- Test "Area51" -- Δοκιμές για υπογραφές, εικόνες κ.λπ. - Τεχνικά θέματα των Forums, Προβλήματα-Λύσεις
Γνωρίζοντας ότι αρνητικό υπάρχει μέσα μας είμαστε σε θέση να το βελτιώσουμε, αν βέβαια θέλουμε.
Τα θετικά δεν χρειάζονται "δουλειά", απλά διατήρηση.
Ασφαλώς χρειάζεται να φτάσουμε σε μεγάλα βάθυ μέσα μας για να το κάνουμε αυτό. Και για πολλούς, ίσως για τους περισσότερους αυτό είναι πολύ δύσκολο.
Δεν είναι κάτι που μπορεί να επιτευχθεί μέσα σε μια εβδομάδα, ένα μήνα ή ένα χρόνο. Μπορεί να πάρει και την διάρκεια μιας επίγειας ζωής.
Με αγάπη για την υπαρξή του, με κατανόηση για το είναι του, με την θελησή μας να βοηθήσουμε τις αδυναμίες του, με την χαρά μας να επαινεύσουμε τα θετικά του, με τις συμβουλές μας να διορθώσει τα αρνητικά του, με την ανάγκη μας να τον γνωρίσουμε βαθύτερα, με την συμπόνια μας να τον σηκώσουμε απο τις λακκούβες του, με την προσπαθειά μας να τον ανεβάσουμε ψηλότερα και με την θέληση να τον συγχωρήσουμε για το παραστρατημά του.
Υπάρχει κάποιος απο αυτούς που γροθοκοπούν τον εαυτό τους που να γροθοκοπούν με τον ίδιο τρόπο τους φίλους τους;
Αν ναι, είναι άξιοι του εαυτού τους, αν όχι, τότε καιρός να καταλάβουν πως δεν αξίζουν κανένα περισσότερο και κανένα λιγότερο συναίσθημα απο τον φίλο που στέκεται απεναντί τους, προς τι λοιπόν η διαφορετική αντιμετώπιση;
Η φυγή ενός εαυτού είναι η απώλεια ενός καλού φίλου, ενός παντοτινού φίλου, αν επιλέξεις ένα ταξίδι...ένα ταξίδι που περιέχει φυγή, επιλεξέ το μαζί του, διαφορετικά δεν έχεις φύγει ποτέ, άφησες ένα κομμάτι σου εκεί που ήσουν πάντα...
όποιος μπαίνει σ'αυτή την διαδικασία δεν έχει αρκετή συνείδηση για να καταλάβει ότι αυτό δεν μπορεί ποτέ να συμβεί...
και κάτι ακόμα... τα θετικά δεν τα διατηρούμε (δεν μπαίνουν στο ψυγείο μαζί με τα τυριά τσομπάν' μ'...) πρέπει να τα εξελίσσουμε, να τα χρησιμοποιούμε... αλλιώς είναι άχρηστα...
και πρέπει να μάθουμε να διακρίνουμε πότε κάτι είναι ελάττωμα ή αρετή... γιατί πολλές φορές φανταζόμαστε τα ακριβώς ανάποδα...
βέβαια, ακριβώς επειδή όλα αυτά παίρνουν χρόνο καλό είναι να ξεκινάμε από τα προφανή... υπάρχουν στην επιφάνεια πράγματα που θέλουν διόρθωση που δεν είναι ανάγκη να ψάξουμε στα βάθη της ύπαρξης για να τα δούμε...
Galadriel
για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος
quote:
Υπάρχει κάποιος απο αυτούς που γροθοκοπούν τον εαυτό τους που να γροθοκοπούν με τον ίδιο τρόπο τους φίλους τους;
Υπάρχουν άνθρωποι που επειδή βασανίζονται από αυτοί την εσωτερική πάλη βασανίζουν ηθελημένα και μη τους φίλους και την οικογένεια τους. Υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν πως αν απομακρύνουν τους ανθρώπους που τους αγαπούν ενω αυτοί παλεύουν με τον εαυτό τους, τότε αυτοί οι άνθρωποι είναι προστατευμένοι και δεν τους αγγίζουν τα βάσανα που παιρνούν. Αν κάποιος νομίζει ότι η απομόνωση είναι ένας τρόπος για να προστατέψει τους φίλους του από τα δικά του βάσανα θα τους απομακρύνει. Αν κάποιος πιστεύει ότι το να ξεσπά πάνω στον εαυτό δεν έχει επιπτώσεις στην οικογένεια του και στους φίλους του θα συνεχίσει να το κάνει.
quote:
και κάτι ακόμα... τα θετικά δεν τα διατηρούμε (δεν μπαίνουν στο ψυγείο μαζί με τα τυριά τσομπάν' μ'...) πρέπει να τα εξελίσσουμε, να τα χρησιμοποιούμε... αλλιώς είναι άχρηστα...
