- ο ανθρωπος της διπλανης πορτας - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Δε μου αρέσουν τα μυαλά!
Θυμάσαι μια σκηνή που ο Χάνιμπαλ ήταν σε μια εκκλησία με έναν δημοσιογράφο (?)
Δεν θυμάμαι.
Εν ολίγοις τον έδεσε, άνοιξε το παράθυρο και πριν τον πετάξει από κάτω πήρε το μαχαίρι κι έκανε μια τομή στην κοιλιά του.
Όταν τον πέταξε έγινε κάτι που ίσως το θυμάστε...
Χεχε!
In anticipation of my resurrection...
quote:
Θυμάσαι μια σκηνή που ο Χάνιμπαλ ήταν σε μια εκκλησία με έναν δημοσιογράφο (?)
Δεν θυμάμαι.
Εν ολίγοις τον έδεσε, άνοιξε το παράθυρο και πριν τον πετάξει από κάτω πήρε το μαχαίρι κι έκανε μια τομή στην κοιλιά του.
Όταν τον πέταξε έγινε κάτι που ίσως το θυμάστε...
Χεχε!
Συκωτάκι, εντεράκι κανείς??
Πάρε, πάρε καλέ κυρία
Στο τελευταίο επεισόδιο προβαλλόταν η ιστορία ενός ιδιοκτήτη μιας ταβέρνας ο οποίος ήταν ένας άνδρας φιλήσυχος, ήρεμος και πράος ο οποίος αγαπούσε πολύ την γυναίκα του.
Εκείνη διατηρούσε παράνομο δεσμό με τον αλλοδαπό βοηθό του.
Όταν ο πρωταγωνιστής έμαθε για τον δεσμό τους απέλυσε αυτόν - χωρίς να αποκαλύψει σε κανένα τους οτι γνώριζε - κι είπε στην γυναίκα του να μετακομίσουν με σκοπό να την αποτραβήξει από τον εραστή της.
Το παράνομο ζευγάρι σχεδίαζε την δολοφονία του και τελικά ο πρωταγωνιστής σκότωσε τον εραστή της γυναίκας του, τον τεμάχισε και τον μαγείρεψε ταΐζοντας την γυναίκα του η οποία τρελάθηκε.
Αυτό που θέλω να πω είναι οτι η λογική από την παράνοια είναι 2 καταστάσεις πολύ κοντινές.
Η διαχωριστική γραμμή είναι τόσο λεπτή που πολλές φορές οι 2 παραπάνω έννοιες συγχέονται και το άτομο ακροβατεί πραγματικά πάνω σ' αυτό το σκοινί.
Ο συγκεκριμένος άνθρωπος για παράδειγμα θα μπορούσε να ρίξει μερικές γρήγορες στον εραστή της γυναίκας του, να θυμώσει, να βρίσει κτλ κτλ ώσπου να χωρίσει.
Αντίθετα κατέστρωσε ένα ολόκληρο σχέδιο εκδίκησης το οποίο άλλους ανθρώπους θα τους κάνει να σκεφτούν οτι ήταν λογικός κι απλά εκδικήθηκε κι άλλοι οτι εκείνη την στιγμή παρανόησε.
Εν τέλει ποιό είναι αυτό το κριτήριο το οποίο διαφοροποιεί τις απόψεις μας?
Το γεγονός οτι είμαστε διαφορετικοί μεταξύ μας και κρίνουμε μια κατάσταση ανάλογα με τα πιστεύω μας ή το γεγονός οτι υποθετικά σκεφτόμαστε να βιώνουμε εμείς οι ίδιοι αυτή την κατάσταση?
In anticipation of my resurrection...
quote:
ο πρωταγωνιστής σκότωσε τον εραστή της γυναίκας του, τον τεμάχισε και τον μαγείρεψε ταΐζοντας την γυναίκα του η οποία τρελάθηκε.
ηθικο διδαγμα...
μη τρωτε απο αυτο που σας μαγειρευει ο αντρας σας...
χαχαχα
ο θεος να φυλαει..
Η Μεγάλη μου Αγάπη!
quote:
Το παράνομο ζευγάρι σχεδίαζε την δολοφονία του και τελικά ο πρωταγωνιστής σκότωσε τον εραστή της γυναίκας του, τον τεμάχισε και τον μαγείρεψε
Μη βάζεις ιδέες γιατί είμαι και καλή μαγείρισα!!!
Και εκείνη η διαχωριστική γραμμή είναι σχεδόν αόρατη
Δεν βγάζω την πάρτη μου έξω , είμαι σίγουρος ότι και εγώ θα την πάταγα την σκανδάλη.
Όμως αυτό δεν με κάνει και εμένα άνθρωπο της διπλανής πόρτας;
Μην μου λέτε όχι!
Διότι καλοί μου φίλοι θα σκοτώσω και εσάς και τα παιδιά σας και τα ζώα σας και ότι άλλο βρεθεί μπροστά μου.
Ή μήπως η λογική λέει ότι δεν πρέπει να θολώσω , δεν πρέπει να εκτροχιαστώ, απλά πρέπει να σκοτώσω το υπαίτιο , χαλαρά και ψύχραιμα!
Αμ δε!
Θα σας πιω το αίμα και σε εσάς και σε όλο σας το σόι….
