- Ο ασταθής δίσκος, οι εύθραυστες εγγραφές και η στοχαστική απόγνωση. - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.
There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.
Σου λέω για τον χρόνο σε προσωπική εκδοχή και αντιληπτικότητα. Από αυτόν δηλαδή, που όχι μόνο μετριέται, αλλά κοστίζει κιόλας. Όχι σε χρήμα. Σε εγγραφές.
Το '89 έμενα στον Περισσό. Στο δώμα του πέμπτου ορόφου μιας πολυκατοικίας. Έβλεπα ΟΑΚΑ δηλαδής, και ήμουν έτοιμος να το κόψω με τα πόδια, γιατί θα επαίζουσι οι Floyd. Εισιτήριο από το Metropolis στο ¼ του μηνιάτικου που μου έστελναν σαν δευτεροετή φοιτητή. 2.500 δρχ. Δε γαμιέται! Πόσες φορές θα έχω την ευκαιρία να τους δω ζωντανά?
Όπως αποδείχτηκε βέβαια, θα είχα αρκετές. Σε εκείνη τη δόση δεν το ήξερα όμως. Όπως και πολλά άλλα πράγματα, εδώ που τα λέω, αλλά σημασία τελικά έχει πάντα η πρώτη φορά. Σε όλα. Των Floyd συμπεριλαμβανομένων.
Με τα πόδια και μόνος. Από επιλογή. Την είχα δει, που οι μάγκες έρχονταν να περφομάρουν για πάρτη μου. Από τους άλλους ήθελαν μόνο τα φράγκα. Σαν χαμένος πήγα βέβαια, και σαν χαμένος επέστρεψα. Φυσικά. Αλλά η επιστροφή είναι μια άλλη ιστορία. Τώρα σου μιλάω για τη φάση που κάθομαι στη θέση μου. Θύρα 2, τμήμα Β, σειρά 17, θέση 15.
Φράγκα για μπύρα δεν υπήρχαν βεβαίως, αλλά τί να την κάνεις τη μπύρα! Εδώ σου λέω ήμουν στο όρος των ελαιών, δίπλα στον τυπά, έτοιμος να τον ακούσω να τα λέει με τον πατέρα του. Κι αυτό ακριβώς έγινε. Άκουσα τη συνομιλία τους να γράφεται στον αέρα και να πυκνώνει το χρόνο.
Ξεκινήσαν με το shine on you crazy diamond. Το κομμάτι έχει τρία σόλο κιθάρα. Στο πρώτο σόλο, αμέσως μετά την εισαγωγή, μπαίνει με ένα σήκωμα για να φτάσει Σολ, με μπόλικο τρέμολο. Εκεί, ρε φίλε, είδα όλη τη θεωρία κυμάτων και την ανάλυση κατά Fourier στη μάπα. Δεν ξέρω αν αυτά τα είδα μόνο εγώ. Γινόταν κι ένας σχετικός θόρυβος από το υπόλοιπο κόσμος εκείνη την ώρα. Το οποίο κόσμος, ήντουνε εντελώς περιττό. Μαζί κι ο Gilmour. Ακόμα κι εγώ.
Αν κάτι έχω καταλάβει από εκείνη την εμπειρία, είναι που το κόσμος έχει μια περίεργη αίσθηση του χούμορ. Σε θέλει να είσαι εκεί, ωστόσο σου καθιστά σαφές πως είσαι περιττός.
Ίσως ο χρόνος να μην είναι τίποτα άλλο, παρά η περίσσεια χούμορ του κόσμους.
There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.
There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.
quote:
Ίσως ο χρόνος να μην είναι τίποτα άλλο, παρά η περίσσεια χούμορ του κόσμους.
(To ρητό της ημέρας!)
Εχει πολλά ονόματα και ορισμούς ο "χρόνος"
(όπως και η καθεμιά από αυτού του είδους τις έννοιες...)
και τα πάντα είναι σχετικά και θέμα ....οπτικής γωνίας,
αλλά κάτι τέτοιες διαπιστώσεις, πιθανόν (να έπρεπε) να διδάσκονται στα σχολεία του μέλλοντος ως γνωμικά 
.
.
.
" Υπάρχει ο σωστός τρόπος, ο λάθος τρόπος, και ο ...δικός μου τρόπος! "
quote:quote:
Ίσως ο χρόνος να μην είναι τίποτα άλλο, παρά η περίσσεια χούμορ του κόσμους.