Για να το λες κάτι παραπάνω από εμένα θα ξέρεις. Η εξέλιξη καλό θα ήταν να είναι πρωταρχικός σκοπός για όλους μας. Όπως και η αυτοβελτίωση.
quote:
και πρέπει να μάθουμε να διακρίνουμε πότε κάτι είναι ελάττωμα ή αρετή... γιατί πολλές φορές φανταζόμαστε τα ακριβώς ανάποδα...
Έδω θα διαφωνήσω μαζί σου, μερικές φορές τα ελαττώματα μας είναι αρετές για τους άλλους και το αντίστροφο. Είναι θέμα οπτικής.
Και για να διακρίνουμε τα ελαττώματα μας και αργότερα των άλλων (αν και το να διακρίνουμε τα ελαττώματα των άλλων δεν μας δίνει το δικαιώμα να τα κρίνουμε εάν πρώτα δεν έχουμε κρίνει και διορθώσει τα δικά μας) χρειάζεται να "μιλήσουμε" στον εαυτό μας έτσι ώστε να τον κατανοήσουμε. Το ίδιο θα πρέπει να κάνουμε αργότερα και με τους άλλους.
quote:
βέβαια, ακριβώς επειδή όλα αυτά παίρνουν χρόνο καλό είναι να ξεκινάμε από τα προφανή... υπάρχουν στην επιφάνεια πράγματα που θέλουν διόρθωση που δεν είναι ανάγκη να ψάξουμε στα βάθη της ύπαρξης για να τα δούμε...
Ασφαλώς.
Ακολουθώ την πορεία που χάραξε ο δάσκαλος μου, αν και δεν μπορώ να πω με σιγουριά ότι αυτός ακολουθεί την ίδια πορεία.
το τελευταίο που πρέπει να μας απασχολεί είναι το τι κάνουν και δεν κάνουν οι άλλοι... και το γιατί το κάνουν δίνει μόνο έρεισμα στη δική μας ερμηνευτική αντίληψη... συνήθως πάντως προβάλουμε στη ζωή των άλλων και στις πράξεις τους το δικό μας τρόπο σκέψης...
ό,τι και αν πει κανείς δεν είναι γιατί ξέρει κάτι παραπάνω, αλλά γιατί αυτό γνωρίζει τη δεδομένη στιγμή που μιλάει...
το καλύτερο όλων τελικά είναι να μην ακολουθούμε την πορεία κανενός δασκάλου, αν το κάνουμε αυτό σημαίνει πως δεν καταλάβαμε τίποτα απ' όσα μας δίδαξε... και η κρίση μας γι'αυτόν τότε περιττεύει...
Galadriel
για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος
ο εαυτος μας θελει λιγο απο ολλα για να ειναι υγιες ! ! !
Επισης μαθε τον εαυτο σου και δαμασε τον καλο για σενα και τους αλλους γενικα μηλαω οχι συγκεκριμενα . Αδυνατο να ξεφηγεις απο τον εαυτο σου με τον τροπο που το λες ο εαυτος μας δεν ειναι βαρος πρεπει να τον αγαπησουμε σιγα σιγα να του δηνουμε τροφη και να κανουμε ΔΙΑΜΟΡΦΟΣΗ και ΜΟΡΦΟΣΗ σε αυτον . Δυστηχος παιζει ρολο (της περισοτερες φορες οχι ολες ομος) και η ενεργια που εχει δεχθει ο εαυτος μας απο το περιβαλον στο οποιο μεγαλοσαμε. Πιστευω οτι ο εαυτος μας αλλαζει με το χρονο απο φυσικο του απο εμας εξαρτατε ομως....
γέννησε το βέλος
που το σκότωσε
Galadriel
για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος
quote:
Αν κάποιος νομίζει ότι η απομόνωση είναι ένας τρόπος για να προστατέψει τους φίλους του από τα δικά του βάσανα θα τους απομακρύνει.[quote]
Θα σημφωνήσω μαζί σου ότι υπάρχουν καταστάσεις κάτω απο τις οποίες λειτουργούμαι έτσι, και γω άλλωστε έχω λειτουργήσει ουκ ολίγες φορές κατα αυτόν τον τρόπο, όχι τόσο για να προστατεύσω τους φίλους μου όσο για τον λόγο ότι η απομόνωση με βοηθάει να τα βρώ με τον εαυτό μου και στην συνέχεια να βρώ τις λύσεις μου , αυτό όμως μήπως δείχνει ότι τελικά ίσως τους φίλους μας να μην τους νοιώθουμε τόσο κοντά μας; μήπως δεν τους έχουμε ικανούς να αντέξουν τα βάρη μας; μήπως τελικά η απομονωσή μας τους πληγώνει περισσότερο απο το προβλημά μας;quote:
Αν κάποιος πιστεύει ότι το να ξεσπά πάνω στον εαυτό δεν έχει επιπτώσεις στην οικογένεια του και στους φίλους του θα συνεχίσει να το κάνει.Πιθανόν αν κάποιος το πιστεύει να λειτουργεί έτσι, αν όμως η οικογενειά του και οι φίλοι του ενδιαφέρονται εκ βάθεως για τον άνθρωπο αυτό κάτι θα διακρίνουν πίσω απο τους τοίχους του και θα είναι αδύνατον να μην υπάρξουν επιπτώσεις και σ' αυτούς.
