δύναμη αυτών των αξιών τότε γιατί να μας φταίει ο Θεός;

Ελεύθερος

Ο άνθρωπος έχει ορίσει την έννοια «Θεός» ως την αιώνια εκείνη πρωταρχική ουσία από την οποία τα πάντα προήρθαν. Είναι η άπειρη αιτία όλων όσων υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρξουν. Ετυμολογικά σύμφωνα με τον Πλάτωνα, η λέξη Θεός προέρχεται από το ρήμα «ΘΕΩ», που σημαίνει τρέχω. Έτσι ο Θεός είναι η αιτία της κίνησης που «Θέει» το Χάος, δημιουργώντας τον χωροχρόνο. Είναι το ΕΝΑ-ΠΑΝ όπου όλα είναι ΕΝ ΔΥΝΑΜΗ, χωρίς χώρο, χωρίς χρόνο, χωρίς ύπαρξη, αφού δεν μπορεί να υπάρξει παρατηρητής έξω από αυτό. Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα, διότι η προσέγγιση του Δημιουργού θεού, το ΟΝ, της μεριστής ουσίας που μπορεί να οριστεί και ως η αρχή-υπόσταση που έχει δύο όψεις τον χώρο και την αφηρημένη κίνηση, είναι εν μέρη νοητικά εφικτή. Η προσέγγιση όμως του ΜΗ ΟΝΤΩΣ, της αμεριστής ουσίας, του Αγαθού έξω από τον χωροχρόνο δεν είναι ξεκάθαρη για το ανθρώπινο πνεύμα, και αυτό γιατί η σκέψη μας, μας περιορίζει, αφού το μία τέτοια κατάσταση ύπαρξης δεν μπορεί να περάσει στην απειροσύνη γιατί η απειροσύνη προϋποθέτει την απεριόριστη έκταση κάποιου, και την διάρκεια αυτού του «κάτι».Ο Άγιος Αυγουστίνος παραδεχόταν με ειλικρίνεια :

«Τι να απαντήσουμε σε εκείνους που ρωτούν τι έκανε ο Θεός πριν από την δημιουργία».

Στην προσπάθεια προσέγγισης λοιπόν μίας δύναμης έξω από τον χωροχρόνο τόσο το πνεύμα όσο και οι αισθήσεις μας, μας περιορίζουν, έτσι ώστε να μην είμαστε σε θέση να αντιληφθούμε το σύμπαν πόσο μάλλον την Θεότητα, όπως είναι στην πραγματικότητα, αλλά όπως έχει την δυνατότητα να το αντιληφθεί ο εγκέφαλος μας. Η αρχική λοιπόν αυτή κατάσταση της θεότητας όπου όλα είναι εν δυνάμει μπορεί να προσεγγιστεί μόνο αφαιρετικά, να πούμε δηλαδή τι δεν είναι και όχι τι είναι. Ίσως για αυτό και ο Πλάτωνας παραδέχεται στον Τίμαιο:

«Τώρα, το να ανακαλύψεις το Δημιουργό και Πατέρα του σύμπαντος είναι πραγματικά δύσκολο, και τότε, έχοντας ανακαλύψει αυτόν, έτσι ώστε όλοι να μπορούν να κατανοήσουν, είναι αδύνατο».

Οι αρχαίες κοσμογονίες ξεπέρασαν το θεολογικό αυτό πρόβλημα ονομάζωντας Χάος το πρωταρχικό στοιχείο της θεότητας. Για παράδειγμα στους Ορφικούς τους Πυθαγόρειους αλλά και τον Πλάτωνα το Χάος ήταν η ψυχή του κόσμου. Από αυτήν γεννήθηκε ο πρωτογεννημένος , το σύμπαν και ο Φάνης το πρωταρχικό Φως, το ονομαζόμενο και ως Παραμπράχμαν από τους Ινδούς. Χάος, Θεός, και κόσμος είναι λοιπόν η τριπλή Θεότητα. Αλλά και η παλαιά διαθήκη αναφέρει σχετικά

"εν αρχη εποίησεν ο θεος τον ουρανον και την γην. Η δε γη η ν αόρατος και ακατασκεύαστος και σκότος επάνω της αβύσσου και πνευμα θεου επεφέρετο επάνω του υδατος. Και ειπεν ο θεός γενηθήτω φως και εγένετο φως. και ει δεν ο θεος το φως οτι καλόν και διεχώρισεν ο θεος ανα μέσον του φωτος και ανα μέσον του σκότους . Και εκάλεσεν ο θεος το φως ημέραν και το σκότος εκάλεσεν νύκτα και εγένετο εσπέρα καὶ εγένετο πρωί ημέρα μία."