Επίσης θέλω να σας πω ότι δεν έχω παιδιά οπότε δεν μπορείτε να βιάσετε την κόρη μου, δεν έχω αυτοκίνητο άρα δεν μπορείτε να μου κόψετε τα λάστιχα, οι γονείς μου έχουν πεθάνει χρόνια άρα δεν μπορείτε να με πειράξετε ούτε από εκεί.
Ξέρετε τι έχω ; μερικά προβατάκια και λίγα μέτρα γη για να βόσκουν τα προβατάκια ΜΟΥ.
Αυτά είναι η συντροφιά μου και αυτά είναι η αδυναμία μου. Αυτά είναι και το επάγγελμα μου , διότι από το γάλα και από τα αρνάκια που κάνουν βγάζω τα προς το ζην.
Να σας πω ένα μυστικό;
Αυτήν την εποχή εγκυμονούν ,σε λίγες μέρες μάλιστα θα γεννήσουν και όταν μεγαλώσουν τα αρνάκια που θα κάνουν εγώ θα τα πουλήσω ,και με τα χρήματα που θα πάρω θα ζήσω μέχρι του χρόνου που θα ξαναγεννήσουν.
Ε πιστέψτε με ! άμα έρθουν πάλι τίποτα κυνηγοί και αρχίσουν τα μπαμ μπουμ μέσα στα προβατάκια μου , δεν ξέρω και εγώ τι θα γίνει….
Διότι με τα μπαμ μπουμ και με τα γαβ γουβ από τους σκύλους, τα προβατάκια αρχίζουν να τρέχουν πάνω κάτω φοβισμένα, και μετά από λίγο κάνουν αποβολή τα αρνάκια από μέσα τους.
Για φανταστείτε με να βλέπω τα προβατάκια μου να πηγαίνουν πάνω κάτω φοβισμένα, ενώ δεξιά και αριστερά να βλέπω ψόφια αρνάκια που αποβλήθηκαν από τις μήτρες τους ;
Και τώρα τι γίνετε που στο μυαλό μου αρχίζει να συννεφιάζει;
Η λογική τι λέει;
Σκοτώνω ή δεν σκοτώνω;
Έναν ή πολλούς ;
Ποιο είναι το μέτρο;
Της διπλανής πόρτας είμαστε όλοι μας.
Την σκανδάλη δεν μετράει το πόσες φορές θα την πατήσεις , ούτε το γιατί την πάτησες.
Άλλωστε όσες φορές κι αν την πατήσεις, και για οποιοδήποτε αιτία, είσαι λάθος.
Αυτό που για εσένα είναι ένα τίποτα σαν αιτία ,για εμένα μπορεί να είναι το παν…
Και τούμπλαλιν φυσικά.
Επειδή όμως όλα είναι ένα ψέμα, καλό θα ήταν να το συνειδητοποιήσουμε, ( και εγώ πρώτος φυσικά), διότι το να αφαιρέσεις μια ψυχή δεν σου ανήκει σε καμία των περιπτώσεων.-
Βέβαια στην θεωρεία καλά τα πάμε , αλλά μέχρι να φτάσουμε κάποτε αυτόν που έτρωγε χαστούκια και γύριζε από την άλλη θέλουμε δυστυχώς πολύ δουλειά….
Αγάπη σε όλους.
υ.γ: ξέρετε ρε παιδιά τι πράγμα είναι να διαχωρίσετε μια ψυχή από το σώμα της;
ξέρετε τι πράγμα είναι να βγάλετε το Πνεύμα από εκεί που το έστειλε Αυτός που ορίζει και εμάς και αυτά;
και ορατά και αόρατα;
Με ποιά εξουσία μπορούμε να το πράξουμε;
τι μας ανήκει και μας έκανε να χύσουμε αίμα στην γη;
η γυναίκα μας;
η κόρη μας;
το σκυλί ;
ή το πρόβατο;
ή μήπως ορίζουμε μια τρίχα απο τα μαλλιά μας ;
ΠΙΣΤΗ ΠΟΥ ΝΑ ΜΕΤΑΚΙΝΕΙ ΒΟΥΝΑ ΝΑ ΕΧΩ
ΑΓΑΠΗ ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΩ
ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΧΩ
ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ 26 ΕΤΩΝ ΚΑΙ ΑΡΚΕΤΑ ΟΞΥΘΥΜΗ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ,ΠΑΙΡΝΩ ΕΥΚΟΛΑ ΦΩΤΙΑ ΟΤΑΝ ΣΥΝΑΝΤΩ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΜΟΥ ΗΛΙΘΙΑ ΚΑΙ ΚΑΚΑ ΑΤΟΜΑ,ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ,ΗΛΙΘΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ,ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΜΙΣΟΥΝ Ή ΒΑΣΑΝΙΖΟΥΝ ΖΩΑ,ΑΔΙΚΙΑ.ΓΙΝΟΜΑΙ ΜΠΟΥΡΛΟΤΟ,ΣΥΝΗΘΩΣ ΕΚΦΡΑΖΩ ΤΗ ΣΚΕΨΗ ΜΟΥ ΦΩΝΑΖΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΛΕΓΟΝΤΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ'ΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΠΩΘΟΥΝ.ΟΜΩΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΧΩ ΦΤΑΣΕΙ ΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΝΑ ΓΙΝΩ "Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΗΣ ΔΙΠΛΑΝΗΣ ΠΟΡΤΑΣ".ΟΥΤΕ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΠΟΤΕ ΑΥΤΟ (ΕΛΠΙΖΩ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ) ΓΙΑΤΙ ΞΕΣΠΑΩ ΜΕ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟ ΜΟΥ.ΒΕΒΑΙΑ ΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΕΙΡΑΞΕΙ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΜΟΥ ΠΡΟΣΩΠΑ Κ ΖΩΑ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΑΝ ΘΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΤΩ ΣΤΙΣ ΦΩΝΕΣ.ΑΠΛΑ Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ "ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ ΔΙΠΛΑΝΗΣ ΠΟΡΤΑΣ" ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΙΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΑΝΕΦΕΡΑ ΠΙΟ ΠΑΝΩ. ΕΙΝΑΙ ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΝΟΜΙΖΟΝΤΑΣ ΟΤΙ ΕΤΣΙ ΘΑ ΕΞΙΛΕΩΘΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗ ΒΛΑΚΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΚΙΑ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΔΙΑΚΑΤΕΧΕΙ, ΚΟΥΤΣΟΜΠΟΛΕΥΟΥΝ ΜΕ ΚΑΚΕΝΤΡΕΧΙΑ Κ ΣΠΕΡΝΟΥΝ ΦΙΔΙΑ ΟΠΟΥ ΣΤΑΘΟΥΝ,ΜΙΣΟΥΝ ΤΑ ΖΩΑ Κ ΘΕΩΡΟΥΝ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ ΩΣ ΚΑΤΙ ΦΟΒΕΡΟ!!Ο ΘΕΟΣ ΜΑΣ ΕΔΩΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΡΗΜΑΔΙ ΤΟ ΜΥΑΛΟ,ΤΗ ΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ ΠΟΥ ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ΜΑΣ ΞΕΧΩΡΙΖΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟ ΖΩΙΚΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕ ΜΕ ΣΥΝΕΣΗ Κ ΑΓΑΠΗ.ΑΝΤΙ ΓΙ' ΑΥΤΟ ΟΜΩΣ, ΟΙ ΑΞΙΕΣ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΗΘΙΚΗ ΕΧΟΥΝ ΞΕΠΕΣΕΙ ΣΕ ΤΕΤΟΙΟ ΒΑΘΜΟ ΠΟΥ ΝΑ ΘΕΩΡΟΥΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΩΣ ΚΑΤΙ ΑΝΑΞΙΟ ΛΟΓΟΥ.Η ΟΡΓΗ ΚΑΙ Η ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ (ΓΙΑ ΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ) ΠΟΥ ΜΑΖΕΥΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΣΥΣΣΩΡΕΥΕΤΑΙ Κ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΞΕΣΠΑΕΙ ΤΟ ΚΑΚΟ.ΚΑΙ ΜΗΝ ΑΚΟΥΤΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΠΟΥ ΚΑΤΟΠΙΝ ΕΟΡΤΗΣ ΛΕΝΕ "ΜΑ ΗΤΑΝ ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΗΣΥΧΟ ΠΑΙΔΙ,ΠΩΣ ΤΟ ΕΚΑΝΕ?" Ε ΛΟΙΠΟΝ ΤΟ ΕΚΑΝΕ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΑΝ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΟΙ ΚΟΝΤΙΝΟΙ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΧΑΝ ΑΝΟΙΞΕΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥΣ ΙΣΩΣ ΝΑ ΕΙΧΑΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΟΤΙ ΚΑΠΟΙΑ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΣΥΝΕΒΑΙΝΕ ΜΕΣΑ ΤΟΥ.ΟΜΩΣ ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΤΟ ΠΡΟΣΕΞΕ...ΓΙΑΤΙ? ΓΙΑΤΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΙΘΑΝΟΙ ΕΝΟΧΟΙ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ...ΤΙ ΑΥΤΑΠΑΤΗ...
χωμα εισαι και στο χωμα θα επιστρεψεις
quote:
Αυτό που θέλω να πω είναι οτι η λογική από την παράνοια είναι 2 καταστάσεις πολύ κοντινές.
Η διαχωριστική γραμμή είναι τόσο λεπτή που πολλές φορές οι 2 παραπάνω έννοιες συγχέονται και το άτομο ακροβατεί πραγματικά πάνω σ' αυτό το σκοινί.
Πράγματι ακροβατούμε, αγαπητέ μου Dying_Incubus, περισσότερο
από όσο νομίζουμε. Και δε μιλώ για την κοινωνικά εκδηλωμένη
παράνοια και λογική, αλλά την αμφισβήτηση του εαυτού μας,
καθημερινά.
Το σήμερα λογικό, φαίνεται αύριο παρανοϊκό και το αντίθετο
μπορεί να συμβεί μεθαύριο και παραμεθαύριο. Και αυτή η ταλάντευση
είναι τελικά ο απόηχος του εσωτερικού μας διαλόγου...
Ψάχνουμε να βρούμε ένα σημείο ισορροπίας, ένα σταθερό σημείο,
όπου θα "ξεκουραστούμε" και θα κάτσουμε ήσυχα. Όμως αυτό δε μπορεί
να συμβεί, από τη στιγμή, που ο ακροβάτης πάνω στο σκοινί, ποτέ
δεν βρίσκεται σε απόλυτη ακινησία, αλλά θα πρέπει πάντα να
προσαρμόζει τη στάση του σώματός του, ανάλογα με τις απειροελάχιστες
αλλαγές, που συμβαίνουν γύρω του.