Φαντάσου έναν άνθρωπο που αγαπάς πολύ και τον νοιώθεις να βασανίζετε εσωτερικά απο κάποιους λόγους που δεν γνωρίζεις. Τι σε σπρώχνει το αισθημά σου αυτό να κάνεις; να μάθεις, να γνωρίζεις, να βοηθήσεις, να παρηγορήσεις. Φαντάσου τώρα πως το μόνο που μπορείς να κάνεις και το μόνο που σου αφήνει το δικαίομα να κάνεις είναι να αντιμετωπίζεις την σιωπή του. Αυτό δεν έχει επιπτώσεις και σε σένα; δεν αρχίζει ένας δικός σου βασανισμός; δεν καταπιέζεται η εσώτερη ανάγκη της αλληλεγκύης σου, δεν νοιώθεις πληγωμένος που αυτός που αγαπάς δεν μπορεί να σε εμπιστευτεί ή να σε νοιώσει τόσο δικό του που να μπορεί να αφήσει κάτι απο το βάρος του και σε σένα;
Εγώ τουλάχιστον κάπως έτσι αισθάνομαι, εκτός κι αν αυτός ο άνθρωπος είναι τόσο καλός ηθοποιός που κανείς δεν καταλαβαίνει τίποτα.
[quote]και πρέπει να μάθουμε να διακρίνουμε πότε κάτι είναι ελάττωμα ή αρετή... γιατί πολλές φορές φανταζόμαστε τα ακριβώς ανάποδα...
Εγώ πάλι συμφωνώ απόλυτα με την φίλη G. τουλάχιστον με τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι εγώ το μύνημα που αφήνει η προτασή της.
Και το αντιλαμβάνομαι με δύο τρόπους:
1.Πολλοί άνθρωποι χρησιμοποιούν τόσο λάθος τις αρετές τους και με τόσο λάθους σκοπούς που τελικά παύουν να είναι αρετές και γίνονται ελαττώματα.
Π.χ. ένας άνθρωπος έχει την αρετή του να δείνει πράγματα στους συνανθρώπους του.
Δεινοντάς τα όμως περιμένει και να τα λάβει πίσω. Αρχίζει λοιπόν μια ατελείωτη μουρμούρα προς αυτόν που έδωσε, συνεχίζει μετά με το να τον κατηγορεί, τον κουτσομπολεύει στην πορεία για την αχαριστία του, θεωρεί υποχρεωσή του αλλουνού να σταθεί αποίκο σε ότι του ζητηθεί εν πορεία και όταν τελικά τίποτα απο αυτά δεν γίνει, η γίνει με διαφορετικό τρόπο απο ότι τα σχεδίαζε, περνάει στην μοιρολατρία εκθιάζοντας τον εαυτό του για την καλοσύνη του και κρίνοντας τους άλλους για αχαριστία (μόλις σας περιέγραψα την πεθερά μου κλαψ κλαψ)
Η αρετή του λοιπόν αυτή παύει πλέον να είναι αρετή και καταλήγει βασανηστήρια, ή μήπως εγώ είμαι επιρεασμένη;
Ο δεύτερος τρόπος που το καταλαβαίνω είναι πως ένας άνθρωπος είναι ας πούμε πολύ δυναμικός, πετυχαίνει αυτά που θέλει στην ζωή του, στίβει την πέτρα που λέμε κι αυτό το θεωρεί ως μια μεγάλη αρετή του εαυτού του. Πιθανόν όμως αυτό να κρύβει έναν υπέρμετρο εγωισμό, μια καταπάτηση των άλλων κ.λ.π. Οπότε κάτι που εκείνος θεωρεί αρετή πιθανόν να κρύβει κι ένα μεγάλο ελάττωμα (εδώ δεν έδω ψυχολογικά απο κάποιον η απαντησή μου είναι αντικειμενική)
Βάση λοιπόν του πως αντιλαμβάνομαι εγώ την πρόταση αυτή συμφωνώ. Τώρα αν η φίλη G. εννοούσε κάτι άλλο να με συγχωρεί για την άστοχη τοποθέτηση στην προτασή της.
Έχω πάψει να ασχολούμε το τι κάνουν ή δεν κάνουν οι άλλοι και γιατί το κάνουν ή δεν το κάνουν. Δεν έχω την ικανότητα να μπω στο μυαλό κάποιου, άρα τον αφήνω στην ηρεμία του όπως θέλω να με αφήνουν και εμένα στη δική μου.
Ότι προσφέρω είναι από καλή θέληση και αγάπη και δεν περιμένω αντάλλαγμα για ότι κάνω, τώρα αν αυτό είναι ελάττωμα, τότε λάθος μου.