(To ρητό της ημέρας!)
Εχει πολλά ονόματα και ορισμούς ο "χρόνος"
(όπως και η καθεμιά από αυτού του είδους τις έννοιες...)
και τα πάντα είναι σχετικά και θέμα ....οπτικής γωνίας,
αλλά κάτι τέτοιες διαπιστώσεις, πιθανόν (να έπρεπε) να διδάσκονται στα σχολεία του μέλλοντος ως γνωμικά
Μια προταση που πηρα την ωρα διαλογισμου ειχε ως:
''Η ζωη ειναι αφηγημα του χρονου''.
Το γραφω μιας και μου ειχε κανει εντυπωση τοτε οτι ηρθε στο ακυρο.
Η ζωη ειναι λεξεις-αφηγηση ...Απο τη λεξη δημιουργουνται αυτα που βιωνουμε.
quote:
Γενεση 3: ''Και είπε ο Θεός: Ας γίνει φως· και έγινε φως·''Και ονόμασε ο Θεός το φως Ημέρα· και το σκοτάδι το ονόμασε Νύχτα. Και έγινε εσπέρα, και έγινε πρωί, ημέρα πρώτη.
Ειπε και ονομασε οι λεξεις κλειδια....Δημιουργησε με λεξεις δηλαδη.
quote:
Don Juan Matus: Eλευθερια ειναι το αλμα στο αδιανοητο
Αδιανοητο=αυτο που δεν μπορει να νοηθει=να περιγραφει με λεξεις και εσωτερικο διαλογο
Ελευθερια δηλαδη ειναι η φυγη απο τον κοσμο και απο το χρονο.
Αυτος ειναι και ο τελικος σκοπος ολων των θρησκειων.
Η ελευθερια ερχεται μεσα απο τη σιωπη και την παυση του εσωτερικου διαλογου .
Η κατασταση που βιωνουμε ειναι απλως και μονο αποτελεσμα λεξεων που φωναζουμε εσωτερικα.
Edited by - panosfromlydian3 on 11/07/2014 15:06:05
Edited by - panosfromlydian3 on 11/07/2014 15:07:11
Αντιθέτως των άνωθεν ειπωμένων, κάθε καραγκιόζης μπορεί να κάνει γιορτές μερικές φορές τον χρόνο. Αναλόγως της σκιάς και του Σπαθάρη του φυσικά. Η σκηνοθεσία δηλαδής, τί είναι στα αλήθεια? Μην ψάχνεσαι τζάμπα. Είναι το δικαίωμα να γράψεις την ιστορία κατά πως θα την εγουστάριζες. Αλλά ούτε κι αυτή είναι η πραγματική αλήθεια.
Η αλήθεια δεν είναι γεγονός. Δεν είναι ύπαρξη αυθυπάρκτως στεκούμενη. Η αλήθεια είναι δυνατότητα, περίπτωσις, ενδεχόμενο και δάκρυ. Καλύτερα από όλα, δάκρυ. Γιατί στην μπέσα θέλει υγρασία. Θέλει κόστος. Πλερωτέω σπαθί.
Και θα σου πω και το άλλο. Επειδής οι στιγμές φτιάχνουνε χρόνους, ο άνθρωπος θα είναι πάντα στο υγρό στοιχείο του κόσμους. Του κόστους. Πλερωμένου και χρωστούμενου.
There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.
There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.
quote:
Η αλήθεια δεν είναι γεγονός. Δεν είναι ύπαρξη αυθυπάρκτως στεκούμενη. Η αλήθεια είναι δυνατότητα, περίπτωσις, ενδεχόμενο και δάκρυ. Καλύτερα από όλα, δάκρυ. Γιατί στην μπέσα θέλει υγρασία. Θέλει κόστος. Πλερωτέω σπαθί.
quote:
Ο χρόνος, εδώ που στα λέω, είναι τελικά πολύ μυστήριο πράγμα. Όχι που θα την πιάσω τη φάση σε κβαντικό επίπεδο, γιατί εδώ που φτάσαμε, τα πολύ μικρά πράγματα μας τελειώσανε. Μαζί με τους ανθρώπους. Τους πολύ μικρούς.
Τελικά, είμαι αυτό που φοβόμουν.
Ολοι είμαστε αυτό που φοβόμαστε, γι'αυτό άλλωστε και το φοβόμασταν.
Στον καθρέφτη, τον καλό και τον κακό,
ποτέ δεν είμαστε πραγματικά από τη μια ή την άλλη πλευρά.
