- Ζούμε ένα δράμα? - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
Εννοούμε το δράμα που σημαίνει πόνος, δυσφορία, ατυχία?
Εννοούμε το αρχαίο δράμα όπου - ανάμεσα στ' άλλα - σημαντικό ρόλο διαδραμάτιζε η εσωτερική πάλη που γινόταν στην καρδιά και το μυαλό του πρωταγωνιστή?
Εάν εννοούμε την πρώτη περίπτωση, τότε μπορούμε να εξετάσουμε την φύση των πραγμάτων που μας προκαλούν πόνο, αρνητικά συναισθήματα και τους λόγους που κινητοποιούν το συναίσθημα μας προς αυτήν την κατεύθυνση.
Ποιοί μπορεί να είναι οι βαθύτεροι λόγοι που βιώνουμε αυτές τις καταστάσεις?
Μήπως θα πρέπει να επανεξετάσουμε αυτά τα γεγονότα και να τα αντιμετωπίσουμε όχι ως πηγή πόνου για εμάς αλλά ως μια ευκαιρία για να διδαχθούμε και να συνεχίσουμε την πορεία μας.
Εάν εννοούμε την δεύτερη περίπτωση, μπορούμε να εξετάσουμε τι μας ωθεί σε αυτή την εσωτερική πάλι και γιατί αυτή συντελείται μέσα μας.
Στα πλαίσια του θεάτρου η εσωτερική πάλη συνήθως οδηγούσε σε μια "δραματική πράξη", μια πράξη μέσω της οποίας ξεδιπλωνόταν το μεγαλείο του πρωταγωνιστή κι ο ηρωισμός του.
Η συγκεκριμένη λέξη λοιπόν επιδέχεται διάφορες ερμηνείες οπότε θα ήταν χρήσιμο να αναφέρεις που θα ήθελες να εστιαστούμε.
Προσωπικά θα έβρισκα εξίσου ενδιαφέρουσες προς συζήτηση και τις δύο ερμηνείες. 
In anticipation of my resurrection...
Ποιοι φιλόσοφοι μίλησαν γι' αυτό και τι ακριβώς είπαν - μήπως ξέρεις;
Στο ρωτάω αυτό, γιατί εάν ξεκινήσουμε τη συζήτηση με αφετηρία τα λεγόμενα κάποιων αρχαίων στοχαστών, θα πρέπει να εξετάσουμε και το τι εννούσαν εκείνοι όταν τα είπαν και όχι μόνο το τι καταλαβαίνουμε εμείς από την - συχνά παραφρασμένη, αν μου επιτρέπεις - μεταφορά κάποιων φράσεών τους.
Έχει βεβαίως μεγάλη σημασία να καταθέσει ο καθένας την άποψή του για την αναπαράσταση της "ανθρώπινης ύπαρξης ως ένα δράμα που το βιώνουμε καθημερινά", αλλά εάν πρόκειται να το ερευνήσουμε και σε συνδιασμό με την αντίληψη που έχει ο άνθρωπος για την ύπαρξή του διαμέσου των αιώνων, όπως τουλάχιστον αποτυπώνεται αυτή από τις γραφές των αρχαίων στοχαστών, θα πρέπει να προσέξουμε πως θα ερμηνεύσουμε συγκεκριμένες δηλώσεις, συνυπολογίζοντας το στοχαστικό πλαίσιο μέσα στο οποίο διατυπώθηκαν.
Ψυχή μου,
Μην ονειρεύεσαι την αιωνιότητα,
αλλά εξάντλησε το χώρο του δυνατού!
quote:
Ορισμένοι φιλόσοφοι στην ιστορία,υποστήριξαν την άποψη οτι η ανθρώπινη ύπαρξη,είναι ένα δράμα που το βιώνουμε καθημερινα.Ποια είναι η αποψή σας για αυτο?
Αγαπητέ/ή MAX KEIDY
Ενδιαφέρουσα η τοποθέτηση των φιλοσόφων!
