- Χρονολογηση των Ελληνικων κατακλυσμων. - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
[quote] Οταν ΄'' δίνουμε'' το κάνουμε επειδή εμείς το θέλουμε η το έχουμε ανάγκη είτε απο την αγάπη μας, είτε απο την εξάρτηση μας απο ένα άτομο και όχι επειδή μας επεβλήθη.
Η '' προσφορά'' οταν ξεπερνά τα όρια του εγώ μας, είναι κατ' εμε ένδειξη ανασφάλειας και μειωμένου αυτοελέγχου.
Αν περιορίσουμε αυτή την ανθρώπινη σχέση σε δοσοληψία μετρώντας με ακρίβεια το δούνε- λαβείν τότε θα είναι μια ωραιότατη εμπορική συμφωνία. [quote]
Η προσφορά στα σίγουρα δεν έχει την παραμικρή σχέση με την επιβολή. Ακόμα πιστεύω ότι δεν έχει και σχέση και με το τι εμείς θέλουμε ή τι έχουμε ανάγκη να δώσουμε. Ούτε και περισσότερο με το λαβείν… αλλά αυτά ίσως να ανήκουν σε μία άλλη ενότητα.
Αλλά θα σταθώ στα όρια… μιας αγάπης που κρίνουμε ότι αξίζει να περάσει αυτήν τη σκληρή δοκιμασία.
Αρχικά πρέπει να υπάρχουν; Τα όρια δείχνουν και το μέγεθος της αγάπης… ή της βλακείας; Όταν λες μειωμένος αυτοέλεγχος, στην προσφορά, στην αξιολόγηση των δυνάμεών μας ή υποτίμηση της αξίας μας σε αυτή την αγάπη ή τίποτα από αυτά. Αν θέλεις σε παρακαλώ να διευκρινήσεις…
Προσωπικά πιστεύω ότι πρέπει να υπάρχουν τα όρια. Και αυτό όχι για να ορίσουμε την μετέπειτα νεκρή ζώνη, αλλά για να σταματάμε και να αξιολογούμε. Ύστερα μπορούμε είτε να επεκτείνουμε τα όριά μας είτε να αλλάξουμε τακτική.
[quote] Μεταφυσικά θα το λέγαμε << απώλεια ενεργείας >> κάτι σαν black out...
Δεν θα το έλεγα << δανεικό>> αλλά διαχείρηση και ανταλλαγή.[quote]
Όταν υπάρχει ένα blact out το μόνο που χρειάζεσαι είναι να πάρεις ενέργεια. Δυστυχώς τότε δεν έχεις τίποτα να διαχειριστείς και ανταλλάσεις, παρά μάλλον το κενό. Και συνήθως αυτό που κάποιος θα δώσει, θα το ζητήσει πίσω, θα ζητήσει κάποια από τα δικαιώματά σου, και αυτό το λέω σαν δανικά. Διαφορετικά αν δεν σου ζητηθεί τίποτα, τότε ήδη έχεις γεφυρωθεί με έναν “σωστό” άνθρωπο και ήδη μπορείς να αρχίσεις την διαχείριση.
Φιλικά,
Trovadouros
quote:
Αλλά θα σταθώ στα όρια… μιας αγάπης που κρίνουμε ότι αξίζει να περάσει αυτήν τη σκληρή δοκιμασία.
Αρχικά πρέπει να υπάρχουν; Τα όρια δείχνουν και το μέγεθος της αγάπης… ή της βλακείας; Όταν λες μειωμένος αυτοέλεγχος, στην προσφορά, στην αξιολόγηση των δυνάμεών μας ή υποτίμηση της αξίας μας σε αυτή την αγάπη ή τίποτα από αυτά. Αν θέλεις σε παρακαλώ να διευκρινήσεις
Θα προσπαθήσω να αναλύσω το συλλογισμό μου
Κατ' αρχήν νομίζω οτι είναι απαραίτητη μια διάκριση μεταξύ αγάπης, ανάγκης και εξάρτησης.
Πολλές φορές εδώ υπάρχει μια σύγχιση και εκεί είναι που τα όρια μπερδεύονται και καταργούνται.
Αγαπούμε κάποιον επειδή εμείς θέλουμε για όσο το νιώθουμε για τούς χ δικούς μας λόγους. Αυτό δεν σημαίνει οτι χωρίς αυτόν σταματάει να κυλάει ο χρόνος, ούτε οτι η μια προσωπικότητα απορροφάται απο την άλλη.
Σε ορισμένες εκδηλώσεις μας μπορεί να υπάρξει μια προσωρινή ταυτιση αλλά αυτό νομίζω οτι πρέπει να είναι συνειδητό και επιλογή μας.
Η αγάπη είναι ανεξάρτητη απο την ανάγκη. Μπορεί να υπάρχει έντονη επιθυμία να συγχρωτιζόμαστε όσο δυνατόν περισσότερο με ενα άτομο, όμως για να φανεί η αλήθεια είναι χρήσιμο να δούμε αν αυτό είναι αυθύπαρκτο η είναι αποτέλεσμα της ικανοποίησης του εγώ μας , της κάλυψης του θέματος της παρέας κλπ
Συνήθως ''αγαπάμε'' 'ενα άτομο όταν μας καλύπτει πτυχές του εαυτού μας και η μεγαλύτερη σύγχιση κατ' εμέ γίνεται μεταξύ της αγάπης και της σεξουαλικής επιθυμίας.
Η εξάρτηση δημιουργείται απο τα παραπάνω και απο τον συμβατό μαγνητισμό που εκπέμπει ο άλλος.
Θεωρώ οτι τα όρια είναι απαραίτητα όχι στην εκδήλωση της έννοιας ''αγαπάω'' αλλά στην πρακτική εφαρμογή της πού είναι η διαπροσωπική σχέση.
Δλδ δεν νομίζω οτι εν ονόματι της αγάπης είναι δέον να δεχόμαστε οτιδήποτε.
Εγώ δεν συνφωνώ με αυτό
quote:
Και τώρα ας φανταστούμε, πως η αγαπημένη μας γυναίκα η ο αγαπημένος μας άνδρας μας προσέβαλλε η μας πρόδωσε η μας φέρθηκε αισχρά.
Αν τα αισθήματα, που είχαμε στην αρχή, τα διατηρήσαμε και μετά απ’ αυτό το αναπάντεχο και σκληρό κτύπημα- τότε εδώ πρόκειται για την αληθινή αγάπη.3)
Η πραγματική γνώση του κόσμου δεν αρχίζει τόσο με την απόλαυση η τον πόνο, όσο με την υπέρβαση της απόλαυσης και του πόνου..
Εδώ υπάρχουν όρια.
Πιθανώς το άισθημα να διατηρηθεί αλλά οχι και η σχέση με το εν λόγω άτομο.
Αυτά βέβαια είναι τελείως υποκειμενικά όπως και η αντοχή του καθενός.
quote:
Ακόμα πιστεύω ότι δεν έχει και σχέση και με το τι εμείς θέλουμε ή τι έχουμε ανάγκη να δώσουμε
Ετσι θα έπρεπε να είναι , οι περισσότεροι όμως δίνουμε οτι ζητάμε να πάρουμε..εξ ου και οι έννοιες της ''αχαριστίας'' , της '' ανταπόδωσης '' κλπ.
φιλικά
Με τράβηξε ο τίτλος του θέματος...
Μια έκφραση: "test αγάπης".
Με ταρακούνησε αυτή η λέξη, test...
Με έκανε να αναρρωτηθώ, ακόμη μια φορά, ξέρουμε τί είναι αγάπη;
Μπορούμε να τη μετρήσουμε, να αποδείξουμε ότι αγαπήσαμε, ότι αγαπάμε,
ότι ακόμη ΕΙΜΑΣΤΕ ΙΚΑΝΟΙ ΝΑ ΑΓΑΠΗΣΟΥΜΕ;
Υπάρχει μεγαλύτερη δυστυχία από το να μη μπορεί κάποιος να αγαπήσει;
Υπάρχει μικρότερος πόνος, από αυτόν που νιώθει κάποιος, που του
αρνούνται την ικανότητα να μπορεί να αγαπά;
Πρόσφατα, σε κάποια συζήτηση για τον έρωτα, μου είπανε:
"Μα εσύ δεν έχεις ποτέ αληθινά ερωτευτεί!"
Μου γκρεμίστηκε το ΕΙΝΑΙ μέσα σε αυτή τη διαπίστωση...
Με έκανε να νιώσω ότι είμαι πολύ ΜΙΚΡΗ, πολύ ΛΙΓΗ, για να μπορώ να
βιώσω αυτό το μεγάλο συναίσθημα...
Με έκανε να γυρίσω πίσω και να αναρρωτηθώ: Το έχω κάνει ποτέ αυτό;
Έχω πραγματικά ερωτευτεί; Έχω αγαπήσει; Τί το αποδεικνύει αυτό;
Λένε, η καρδιά δε χρειάζεται αποδείξεις και επιβεβαιώσεις, αν έχει
νιώσει το γνωρίζει...
Αλλά θέλω να συμπληρώσω ακόμη ότι η καρδιά αμφιβάλλει, παίζει,
ταράζεται, επηρεάζεται, αγνοεί...
Όταν λοιπόν της αρνούνται την ικανότητα της αγάπης, του έρωτα,
επαναστατεί, αλλά και πληγώνεται...
Όταν την κρίνουν ανίκανη...