Στο κάτω κάτω, ο ένας εαυτός κοιτάει τον άλλο. Είναι μια αέναη μάχη επικράτησης, μια μάχη καταδικασμένη να μην έχει νικητή.
Κι όμως...!
Οταν απομονώνουμε στιγμές, όλα γίνονται ξεκάθαρα.
Οι στιγμές είναι πολύ σημαντικές, είναι το πάγωμα του χρόνου.
Η στιγμή της γέννησης του παιδιού σου, του γάμου σου, της αποφοίτησης, μια σειρά αν προτιμάς από στιγμές ένα απόγευμα ανεμελιάς με τους φίλους σου στο μπαλκόνι, μπορούν να σου προσφέρουν αυτό που λέμε αντικειμενική αλήθεια .
Σε μεταφέρουν στην ιδιάζουσα περίπτωση, που εσύ, το τρίτο πρόσωπο, βλέπεις τους δυο εαυτούς σου να κοιτιούνται στον καθρέφτη.
Edited by - Italos on 16/07/2014 15:15:43
Δεν θα μπορούσα να ξέρω τι είσαι...
Μας δηλώνεις ευθαρσώς ότι ούτε εσύ ξέρεις επακριβώς.Και σωστά.
Λίγο-πολύ ισχύει για όλους μας.
Νομίζω όμως ότι ξέρω τι δεν είσαι.
Και μου αρέσει πολύ.
την καλησπέρα μου
ΥΣ: Μην περιμένεις να σου απαντήσει ο Μάνος στον ασταθή δίσκο.Το 'χει τάμα να μην απαντάει σε κανέναν,σε αυτό το τόπικ.
Με καλύτερό σου φάε,πιε και νηστικός κοιμήσου.
quote:
ΥΣ: Μην περιμένεις να σου απαντήσει ο Μάνος στον ασταθή δίσκο.Το 'χει τάμα να μην απαντάει σε κανέναν,σε αυτό το τόπικ.
Μερικές φορές το κοινό αίσθημα που βιώνουν δύο συνταξιδιώτες στο ίδιο βαγόνι που τυχαίνει να καθήσουν δίπλα, δυο διαφορετικοί κόσμοι που τυχαία ακουμπούν ο ένας τον άλλον, είναι πολύ εντονότερος διάλογος από την θορυβώδη βαβούρα της αμεσότητας του λόγου. Αυτό δεν πρέπει να το υποτιμάμε
quote:
Νομίζω όμως ότι ξέρω τι δεν είσαι.
Και μου αρέσει πολύ.
Το εκτιμώ πολύ αυτό. Πάντως στο μικρόκοσμο του εσωτέρικα, που εγώ είμαι ο Ιταλος και συ ο Αμεινίας, είμαι πολύ χαρούμενος που είσαι και συ στο βαγόνι.
Καλό μας βράδυ...
Αλλά εδώ θέλω να σου πω περισσότερο για την μπάλα. Τον τρόπο δηλαδής, που παρουσιάζονται τα σχεδόν σφαιρικά ανθρώπινα πράγματα: η καρδιά και το μυαλό. Θα σου έλεγα και η ψυχή, αλλά αυτή δεν ξέρω πόσο σφαιρική είναι. Μάλλον που είναι, μάλλον που έχει και γωνίες. Κοφτερές.
Θα σου πω λοιπόν για τον Μπάστιαν. Είναι και παράταση, είναι κι άντρακλες οι αλλουνοί, πέφτουνε δύο και του κάνουν τάκλιν στο δεξί πόδι. Τον εβρίσκει ο ένας στον αστράγαλο, κι ο άλλος στη γάμπα, χαμηλά. Δεν το έχω ξαναδεί αυτό, ρε φίλε. Πως λέμε συγχρονισμένη κολύμβηση? Έ, το ίδιο σε συγχρονισμένη εκτέλεση. Πέφτει ο γίγαντας κάτω, σηκώνεται, ξεσκονίζεται και συνεχίζει. Τον πόλεμο. Σαλτάρουνε οι από ‘κει, και στην επόμενη φάση του κατεβάζουν μια γροθιά στο δεξί μάτι. Αίματα λέμε. Τον εβγάζουνε έξω, τον έχουνε έτοιμο για λιποθυμία κι αλλαγή, κι ο γίγαντας σηκώνεται, τραβάει δυο μπουκέτα στο ιατρικό επιτελείο και ξαναμπαίνει μέσα.