Είτε θέλουμε να το αντιληφθούμε αυτό, είτε όχι, είναι μια πραγματικότητα!
Δεν ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ σε ισορροπία, αλλά ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ την ισορροπία.
Και αυτό σημαίνει, ότι ΔΡΟΥΜΕ για να είμαστε σε εκείνη την απειροελάχιστη
θέση, που το σώμα μας θα μας κρατήσει ασφαλείς πάνω στο σκοινί.
Ωστόσο, στη δική μου εικόνα του ακροβάτη, δεν υπάρχει λογική από τη
μία και παράνοια από την άλλη, αλλά αντίθετα παράνοια και από τις
δύο πλευρές. Και το σημείο ισορροπίας, δε θα το χαρακτήριζα ως λογική,
γιατί δεν πιστεύω ότι η λογική είναι πανάκεια.
(Εξάλλου, δεν έχουν γίνει απίστευτα εγκλήματα στην ιστορία, βασιζόμενα
σε κάποια λογική;)
Ίσως και να το χαρακτήριζα ως αρμονικη συνύπαρξη του ατόμου με το περιβάλλον του,
ορίζοντας το περιβάλλον όχι μόνο ως υλική πραγματικότητα, αλλά εννοώντας
ο,τιδήποτε περιβάλλει αυτό, που ο άνθρωπος τη δεδομένη στιγμή αντιλαμβάνεται
ως ατομικότητά του.
Το παρήγορο, και αξιοθαύμαστο βέβαια είναι, ότι μετά από πολύ
εξάσκηση, ο ακροβάτης μπορεί να αποκτήσει μια τόσο μεγάλη επιδεξιότητα,
που να χορεύει πάνω στο σκοινί, χωρίς ποτέ να κινδυνεύει να πέσει από
αυτό.
Και αυτό, το βρίσκω τουλάχιστον συγκλονιστικό...
Edited by - λίλιθ on 17/12/2006 04:49:26
quote:
Μη βάζεις ιδέες γιατί είμαι και καλή μαγείρισα!!!
Και εκείνη η διαχωριστική γραμμή είναι σχεδόν αόρατη
Ηθικόν δίδαγμα:
Εάν σας μαγειρέψει η vasiliskos να βεβαιωθείτε πρώτα οτι δε λείπει κανένας από το σπίτι!
Καλή μου λίλιθ, διαβάζοντας το μήνυμα σου μου ήρθαν στο μυαλό διάφορες εικόνες.
Ας φανταστούμε την παράνοια ως μια θάλασσα φουρτουνιασμένη και την γραμμή - ας την ονομάσουμε λογική - σα μια λωρίδα γης που σε περνάει στην ακτή απέναντι, η οποία είναι τόσο μακριά από εμάς που σχεδόν αχνοφαίνεται.
Περνώντας αυτή τη λωρίδα αντικρύζεις την θάλασσα, νιώθεις την αρμύρα της, βλέπεις τα κύματα της και τα νιώθεις να έρχονται καταπάνω σου.
Αν σταθείς πολλή ώρα ακίνητος σε κάποιο σημείο τα κύματα θα σε ρίξουν, αν τα αντικρύσεις για πολλή ώρα ίσως πετρώσεις από τον φόβο σου και γίνεις ένα με την θάλασσα.
Έχεις 2 επιλογές λοιπόν.
Είτε έχεις επίγνωση της άγριας θάλασσας κι αποφασίζεις να περάσεις απέναντι έχοντας την προσοχή σου σε όσα συμβαίνουν ή καταλήγεις στην θάλασσα κι αυτή αποφασίζει για την τύχη σου.
Αν αποφασίσεις να περάσεις απέναντι δεν είσαι σίγουρος για την κατάληξη της διαδρομής.
Ίσως η θάλασσα αγριέψει περισσότερο, ίσως πάλι γαληνέψει διευκολύνοντας τον δρόμο σου.
Ίσως πάλι στην πορεία αντιληφθείς οτι η θάλασσα δεν είναι ούτε αγριεμένη, ούτε ήρεμη.
Είναι απλά μια αναπαράσταση των συναισθημάτων σου, μια απεικόνιση της δικής σου ψυχικής ηρεμίας ή γαλήνης.
Όταν είσαι αναστατωμένος την βλέπεις αναστατωμένη, όταν είσαι γαλήνιος την βλέπεις ήρεμη.
In anticipation of my resurrection...
quote:
Ηθικόν δίδαγμα:
Εάν σας μαγειρέψει η vasiliskos να βεβαιωθείτε πρώτα οτι δε λείπει κανένας από το σπίτι!
Ασε που με τόσα θρίλερ που έχουμε δει έχουμε γίνει εξπέρ σε όλους τους τρόπους να εξολοθρεύσεις κάποιον!!!
Ελπίζοντας να μην γίνω κουραστική θέλω να γράψω ένα μικρό απόσπασμα από ένα βιβλίο που διαβάζω. Λέγεται "Η κόκκινη αλεπου - Οι ξυλοδαρμοί" του Κωστή Παπαγιώργη.