Γιαυτό λοιπόν θα συμφωνήσω με τη λέξη "σκληρό", που υπάρχει στον
τίτλο του θέματος: είναι σκληρό το test!
Αλλά με βάση αυτή τη διαπίστωση θα θέσω και εγώ από την πλευρά μου
ένα νέο ερώτημα:
Είναι σωστό να βλέπουμε την αγάπη ως ένα συναίσθημα τόσο ελιτιστικό;
Είναι σωστό να στερούμε από τον κάθε άνθρωπο την ικανότητα να μπορεί
να αγαπά;
Είναι σωστό να μετράμε την αγάπη, να τη βάζουμε σε test, να την
αξιολογούμε και τελικά να αποφαινόμαστε αν ναι, ήταν αγάπη, ή όχι τελικά
ήταν εγωισμός, ή καπρίτσιο, ή δε ξέρω εγώ τί άλλο;
Δε μπορούμε να δεχτούμε λοιπόν μια ελαφρότητα και μια επιπολαιότητα
στην αγάπη;
Δε μπορούμε να σταθούμε στη στιγμή; Στο συναίσθημα μιας ματιάς, ενός
αναστεναγμού, παρά θέλουμε να ακολουθεί αυτό το πρώτο σκίρτημα μια
μάχη, ένα δράμα, αγώνες και θυσίες;
Γιατί να μη δεχτούμε λοιπόν και την αγάπη, ως ένα ανάλαφρο άγγιγμα,
που περνά και συνεχίζει το δρόμο της από λουλούδι σε λουλούδι;
Γιατί να καλουπώσουμε την αγάπη, τον έρωτα και να τα βάλουμε σε
κουτάκια, να τα τεστάρουμε και να τα αποδεικνύουμε;
Ένιωσα πόνο όταν μου αμφισβοιτήσανε τον έρωτα...
Φυσικά, δε μπορούσα να αποδείξω το αντίθετο: Μπορεί κανείς να
αποδείξει αλήθεια τα συναισθήματά του;
Κάτι μοιάζει να μην πάει καλά εδώ...
Κάτι μέσα μου επαναστατεί, αλλά δε βρίσκω νόημα στην προσπάθεια να
αποδείξω ότι η αμφισβοίτηση ήταν αβάσιμη...
Καλησπέρα φίλη Λίλιθ,
quote:
*Με τράβηξε ο τίτλος του θέματος...
Μια έκφραση: "test αγάπης". Με ταρακούνησε αυτή η λέξη, test...*
Ξέρεις γιατί? Διότι εκεί όντως θα φανεί ποιοι μπορούμε να είμαστε. Και κακά τα ψέματα σε κανέναν από εμάς, μηδενός εξαιρουμένου- δεν συμφέρει να περάσουμε από τέτοιο τεστ: για απλούστατο λόγο- δεν είμαστε σίγουροι για τον εαυτόν μας- δηλαδή δεν είμαστε σίγουροι για τα αποθέματα της αγάπης άνευ όρων μέσα στην ψυχή μας.
Εμείς όλοι μας αγαπάμε υπό όρους .
Για ανώτερα πράγματα δεν είμαστε ακόμη ικανοί- γι’ αυτό το τεστ ΦΟΒΙΖΕΙ , διότι θα αποκαλύψει την επώδυνη για μας αλήθεια.
quote:
*Με έκανε να αναρρωτηθώ, ακόμη μια φορά, ξέρουμε τί είναι αγάπη;
Μπορούμε να τη μετρήσουμε, να αποδείξουμε ότι αγαπήσαμε, ότι αγαπάμε,
ότι ακόμη ΕΙΜΑΣΤΕ ΙΚΑΝΟΙ ΝΑ ΑΓΑΠΗΣΟΥΜΕ;*
Αυτά τα ερωτήματα μπορεί να απαντηθούν μόνον από εκείνον, που πέρασε λεβέντικα από το τεστ.
Από ΚΑΝΕΝΑΝ άλλον.
Όλα τα υπόλοιπα θα είναι θεωρίες και υπεκφυγές.
Ανθρώπινα κατανοητές.
Αλλά… η ζωή δεν εξαρτάται από τις επιθυμίες και τις ιδέες μας….
quote:
*Πρόσφατα, σε κάποια συζήτηση για τον έρωτα, μου είπανε:
"Μα εσύ δεν έχεις ποτέ αληθινά ερωτευτεί!"
Μου γκρεμίστηκε το ΕΙΝΑΙ μέσα σε αυτή τη διαπίστωση...
Με έκανε να νιώσω ότι είμαι πολύ ΜΙΚΡΗ, πολύ ΛΙΓΗ, για να μπορώ να
βιώσω αυτό το μεγάλο συναίσθημα...*
Κατ’ αρχάς ποιος είναι αυτός, που για λογαριασμό σου, δηλαδή χωρίς εσένα και για σένα αποφασίζει αυτό που μπορείς να το ξέρεις ΜΟΝΟΝ εσύ?
Για μένα τα λόγια του ήταν πράξη υψίστης αλαζονείας.
Αυτός που είπε τέτοια πράγματα – απέδειξε ότι ο ίδιος είναι ανίκανος να αγαπά.
Δεν είναι αγαπών, είναι αγαποφανών.
Εξ ου και λαλίστατος κρίνειν τους άλλους.
Αντί να νιώθεις μικρή και λίγη ( αρνητικότατα αισθήματα)- καλλίτερα σιγά- σιγά συσσώρευε μέσα στην ψυχή σου την αγάπη και άσε να λένε οι άλλοι ότι θέλουν.
Κατά τη γνώμη μου –αυτοί οι «ειδικοί γνώναι ποιος αγαπά και ποιος όχι» ας περάσουν οι ίδιοι από το σκληρό τεστ για να δούμε τα κότσια τους.
Οι περισσότεροι πίστεψέ με βουβαίνονται και τους φεύγει η σκεπή από πάνω.
Μαζί με το σοκ- τους φεύγει και η κακιά συνήθεια και «ικανότητα»να κρίνουν ποιος αγαπά και ποιος όχι κατά την γνώμη τους.
Με τέτοιον σκληρό τρόπο η αγάπη βάζει τον καθένα μας στην θέση, που του αξίζει.
Λίλιθ, κατάλαβέ το- δεν υπάρχει τρόπος να μάθει κανείς αν τον αγαπά ο άλλος- το μόνο που μπορείς να καταλάβεις- αν αγαπάς εσύ.
Το τεστ αγάπης επιβεβαιώνει η αναιρεί όλα τα μπλά- μπλά.
quote:
*Είναι σωστό να βλέπουμε την αγάπη ως ένα συναίσθημα τόσο ελιτιστικό;*
Ναι, διότι είναι το ισχυρότερο αίσθημα, εμπορευόμενο κατευθείαν από τον Θεό.
quote:
*Είναι σωστό να στερούμε από τον κάθε άνθρωπο την ικανότητα να μπορεί
να αγαπά;*
Νομίζω πως εγώ προσωπικά δεν διανοήθηκα ποτέ να στερήσω από κανέναν απολύτως τίποτε.
quote:
*Είναι σωστό να μετράμε την αγάπη, να τη βάζουμε σε test, να την
αξιολογούμε και τελικά να αποφαινόμαστε αν ναι, ήταν αγάπη, ή όχι τελικά
ήταν εγωισμός, ή καπρίτσιο, ή δε ξέρω εγώ τί άλλο;*
Βλέπεις πως χωρίς το τεστ πως γεννιούνται τόσα ερωτήματα?
Χωρίς το τεστ πως θα απαντήσεις?
Κατά πως επιθυμείν είναι η κατά πως όντως είναι?
quote:
*Δε μπορούμε να δεχτούμε λοιπόν μια ελαφρότητα και μια επιπολαιότητα
στην αγάπη;*
Όχι δεν μπορούμε.
Διότι η αγάπη είναι Θεϊκό αίσθημα.
Και για να προβάλλει το Θεϊκό σε όλη τη μεγαλοπρέπειά του- το ανθρώπινο ως υποχρεωτικά κατώτερο ΟΦΕΙΛΕΙ να ταπεινωθεί, να διαλυθεί για να χωρέσει μέσα του ακριβώς το Θεϊκό.
Τότε δεν θα έχει ανάγκη από τίποτε.
Τότε κανένα τεστ δεν θα τρομάζει.
quote:
*Δε μπορούμε να σταθούμε στη στιγμή;
Στο συναίσθημα μιας ματιάς, ενός
αναστεναγμού, παρά θέλουμε να ακολουθεί αυτό το πρώτο σκίρτημα μια
μάχη, ένα δράμα, αγώνες και θυσίες;*
Εδώ μιλάει το φοβισμένο ανθρώπινο, που ξέρει, ότι με το πρώτο αληθινό ταρακούνημα θα διαλυθεί σε χίλια κομμάτια.
Ερώτηση: το Θεϊκό μπορεί να νιώθει τέτοιο φόβο?