Τη φάση που παίχτηκε στις Θερμοπύλες, δεν την έχω δεί σε ζωντανό. Έχω δει τις Θερμοπύλες και το πεδίο εκ των υστέρων. Σε static replay, άνευ πρωταγωνιστών και φασαρίας. Τρεις μέρες μετά όμως, οίδα τους Σπαρτιάτες. Κατέβηκε ο Μπάστιαν από το αερόπλανο στο Μόναχο, κι έκανε αυτό που δεν θα, αλλά και δεν έκανε ποτέ στο Βερολίνο: έσκυψε και φίλησε το χώμα της Βαυαρίας. Της προσωπικής του Σπάρτης. Ως νικητής αυτός, αλλά οπωσδήποτε, τοις κείνων ρήμασι πειθόμενος. Ταν.
Δεν έχει καμμία διαφορά που σου μιλάω για μπάλα. Σημασία έχει να κερδίζει ο καλύτερος. Κι αν κάτι μου έμεινε από την όλη φάση, είναι ο Μπάστιαν. Οτι μπορεί κάποτε ο καλύτερος να κερδίζει και στην πράξη. Όχι μόνο ηθικά. Σακατεμένος, ματωμένος, όρθιος. Να γράφει στο αλάτι της γης. ΟΡΘΙΟΣ.
There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.
There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.
αλλά κάτι Σπαρτιάτικο το είχε όπως λέει κι ο Ντιεσέμης....
.
.
.
" Υπάρχει ο σωστός τρόπος, ο λάθος τρόπος, και ο ...δικός μου τρόπος! "
Μεγάλωσα.
Γενόμενος σε άστρο τόσο δα στον απέραντο χώρο, ομολογώ ότι πιέστηκα πολύ να με περικλείσω στα στενά όρια της μήτρας της μαμάς μου.
Φοβήθηκα.
Αλλωστε, ήταν όλα σκοτεινά, με εξαίρεση ένα αχνό κόκκινο και ίσως, ίσως λέω μωβ "φως" που μια άναβε μια έσβηνε, και θυμάμαι δυσκολευόμουν πολύ να "κοιτάξω" πίσω και πιο μακριά, εγώ που μέχρι πρότινος σαν μικρός πρίγκιπας κοιτούσα τόσο μακριά.
Ατίθασος από έμβρυο και μέχρι το τέλος της προ-εφηβικής αθωότητας,δυσκολευόμουν να κατανοήσω την παραδοξότητα του τουνού κόσμου.
Πάντα γύρευα την αιτία, έβαζα τη λογική και έπαιρνα το συναίσθημα.
Είναι αυτή η λαμπρότητα της απλότητας που με βασανίζει.
Η ζωή είναι 1+1=2,1+1+2.
Μερικές φορές βέβαια 1+1=1.
Κάπου εκεί αρχινούν τα μυστήρια και μπλέκονται οι θεοί και τα κάνουν πουτάνα.
Αλλες φορές 1+1=2 εις την νιοστή. Σε αυτό το ανώτερο επίπεδο φιλοσοφίας, η μη καπιταλιστική μου φύση με μπερδεύει πολύ.
Αλλά ας μην παρεκλίνουμε από το συναίσθημα.
Η ζωή είναι μια συναισθηματική πόρνη: Δίνεις συναίσθημα παίρνεις λογική, δίνεις λογική παίρνεις συναίσθημα. Ετσι προχωράει η κυρά ζωή.
Οι συνδίκτυοι άλλωστε σοφοί των φεισμπουκ και λοιπών ιστό-τοπων, που σαν ιστοί αράχνης παγιδεύουν τις στιγμές μας, το λένε ξεκάθαρα:
Τέσσερα πράγματα δεν γυρίζουν πίσω:
Οι μέρες που έζησες.
Οι πράξεις που έκανες.
Τα λόγια που είπες και
Οι ευκαιρίες που έχασες.
Τι μένει τελικά...το συναίσθημα.
Ποτέ δεν θα δεις το ίδιο ηλιοβασίλεμα, ποτέ δεν θα αγγίξεις το ίδιο χέρι, ποτέ δεν θα γραπωθείς στην ίδια αγκαλιά, με τον ίδιο τρόπο.
Αν όμως τα φέρεις στο νου, θα νιώσεις το ίδιο συναίσθημα. Ξανά.