Η πορεία μου ήταν πάντα μέσα μου, αλλά χρειαζόταν να έρθει κάποιος για να με βοηθήσει να την ανακαλύψω. Και γι' αυτό τον ευγνωμονω, όμως τα βήματα είναι δικά μου, αλλά και γι' αυτά πάλι το ίδιο άτομο ευχαριστώ. Δεν κρίνω τον άνθρωπο, ούτε καν τις κρίσεις του. Οι δρόμοι ενώνονται και χωρίζουν, οι αναμνήσεις και οι εμπειρίες μένουν.
Ας είναι καλά εκεί που βαδίζει και ας εύχεται το ίδιο σε εμένα.
Και αν με χρειαστεί ξέρει πως μπορεί να με καλέσει.
Serenite, ασφαλώς και θα πληγωθείς, θα πονέσεις, θα οργιστείς από την συμπεριφορά αυτή. Θα θέλεις να σπάσεις πράγματα, να ουρλίαξεις, να κλάψεις. Και το χειρότερο θα είναι εκείνο το αδυσώπητο Γιατί που θα τριβελίζει το μυαλό σου.
Γιατί δεν με αφήνει να τον δω?
Γιατί δεν μου μιλάει?
Γιατί με αποφεύγει?
Γιατί δεν με εμπιστεύεται?
Γιατί δεν με αγαπάει όπως τον/την αγαπώ εγώ?
Γιατί?
Γιατί?
Γιατί?
Όμως όλα αυτά δεν βοηθούν τον φίλο μας.
Όταν ένας φίλος επιλέγει να απομονώσει τον εαυτό του δεν σημαίνει ότι δεν μας εμπιστεύεται ή ότι δεν μας αγαπά.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε την υπερηφάνεια του άλλου και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πολλοί άνθρωποι που έχουν σταθεί δυνατοί στη ζωή τους, που έχουν αντέξει τα χτυπήματα, έχουν σχηματίσει την λανθασμένη ιδέα ότι οι φίλοι τους δεν πρέπει να τους δουν να βασανίζονται, γιατί αυτοί ειναι οι δυνατοί και αν τους δουν αδύναμους τότε θα χάσουν το στήριγμα τους και την ελπίδα τους.
Αυτή η υπερηφάνεια είναι κάτι πολύ ευαίσθητο. Όσο κι αν θέλουμε να βοηθήσουμε, την υπερηφάνεια θα πρέπει να την λάβουμε σοβαρά υπόψη μας.
Δεν πρέπει να ορμήσουμε ως άλλοι ταύροι σε υαλοπωλείο στο πρόβλημα του φίλου μας, γιατί τότε θα σπάσουμε τα μούτρα μας, στον τοίχο που θα υψώσει, και την ευθραυστη φύση της φιλίας μας. θα πρέπει να περίμενουμε να ζητήσει τη βοήθεια μας με τον δικό του τρόπο, αλλιώς είναι σαν να του επιβαλόμαστε και αυτό θα του προσθέσει βάσανα παρά την καλή μας θέληση.
Μερικές φορές οι φίλοι μας δεν θέλουν να μας επιβαρύνουν με τα βάσανα τους γιατί το θεωρούν άδικο για εμάς. Γιατί δεν θέλουν να σκοτεινιάσει το χαμόγελο μας, επειδή αυτό είναι που τους δίνει κουράγιο για να συνεχίσουν. Και όσο ξέρουν ότι εμείς είμαστε ευτυχησμένοι ελπίζουν ότι μπορούν να βρούν την δική τους ευτυχία. Και αυτή είναι η ουσία της πραγματικής φιλίας.
quote:
Serenite, ασφαλώς και θα πληγωθείς, θα πονέσεις, θα οργιστείς από την συμπεριφορά αυτή. Θα θέλεις να σπάσεις πράγματα, να ουρλίαξεις, να κλάψεις. Και το χειρότερο θα είναι εκείνο το αδυσώπητο Γιατί που θα τριβελίζει το μυαλό σου
Τίποτα απο όλα αυτά δεν θα κάνω και ξέρεις γιατι; γιατί καλός ή κακός ανοίκω στην δεύτερη κατηγορία που αναφέρεις
[/quote]Δεν πρέπει να ξεχνάμε την υπερηφάνεια του άλλου και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πολλοί άνθρωποι που έχουν σταθεί δυνατοί στη ζωή τους, που έχουν αντέξει τα χτυπήματα, έχουν σχηματίσει την λανθασμένη ιδέα ότι οι φίλοι τους δεν πρέπει να τους δουν να βασανίζονται, γιατί αυτοί ειναι οι δυνατοί και αν τους δουν αδύναμους τότε θα χάσουν το στήριγμα τους και την ελπίδα τους[quote]
Δυστυχώς, ευτυχώς δεν ξέρω, πιστεύω πάντα πως εγώ πρέπει να είμαι η δυνατή και πως είμαι το στήριγμα για όλους αποφεύγοντας να έχω στήριγμα εγώ. Θες να το πεις περηφάνεια, θες να το πεις εγωισμό, θες να το πεις βλακεία δεν ξέρω.