Σαφώς όχι.
quote:
*Γιατί να καλουπώσουμε την αγάπη, τον έρωτα και να τα βάλουμε σε
κουτάκια, να τα τεστάρουμε και να τα αποδεικνύουμε;*
Για να ξέρουμε τι μας γίνεται, για να έχουμε το κουράγιο και την δύναμη να δούμε την αληθινή τάξη πραγμάτων. Ο καθαρός ουρανός ( αγάπη άνευ όρων= όντως αγάπη) αστραπές δεν φοβάται.
quote:
*Ένιωσα πόνο όταν μου αμφισβητήσανε τον έρωτα...*
Τον έρωτα του ανθρώπου μπορεί να αμφισβητήσει μόνον ο Θεός. Τα ανθρώπινα- όσο σοβαροφανή και αληθοφανή και να φαίνονται- είναι απλά μπλά-μπλά. Συνεπώς- μη δίνεις σημασία στο ποιος σε αμφισβητεί- μικρό το κακό σε τελική ανάλυση. Η υποταγή στην Αγάπη άνευ όρων σβήνει την κάθε αμφισβήτηση και το ανθρώπινο παραμιλητό.
quote:
*Φυσικά, δε μπορούσα να αποδείξω το αντίθετο: Μπορεί κανείς να
αποδείξει αλήθεια τα συναισθήματά του;*
Δεν οφείλεις καμιά απόδειξη σε κανέναν, παρά μονάχα στον εαυτό σου και στον Θεό- δηλαδή στην ίδια την Αγάπη .
ΟΤΙ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΔΕΧΤΕΙ Η ΨΥΧΗ- Ο ΝΟΥΣ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ
Γεια σας και πάλι. 
Να θυμάσαι πως κάθε άνθρωπος που συναντάς, κάτι φοβάται, κάτι αγαπά και κάτι έχει χάσει.
quote:
Ας φανταστούμε, ότι γνωρίσαμε μια όμορφη γυναίκα η έναν άνδρα, η ψυχή μας τρέχει προς αυτήν η αυτόν, είμαστε έτοιμοι να κλαίμε από την ευτυχία, όταν την η τον σκεπτόμαστε, μέσα μας τρέμουν τα πάντα και εντός της ψυχής μας εμφανίζεται το αίσθημα της απερίγραπτης και ακατανόητης ομορφιάς.
Αρχίζουμε να νιώθουμε, ότι αλλάζουμε, γινόμαστε πιο καλόψυχοι και πιο όμορφοι και νομίζουμε, ότι έχουμε την αγάπη.
Όμως εδώ ακόμη δεν πρόκειται για την αγάπη, πρόκειται για την ήμι -αγάπη.2)
Και τώρα ας φανταστούμε, πως η αγαπημένη μας γυναίκα η ο αγαπημένος μας άνδρας μας προσέβαλλε η μας πρόδωσε η μας φέρθηκε αισχρά.
Αν τα αισθήματα, που είχαμε στην αρχή, τα διατηρήσαμε και μετά απ’ αυτό το αναπάντεχο και σκληρό κτύπημα- τότε εδώ πρόκειται για την αληθινή αγάπη.
διαφωνω.δηλαδη πρεπει να συνεχισουμε να συμπαθουμε ενα ατομο ακομα και αν αυτο μας φτυνει ?
πιστευω οτι η αγαπη για να υπαρξει πρεπει να ειναι αμοιβαια,διαφορετικα υπαρχει μονο το παθος,που ειναι και αμαρτημα.
quote:
Μία φορά κι έναν καιρό, ταξίδευαν από μέρη σε μέρη η Ευτυχία, η Αγάπη και η Υγεία.
Έφτασαν σ’ ένα χωριό και χτυπούσαν τις πόρτες των σπιτιών και ζητούσαν από τους κατοίκους να τις φιλοξενήσουν για μια βραδιά.
Σ’ ένα σπίτι, που είχε μόνο μια ελεύθερη θέση, οι κάτοικοι θεώρησαν, ότι το κυριότερο στην ζωή είναι η Ευτυχία, γι΄ αυτό έμπασαν μέσα την Ευτυχία, ενώ την Αγάπη και την Υγεία τις άφησαν έξω στην αυλή.
Και απ΄ το σπίτι αυτό σιγά- σιγά έφυγε η Αγάπη, μετά η Υγεία και μετά και η Ευτυχία.
Στο δεύτερο σπίτι αποφάσισαν να φιλοξενήσουν την Υγεία.
Τι σόι ευτυχία και αγάπη μπορεί να υπάρξει χωρίς την Υγεία?
Γι’ αυτό άφησαν έξω στην αυλή την Αγάπη και την Ευτυχία.
Στην αρχή έφυγε η Αγάπη, μετά η Ευτυχία και μετά και η Υγεία.
Ενώ στο τρίτο σπίτι οι κάτοικοι θεώρησαν, ότι το κυριότερο στην ζωή είναι η Αγάπη.
Γι’ αυτό έμπασαν μέσα μόνο την Αγάπη.
Και μαζί με την Αγάπη μπήκαν στο μικρό σπίτι και η Υγεία και η Ευτυχία και μείνανε εκεί για πάντα……………
αυτο μου θυμιζει ενα παρομοιο που διαβασα με ροζουλι γραμματα στην τριτη γυμνασιου απο μια συμαθητρια μου.
μια φορα ηταν η αγαπη και η φιλια,λεει η αγαπη λοιπον στην φιλια "τι κανεις εσυ εδω?" και απανταει η φιλια "κανω να γελανε αυτους που εσυ κανεις να κλαινε".
πολυ μελο για το τιποτα.
santaclaws is coming....to town!
Φίλε Deghar Adhark ,
quote:
*διαφωνώ. δηλαδή πρέπει να συνεχίσουμε να συμπαθούμε ένα άτομο ακόμα και αν αυτο μας φτυνει ?*
Εδώ δεν γίνεται λόγος περί συμπάθειας, αλλά περί Αγάπης.
Άλλο το ένα και άλλο το άλλο.
Στα πάντα έχουμε το δικαίωμα της ελεύθερης βούλησης- μόνο στην Αγάπη καταργείται η κάθε ελεύθερη βούληση και μένει μόνον Αυτή.
Αγάπη = Θεός.
Συνεπώς στην Αγάπη μόνον ΥΠΟΤΑΓΗ άνευ όρων.
Πάνω στην Αγάπη κανείς δεν σηκώνει το χέρι ατιμώρητα.
Αγάπη= τρόπος ύπαρξης και λειτουργίας του Σύμπαντος.
Εμείς, ως κύτταρα και συστατικά στοιχεία του Σύμπαντος, οφείλουμε να συμπεριφερόμαστε αναλόγως.
Κοίταξε τι γίνεται :
ο κάθε οργανισμός αποτελείται από τα κύτταρα, που λειτουργούν βάσει της αρχής- πρώτα τα συμφέροντα του οργανισμού και μετά μόνο τα ατομικά συμφέροντα.
Αλλιώς ο οργανισμός θα πεθάνει.
Δηλαδή, το κάθε κύτταρο δουλεύει πρώτα υπέρ των συμφερόντων του συνόλου= οργανισμού και μετά μόνο υπέρ του εαυτού του.
Όταν το κύτταρο πει :
« Θα δουλέψω μόνο υπέρ του εαυτού μου και δεν με νοιάζει τίποτε άλλο»-
τότε αυτό γίνεται καρκινικό, που διαβρώνει και σακατεύει ολόκληρο τον οργανισμό.
Και στο τέλος και τον ίδιον τον εαυτό του αναπόφευκτα.
Διότι τα καρκινικά κύτταρα συμπεριφέρονται έτσι ακριβώς και όχι αλλιώς- απομυζούν τον οργανισμό, οδηγώντας το στον θάνατο.
Οδηγώντας στον θάνατο και τον εαυτόν τους.
Αγάπη= δουλειά υπέρ του συνόλου.
Άρνηση της Αγάπης= άρνηση του συνόλου από το οποίο ζεις , επίθεση κατά του συνόλου, αυτοκτονία, καρκίνος.
Όπως υπάρχει ο καρκίνος του σώματος, έτσι αναλόγως υπάρχει και ο καρκίνος πνεύματος-ψυχής, μάλιστα τρισχειρότερος από πάσης απόψεως. Η καρκινική συμπεριφορά είναι επικίνδυνη για τις πνευματικές δομές του Σύμπαντος, διότι και εμείς είμαστε τμήμα της γενικής πνευματικής δομής του Σύμπαντος.
Δεν είμαστε ανεξάρτητες οντότητες μέσα στο Σύμπαν.
Είμαστε τα τμήματά Του, τα κύτταρά Του .
Αν φερόμαστε με καρκινικό τρόπο, τότε μας αντιμετωπίζουν αναλόγως- χειρουργικά και επώδυνα, χωρίς αναισθητικό.
Όταν μας φτύνουν- αυτό σημαίνει, ότι υπάρχει μεγάλο πρόβλημα στην εσωτερική μας κατάσταση.
Όταν μας φτύνουν, αυτό σημαίνει ότι οι ποσότητες της Αγάπης μέσα στην ψυχή μας ελαττώθηκαν σε επικίνδυνο βαθμό, σε τέτοιο βαθμό, που άρχισε να ενοχλεί το σύνολο= Σύμπαν.
Και άσε τι λέμε εμείς εξωτερικά ( ουδείς παραδέχεται την κακία του- πάντα βρίσκεται κάποια δικαιολογία).
Αν το κακό στο υλικό επίπεδο επεκτείνεται ας πούμε συμβολικά και πολύ σχηματικά για παραστατική απεικόνιση- με την ταχύτητα του φωτός,- τότε στο πνευματικό επίπεδο επεκτείνεται με την ταχύτητα, που ξεπερνάει και την ταχύτητα του φωτός και την πλουσιότερη φαντασία.