Τελικά, αν υπάρχει κάτι που νίκησε τον πούστη το χρόνο, αυτό πρέπει να είναι το συναίσθημα. Κι αν ο Ανθρωπος είναι κάπου άπειρος και αθάνατος, τότε και ο ίδιος δεν θα είναι τίποτα άλλο από Αγνό και Καθαρό συναίσθημα.
Μην σε μπερδεύει το συν-. Το συν- προσδιορίζει την απήχηση της ύπαρξης. Χτυπάς τοίχο - πονάει χέρι - ο τοίχος ήταν συμπαγής και στέρεος και στην επέστρεψε.
Ετσι και συ δίνεις συναίσθημα - παίρνεις λογική, δίνεις λογική - παίρνεις συναίσθ...εεεππ, κάτι δεν πάει καλά εδώ.
Γιατί δεν δίνεις συναίσθημα - παίρνεις συναίσθημα; Ποια είναι η κυρία Λογική (τετράγωνο), και γιατί εμποδίζει το Συναίσθημα (κύκλος) ;Μήπως η λογική είναι εδώ για να γειώνει το συναίσθημα σε έναν γυάλινο κλοιό;
quote:
Φοβήθηκα.
Μήπως η λογική είναι εδώ για να τετραγωνίζει τον κύκλο;
Δίνεις συναίσθημα - παίρνεις συναίσθημα, πόσο όμορφο ακούγεται.
Τελικά, νομίζω βρήκα το λόγο της ανθρώπινης ύπαρξης: Να βρω το δρόμο ξανά για το αστέρι μου, να γίνω ξανά, Αγνό και Καθαρό συναίσθημα.
Εμείς οι άνθρωποι να ξαναγίνουμε Ανθρωπος.
Εγώ ο Ανθρωπος, να ξαναγίνω Άπειρος.
Εγώ ο Ανθρωπος, να ξαναγίνω Άγάπη.
Ελπίζω να μη σας κούρασα πολύ.
Και να μη χαλάω το πολύ ωραίο θέμα του DSM.
Καλό μας βράδυ.
Edited by - Italos on 17/07/2014 23:13:57
ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.
Μεγάλη κουβέντα είπεν ο άθρωπας. Στην εγράφω κι εδώ να την εδείς, αν κι έχει εφαρμογή και εις ετέραν, μην σε πω κι εταίραν, φάσις. Σε λέω για την περίπτωσις, που δεν τηνε ψαχούλεψες πεζοδρομιακώς, κι έρχεσαι στο αχαμπάριαστο, ως δημοδιδασκαλεύων κι έτσι.
Δεν θα σε πω τώρας για τα εύκολον, στυλ, μοι την θύρα, μοι θύρα, μυ θήρα και μη θύρα. Θα σε πω για τον αγεωμέτρητος. Ο αχαμπάριαστος δηλαδής. Ο γκάου. Ο μπήκα και τα συνουσιάζω όλα κατά το δοκούν. Του λωκούν. Να τα πούμε όλα, ρε παιδί μου. Δε λέω. Ο άθρωπας δηλαδή, δεν έλεε. Βάλτα κάτω, να τα αρμέξωμεν, να τα διηθήσωμεν, να τα διυλίσωμεν, να τους πιούμε το μεδούλι.
Των ποιώνε όμως? Άμα και την έβγαλες, την μόστραρες και την ανέμισες, μετά τί ακριβώς είναι που μένει? Και δε σου λέω για διαστάσεις, σχήματα κι αν φέρνει σε πεπόνι η μυρωδιά. Στο γεωμέτρητος, που είσαι? Τί έχεις πιάσει από διάστασις μεριά, από μέτρησις και αίσθησις? Ο άθρωπας μίλαγε για τετράγωνα της υποτεινούσης, ημίτονα, συνημίτονα, ευθείες και εξάεδρα?
Κι εδώ σε θέλω να φανείς ντελικανής: να ρωτήσεις για να μάθεις, ή να μάθεις για να ρωτήσεις?
Γάμησέτην τη ερώτηξις. Οι παλιοί είχαν τον χρόνο μπόλικο να ασχολούνται με μαλακίες.
Άσχετον. Το ιταλικό ποδόσφαιρο δεν το γουστάρω με τίποτις. Ίσως λίγο τον Τζοφ, τον Μαλντίνι και τον Πίρλο. Τους Ιταλούς όμως, τους πάω τρελά. Ειδικώς αυτούς που το '90 υποστηρίζαν Αργεντινή.
There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.
There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.