Καταλαβαίνω απόλυτα αυτά που λες και πως τα εννοείς. Οι ερωτήσεις που έβαλα καλή μου φίλη δεν ήταν προσωπικά για σένα, δεν ήταν για να αντικρούσω κάποιο πιστεύω σου ήταν πρώτα πόλλα για μένα. Σε μένα απευθύνονται αυτές οι ερωτήσεις, εγώ αναρωτιέμαι πολλές φορές αν με το να είμαι έτσι πληγώνω κάποιους ανθρώπους. Καμοιά φορά το να πάρεις απαντήσεις απο άλλους σε βοηθάει σε κάποιο ερώτημα που μόνος σου είναι δύσκολο να βρείς.
Νοιώθω σαν να πήρες λίγο προσωπικά τα όσα έγραψα ή τελοσπάντων σαν να έθιξα ένα κομμάτι που ίσως εσένα να σε πικραίνει η να σου ξυπνάει κάποιες αναμνήσεις.
Σου ζητώ συγνώμη αν αθελά μου προκάλεσα κάποια αρνητικά αισθήματα. Να ξέρεις πως ότι γράφω, ότι ρωτώ και γενικά ότι αναλύω δεν έχουν ποτέ σκοπό να κρίνουν ή να αντικρούσουν τα όποια πιστεύω κάποιου άλλου, είναι όλα στα πλαίσια και της δικής μου αναζήτησης.
Καληνύχτα σε όλους
αγαπητή serenite χαίρομαι γιατί κατάλαβες πολύ καλά το πνεύμα των λόγων μου! 
quote:
Ο δεύτερος τρόπος που το καταλαβαίνω είναι πως ένας άνθρωπος είναι ας πούμε πολύ δυναμικός, πετυχαίνει αυτά που θέλει στην ζωή του, στίβει την πέτρα που λέμε κι αυτό το θεωρεί ως μια μεγάλη αρετή του εαυτού του. Πιθανόν όμως αυτό να κρύβει έναν υπέρμετρο εγωισμό, μια καταπάτηση των άλλων κ.λ.π. Οπότε κάτι που εκείνος θεωρεί αρετή πιθανόν να κρύβει κι ένα μεγάλο ελάττωμα
θέλει ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΠΡΟΣΟΧΗ στο τι πιστεύουμε ή θέλουμε να πιστεύουμε ως ελάττωμα ή προτέρημα... στο τι νομίζουμε ότι κάνει καλό ή κακό σε μας και τους άλλους... όταν μάλιστα μιλάμε για την συνολική εξέλιξη της ψυχής μέσα από έναν κύκλο ενσαρκώσεων (για όσους το πιστεύουν φυσικά), τότε είναι ακόμα πιο δύσκολο να διακρίνουμε τι είναι αυτό που προάγει την εξέλιξη αντί να την καθυστερεί...
και τελικά, το δυσκολότερο όλων δεν είναι να ξεφύγουμε από τον εαυτό μας, αλλά το να καταφέρουμε να μείνουμε ο εαυτός μας ανεξάρτητα από το τι νομίζουν οι άλλοι, ανεξάρτητα από το τι θα θέλαμε να είμαστε κλπ...
η συνείδηση όλων αυτών των πραγμάτων έχει ανάγκη να είναι απελευθερωμένη από την ερμηνεία της προσωρινής προσωπικότητας που έχει ανάγκες επιβεβαίωσης μέσω των άλλων ή του περιβάλλοντος γενικότερα...
ακόμα και η αγάπη ή ο σεβασμός που νομίζουμε ότι δείχνουμε προς τα έξω μπορεί να μην είναι αυθεντικά αν κατευθύνονται από την ανάγκη αυτοπροσδιορισμού μας, μέσα από μία ιδεατή εικόνα που πλάθουμε για τον εαυτό μας...
το έχω πει πολλές φορές... προκειμένου να "ανοίξουμε" στην εσώτερη πραγματικότητα είναι απόλυτη ανάγκη να έχουμε πλήρη συνείδηση της φυσικής...
ούτε απ' αυτό πρέπει να θέλουμε να ξεφύγουμε... τα εσώτερα πεδία δεν είναι καταφύγιο για όσους δεν αντέχουν την απτή πραγματικότητα... έχουμε έρθει για κάποιους λόγους εδώ... έχουμε ενδυθεί υλικό σώμα για να μάθουμε να πορευόμαστε και με τις συνθήκες και τους νόμους της ύλης...
Galadriel
για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος
quote:
Καλώς σας βρίσκω.
Είμαι η Μαργαρίτα.
΄Ενα ερώτημα που μας απασχολεί τελευταία και στην δουλειά και στην προσωπική μας ζωή, είναι το αν μπορούμε να ξεφύγουμε από τον εαυτό μας.
Μοιάζει να είναι σχήμα λόγου.
Μπορούμε να ξεφύγουμε από αυτόν; ΄Η τελικά τον κουβαλάμε μαζί μας;
Με τα στραβά και τα ευχάριστά του.
Σας ευχαριστώ πολύ.