Κεφάλαιο "Μισείτε αλλήλους"
Γράφει λοιπόν :
Δεν υπάρχει λόγου χάρη κανόνας που να επιτάσσει την αγάπη για τον εαυτό μας επειδή, όπως όλοι γνωρίζουν εξ ιδίας και πολύχρονης πείρας, οι πάντες είναι παθολογικά και αθεράπευτα τρελλοί με το Εγώ τους. Υπάρχει όμως εντολή που λέει "αγάπα τον πλησίον σου" γιατί εν γένει οι άνθρωποι δεν αγαπιούνται μεταξύ τους, αλλά έχουν το μίσος επιούσιο άρτο. Συνεπώς η αγάπη του πλησίον είναι κάτι που χρήζει διαρκούς υπομνήσεως."
Και πιο κάτω συνεχίζει :
" Η κοινωνία της αναστολής που διαπλάθει άτομα υπάκουα - με την εκπαίδευση, το νόμο , την ηθική και την εργασία - βασίζεται κυρίως στην εξωτερική συμπεριφορά. Δεν μπορεί να παραδεχτεί ρητά ότι ο εγωισμός είναι άδυτο που διαφεύγει από τον έλεγχό της, ότι κάνει τον άνθρωπο αταίριαστο, κάτι σαν απομονωμένο πούλι στο παιχνίδι της ντάμας"
" Ο άνθρωπος συχνά γίνεται θηρίο. Αυτό είναι γνωστό. Αλλά το θηρίο -όπως και ο θεός- διάγει βίο μονήρη, ενώ ο άνθρωπος είναι ον κοινωνικό, ζει δηλαδή μέσα στην πόλη και μέσα στον όμιλο. Συνεπώς, όσο ζοφερά όνειρα κι αν βλέπει ο εγωισμός, μόνο μέσα στις κοινωνικές σχέσεις έχει τη δυνατότητα να τα αξιοποιήσει."
"Αφότου απαγορεύτηκε η ελεύθερη έκφραση της βίας, η αυτοδικία, η βεντέτα, η μονομαχία και τα παρόμοια, όπου το άτομο στο πεδίο της τιμής είχε τη δυνατότητα να ικανοποιήσει τον εγωισμό του, έπρεπε να επινοηθούν τα υποκατάστατα για να διοχετευτούν άμεσα αυτές οι ροπές. Αν μάλιστα λάβουμε υπόψη μας ότι κάποτε οι άνθρωποι είχαν την ευκαιρία να πολεμούν μία, δύο και τρεις φορές στη ζωή τους, να πνίγουν αντιπάλους στο αίμα, να βλέπουν από κοντά το σφαγείο, ενώ σήμερα όλα αυτά μόνο στα βιβλία και στου κινηματογράφους μπορούν να τα βλέπουν, είναι φανερό ότι οι κοινωνικές σχέσεις φέρουν φορτίο πολλών σωπασμένων κινδύνων"
Για να το σκεφτούμε λιγάκι..
quote:
"Αφότου απαγορεύτηκε η ελεύθερη έκφραση της βίας, η αυτοδικία, η βεντέτα, η μονομαχία και τα παρόμοια, όπου το άτομο στο πεδίο της τιμής είχε τη δυνατότητα να ικανοποιήσει τον εγωισμό του, έπρεπε να επινοηθούν τα υποκατάστατα για να διοχετευτούν άμεσα αυτές οι ροπές. Αν μάλιστα λάβουμε υπόψη μας ότι κάποτε οι άνθρωποι είχαν την ευκαιρία να πολεμούν μία, δύο και τρεις φορές στη ζωή τους, να πνίγουν αντιπάλους στο αίμα, να βλέπουν από κοντά το σφαγείο, ενώ σήμερα όλα αυτά μόνο στα βιβλία και στου κινηματογράφους μπορούν να τα βλέπουν, είναι φανερό ότι οι κοινωνικές σχέσεις φέρουν φορτίο πολλών σωπασμένων κινδύνων"
Σωστά αγαπητή vasiliskos!
αν λάβουμε υπόψην μας:
1) το δεδομένο για αρκετές σχολές της ψυχολογίας (όπως της Φροϋδικής)
γεγονός, ότι μέσα στον άνθρωπο βρίσκονται και ζητούν έκφραση τέτοιου
είδους ένστικτα,
2) το γεγονός ότι ο κινηματογράφος ναι μεν είναι ένα υποκατάστατο της
πραγματικότητας, (σήμερα δεν βλέπουμε από κοντά το σφαγείο αλλά τον
σκιζοφρενή δολοφόνο με το πριόνι), αλλά δε μας βοηθά στο να βιώσουμε
την πραγματικότητα. Αντιθέτως, μας επισημαίνει και θυμίζει την ανάγκη
για να γίνει αυτό...