Κάθε ψυχή έρχεται στη γη για να πάρει τα μαθήματά της και για να εξελιχθεί! Ας την παρομοιάσουμε σαν ένα παιδί που πηγαίνει στο σχολείο. Ξέρεις κανένα παιδί που να πηγαίνει με χαρά στο σχολείο; Το παιδί θέλει να παίξει και να χαρεί και όχι να στρωθεί στο διάβασμα και στους περιορισμούς του σχολείου, έτσι δεν είναι;
Υπάρχουν παιδιά φιλότιμα και επιμελή που δέχονται τις ευθύνες αυτές και παιδιά ατίθασα και απείθαρχα που δεν συμβιβάζονται εύκολα με το σύστημα. Τα ατίθασα αυτά παιδιά, θα λέγαμε, ότι βιώνουν ένα "δράμα"!
Έτσι και οι ψυχές! Άλλες δέχονται τα μαθήματα που ήρθαν να λάβουν και άλλες όχι!
Εδώ που τα λέμε... τι καλά που ήταν εκεί ψηλά στον Ουρανό.. χωρίς έννοιες... και χωρίς μαθήματα!!!!
Φιλικά, http://starworld.myforumportal.com/
η karma
Το δράμα της ανθρώπινης ύπαρξης, το πρώτο γιατί, το ερώτημα του θανάτου, ο έρωτας και η αγάπη για την ζωή .
Όλα δοσμένα μέσα από την τραγωδία, την τραγωδία της ανθρώπινης ύπαρξης .
Βέβαια πρέπει και εσύ να γίνεις ποιο συγκεκριμένος για το τι εννοείς με τον όρο "δράμα" για να ξέρουμε προς τα που θα πάει ο διάλογος…
quote:
karma: Εδώ που τα λέμε... τι καλά που ήταν εκεί ψηλά στον Ουρανό.. χωρίς έννοιες... και χωρίς μαθήματα!!!!
Ναι, αφού η γη είναι “επίπεδη” ο Ουρανός είναι εκεί ψηλά…….
Και αφού ο Ουρανός είναι πάντα ψηλά η “επίπεδη” Γη είναι πάντα από κάτω…….
Καλησπέρα!!!
ΠΑΝΤΑ ΦΙΛΙΚΑ el.elyon.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!
Η τραγωδία αντιστοιχούσε στον κόσμο του πνεύματος, τον υπερβατικό, όπου οι Θεοί και η μοίρα έπλεκαν την ιστορία της τραγωδίας εν αγνοία του ανθρώπου που ήταν αδύνατο να συλλάβει το γενικό σχέδιο, εξ ου και η τραγική ειρωνία.
Στο Δράμα που αντιστοιχούσε στον κόσμο της ψυχής και των συναισθημάτων, όπου εδρεύει συνήθως η ανθρώπινη συνείδηση -ζούμε ένα δράμα- οι Θεοί παίζαν το ρόλο τους μεν, αλλά ήταν θέμα ανθρώπινης επιλογής. Γι΄αυτό υπήρχαν και πολλά διλληματα και συγκρούσεις εσωτερικές -Μηδεια πάθος-λογική-.
Η κωμωδία ανήκε στην καθημερινή ζωή στον υλικό κύκλο.
"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"
Η παράσταση
Καθισμένη στο σκοτάδι, ανυπόμονα περιμένει
να ανάψουν οι προβολείς...
Τα φώτα άναψαν, και ήταν φώτα σε χρώματα πολλά.
Από χίλιες μυστικές γωνίες φώτιζαν τη σκηνή
και έκαναν τα αντικείμενα να φαντάζουν μαγικά
στα μάτια της.
Η σιωπή και το σκοτάδι φαινόταν τώρα σαν ένα ψέμα:
Το έργο μόλις ξεκινούσε και όλα φάνταζαν υπέροχα.
Με μάτια διάπλατα ανοιχτά και καρδιά που χτύπαγε
τρελά παρακολουθούσε το υπέροχο θέαμα,
ένα συνονθύλευμα εικόνων, ήχων, κινήσεων.
Όλα ήταν τόσο μαγευτικά, τόσο μοναδικά και
καινούργια για αυτήν, τόσο κοντινά και ζωντανά,
που ένιωθε σαν να συμμετείχε στην παράσταση και
εκείνη η ίδια, σαν η παράσταση αυτή να μην ήταν
μόνο ένα εφήμερο θέαμα, μα η ίδια της η ύπαρξη.