Αν υπάρχει ένας πλανήτης όπου βασιλεύουν ο νόμος και η δικαιοσύνη
τότε, σίγουρα τούτος δεν είναι η Γη.ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ
Οι παντες αγαπητη Μ** Γ** εχουμε ξεφυγει απο τον εαυτο μας .
Για να εισαι ομως παντα εντος εαυτου , θα πρεπει να εσωτεριζεσαι τακτικα , εδω μεσα απο το esorica.gr.
Οσο ποιο πολλες ανυσηχιες μοιραζεσαι στον κοινο αυτον χωρο ( της εσωτερικης ανυσηχιας ) ,τοσο ποιο κοντα του θα οδευεις.
Αν ποτε φτασεις να γινεις ενα και το αυτο με τον εαυτο σου , θα το καταλαβεις οταν :
Θα εχεις επεξεργαθει τοσο πολυ τις πνευματικες ανυσηχιες σου ,που θα τις παιζεις στα δαχτυλα σαν κομολοι .
Γινεται, γινεται αρκει να αμφιβαλεις τα γραφομενα μου και να ξεκινησεις την δικη σου προσωπικη αναζητηση .
''Μια'' ερώτηση παρεμβολής στο θέμα.
Σε αυτό που εγώ καταλήγω είναι τελικά ότι η φυγή είναι κάτι το τελείως φανταστικό και αργά ή γρήγορα σε ανύποπτες ή μη καταστάσεις τον εαυτό μας τον βρίσκουμε μπροστά μας. Και τελικά πρέπει να τον καταλάβουμε και να τον αποδεχθούμε ως είναι, με τα θετικά και αρνητικά, να τον βελτιώνουμε κλπ κλπ...
Αυτός λοιπόν ο αγώνας είναι αδιάλειπτος; μήπως χρειάζεται κάποιες φορές κάποια εκτόνωση; μήπως ο αδιάλειπτος φόρτος οδηγεί σε αρνητικά αποτελέσματα;
Σε τι ακριβώς βοηθάει μια φιλία όταν το φορτίο βαραίνει επικίνδυνα και τι βοήθεια μπορούμε να προσφέρουμε σε έναν φίλο που βιώνει μια τέτοια κατάσταση;
φιλικά,
Trovadouros
υπάρχουν πάρα πολλές έννοιες που μπορεί να εκλάβει ο καθένας ως προς του να έχει ξεφύγει απο τον εαυτό του. Μερικές απο αυτές τις καταστάσεις πιθανόν να είναι τελείως φανταστικές αλλά οι τελείως φανταστικές έχουν μικρή διάρκεια βιώματος και χρησιμοποιούνται ως μια ανάπαυση όπου στην πορεία επιστρέφεις στον εαυτό σου και συνεχίζεις απο εκεί που ήσουνα.
Το να κάτσεις π.χ. στον καναπέ σου και να φανταστείς ότι είσαι κάπου αλλού, ότι είσαι κάποιος άλλος, ότι ζεις κάτω απο άλλες συνθήκες κ.τ.λ. είναι μια μικρή διαφυγή απο τον εαυτό σου εντελώς όμως φανταστική. Τελειώνοντας την φαντασία σου ξαναγίνεσε αυτό που ήσουν και πρίν.
Η μόνιμη ή η χρόνια διαφυγή απο τον εαυτό σου όμως δεν είναι φανταστική είναι ένα πραγματικό βίωμα που μόνο θετικά αποτελέσματα δεν έχει. Είναι η διαφυγή κατα την οποία έχεις χάσει την επικοινωνία με τον εαυτό σου, είτε γιατί δεν αποδέχεσαι τον ίδιο, είτε γιατί δεν αποδέχεσαι τις καταστάσεις τις οποίες βιώνεις.
Κατα το βίωμα αυτό υπάρχουν δύο καταστάσεις (ή τουλάχιστον δύο γνωρίζω εγώ μπορεί να υπάρχουν και περισσότερες).
Στην πρώτη είναι οι άνθρωποι οι οποίοι δημιουργούν έναν φανταστικό κόσμο προκειμένου να ανταπεξέλθουν στην πραγματικότητα. Δουλεύουν ας πούμε σε ένα μικρό βρώμικο γραφείο ως παιδί για όλα τα θελήματα , ξυπνόντας όμως το πρωί φαντάζονται ότι είναι διευθυντές, πηγαίνουν εκεί με την ίδια αίσθηση,περνάν το 8ορο συνεχίζοντας να το πιστεύουν προκειμένου να κάνουν πιο αρεστή την πραγματικότητα τους, εξαπλώνουν αυτή την φαντασία και σε όλους τους άλλους τομείς της ζωής τους. Αν δεν το συνηδητοποιήσουν σε κάποια στιγμή αυτό θα γίνει μια μόνιμη κατάσταση που θα τους οδηγήσει σιγά σιγά σε ένα είδος ψυχοπάθειας. Και αυτό ξεκινάει απο την μη επαφή με τον εαυτό τους, όταν αρνούνται δηλ. να ακούσουν την εσώτερη φωνή τους και να πορευτούν βάση αυτής.