Γι’ αυτόν τον λόγο μας αντιμετωπίζουν σκληρά και ανελέητα, διότι βλάπτουμε όχι μόνο την περιοχή της ύλης, η επίθεσή μας επεκτείνεται και σε πιο επικίνδυνη ευαίσθητη περιοχή- στην περιοχή του πνεύματος, στα άγια των αγίων, όπου υπάρχουν οι πρώτες και βασικότερες δομές της Ύπαρξης, συνεπώς ο κίνδυνος επέκτασης της μόλυνσης είναι απείρως μεγαλύτερος εκεί, απ’ ότι στην περιοχή της ύλης.
Το φτύσιμο= μορφή θεραπείας, σημάδι, ότι μέσα μας κάτι δεν πάει καλά, προειδοποίηση, ότι πήραμε τον δρόμο προς τον πνευματικό καρκίνο.
Σε τέτοιες περιπτώσεις η μόνη σωτηρία (θεραπεία) είναι με όλες μας τις μικρές η μεγάλες δυνάμεις να διατηρήσουμε την Αγάπη, παραμερίζοντας όλα τα υπόλοιπα.
Αν περάσουμε επιτυχώς απ’ αυτήν την δοκιμασία, τότε και θα σωθούμε, και δεν θα χρειαστεί ποτέ να περάσουμε άλλο από τις επώδυνες καταστάσεις.
quote:
*πιστεύω ότι η αγάπη για να υπάρξει πρέπει να είναι αμοιβαία, διαφορετικά υπάρχει μόνο το πάθος ,που είναι και αμάρτημα.*
Μην απαιτείς η τουλάχιστον συνειδητοποίησε «για την αρχή την αρχή», ότι κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να σου ανταποδώσει την Αγάπη. Είσαι, είμαστε κύτταρα ενός οργανισμού και όταν ο οργανισμός έχει περίσσευμα= πάει καλά από απόψεως λειτουργίας,- τότε μόνο θα μας δώσει και κάτι άλλο.
Όταν αγαπάμε- συμβάλλουμε στην καλή γενική κατάσταση του οργανισμού, του δίνουμε την δυνατότητα να μας δώσει και τα δώρα του.
Σε αντίθετη περίπτωση μας μένει μόνο η δουλειά υπέρ της βελτίωσης του οργανισμού, για να δυνηθεί αυτό να μας ευνοήσει αργότερα.
Η Αγάπη δεν απαιτείται- μόνο χαρίζεται.
Μόνο τότε θα μας χαρίσουν κάτι και σε μας.
Αφού σου αρέσει τόσο πολύ η αρχή της αμοιβαιότητας- γίνε στην αρχή ο ίδιος υπέρ της αμοιβαιότητας, δηλαδή προσέφερε άδολα κάτι υπέρ του συνόλου κάτι, για να σε ευνοήσει και το σύνολο μετά.
Αλλιώς απλά θα απαιτείς και ανταπόκριση δεν θα βρίσκεις , ούτε άκρη δεν θα βρεις ποτέ.
Μόνο θα φωνάζεις, αλλά ποιος θα σε ακούει?
Περί αμαρτήματος τώρα :
το μόνο αμάρτημα στο Σύμπαν θεωρείται η ασχέτως της οποιασδήποτε δικαιολογίας ΑΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ.
Διότι πρόκειται για την λειτουργία και επιβίωση του Σύμπαντος , που προέχει της λειτουργίας και επιβίωσης των ημών, των περιφερικών και ανταλλάξιμων ανά πάσα στιγμή κυττάρων Του .
Σκληρό? Ναι.
Αλλά αληθινό και πραγματικό .
Τα γήινα για το Σύμπαν είναι απλά κουραφέξαλα.
Το Σύμπαν ως οργανισμός κοιτάει ένα μόνο πράγμα: την ύπαρξή του και την ομαλή λειτουργία του .
Και όποιος παρεμποδίζει την ομαλή λειτουργία του ( την Αγάπη) – είτε είναι βασιλιάς, είτε γύφτος - λιώνεται αλύπητα στο τέλος.
Όταν πράξουμε κάτι εναντίον της Αγάπης, καταπιάνονται αρχικά με την προσπάθεια σωτηρίας μας , την θεραπεία μας.
Θα σου παρουσιάσω εδώ μια σχηματική , συμβολική εικόνα:
1) Αγαπάμε υπό όρους, η κάνουμε κάτι εις βάρος της άνευ όρων Αγάπης – μας χορηγούν δίκην φαρμάκου να καταπιούμε ένα κουταλάκι σκατά= (προδοσία, απογοήτευση).
Εμείς δεν λέμε : «ευχαριστώ, έλαβα και κατάλαβα το μήνυμα,»- αλλά φτύνουμε από την αηδία και αποστροφή.
2) Τότε μας χορηγούν πιο δραστικό φάρμακο: να καταπιούμε ένα ποτήρι σκατά.
Πάλι δεν λέμε: « ευχαριστώ, έλαβα και κατάλαβα το μήνυμα»- και πάλι φτύνουμε από την αηδία και αποστροφή.
3) Τότε, βλέποντας το πείσμα μας , μας χορηγούν να καταπιούμε ένα ολόκληρο βαρέλι σκατά.
Πάλι δεν λέμε : « ευχαριστώ, έλαβα και κατάλαβα το μήνυμα», - αλλά κάνουμε εμετό και φωνάζουμε από πάνω .
Καταδικάζουμε τον γύρω κόσμο.
4) Τότε μας στέλνουν κάποια βαριά αρρώστια και αν δεν συμμορφωθούμε, μας στέλνουν τον θάνατο, δηλαδή ανάκληση για Πάνω για μετεκπαίδευση.
Συνήθως κατεβαίνουμε στην Γη σε νέα ενσάρκωση πιο μυαλωμένοι, πιο ταπεινόφρονες , διότι η μνήμη της ψυχής ( το υποσυνείδητο) θυμάται πολύ καλά το κόστος της παράβασης του νόμου της Αγάπης και φέρεται στην Γη πιο κόσμια.
Πιστεύω είναι κατανοητό τώρα το ΥΠΟΤΑΓΗ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ.
Δεν ειπώθηκε αυτό ούτε από αλαζονεία, ούτε από γκρίνια.
Έχει τους συγκεκριμένους λόγους του και ειπώθηκε μόνο για το καλό μας.
Η ύπαρξή και η λειτουργία του Σύμπαντος βασίζεται στην αρχή της Αγάπης.
Συνεπώς η κάθε μορφή άρνησης της Αγάπης από το Σύμπαν αντιμετωπίζεται ως εχθρική ενέργεια στα άγια των αγίων του.
Οι γήινες εξηγήσεις είναι πολύ μικρές και μηδαμινές για τα μεγέθη του Σύμπαντος, συνεπώς αντιμετωπίζονται ως κουραφέξαλα.
Και η απάντηση έρχεται αλύπητη και επώδυνη.
Όλα τα άλλα είναι γήινες θεωρίες και σοφίσματα που μένουν για την Γη και φθείρονται συν τω χρόνω πάλι στην Γη .
Όποιος το κατάλαβε- γλίτωσε και θεραπεύτηκε.
Όποιος αρνείται να το καταλάβει- θα φάει το κεφάλι του, το Σύμπαν θα υπάρχει ανετότατα και χωρίς αυτόν.
Με την Αγάπη δεν τα βάζουν, μόνο ΥΠΟΤΑΣΣΟΝΤΑΙ σ’ Αυτήν και μάλιστα ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ, όπως το μεμονωμένο κύτταρο υποτάσσεται άνευ όρων στον οργανισμό, για να υπάρχει ο οργανισμός και αυτό σε τελική ανάλυση.
Περί παραμυθιού τώρα.
Έγραψες :
quote:
*αυτο μου θυμίζει ένα παρόμοιο που διάβασα με ροζουλι γράμματα στην τρίτη γυμνάσιου απο μια συμμαθήτρια μου.*
Κάνεις λάθος αγαπητέ.
Εδώ μιλάμε για πολύ ανώτερα και σοβαρότερα πράγματα από τα παιδιακίστικα και ροζουλί γραμματάκια της συμμαθήτριάς σου, που δεν ήξερε λόγω απειρίας τι της γίνεται μέσα στην μεγάλη πραγματικότητα της γήινης ματαιότητας.
Και εμείς , κακά τα ψέματα, πολλές φορές δεν ξέρουμε τι μας γίνεται .
Κατά βάθος ο ίδιος το καταλαβαίνεις.
Εντάξει, σου έρχεται ζόρι, όταν ακούς τέτοια πράγματα, η ψυχή σου επαναστατεί.
Και μένα μου έρχεται καμιά φορά το ζόρι, αλλά συνειδητοποιώ, ότι με αυτό δεν αλλάζει απολύτως τίποτε.
Τα πράγματα δεν εξαρτώνται από το τι θα πω εγώ, κάποιος Διόστας η από το τι θα πεις εσύ.
Τα πάντα θα εξαρτηθούν από την Μεγάλη και Ιερή Γνώμη του Σύμπαντος, που ΚΑΙ τις ιδέες περί ροζουλί γραμμάτων της Γης τις θεωρεί κουραφέξαλα.
Αυτά δεν περνάνε ΕΚΕΙ.
Αντιμετωπίζονται ως τουφεκιά χωρίς σφαίρα, άσχετος ήχος ματαιότητας. Τίποτε για μας δεν θα αλλάξει, αν δεν αλλάξουμε πρώτα εμείς- αισθήματα, αντίληψη, τρόπο σκέψεως, πνευματικό επίπεδο.
Τίποτε δεν θα αλλάξει για μας, αν δεν γίνουμε ΑΝΩΤΕΡΟΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ/ ΨΥΧΙΚΑ.