Ο «πρωτογεννημένος» λοιπόν είναι ο Ανώτερος Θεός που ορίζεται και ως λόγος, ο υιός της Θεότητας.
Οι αρχαίοι ‘Έλληνες με πρώτο τον Πυθαγόρα χρησιμοποίησαν τους αριθμούς και τα γεωμετρικά σχήματα για να προσεγγίσουν καλύτερα την Θεότητα. Για τον Πυθαγόρα η ανεκδήλωτη μονάδα κατοικεί μέσα στην μοναξιά και το σκοτάδι. Όταν φτάνει η ώρα, ακτινοβολεί από τον εαυτό της, το ένα τον πρώτο αριθμό. Αυτός ο αριθμός κατεβαίνοντας παράγει το Δύο, τον δεύτερο αριθμό, και το δύο με την σειρά του παράγει το τρία σχηματίζοντας τρίγωνο το πρώτο ολοκληρωμένο γεωμετρικό σχήμα στον κόσμο της μορφής. Το σχήμα που κρίνεται ότι αποδίδει πλησιέστερα την θεότητα, είναι αυτό του κύκλου λόγω της διπλής της ιδιότητας ενότητας και απείρου. Και αυτό διότι ο κύκλος συμβολίζει την Θεία ουσία επειδή δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος. Τίποτα δεν βρίσκεται έξω από τον κύκλο, τα πάντα περιλαμβάνονται εντός των ορίων του. Ο κύκλος αποτελεί το σύμβολο της Θεότητας για τον λόγο ότι είναι αυτοεκδηλούμενη και ανεξάρτητη, μίας και εμπεριέχει το κέντρο βάρους της και η αρχή της ύπαρξης της δεν βρίσκεται αλλού παρά στον εαυτό της. Ο Θεός συνιστά το δικό του κέντρο βάρους, του οποίου η ενέργεια ρέει σε κυκλική μορφή, όλες οι εκδηλώσεις της θεότητας κινούνται ταυτό, όπως συμβαίνει και στο σύμπαν.
Οι προσωκρατικού φιλόσοφοι συμβόλιζαν την πρωταρχική ουσία με τον ουροφόρο όφι - το φίδι που δαγκώνει την ουρά του, στο κέντρο του οποίου έγραφαν ΕΝ ΤΩ ΠΑΝ. Το Παν όμως αυτό όπως είδαμε κινδυνεύει να θεωρηθεί ως Μηδέν, και αυτό διότι μόνον εκ παραβολής και αντιδιαστολής προς άλλα πράγματα είμαστε σε θέση να αντιληφθούμε ότι το παν ελάχιστα απέχει από το μηδέν. Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να διευκρινιστεί ότι για τους αρχαίους Έλληνες δεν υπήρχε σύμβολο του μηδενός με την σημερινή έννοια του όρου δηλαδή του τίποτα, αλλά αντιθέτως είχε την έννοια του μη –ουδέν. Δηλαδή του ανολοκλήρωτου κάτι. Η έννοια του ενός, είναι επίσης παρεξηγημένη. Για τους αρχαίους το ΕΝΑ αποτελεί ένα τακτό διαμορφωμένο «όλον», το οποίο όμως δεν παύει να αποτελείται από άπειρα στοιχεία . Για τους πρόγονούς μας λοιπόν κάθε ολοκληρωμένο τακτό οροθετημένο σύνολο αποτελεί μια μονάδα . Η εκδηλωμένη Ζωή λοιπόν είναι η διάσπαση του Ενός στα πολλά. Αυτό είναι και ένα λεπτό σημείο που πολλά προβλήματα και διαμάχες έχει προκαλέσει ιδιαίτερα τον τελευταίο καιρό. Ουσιαστικά όμως αυτό είναι ένα ψευτοδίλημμα μιας και στην «εσωτερική» κοσμοθεώρηση, ο Θεός θεωρείται ταυτόχρονα υπερβατικός στην ενότητα, και ενυπάρχων στη πολλαπλότητα. Είναι δηλαδή ταυτόχρονα «έξω» από τον κόσμο και «μέσα» στον κόσμο, γιατί ουσιαστικά έννοιες σαν το «μέσα» και το «έξω» δεν υπάρχουν στην πνευματική διάσταση. Ο Πλωτίνος μας εξηγεί πως η θεϊκή ουσία μετέχει και διαποτίζει τα πάντα:

«Φαντάσου μία πηγή που δεν έχει καμία άλλη προέλευση αλλά δίνει ολόκληρο τον εαυτό της στα ποτάμια. Κι όμως δεν καταναλώνεται από αυτά τα ποτάμια αλλά παραμένει αυτή η ίδια μέσα σε ηρεμία, ενώ τα ποτάμια που προκύπτουν από αυτήν, παραμένουν κατ' αρχήν επί ένα διάστημα μαζί, προτού διαρρεύσουν άλλο εδώ κι άλλο εκεί. Ήδη όμως κάθε ποτάμι γνωρίζει πού θα εκβάλλει τα ρεύματά του. Ή φαντάσου ένα τεράστιο δένδρο, του οποίου η ζωική δύναμη διατρέχει ολόκληρο το δένδρο, αλλά η αρχέγονη αιτία παραμένει εντός αυτής και δεν διασκορπίζεται σε όλο το δένδρο. Έχει εγκαθιδρυθεί, κατά κάποιο τρόπο, μέσα στην ρίζα. Αυτή η αρχέγονη αιτία παρέχει έτσι στο δένδρο ολόκληρη την ζωή του μέσα στην πολλαπλότητά της, αλλά η ίδια η αρχέγονη αιτία παραμένει ακίνητη, γιατί αυτή δεν είναι πολλαπλή, αλλά αρχέγονη αιτία της πολλαπλής ζωής".

Αυτά σε πρώτη φάση και σε εννοιολογική βάση. Ο φίλος όμως Άβαλλον ζήτησε να του περιγράψουμε τι νοιώθουμε μέσα μας...Αυτό που εγώ νοιώθω φίλε Αβαλλον είναι ότι είμαι μέρος και συστατικό αυτό του κόσμου, που με την σειρά του είναι μέρος του Θεού...Μία Πανθειστική άποψη είναι αυτή που με καλύπτει περισσότερο..Και συνεχίζω τις σκέψεις μου...

Ο άνθρωπος όμως έχει την ανάγκη να λατρέψει εκτός από έναν - κατ’ ανάγκη υπερβατικό Θεό-, και κάτι οικείο σε αυτόν, που θα σταθεί αρωγός στην μάχη της ζωής πέρα από τις αφηρημένες ένοιες της θεότητας όπως την εξετάσαμε.
Σε αυτήν την περίπτωση λοιπόν φαίνεται ότι σημασία έχει πως «βιώνει» κανείς το θείο μέσα του, και εδώ ερχόμαστε στο κρίσημο ερώτημα πως μπορούμε να λατρέψουμε την αφηρημένη για το πνεύμα μας Θεότητα; Για αυτούς που υποστηρίζουν ότι μπορούμε να λατρεύουμε τις εκπορευώμενες θεικές δυνάμεις 10, 12, ή 1200 (δεν παίζει ρόλο ο αριθμός) το ερώτημα που τίθεται είναι με πιο κριτήριο μπορούμε να επιλέξουμε ποια Θεία απορροή είναι καλύτερη από την άλλη;
Ένας τέτοιος επιλεγμένος θεός ταυτόχρονα δεν μπορεί να είναι ούτε άπειρος ούτε απόλυτος, αλλά πρέπει να είναι πεπερασμένος, «ανθρώπινος» κατ’ ουσία, και σχετικός μέσα στον χώρο και στον χρόνο. Για αυτό τον λόγο φαίνεται ότι Ηράκλειτος είπε στους Αιγυπτίους όταν τους είδε να θρηνούν τους Θεούς τους:

«Αν είναι θεοί, γιατί τους θρηνείτε; Αλλά εάν τους θρηνείτε, μη τους θεωρείτε πια θεούς».

Ίσως και γιαυτό να ήταν τόσο σημαντική η Δελφική εντολή ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ, στους αρχαίους Έλληνες , η υπενθύμιση δηλαδή ότι μετέχουμε του Θείου, ότι ο κάθε άνθρωπος έχει έναν θεό μέσα του, όχι έξω από τον αυτόν, μία ουράνια ακτίνα από το Ένα. Όπως γραφει και ο Επίκτητος στις διατριβές:

«Παντού κουβαλάς μαζί σου έναν Θεό, ταλαίπωρε και το αγνοείς. Νομίζεις ότι μιλάω για εξωτερικό Θεό, από ασήμι και χρυσάφι;
Μέσα σου τον κουβαλάς και δεν αντιλαμβάνεσαι ότι τον μολύνεις με ακάθαρτες σκέψεις και βρομερές πράξεις. Μπροστά σε άγαλμα του Θεού δεν θα τολμούσες να κάνεις τίποτε από όσα κάνεις.
Αλλά μπροστά στον ίδιο τον Θεό που έχεις μέσα σου, που τα πάντα εποπτεύει και ακούει, δεν κοκκινίζεις που τα σκέφτεσαι και τα κάνεις, εσύ που αγνοείς την ίδια σου την φύση και προκαλείς την θεία οργή».

Αυτά προς το παρόν, μέ έβαλεσ σε μέγάλες σκέψεις φίλε Άβαλλον....

«Η γνώση της άγνοιας είναι η αρχή της σοφίας»