πολλά ακραία περιστατικά μπορούν να βρουν εξήγηση.
quote:
"Αφότου απαγορεύτηκε η ελεύθερη έκφραση της βίας, η αυτοδικία, η βεντέτα, η μονομαχία και τα παρόμοια, όπου το άτομο στο πεδίο της τιμής είχε τη δυνατότητα να ικανοποιήσει τον εγωισμό του, έπρεπε να επινοηθούν τα υποκατάστατα για να διοχετευτούν άμεσα αυτές οι ροπές. Αν μάλιστα λάβουμε υπόψη μας ότι κάποτε οι άνθρωποι είχαν την ευκαιρία να πολεμούν μία, δύο και τρεις φορές στη ζωή τους, να πνίγουν αντιπάλους στο αίμα, να βλέπουν από κοντά το σφαγείο, ενώ σήμερα όλα αυτά μόνο στα βιβλία και στου κινηματογράφους μπορούν να τα βλέπουν, είναι φανερό ότι οι κοινωνικές σχέσεις φέρουν φορτίο πολλών σωπασμένων κινδύνων"Για να το σκεφτούμε λιγάκι..
Δε μου φαίνεται και τόσο μακριά από την πραγματικότητα αυτό...
Τα υποκατάστατα όμως από κάποιους έχουν εφευρεθεί κι από κάποιους προωθούνται.
Αλήθεια, τα υποκατάστατα για την Αγάπη, τον αλληλοσεβασμό και την εκτίμηση στην Φύση και την Ζωή - πράγματα που φαινομενικά ξεθωριάζουν - προωθούνται ή όχι
In anticipation of my resurrection...
(Μου απέθανε ο υπολογιστής στο σπίτι πριν λίγες μέρες δυστυχώς...)Καλή εβδομάδα λοιπόν σε όλους!
όσον αφορά το επεισόδιο της δεκάτης εντολής που ανέφερες αγαπητέ μου D.I.,το είδα κι εγώ.Όχι τίποτα άλλο,αλλά γυρίστηκε σε ταβέρνα στην περιοχή μου που πάω και τρώω συχνά!Έχω αρχίσει πλέον και το σκέφτομαι να ξαναπάω...μπρρρρ!!!!
Μένια21 και Ελάχιστε,όλα αυτα επιβεβαιώνουν το από την αρχή λεγόμενο:είμαστε όλοι υποψήφιοι άνθρωποι της διπλανής πόρτας.Όλοι είμαστε καλά και ήσυχα παιδιά..Με ξεχωριστό "κάλλο" ο καθένας,που αν τον πατήσει κάποιος,τότε η μήνις είναι αναπόφευκτη.Το θέμα είναι πόσο δυνατοί είμαστε για να το κοντρολάρουμε...Προσωπικά,επειδή είμαι και μαμόθρεφτο,έχω κόλλημα με τιν μητέρα μου.Πήγα να χιμήξω σε μια υπάλληλο της ΔΕΗ κάποτε επειδή "τόλμησε" και μίλησε με αγένεια στην μητέρα μου.Έχω εντοπίσει τους "κάλλους" μου και προσεύχομαι να μην χρειαστεί ποτέ να φτάσω σε τέτοια όρια και επίσης εύχομαι να έχω την σύνεση και την λογική ώστε να μην εγκληματίσω...
quote:
Αλήθεια, τα υποκατάστατα για την Αγάπη, τον αλληλοσεβασμό και την εκτίμηση στην Φύση και την Ζωή - πράγματα που φαινομενικά ξεθωριάζουν - προωθούνται ή όχι
Αλήθεια θές απάντηση σε αυτό;Αν προωθείται κάτι αυτό είναι η Αγάπη,αλλά και πάλι δεν πλασάρεται σωστά πάντα...
quote:
το γεγονός ότι ο κινηματογράφος ναι μεν είναι ένα υποκατάστατο τηςπραγματικότητας, (σήμερα δεν βλέπουμε από κοντά το σφαγείο αλλά τον
σκιζοφρενή δολοφόνο με το πριόνι), αλλά δε μας βοηθά στο να βιώσουμε
την πραγματικότητα. Αντιθέτως, μας επισημαίνει και θυμίζει την ανάγκη
για να γίνει αυτό...
dying incubus,
quote:
Αλήθεια, τα υποκατάστατα για την Αγάπη, τον αλληλοσεβασμό και την εκτίμηση στην Φύση και την Ζωή - πράγματα που φαινομενικά ξεθωριάζουν - προωθούνται ή όχι
Φίλοι μου σχετικά με τις σκέψεις σας,
Υπάρχει ένα βιβλιο που λέγεται "ΤΟ ΣΥΜΠΛΕΓΜΑ ΤΟΥ ΛΥΚΑΝΘΡΩΠΟΥ" δεν ξέρω αν έχει πέσει στα χέρια σας, μια και συζητάμε αυτό το θέμα είναι πολύ ενδιαφέρον να το διαβάσουμε.
Ο Denis Duclos κάνει μια έρευνα στη καρδιά της κουλτούρας του τρόμου. Ξεκινώντας από το ερώτημα γιατί τόσοι πολλοί serial killers, και αναφέρεται στις Ηνωμένες Πολιτείες, κάνει μια ανάλυση πολύ ενδιαφέρουσα. Παραθέτοντας βιβλία, ταινίες της κουλτούρας της βίας, όπως επίσης αναλύοντας τα πορτραίτα των ανθρώπων που κατά καιρούς συγκλόνισαν την κοινή γνώμη λαμβάνει υπόψη πολλές ενδιαφέρουσες παραμέτρους.
Παραθέτω μερικούς τίτλους από τα κεφάλαια που από μόνοι τους είναι πολύ σοβαρά ερωτήματα σχετικά με το θέμα μας.
Μια κοινωνία που γοητεύεται από το έγκλημα?