Τα υπόλοιπα είναι παραμύθια.
Ατελείωτα παραμύθια .
quote:
*μια φορά ήταν η αγάπη και η φίλια, λέει η αγάπη λοιπόν στην φίλια "τι κανείς εσύ εδώ?" και απαντάει η φίλια "κάνω να γελάνε αυτούς που εσύ κανείς να κλαίνε".*
Κατ’ αρχάς η Αγάπη ποτέ δεν είναι δυστυχισμένη.
Η Αγάπη δεν κλαίει ποτέ, πάντα κλαίμε μόνον εμείς, όταν γινόμαστε ανάξιοί Της .
Μόνον η αγαποφάνεια, δηλαδή η «αγάπη υπό όρους», δίκην εμπορικής συμφωνίας, είναι ΠΑΝΤΑ δυστυχισμένη στο τέλος.
Η αγαποφάνεια έχει τα εξής κωμικοτραγικά στάδιά της :
- στην αρχή : γέλια, τραγούδια και τραλαλά στην εξοχή, κάτω απ’ τα πλατάνια…( περίοδος πλαστής ευτυχίας).
- στην μέση: προβλήματα, μαλώματα, ζήλιες, απαιτήσεις και πείσματα, ενίοτε και ξυλοδαρμοί…( περίοδος υποσυνείδητης κατανόησης, ότι τα κάναμε σκατά).
- στο τέλος : πόνος, κλάμα, απορίες, απογοήτευση, ποτό, επιθετικότητα, και φτύσιμο από τους Πάνω και από τους κάτω. ( περίοδος προσπάθειας, πολλές φορές χωρίς επιτυχία, να κατανοήσουμε τι τέλος πάντων έχει συμβεί).
...Και το αιώνιο αναπάντητο σε συνθήκες της Γης παραπονιάρικο, μετά δακρύων ερώτημα : « γιατί?» ( περίοδος συνέχισης των μαθημάτων, διότι το μάθημα αργεί να αφομοιωθεί).
Διότι…άντε να το καταλάβει η ανώριμη ψυχή . . . που λίγα μπορεί και πολλά θέλει…
ΟΤΙ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΔΕΧΤΕΙ Η ΨΥΧΗ- Ο ΝΟΥΣ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ .
Η ρήση αυτή ήταν για την αγαποφάνεια, για την «καπιταλιστική», εμπορική, μετά ανταλλαγμάτων, συμφεροντολογική αγαπίτσα της Γης. Αγαπίτσα ανώριμης ακόμα και αδύναμης ψυχούλας, που έχει πολλά πράγματα να μάθει ακόμη, που έχει μικρή δυνατότητα προσφοράς και μεγάλο φάσμα ορέξεων και απαιτήσεων .
Ψυχής, που λειτουργεί με την ανόητη αρχή:
« δώστε μου τα πάντα δωρεάν χωρίς να σας δώσω τίποτε- κάντε μου εξαίρεση».
Ψυχής- μαθητριούλας του δημοτικού, που θέλησε με το έτσι θέλω να πάει άνευ εξετάσεων και ικανοτήτων κατευθείαν στο πανεπιστήμιο, για να γευτεί τα αγαθά των υψηλών επιπέδων .
Δυστυχώς… δεν περνάει αυτό.
Άλλο το ένα, και άλλο το άλλο.
Δεν εννοώ εσένα προσωπικά, ( εξηγούμαι για να μη παρεξηγούμαι) - μιλώ πάντα στο γενικό επίπεδο, διότι μόνο έτσι μπορώ να μιλώ χωρίς να κινδυνεύω να κάνω λάθος η να αδικήσω .
quote:
*πολύ μελό για το τίποτα.*
Τι να σου πω…
Αυτή μπορεί να είναι η τοπική και πολύ μικρή για τα Συμπαντικά Μεγέθη « γνώμη» σου.
Από μένα τουλάχιστον, σεβαστή...
Πήγαινε και πες την στο Σύμπαν και κάντο τα παράπονά σου.
Απάντηση που θα λάβεις, μάλλον θα είναι :
« πολύ μελό για το τίποτα.»
Και συ αγανακτισμένος από την «δίκαια οργή», πήγαινε και κάντο μήνυση …
Αν πιάσει η μήνυση, θα τρέξω χαρούμενος και γω να την κάνω . . .
Υ.Γ.
Για να καταλάβεις, γιατί μιλάω έτσι και όχι αλλιώς, αν θες- ρίξε μια ματιά στα κείμενά μου εδώ, για να δεις την κεντρική ιδέα του θέματος.
Τότε η εικόνα θα γίνει πολύ καθαρή και απόλυτα κατανοητή.
Να είσαι πάντα και παντού καλά.
ΟΤΙ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΔΕΧΤΕΙ Η ΨΥΧΗ- Ο ΝΟΥΣ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ
Moiraida , το σλόγκαν σου :
quote:
*Να θυμάσαι πως κάθε άνθρωπος που συναντάς, κάτι φοβάται, κάτι αγαπά και κάτι έχει χάσει.*
είναι καλό.
Πειράζει, αν γίνει ακόμη καλλίτερο με το :
Να θυμάσαι πως κάθε άνθρωπος που συναντάς, κάτι φοβάται, κάτι αγαπά και κάτι έχει χάσει ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΚΑΤΙ ΕΧΕΙ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ. ?
Διότι στο Σύμπαν στην ουσία τίποτε δεν χάνεται , και όλα στην ουσία κερδίζονται, ακόμη και τότε, όταν έχουμε την ψευδαίσθηση της απώλειας .
Το τελικό Σχέδιο του Παντοκράτωρα είναι με τέτοιο τρόπο ποημένο, που ούτως η άλλως εμείς κυριολεκτικώς δεν μπορούμε να αστοχίσουμε.
Αργά η νωρίς ( για τα γήινα δεδομένα σημαντικά, για τα Συμπαντικά επίπεδα- αστεία απο απόψεως χρόνου) θα φθάσουμε εκεί, στο οποίο προοριζόμαστε εξ αρχής.
Συνεπώς μαζί με το ΑΕΙ ΔΙΔΑΣΚΟΜΕΝΟΙ- και το ΑΕΙ ΚΕΡΔΙΣΜΕΝΟΙ .
Να είσαι πάντα καλά !
ΟΤΙ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΔΕΧΤΕΙ Η ΨΥΧΗ- Ο ΝΟΥΣ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ
quote:
Κοίταξε τι γίνεται :ο κάθε οργανισμός αποτελείται από τα κύτταρα, που λειτουργούν βάσει της αρχής- πρώτα τα συμφέροντα του οργανισμού και μετά μόνο τα ατομικά συμφέροντα.
Αλλιώς ο οργανισμός θα πεθάνει.
Δηλαδή, το κάθε κύτταρο δουλεύει πρώτα υπέρ των συμφερόντων του συνόλου= οργανισμού και μετά μόνο υπέρ του εαυτού του.Όταν το κύτταρο πει :
« Θα δουλέψω μόνο υπέρ του εαυτού μου και δεν με νοιάζει τίποτε άλλο»-
τότε αυτό γίνεται καρκινικό, που διαβρώνει και σακατεύει ολόκληρο τον οργανισμό.
Και στο τέλος και τον ίδιον τον εαυτό του αναπόφευκτα.
Διότι τα καρκινικά κύτταρα συμπεριφέρονται έτσι ακριβώς και όχι αλλιώς- απομυζούν τον οργανισμό, οδηγώντας το στον θάνατο.
Οδηγώντας στον θάνατο και τον εαυτόν τους.Αγάπη= δουλειά υπέρ του συνόλου.
Άρνηση της Αγάπης= άρνηση του συνόλου από το οποίο ζεις , επίθεση κατά του συνόλου, αυτοκτονία, καρκίνος.
καταρχην τα κυτταρα δεν "γινονται" καρκινικα.αλλα γεννιουνται.
ο παπους μα φιλης,πεθανε απο καρκινο,ενας ανθρωπος υγιετστος που πρσφερε πολυ αγαπη.ουτε καπνιζε,ουτε τιποτα.
ο καρκινος ειναι μια ταση του οργανισμου,αν τον εχεις...απλως εισαι ατυχος.
quote:
Μην απαιτείς η τουλάχιστον συνειδητοποίησε «για την αρχή την αρχή», ότι κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να σου ανταποδώσει την Αγάπη. Είσαι, είμαστε κύτταρα ενός οργανισμού και όταν ο οργανισμός έχει περίσσευμα= πάει καλά από απόψεως λειτουργίας,- τότε μόνο θα μας δώσει και κάτι άλλο.
Όταν αγαπάμε- συμβάλλουμε στην καλή γενική κατάσταση του οργανισμού, του δίνουμε την δυνατότητα να μας δώσει και τα δώρα του.
Σε αντίθετη περίπτωση μας μένει μόνο η δουλειά υπέρ της βελτίωσης του οργανισμού, για να δυνηθεί αυτό να μας ευνοήσει αργότερα.
Η Αγάπη δεν απαιτείται- μόνο χαρίζεται.
Μόνο τότε θα μας χαρίσουν κάτι και σε μας.
Αφού σου αρέσει τόσο πολύ η αρχή της αμοιβαιότητας- γίνε στην αρχή ο ίδιος υπέρ της αμοιβαιότητας, δηλαδή προσέφερε άδολα κάτι υπέρ του συνόλου κάτι, για να σε ευνοήσει και το σύνολο μετά.