Όσο το έργο προχωρούσε, όσο οι σκηνές και τα
επεισόδια διαδέχονταν το ένα το άλλο, ένιωθε
ταυτόχρονα ευτυχισμένη, αλλά και γεμάτη αγωνία,
για το τέλος του έργου, για την κορύφωση...
Τα φώτα της σκηνής, πολύχρωμα και δυνατά.
Η μουσική, σαγηνευτική και υπέροχη.
Τα σκηνικά, τόσο πραγματικά, τόσο ρεαλιστικά.
Οι ηθοποιοί, ένας προς έναν, έμοιαζαν σαν να
ενσάρκωναν κάθε της σκέψη, κάθε της συναίσθημα.
Τα φώτα της σκηνής, πολύχρωμα και δυνατά.
Η μουσική, σαγηνευτική και υπέροχη.
Το έργο πλησίαζε τώρα στην κορύφωσή του.
Ένιωθε την καρδιά της να χτυπά δυνατά, ένιωθε
το τέλος να έρχεται να τη λυτρώνει, να την
ανυψώνει, να τη μετουσιώνει...
Πόσο θα ήθελε εκείνη η παράσταση να μην τελειώσει ποτέ!
Πόσο αλήθεια φοβόταν το τέλος εκείνης της παράστασης!
Γιατί, αργά ή γρήγορα, κάθε παράσταση έχει ένα τέλος.
Δεν το θέλουμε, δεν το επιδιώκουμε, αλλά δε μπορούμε
και να ξεφύγουμε από αυτό. Ίσως η γνώση του τέλους,
η αγωνία ότι κάποτε θα χάσουμε κάτι που αγαπάμε
τόσο πολύ, να το κάνει αληθινά υπέροχο, να το
κάνει ιερό και πολύτιμο.
Για το λόγο αυτό, κάθε ιστορία έχει στο τέλος της
κάτι που φεύγει, κάτι που χάνεται...
Όχι, δεν είναι που αρνείται τη ζωή, τη χαρά, την ευτυχία,
είναι η ανάγκη της να αγγίξει την αιωνιότητα,
είναι η γνώση της ότι τα πάντα είναι εφήμερα και ρευστά.
Πώς να αγγίξεις την αιωνιότητα, όταν όλα κάποτε
φεύγουν και χάνονται στη λήθη, σαν σταγόνες βροχής,
που ρούφηξε το διψασμένο χώμα την επόμενη μέρα;
σαν τη λάμψη της πανσελήνου, που το χάραμα χάνεται
στον ορίζοντα μιας ασημένιας θάλασσας;
Καθώς σκεφτόταν όλα αυτά, χαμογέλασε ανέμελα,
η παράσταση ακόμη κρατούσε...
Παραδομένη στην ενδιαφέρουσα υπόθεση,
στα πάθη των ηθοποιών, στις δικές της συγκινήσεις,
ξεχάστηκε και ένιωσε ότι το θέαμα μπροστά της
ήταν κάτι αιώνιο, κάτι παντοτινό.
Σηκώθηκε, πλησίασε τη σκηνή,
έγινε η ίδια μέρος του έργου,
και χόρεψε, τραγούδησε, έζησε τα ίδια πάθη,
τις ίδιες συγκινήσεις, που πριν από λίγες στιγμές
παρακολουθούσε από πολύ κοντά...
Αργότερα, σηκώθηκε ψηλά, πολύ ψηλά,
πάνω από τα καθίσματα, πάνω από το θέατρο,
πάνω από το χρόνο και το χώρο.
Και είδε έργα πολλά να παίζονται σε διάφορα θέατρα...
Σε κάποια ένιωσε τον εαυτό της ως θεατή,
ή τον θυμήθηκε ως έναν ηθοποιό.
Αλλά τώρα, τα πάθη, οι συγκινήσεις, τα συναισθήματα
της φαίνονταν τόσο μακρινά, τόσο ακίνητα.
Άνοιξε τα μάτια της και βρέθηκε στο άπειρο.