Η σκληρότητα - ο φόβος του εκπολιτισμού?
Ο εγκληματίας μάρτυρας της κουλτούρας?
Και ένα "αλλοιώτικο ερώτημα" από τον συγγραφέα.
Τι θα μπορούσε να πει κανείς στον λυκανθρωπο την ώρα της μεταμόρφωσής του?
Ξέρεις, μερικές φορές νομίζεις πως όλοι οι άλλοι είναι μέσα στο δικό σου μυαλό!
Αυτό που θα ήθελα να σκεφτούμε είναι το κατά πόσο οι έννοιες Αγάπη, Σεβασμός, Εκτίμηση κτλ προωθούνται αυτούσιες ή προωθούνται μερικά υποκατάστατα τους.
Τι μορφές μπορεί να πάρει η κάθε μια ανάλογα με τις δικές μας προτιμήσεις ή έστω με την προσπάθεια μας ικανοποίησης κάποιων επιθυμιών μας.
Κατά πόσο δηλαδή οι έννοιες αυτές προσαρμόζονται στα δικά μας θέλω ανάλογα με την εκάστοτε περίπτωση και πως εκφράζονται μέσω όλων μας.
In anticipation of my resurrection...
Εγώ παρόλο που βλέπω ταινίες τρόμου και μάλιστα ακραίες, έχω πάθει μια φοβία στο να ανοίγω πλέον τηλεόραση κυρίως στα δελτία ειδήσεων.
Πρωταγωνιστές καθημερινά πλέον τα "κακοποιημένα με κάθε ανατριχιαστικό τρόπο" παιδιά...
Η φαντασία τις περισσότερες φορές δεν μπορεί καν να αγγίξει την πραγματικότητα.
Οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας έχουν ξεσαλώσσει κανονικά πλέον.
Το χέρι έχει μπει κανονικά "στο μέλλον" αν εξακολουθεί το μέλλον να είναι τα παιδιά..
Μήπως έχουμε αποφασίσει να γίνουμε ο πλανήτης των διεστραμένων γερόντων?
quote:
ποσο ποσοστο του πληθυσμου ειναι κατα την γνωμη σας "νορμαλ"???
Το "νορμάλ" φοβάμαι πως είναι μια ψευδαίσθηση αποτελούμενη από την υποκειμενική και αυθαίρετη ιδέα περί "μέσου όρου" που κουβαλά ο καθένας μας. Στην καλύτερη περίπτωση να περιγράφει το πόσοι δεν δείχνουν να θίγουν την δική μας κοσμοθεωρία κάποια δεδομένη στιγμή.
Ας πούμε πως κάποιοι καταφέρνουμε -υπό ομαλές συνθήκες- να μην δυσλειτουργούμε εμφανώς στο κοινωνικό πάρε-δώσε.
Δεν ξέρω αν το "τι είναι φυσιολογικό" μας λύνει το πρόβλημα.
Μπορεί και να είναι φυσιολογικό (= κομμάτι της ανθρώπινης φύσης) να λειτουργούμε με την επιθετικότητα θηρευτών. Μπορεί να είναι φυσιολογικό να δημιουργούμε κοινωνίες, να σχετιζόμαστε και να συνεργαζόμαστε.
Μπορεί το ένα "φυσιολογικό" απ'αυτά να μην συνδιάζεται με το άλλο για αρκετούς από εμάς.
Η συνεχής πίεση που μας ασκούν οι κοινωνίες μας πόσο φυσιολογική είναι;
Οι εργασιακές και διαπροσωπικές μας σχέσεις;
Οι κοινωνικές συμβάσεις τις οποίες συνήθως μεταφέρουμε στα παιδιά μας;
Η συνεχής αίσθηση ανασφάλειας;
(Ειδικά για τους φανατικούς τηλεθεατές: μια απλή βροχή μπορεί να μεταφραστεί σε "χάος έξω από την πόρτα μας"!)
Η ύπαρξη μέσω της κατανάλωσης και το κύρος μέσω της κατοχής αντικειμένων;
(Η πληθώρα λαχταριστών προϊόντων που απυθύνονται σε παιδικό/εφηβικό κοινό με περιορισμένα -εκ των πραγμάτων- έσοδα θεωρείται από τις βασικές αιτίες νεανικής παραβατικότητας! Πόσο διαφέρουν οι ενήλικες;)
Είναι φυσιολογική η σχέση της κοινωνίας μας με το σεξ;
Το να γίνεσαι στόχος όταν ασκείς κριτική σκέψη;
Το να μην είσαι ποτέ όσο όμορφος/η ή τόσο cool όσο "οι αγαπημένες μας εταιρίες και τα προϊόντα τους" σε πείθουν πως πρέπει να είσαι από 3 χρονών;
Το να αυτολογοκρίνεσαι είναι φυσιολογικό;
Οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας είμαστε εμείς και οι συνθήκες ζωής που μας φτιάχνουν έτσι είναι οι δικές μας και οι προσωπικότητες στα "όρια νευρικής κρίσης" είναι αυτές που κουβαλάμε.
Ζούμε κάτω από νοσηρές συνθήκες και αντιδρούμε νοσηρά. Μερικές φορές σκέφτομαι μήπως όντως είμαστε νοσσοφόροι από γεννησιμιού. Τρελλά όντα που τη μια δημιουργούμε την πιο απίστευτη ομορφιά και την άλλη τη στραγγαλίζουμε με ένα ηλίθιο απλανές χαμόγελο στη φάτσα μας.