Αλλιώς απλά θα απαιτείς και ανταπόκριση δεν θα βρίσκεις , ούτε άκρη δεν θα βρεις ποτέ.
Μόνο θα φωνάζεις, αλλά ποιος θα σε ακούει?
κοιταξε να δεις,ολοι οι ανθρωποι οταν κανουν κατι πρεπει να βγαλου κατι απο αυτο.αν εγω ξερω οτι ο αλλος θα ανταποδωσει,τοτε θα δωσω πρωτος.τωρα το αν βρισκω ανταποκριση...δεν με νοιαζει και πολυ,ουτως η αλλως μονοι μας γεννιομαστε και μονοι μας πεθαινουμε,δεν περιμενω τον αλλον να με σωσει,αλλα να σωσει τον εαυτο του.
quote:
Κατ’ αρχάς η Αγάπη ποτέ δεν είναι δυστυχισμένη.
Η Αγάπη δεν κλαίει ποτέ, πάντα κλαίμε μόνον εμείς, όταν γινόμαστε ανάξιοί Της .
αναξιοι ? εδω προκυπτει και το θεμα τις ηττοπαθειας.γιατι ειμαι αναξιος ?.δεν χαρακτηριζομαι απο υπεροψια,αλλα οπωσδηποτε δεν θεωρω τον εαυτο μου αναξιο για οτιδηποτε.
ενω σε πολλα απο αυτα που λες συμφωνω,και φαινεται να εχεις καλη αντιλιψη,η γενικη σου αποψη δεν μου αρεσει.
στο συμπαν δεν θα πω τιποτα...διοτι πολυ απλα,το συμπαν δεν θα μου πει τιποτα.ειμστε ανθρωποι οχι αγγελοι,και μεσα σε αυτη την κοινωνια πρεπει να επιβιωσουμε.αν εσυ επιβιωνεις με την αγαπη....πες μου το κοπλακι να το κανω και εγω.
santaclaws is coming....to town!
Αγαπητή Λιλιθ,
Διαβάζοντας το κείμενό σου θα μου επιτρέψεις να κάνω επ’ αυτού κάποιες σκέψεις…
quote:
Με έκανε να νιώσω ότι είμαι πολύ ΜΙΚΡΗ, πολύ ΛΙΓΗ, για να μπορώ να
βιώσω αυτό το μεγάλο συναίσθημα...
Αυτό το συναίσθημα δεν είναι κάτι εξωπραγματικό αλλά μπορεί να μπει στην καθημερινότητα που του κάθε ανθρώπου και δεν νομίζω ότι κάνει διακρίσεις ούτε στο πολύ ούτε στο λίγο μας.
quote:
Με έκανε να γυρίσω πίσω και να αναρρωτηθώ: Το έχω κάνει ποτέ αυτό;
Έχω πραγματικά ερωτευτεί; Έχω αγαπήσει; Τί το αποδεικνύει αυτό;
Η αναδρομή στην ζωή μας είναι πολύ καλό αν προσεγγίζεται και ερμηνεύεται με ειλικρίνεια. Και μάλιστα τις περισσότερες φορές εκεί βρίσκεται και το κλειδί για παρά πολλά ερωτήματα.
quote:
Είναι σωστό να στερούμε από τον κάθε άνθρωπο την ικανότητα να μπορεί
να αγαπά;
Είναι σωστό να μετράμε την αγάπη, να τη βάζουμε σε test, να την
αξιολογούμε και τελικά να αποφαινόμαστε αν ναι, ήταν αγάπη, ή όχι τελικά
ήταν εγωισμός, ή καπρίτσιο, ή δε ξέρω εγώ τί άλλο;
Δεν μπορούμε να την στερήσουμε από κανένα. Με το να λέμε ότι αυτό ή το άλλο δεν είναι αγάπη δεν αφαιρούμε κανένα δικαίωμα. Νομίζω ότι πρέπει να αξιολογούμε τι αισθανόμαστε και τι όχι. Πρέπει να αναγνωρίζουμε την διαφορά μεταξύ μιας αγάπης από ένα εγωισμό για παράδειγμα. Όσο για το τέστ… δεν είμαστε εμείς που θα το βάλουμε στο εαυτό μας σαν μια μορφή άσκησης. Η δοκιμασία έρχεται αναγκαστικά με τον χρόνο, είτε για να κάνει την σύνδεση πιο δυνατή είτε για να την διαλύσει.
quote:
Δε μπορούμε να δεχτούμε λοιπόν μια ελαφρότητα και μια επιπολαιότητα
στην αγάπη;
Δεν νομίζω ότι μπορούμε. Γιατί και με την ελαφρότητα και με την επιπολαιότητα μπορούμε να κάνουμε μεγάλες ζημιές, χωρίς τις περισσότερες φορές να το καταλαβαίνουμε, και στο τέλος ίσως να ζητάμε και τα ρέστα.
quote:
Δε μπορούμε να σταθούμε στη στιγμή; Στο συναίσθημα μιας ματιάς, ενός
αναστεναγμού, παρά θέλουμε να ακολουθεί αυτό το πρώτο σκίρτημα μια
μάχη, ένα δράμα, αγώνες και θυσίες;
Αυτό που περιγράφεις νομίζω ότι είναι ο ενθουσιασμός., που σίγουρα πρέπει πάντα να διατηρείται όσο κατά δυνατόν στο μέγιστο. Αλλά στην πράξη δεν είναι τα πράγματα λίγο διαφορετικά; Στην αρχή δεν ξέρεις ούτε και αναγνωρίζεις σωστά αυτό που σε κάνει ενθουσιώδη. Για να αρχίσεις να μαθαίνεις πρέπει να δώσεις μάχη και με τον εαυτό σου αρχικά. Δεν ξέρω αν θα είναι δραματικό πάντως αυτό και μόνο συνιστά και αγώνα και θυσία είτε της καθημερινότητάς σου είτε του χαρακτήρα σου είτε των συνηθειών σου. Ακόμα κάποιες φορές θα καλεστείς να δεχθείς κάποιες αδικίες αν το κρίνεις σκόπιμο.
quote:
Γιατί να μη δεχτούμε λοιπόν και την αγάπη, ως ένα ανάλαφρο άγγιγμα…
Εγώ προσωπικά το δέχομαι. Αλλά για να μάθεις αυτό το ανάλαφρο άγγιγμα χρειάζεται πολύ δουλειά. Το χάδι της ψυχής δεν είναι εύκολη υπόθεση.
Φιλικά,
Trovadouros
quote:
Θεωρώ οτι τα όρια είναι απαραίτητα όχι στην εκδήλωση της έννοιας ''αγαπάω'' αλλά στην πρακτική εφαρμογή της πού είναι η διαπροσωπική σχέση.
Αυτό δεν είναι κάπως διφορούμενο; Η αγάπη πως μπορεί να εκδηλωθεί παρά μέσω της πράξης; Αν δηλαδή πιστεύουμε ότι αγαπάμε αλλά περιορίζεται πρακτική εφαρμογή δεν υπάρχει περίπτωση να πιστεύουμε λάθος πράγματα;
Και αν απομονώσουμε το αίσθημα από τον άνθρωπο δεν είναι πιθανόν να ζούμε μια ψευδαίσθηση εκ του ασφαλούς; Δηλαδή αφού πλέον δεν έχουμε την τριβή αυτή με το συγκεκριμένο άτομο, ας το αγαπάμε.
quote:
Συνήθως ''αγαπάμε'' 'ενα άτομο όταν μας καλύπτει πτυχές του εαυτού μας και η μεγαλύτερη σύγχιση κατ' εμέ γίνεται μεταξύ της αγάπης και της σεξουαλικής επιθυμίας.
Η σεξουαλική επιθυμία είναι μια μορφή αγάπης. Η φιλία είναι και αυτή μια μορφή αγάπης. Πρέπει όμως να υπάρχουν και τα δύο. Μόνο η φιλία σκοτώνει τον έρωτα, και παύει να υπάρχει και σεξουαλική επιθυμία. Μόνο ο έρωτας οδηγεί σε εκφυλισμό της αγάπης αφού λείπουν τα πνευματικά στοιχεία και κυριαρχεί το πάθος. Για να υπάρχει ισορροπία πρέπει να συνυπάρχουν και οι δύο καταστάσεις. Και πιστεύω ότι πραγματική σταθερότητα σε μία σχέση μπορεί να επιτευχθεί μόνο με αυτόν τον τρόπο.
Υ.Γ.
… άργησα λιγάκι 
Φιλικά
Trovadouros
Μόλις γύρισα από καλοκαιρινές διακοπές και διάβασα τα μηνύματα
του Diostas και του Trovadouros σε σχολιασμό της δικής μου θέσης.
Διάβασα επίσης και το δικό μου μήνυμα ξανά...
Εντωμεταξύ, μέσα σε αυτό το χρόνο που μεσολάβησε είχα την ευκαιρία
να σκεφτώ περισσότερο πάνω στο θέμα της αγάπης, του τεστ της αγάπης
και να το δω με μια άλλη οπτική.
Προβληματίστηκα και σκέφτηκα πολλά, συζήτησα με τον εαυτό μου,
άλλαξα θέσεις πολλές φορές κατά τη διάρκεια...
Ξαναδιάβασα κάποια μηνύματα εδώ μέσα στη συζήτηση.
Ένιωσα διαφορετικά, με άγγιξαν άλλες τοποθετήσεις απ' ότι την πρώτη
φορά.
Ένιωσα ακόμη ότι το τεστ αγάπης είναι ένα ζήτημα Τιμής.