Αυτή είναι η ακραία περίπτωση.
Η συνηθής περίπτωσή είναι όταν δεν δέχεσαι απλώς τον εαυτό σου χωρίς όμως να του δημιουργείς φανταστικούς κόσμους. Δεν τον αναγνωρίζεις, δεν ξερεις ποιες είναι οι δυνατοτητές του, δεν τον εμπιστεύεσαι, δεν τον ακούς, δεν επικοινωνείς μαζί του, είσαι ανασφαλής, θεωρείς τον εαυτό σου ανίκανο κ.τ.λ. Αποτέλεσμα δέχεσαι τα πάντα παθητικά αφού αισθάνεσαι ανίκανος για αλλαγές, συνήθως σε παρακεινούν οι άλλοι για το τι θα κάνεις και τι όχι αφού εσύ δεν εμπιστεύεσαι την φωνή σου, νοιώθεις ανίκανος για ριζικές αλλαγές, δεν δημιουργείς σχέσεις ή αν δημιουργείς τελειώνουν γρήγορα γιατί αφού εσύ δεν αγαπάς εσένα πως να σε αγαπήσει και ο άλλος, δημιουργείς πρότιπα τα οποία θαυμάζεις και περνάς την ζωή σου θέλωντας να είσαι κάποιος άλλος, είτε αυτός είναι ο φίλος σου, είτε ο γνωστός σου είτε δεν ξέρω τι, επιλέγεις για σένα μικρά πράγματα κ.λ.π. Και αυτό επίσης δεν είναι μια φανταστική κατάσταση.
Ο εαυτός σου σίγουρα υπάρχει και είναι εκεί, σίγουρα σου χτυπάει την πόρτα δεν είναι όμως απαραίτητο ότι θα του την ανοίξεις κι όλας.
Πως μπορείς τώρα να βοηθήσεις έναν τέτοιο άνθρωπο;
Στην πρώτη περίπτωση δεν γνωρίζω, η μόνη τέτοια περίπτωση που γνωρίζω και δυστυχώς είναι φίλη μου και πολή νέα βρίσκεται εδώ και 7 μήνες στο Κασταλία χωρίς κάποια καλυτέρευση και με ψυχοφάρμακα.
Στην δεύτερη πρέπει απο μόνος του ο ίδιος ο άνθρωπος να θέλει να αλάξει και απλώς να πρέπει να πάρει την δύναμη απο κάποιον κοντινό του, διαφορετικά αν ο ίδιος δεν είναι συνηδητοποιημένος για το τι του συμβαίνει μάλλον πρόκειτε για έναν αγώνα χωρίς βέβαιο αποτέλεσμα. Αν ο ίδιος θέλει να αλλάξει και απλώς δεν έχει την δύναμη τότε το καλύτερο κατα την γνώμη μου είναι να τον παροτρίνεις και να τον φαίρνεις μπροστά σε καταστάσεις που να αναγκάζεται να αντιμετωπίσει. Με τον καιρό αναγκαζόμενος να τις αντιμετοπίζει, αναγκάζεται να βρεί την δύναμη, πιέζεται να έρθει αντιμέτοπος με το εγώ του και μέσο των αποτελεσμάτων αρχίζει να εμπιστεύεται τον εαυτό του. Π.χ. ένας φίλος θέλει να βρει δουλειά αλλά φοβάται να πάει για συνέντευξη, νοιώθεις ανίκανος να εργαστεί κ.λ.π. του κλείνεις λοιπόν ένα ραντεβού, το ρίχνεις στο φιλότιμο μην τυχόν και δεν φανείς με εκθέτεις και τον αναγκάζεις να αντιμετοπίσει τον εαυτό του καθώς σε όλη την διαδρομή θα τα βάζει με τις ανασφαλειές του και φεύγοντας απο κει θα δει τελικά ότι μπορούσε να το κάνει, η δεύτερη θα είναι ευκολότερη, η τρίτη ακόμα περισσότερο κάποια στιγμή θα το κάνει απο μόνος του.
Όλα αυτά φυσικά απο δικές μου εμπειρίες που είχα με τέτοιους ανθρώπους, γιατί συνταγές για την ανθρώπινη ψυχή δεν υπάρχουν και γιατί σίγουρα θα υπάρχουν και άλλου είδους διαφυγές εαυτού που δεν έτυχε να γνώρίσω.
Όπως και να έχει πάντως πιστεύω πως αξίζει ο αγώνας αποδοχής του εαυτού μας. Το να αποδεχτείς τον εαυτό σου δεν σημαίνει απαραίτητα να του διορθώσεις όλα τα ελαττώματα, ούτε να τον κάνεις βάση των προτύπων που υπάρχουν για έναν αρεστό άνθρωπο, αυτό πράγματι θα ήταν πολύ κουραστικό και πιθανόν υποκριτικό, σημαίνει απλά να τον αγαπήσεις όπως είναι και αυτό είναι περισσότερο ένα γεγονός και ένα βίωμα παρά ένας αδιάλειπτος αγώνας. Κανέναν αγώνα δεν κάνουμε π.χ. για να αγαπήσουμε έναν άλλον άνθρωπο, απλώς τον αγαπάμε και επειδή τον αγαπάμε κάνουμε ότι καλύτερο για αυτόν και αυτό δεν αποτελεί κούραση πηγάζει απο τα αισθηματά μας.