Άλλες φορές το βλέπω πιο φωτεινά: είμαστε απλά ανώριμα ζώα που μπλέξανε σε συνθήκες που δεν ελέγχουν και αντιδρούν σπασμωδικά και υπό πίεση. Άρα, δεν είμαστε ενδογενώς παράφρονες αλλά έχουμε δημιουργήσει ένα σύστημα που μας παραφρονεί. Άρα, μπορεί να υπάρξει κάπως, κάπου, κάποτε, βελτίωση. Το εύχομαι.
Είμαι φυσιολογικός, γιατρέ;
No Method, No Guru, No Teacher
ευυποληπτοι γειτονες σκοτωσαν τους γειτονες τους και το μωρο τους στην Ιταλια, γιατι τους ενοχλουσαν
Μάθαμε να ζούμε με τη «φρίκη της διπλανής πόρτας».
Κατ’αρχήν γνωρίσαμε τον εγκληματία που θεωρεί την ανθρώπινη ζωή κατώτερη από ένα πορτοφόλι, μια τηλεόραση ή κάποια ασημικά. Εκείνον που πηγαινοέρχεται στα δωμάτια ενώ κοιμάσαι με την οικογένειά σου (με ενίσχυση σπρέυ συνήθως) και ψαχουλεύει τη ζωή σου.
Στη συνέχεια γνωρίσαμε τον πάτερ φαμίλια, τον περίεργα ήσυχο γείτονα, τον παράξενο φίλο, το ιδιαίτερο παιδί, που κάποια στιγμή θα γίνει το αγαπημένο δελτίο των ειδήσεων και που θα μας εκπλήξει με το μέγεθος της φαντασίας του.
Τεμάχισε και πέταξε, έκαιγε το παιδί με τσιγάρα και το τρύπαγε με καρφίτσες, βίαζε τη κόρη του, πούλαγε το γυιό του, πετσόκοψε με το τσεκούρι το μπαλτά το κουζινομάχαιρο ότι ήταν πρόχειρο κλπ. κλπ.
Είναι αυτό το μοντέρνου τύπου «θύτης-θύμα» που τα κανάλια σκοτώνονται πιο θα δείξει τη θλιβερή ιστορία του και που επιτέλους διάφοροι άσημοι και ασήμαντοι θα δείξουν πόσο εμπειρογνώμονες είναι σχετικά με την ανθρώπινη ψυχή.
Αυτοί οι πρωταγωνιστές ικανοποιούν κάθε συναίσθημα.
Το μίσος, την λύπη, την αγανάκτηση, τον οίκτο, την ικανοποιήση του εγώ δεν είμαι έτσι, την ελπίδα ότι είναι μακριά από μένα.
Επίσης δίνουν δουλειά σε ένα σωρό επαγγελματίες. Εγκληματολόγους, ψυχιάτρους, δημοσιογράφους, κοινωνιολόγους, κλπ.
Δίνουν και την ευκαιρία στον άσημο γείτονα να πάρει το μικρόφωνο και να κερδίσει το πεντάλεπτο της δημοσιότητας που του αντιστοιχεί.
Και οι συγγενείς? Εκπλήκτοι, δακρυσμένοι, μα ο «.....» ήταν το καλύτερο παιδί. Δεν είχε ενοχλήσει ποτέ...
Μετά αρχίζουν τα συμπεράσματα. Ηταν μοναχικός, κάτι περίεργο συνέβαινε, είχαμε δει κάτι «σημάδια» , εκείνο το ύφος του αυτόκλητου ντεντέκτιβ που παίρνουν όλοι και που δίνει ένα διαφορετικό χρώμα στη πλήξη της καθημερινότητας.....
Ο συνδυασμός των παραπάνω και της ενημέρωσης από την τέχνη (π.χ.του κινηματογράφου) με πόσους διαφορετικούς τρόπους μπορείς να κάνεις κακό στο διπλανό σου και πόσες δικαιολογίες μπορείς να βρεις γι’αυτό, μας μετατρέπει σιγά σιγά όλους σε «εμπειρογνώμονες του εγκλήματος».
Οπως ήδη είπαμε ,έχουμε σκεφτεί πολλές φορές μέσα μας πως θα «ξεκάναμε» κάποιον που θα θεωρούσαμε ότι μας έκανε κακό ή αν κινδυνεύαμε.
Και είμαι βέβαιη ότι έχουμε αποκτήσει γνώσεις ακόμα και πιο είναι το κατάληλο όπλο για την κάθε περίπτωση. Το τσεκούρι δείχνει άγριο πάθος, το σφυρί σαδιστική εκτέλεση, το μαχαίρι ξεκαθάρισμα ή προχειρότητα, το περίστροφο επαγγελματισμό, μη συνεχίσω γιατί θα πάθω κατάθλιψη....
Δίπλα σ’αυτό το γιγάντιο θέαμα η ζωή τρέχει φοβισμένη να κρυφτεί μακρία!
Που έχει πάει η ζωή ,που φανταστήκαμε όταν ήμασταν παιδιά? Που έχει κρυφτεί η πονηρούλα και μας χαζεύει να την ψάχνουμε?