Μου προσφέρεται αγάπη; Οφείλω να τιμήσω την αγάπη, να τη βάλω κάπου
ψηλά... Αν αντιληφθώ την αγάπη ως μια ανώτερη δόνηση, οφείλω να
κρατηθώ σε αυτή και να μη πέσω σε χαμηλότερες δονήσεις.
Αν δε μπορώ να διαχειριστώ αυτή την υψηλή δόνηση, τότε ίσως
αντί να την επεξεργαστώ τώρα, που δεν είμαι σε θέση, καλύτερα να την
προστατεύσω από αρνητικές σκέψεις, να τη διαφυλάξω ώστε να μπορώ
να την επεξεργαστώ κάποια στιγμή στο μέλλον.
Έτσι, όταν δεχτώ το χτύπημα, που αναφέρει ο Diostas στο πρώτο του
μήνυμα είναι καλύτερα να μη το συσχετίσω με την αγάπη, να μη φέρω τα
δύο σε αντιπαράθεση, ειδικότερα τη στιγμή που βρίσκομαι πληγωμένη.
Καταλαβαίνω βέβαια, ότι αυτό το τελευταίο είναι κάτι πολύ δύσκολο
και έτσι δικαιολογεί την έννοια "σκληρό" για το τεστ.
Ωστόσο, η αγάπη που πηγάζει από το ίδιο το άτομο και εκπέμπεται προς
τα έξω, χωρίς να περιμένει αντάλλαγμα, σαν ένα "χάδι ψυχής", όπως
γράφει και ο Trovadouros, είναι μια κατάσταση, που δύσκολα μπορεί
να μπει σε δοκιμασία, γιατί είναι αυτάρκης. Δε περιμένει κάτι για
αντάλλαγμά, απλά εκπέμπεται προς τα έξω.
Δεν επιζητώ να με αγαπούν σε οποιαδήποτε τιμή, επιζητώ τον τρόπο να
είμαι η αγάπη, να μπορώ να αγαπώ, να μπορώ να διοχετεύω αγάπη με
γενναιοδωρία, να εκφράζομαι μέσα από την αγάπη.
Αυτό μπορεί να μου προσφέρει εκείνη την επιθυμητή κατάσταση
της ηρεμίας, της αρμονίας και της ευφροσύνης.
Αυτή η κατάσταση τότε μπορεί να γεννήσει όλη τη μαγεία του κόσμου!
Με εντυπωσίασε πραγματικά η τελευταία σου τοποθέτηση για την ομορφιά και την υπευθενότητά της.
Θέλω να εκφτάσω μια ευχή σε όλα τα άτομα σαν την Λίλιθ:
ΑΥΞΑΝΕΣΘΕ ΚΑΙ ΠΛΗΘΥΝΕΣΘΕ ΚΑΙ ΚΥΡΙΕΥΣΑΤΕ ΤΗΝ ΓΗΝ!
Σ' ευχαριστώ.
ΟΤΙ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΔΕΧΤΕΙ Η ΨΥΧΗ- Ο ΝΟΥΣ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ
Edited by - Diostas on 17/08/2006 11:33:29
Λίγα πράγματα για αυτήν υποχρεούμαι να πω .
Τα αστέρια στο σύμπαν είναι αμέτρητα .
Αν σε όλα αυτά μπορούσε να ζήσει άνθρωπος , ο καθένας μας θα διάλεγε το αστέρι του και εκεί θα έχτιζε φωλιά .
Η πραγματικότητα είναι ότι πρέπει να μοιραστούμε τον πλανήτη γη, όλοι εμείς οι θνητοί.
Φαντάζει πλέον μικρός για όλον τον κόσμο .
Η αγάπη πρέπει να γίνει θρησκεία μέσα σε κάθε ψυχή και τότε απόλυτα , το πρόβλημα αυτό θα εξαφανιστεί .
Είναι θρησκεία η αγάπη ,γιατί δεν υπάρχει ουσιαστικότερη δύναμη από αυτήν .
Γιατί όμως δεν την δέχονται όλες οι ψυχές ?
Η προσωπική αντίληψη φίλοι μου φταίει μονάχα αυτή .
Ακόμη νομίζουνε κάποιοι ,ότι αγάπη είναι ανιδιοτελής ,μόνον μεταξύ μάνας και παιδιού .
Αυτή η αίσθηση είναι πολύ απατηλή .
Η αγάπη είναι δύναμη συμπαντική .
Όσες ψυχές θα αγαπάνε τους πάντες και τα πάντα μέχρι την τελευταία τους πνοή ,θα έχουνε πετύχει σε αυτήν την ζωή .
Μόνον έτσι μπορεί μια θνητή ψυχή , να περάσει στην επόμενη .
Θέλει όμως κόπο, αφοσίωση, μόχθο, ιδρώτα , πόνο, αναζήτηση ,υπομονή, για να φτάσει στην αυτογνωσία μία τέτοια ψυχή .
Η πραγματική ζωή, δίχως βάσανα και προβλήματα , δεν είναι εφικτή σε αυτόν τον πλανήτη που καλούμε γη .
Αυτός ο πλανήτης είναι το κέντρο εκπαίδευσης , για μια άλλη ζωή .
Μια ζωή καθαρά πνευματική , δίχως το σώμα .
Αυτή υπάρχει .
Προπονηθείτε όσο έχετε θνητή ζωή , για να κρατήσετε την ελπίδα ζωντανή .
Προσπαθήστε να αγαπάτε τα πάντα και τους πάντες , κάντε την αγάπη θρησκεία .
Όλα τα υπόλοιπα ,θα ακολουθήσουνε την φυσιολογική τους ροή .
Μην αφήσετε να περάσει ημέρα ,δίχως να έχετε αγαπήσει, η αγαπηθεί .
Η καθημερινή εξάσκηση είναι το μυστικό για να πετύχει τον στόχο της , κάθε θνητή ψυχή .
Αυτή είναι η προσωπική μου αλήθεια , που την εξέθεσα δημόσια , με όλη μου την ψυχή .
Το σκληρό test ,που πρότεινε ο Diostas ,είναι μόνον μια απλή δοκιμή για κάθε ενάρετη ψυχή .
την μοιρα μας την διαχειριζεται το πνευματικο μας επιπεδο.
ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΝΩΤΕΡΕΣ ΨΥΧΕΣ?
ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΕΣ, ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΤΟΥΣ ΑΜΕΤΡΗΤΕΣ ΕΝΣΑΡΚΩΣΕΙΣ, ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΕΣ, ΠΟΥ ΜΕ ΚΑΘΕ ΤΟΥΣ ΕΝΣΑΡΚΩΣΗ ΣΤΑΓΟΝΑ -ΣΤΑΓΟΝΑ ΣΥΣΣΩΡΕΥΑΝ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΙΝΗ ΠΑΝΑΚΡΙΒΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΤΟΥΣ - ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ
ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΕΣ ΠΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥΣ ΣΩΖΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΣΤΗΝ ΔΥΣΚΟΛΗ ΣΤΙΓΜΗ.
ΔΙΟΤΙ ΚΑΚΑ ΤΑ ΨΕΜΑΤΑ- ΟΙ ΓΗΙΝΕΣ ΨΥΧΕΣ( ΑΓΟΥΡΕΣ) ΠΡΟΣΚΥΝΟΥΝ ΠΟΛΛΑ ΚΟΥΡΑΦΕΞΑΛΑ, ΤΡΕΧΟΥΝ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΚΥΡΟΣ ΚΑΙ ΙΣΧΥΡΟ ΤΗΣ ΓΗΣ...
ΟΤΑΝ ΟΜΩΣ Η ΖΩΗ ΘΑ ΤΟΥΣ ΚΟΛΛΗΣΕΙ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ ΧΩΡΙΣ ΠΕΡΙΘΟΡΙΑ ΔΙΑΦΥΓΗΣ- ΤΡΕΧΟΥΝ Σ' ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΒΡΙΣΕΙ, ΚΑΚΟΛΟΓΗΣΕΙ, ΣΥΚΟΦΑΝΤΗΣΕΙ, ΔΙΑΣΥΡΕΙ- ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΤΙΣ ΛΙΓΕΣ ΣΩΤΗΡΙΕΣ ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΑΓΑΠΗΣ.
ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΧΡΗΣΤΟΥΣ ΜΕ ΤΑ ΓΗΙΝΑ ΠΑΝΤΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΣΩΖΕΙ Η ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΞΕΠΛΕΝΕΙ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΒΡΩΜΙΑ.
ΨΥΧΕΣ ΟΥΡΑΝΙΕΣ ΟΠΟΥ ΓΗΣ- ΕΝΩΘΕΙΤΑΙ!
ΑΥΞΑΝΕΣΤΕ ΚΑΙ ΠΛΗΘΥΝΕΣΤΕ ΚΑΙ ΚΥΡΙΕΥΣΑΤΕ ΤΗΝ ΓΗΝ.
ΟΤΙ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΔΕΧΤΕΙ Η ΨΥΧΗ- Ο ΝΟΥΣ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ
Η ανώτερη λογική που γνωρίσαμε μέσω του ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ,ορθός μας υπέδειξε ,ότι το άτομο Α δεν μπορεί να γίνει Β ,ούτε αντίστροφα .
Μπορεί όμως το άτομο Α να αγαπήσει το άτομο Β ως εαυτόν και το αντίθετο .
Αυτό είναι παράλογο , γιατί αλλιώς μας τα δείχνει η κοινωνία τα πράγματα .