Ελπίζω να μην έγινα κουραστική με τα πολλά που έγραψα.
ΕΝΑΣ ΥΓΙΗΣ ΕΑΥΤΟΣ ΠΑΛΕΥΕΙ ΣΥΝΕΧΩΣ ΝΑ ΚΡΑΤΗΘΕΙ ΝΗΦΑΛΙΟΣ ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΓΕΝΝΑΙΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΜΥΡΙΑ ΣΤΡΑΒΟΠΑΤΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ. ΤΟ ΑΚΕΡΑΙΟΣ ΑΠΛΑ ΜΟΙΑΖΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΟ. ΑΠΡΟΣΙΤΟ.
Ο ΚΟΣΜΟΣ ΓΕΡΝΑΕΙ ΜΑΖΙ ΚΙ ΕΜΕΙΣ. ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΡΕΥΣΤΑ. ΣΗΜΑΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΦΕΥΓΕΙΣ ΑΔΕΙΟΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΣΟΥ ΣΤΗ ΓΑΙΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΓΕΜΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ. ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΤΟ ΒΛΕΠΕΙΣ ΝΑ ΤΟ ΕΝΤΟΠΙΖΕΙΣ ΝΑ ΤΟ ΓΕΝΝΑΣ.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΟΛΑ. ΟΛΟΥΣ.
ΠΑΝΤΑ ΚΟΝΤΑ ΣΑΣ.
margarita
καλημέρα Αφροδίτη....
για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος
Σίγουρα είναι αρκετά δύσκολο όταν ο εγωϊσμός μας είναι τεράστιος και καταπατούμε τα πάντα για να τον ικανοποιήσουμε...
Κρίμα! 
In anticipation of my resurrection...
Ne Travaillez Jamais!
κατά κάποιο τρόπο, πιστεύω οτι όλοι προσπαθούμε να ξεφύγουμε από τον εαυτό μας, είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα. Γιατί το λέω αυτό;
Γιατί, αν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ θέλαμε, με όλη τη δύναμη της ψυχής μας, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και να τον βελτιώσουμε, πιστεύω ότι θα το είχαμε ήδη κάνει.
Αλλά... είτε φοράμε "μάσκες" είτε υιοθετούμε ξένες προς εμάς συμπεριφορές και συνήθειες είτε δεν θέλουμε να παραδεχτούμε το πόσο "μικροί" κάποιες φορές είμαστε, είτε δεν είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε μια πολύ σοβαρή και ίσως επώδυνη εσωτερική εξερεύνηση, είτε μιλάμε περισσότερο από ότι δρούμε είτε ...
Δεν τα γράφω αυτά για εσάς, τα γράφω για εμάς. Γιατί μέσα στα χρόνια που ψάχνω πραγματικά -λέω- να βρω τον εαυτό μου, καταλαβα πως όσο προχώραγα εμπρός, άλλο τόσο ασυνείδητα έτρεχα και προς τα πίσω. Λαχτάρα και φόβος μαζί.
Ισως γιαυτό ακριβώς λένε πως είναι ένα παιχνίδι η ζωή μας.
Γιατί παίζουμε συνέχεια "κρυφτό" ή παίζουμε σκάκι.
Η ζωή είναι η σκακιέρα, οι ρόλοι και οι ευθύνες μας τα τετράγωνα, και εμείς, ο καθένας από εμάς ένα πιόνι.
Ποιός κινεί το πιόνι;
Ο Εσωτερικός Εαυτός, λέω εγώ.
Μόνο που κάποιες φορές το πιόνι φαντασιώνεται πως είναι αυτόνομο και κάνει εκείνο κουμάντο και θέλει να ξεφύγει από το χέρι που το Οδηγεί.
Τότε είναι που λέω οτι προσπαθούμε να ξεφύγουμε από τον Εαυτό μας.
Τι λέτε εσείς;
quote:
...παίζουμε συνέχεια "κρυφτό" ...
1,2,3.... 99, 100.
και
α)
βλέπω τον εσωτερικό μου εαυτό και αρχίζω το φτύσιμο
β)
βλέπω τον εσωτερικό μου εαυτό και αρχίζω το... μετρημα... πάλι
0.1, 0.2, 0.3 αργά και σταθερά.
quote:
Τότε είναι που λέω οτι προσπαθούμε να ξεφύγουμε από τον Εαυτό μας.
Ίσως θα πρέπει να ξανασκεφτόμαστε ορισμένες φορές το πόσο πρέπει να αγαπάμε την βολεψή μας.
φιλικά,
Trovadouros