Μα εδώ σε αυτόν τον χώρο, δεν ήρθαμε για να συζητήσουμε τα κοινωνικά μας προβλήματα ,ούτε να εξασκηθούμε στην λογική σκέψη .
Ήρθαμε για να δημοσιεύσουμε τον εσωτερικό μας κόσμο .
Μέσα σε αυτόν μόνο η αγάπη υπάρχει .
Με αυτήν την έμφυτη δύναμη γεννιέται κάθε άνθρωπος .
Δεν την δημιουργήσαμε εμείς , μας δόθηκε .
Αυτό που μπορούμε να δημιουργήσουμε πηγάζει , από τις επίκτητες εξωτερικές γνώσεις , που θα αποκτήσουμε .
Ναι αυτά που θα αποκτήσουμε με αυτές , μπορούμε να ισχυριστούμε, ότι μας ανήκουνε δικαιωματικά ,γιατί τα αποκτήσαμε με τον προσωπικό μόχθο .
Μπορούμε λογικά και ορθολογιστικά να τα διαχειριζόμαστε κατά βούληση .
Όχι όμως το έμφυτο, όχι την αγάπη .
Αυτή δεν μας ανήκει , όσο παράλογο και αν ακούγεται .
Ανήκει στο αίτιο , που μας την χάρισε .
Επειδή είναι τόσο εύκολο να αγαπάμε ,δίχως να στερέψει το είναι μας , από αυτό το αγαθό, λογικό θα ήτανε να την χαρίζουμε και εμείς στους συνάνθρωπούς μας καθημερινά .
Μην προσπαθείτε να εκλογικεύσετε την αγάπη ,με την δική σας προσωπική λογική .
Αυτό βέβαια γίνεται .
Το αποτέλεσμα το βιώνουμε καθημερινά .
Από ελάχιστα άτομα περισσεύει αγάπη, αγάπη για τον πλησίον .
Η λογική της αγάπης ,είναι να δίνεται δωρεάν , διότι δωρεάν δόθηκε .
Το γεγονός ότι κάποιος σπούδασε και απέκτησε ,1,2, ίσως και 3 πανεπιστημιακά πτυχία ,δεν του δίνει το αυθαίρετο δικαίωμα να εμπορεύεται την έμφυτη ουσία της αγάπης , που βρήκε μέσα του .
Όποιος το πράττει και μάλιστα συνειδητά, παραβιάζει την φύση του .
Καταστρέφει ότι πολυτιμότερο έχει μέσα της η ψυχή .
Καταστρέφει την αγάπη .
Το κέρδος βέβαια που αποκτά υποχρεούμαι να γράψω ,είναι το χρήμα .
Την δόξα πολύ μίσησαν το χρήμα ουδείς .
Αφήστε την αγάπη να πετάξει ελεύθερα μέσα από την ψυχή ,μην την αλλοιώνετε με την λογική σας ,είναι κρίμα για εσάς και τον τελικό αποδέκτη .
την μοιρα μας την διαχειριζεται το πνευματικο μας επιπεδο.
Αγαπητέ Diostas αναφέρεις:
quote:
Με εντυπωσίασε πραγματικά η τελευταία σου τοποθέτηση για την ομορφιά και την υπευθενότητά της.
Μα, δεν έκανα κάποια τοποθέτηση για την ομορφιά στο μήνυμά μου...
Νομίζω.
Παράξενο όμως, γιατί ήθελα να μιλήσω και για αυτήν και το ξέχασα 
Τί είναι η ομορφιά και τί είναι η ασχήμια; Και πώς μπορούν να
σχετίζονται με ένα σκληρό τεστ αγάπης;
Η ομορφιά είναι η ύπαρξη της μορφής, ενώ η ασχήμια είναι η απουσία
ενός σχήματος.
Η μορφή, το σχήμα, είναι το αποτέλεσμα της επέμβασης της βούλησης
πάνω στον υλικό κόσμο.
Όταν δε μπορεί να υπάρξει ένα εύ-μορφο σχήμα στον υλικό κόσμο, τότε
απουσιάζει η βούληση.
Η ομορφιά, η εκδήλωση δηλαδή της μορφής, είναι μια Ιδέα.
Ως Ιδέα εκφράζεται σε όλα τα σώματα, όχι μόνο στην ύλη, στο σώμα.
Εκφράζεται και ως ομορφιά της ψυχής, ομορφιά του νου...
Και ακόμη, η ομορφιά ως εκδήλωση της βούλησης, που είναι ουράνια
παράγει θετικά, αρμονικά, ενωτικά, αγαπητικά σχήματα, όχι κακοφωνίες.
Και η αγάπη, που είναι φυσικά η εκδήλωση της βούλησης, δεν κάνει
άλλο από το να σχηματοποιεί, να δίνει μορφή, να ομορφαίνει...
Με την αγάπη μπορούμε να δημιουργήσουμε το όμορφο.
Με την αγάπη μπορούμε να κάνουμε να αναδειθεί το όμορφο.
Και το χρέος μας απέναντι στην αγάπη είναι να την τιμήσουμε,
διατηρώντας την ομορφιά, που είναι το εκδηλωμένο αντίστοιχό της.
Πώς μπορούμε λοιπόν να σχετίσουμε την ομορφιά και ένα σκληρό
τεστ αγάπης;
Μα, νομίζω ότι είναι ολοφάνερο πιά!
Είναι παράλογο να ζητάς διαχρονική ύπαρξη, σε έναν χώρο , που είναι χρονικά περιορισμένος .
Δεν το βάζω όμως κάτω και ούτε μπορεί κανένας να με πείσει λογικά , ότι το σύμπαν δεν είναι άπειρο .
Αυτό βέβαια δεν σημαίνει, ότι επειδή είμαι στοιχείο του ,μπορώ και εγώ να είμαι άπειρος .
Είναι όμως παράλογο να μην το προσπαθήσω .
Ελευθερώνω την σκέψη μου, από το σώμα και την αφήνω να τρέξει εκεί από όπου ξεκίνησε το ταξίδι της .
Να φτάσω στο αρχικό σημείο δεν μπορώ αυτήν την στιγμή ,μπορεί όμως η φαντασία μου .
Αυτή όλα τα μπορεί .
Εύκολα δημιουργεί έναν κόσμο γεμάτο με αγάπη .
Τι την εμποδίζει όμως να τον στοχαστεί ?
Είναι λίγη η αγάπη που απελευθερώνουνε οι ψυχές όλων των θνητών και με τόση λίγη αγάπη, δεν πάει ούτε και αυτή η κυρίαρχη λογική πολύ μακριά .
Φαντάζομαι λοιπόν ,ότι αφού απέτυχε η ανθρώπινη λογική ,να κάνει τον πλανήτη αυτόν πλανήτη της αγάπης , θα υπάρχει κάπου αλλού μέσα σε αυτό το άπειρο σύμπαν, ένας παρόμοιος χώρος .
Στέλνω λοιπόν την αγάπη μου καθημερινά προς όλες τις κατευθύνσεις .
Κάποια στιγμή στο μέλλον , θα ενωθεί με το σημείο από όπου ξεκίνησε το ταξίδι της .
Δεν το επιτρέπω όμως στον εαυτό μου να είναι ορφανή .
Την στολίζω με όμορφα έργα , έργα αγάπης που υλοποίησε η ψυχή μου μέχρι αυτήν την στιγμή .
Είναι μικρά το γνωρίζω .
Όχι γιατί είμαι ένας ασήμαντος θνητός , αλλά γιατί δεν τόλμησα να εμπιστευτώ ποιο νωρίς στην εσωτερική μου την φωνή .
Τώρα που το πράττω ,κρατάω την ελπίδα ολοζώντανη , αγαπώντας με όλη την ψυχή .
Δεν υπάρχει ανώτερη πράξη εδώ στην γη, από την προσφορά της αγάπης της θεϊκής σε έναν συνάνθρωπο .
Όσο ποιο δύστροπο, απότομο, αμόρφωτο, ανελέητο ,είναι το άτομο αυτό, τόσο περισσότερο μεγαλώνει η αξία της .
Όχι δεν παραλογίζομαι ,ούτε παραφρονώ, όση αγάπη νιώθω ,αισθάνομαι και τελικά καταφέρνω να δώσω στα παιδιά ,την γυναίκα και τους γονείς μου , άλλη τόση και ακόμη ποιο μεγάλη δικαιούται ο πλησίον μου .
Δεν είναι νόμος θεϊκός , είναι λογική αρχή της αγάπης .
Έκανα λοιπόν την αγάπη μου έναν μικρό, πολύ μικρό θεό .
Μέρα με την ημέρα μεγαλώνει και όσο μεγαλώνει, τόσο μεγαλώνει η ορθή αντίληψη του θείου εντός της ψυχής μου .
Κάντε την αγάπη σας θεό, όχι με τα λόγια ,αλλά με τα έργα .
Τολμήστε και θα δικαιωθείτε ,αν όχι σε αυτόν τον κόσμο , στον άλλον που θα δείτε ,όταν η ψυχή αποχωρισθεί το σώμα σας .
Μην ασχολείστε με την λογική επεξεργασία της αγάπης , αν δεν έχετε πρώτα αγαπήσει με όλη την ψυχή .
Όλα αυτά τα γράφω καλοπροαίρετα και εύχομαι να μην κουράζω ,αλλά να παροτρύνω θετικά τις θεϊκές ψυχές σας .
την μοιρα μας την διαχειριζεται το πνευματικο μας επιπεδο.