Έκλεισε τα μάτια της και βρέθηκε και πάλι
καθισμένη μπροστά από τη σκηνή...
Τα φώτα της σκηνής, πολύχρωμα και δυνατά,
Η μουσική, σαγηνευτική και υπέροχη...
quote:
Ορισμένοι φιλόσοφοι στην ιστορία,υποστήριξαν την άποψη οτι η ανθρώπινη ύπαρξη,είναι ένα δράμα που το βιώνουμε καθημερινα.Ποια είναι η αποψή σας για αυτο?
Κατά την ταπεινή μου άποψη υποστηρίζω ότι η ανθρώπινη ύπαρξη άρα και η ανθρώπινη ζωή
Είναι ένα υποψήφιο δράμα που μπορεί όμως ποτέ να μην συμβεί αλλά και να συμβεί..
Επίσης μπορούμε να πούμε ότι η ανθρώπινη ύπαρξη είναι και μια υποψήφια κωμωδία μήπως η ισορροπία αυτών τον δυο είναι που καθορίζει το τη βιώνουμε τελικά.
<<Το χιούμορ μας σώζει από την πολυπλοκότητα της ζωής>>
Η ζωή μας αποκτά τους προσδιορισμούς που εμείς της δίνουμε και πολλές φορές την βιώνουμε με τον τρόπο που - υποσυνείδητα ίσως - θέλουμε να την βιώσουμε.
Αν για παράδειγμα τείνουμε να είμαστε απαισιόδοξοι και να πιστεύουμε ότι συνεχώς θα βιώνουμε αρνητικές καταστάσεις που θα μας δίνουν πόνο και θα μας πληγώνουν, τότε θα έλκουμε κι εμείς οι ίδιοι σε μεγάλο βαθμό τέτοια γεγονότα.
Από την άλλη, μπορούμε να βλέπουμε τα πράγματα ρεαλιστικά κι όσο πιο αντικειμενικά μπορούμε, αναζητώντας τις αιτίες των όσων συμβαίνουν και μας επηρεάζουν είτε βραχυπρόθεσμα είτε μακροπρόθεσμα.
Σίγουρα θα μας συμβούν και γεγονότα τα οποία θα μας γεμίζουν με θετικά συναισθήματα όπως και γεγονότα που θα μας γεμίζουν με αρνητικά συναισθήματα.
Σχεδόν μέσα από το κάθε βίωμα μας μπορούμε να διδαχθούμε κάτι για την υπόλοιπη ζωή μας και να πάρουμε ένα μάθημα για μελλοντικές παρόμοιες καταστάσεις που θα αντιμετωπίσουμε.
Οπότε το πιο βασικό κατά την δική μου γνώμη είναι ο τρόπος με τον οποίο θα δεχθούμε το οποιοδήποτε εξωτερικό ερέθισμα που συναντάμε, ο τρόπος με τον οποίο μπορούμε κι εμείς να επηρεάσουμε τα πράγματα και το μάθημα που θα λάβουμε τόσο για τον εαυτό μας όσο και για τον κόσμο ή τους ανθρώπους γύρω μας.
quote:
Είναι ΤΡΑΓΩΔΙΑ το να διάγεις μια ζωή,ξέροντας οτι καπου καραδοκεί το τέλος,χωρίς να ξέρεις το που.το πότε και το γιατί?
Οτιδήποτε γεννιέται κάποτε θα πεθάνει.
Γιατί όμως να επικεντρωνόμαστε πάρα πολύ στο τέλος και να χάνουμε το σήμερα?
Προσωπικά δεν θεωρώ το γεγονός ότι η ζωή μας είναι μια τραγωδία επειδή κάπου "καραδοκεί" το τέλος μας.
Αντιθέτως, είναι μια θαυμάσια ευκαιρία να μπορέσουμε να δημιουργήσουμε όσο αυτή διαρκέσει και να ωθήσουμε τους συνανθρώπους μας στο να ανακαλύψουν τους τρόπους να δημιουργήσουν ό,τι καλύτερο μπορούν κι εκείνοι.
In anticipation of my resurrection...
quote:
Ορισμένοι φιλόσοφοι στην ιστορία,υποστήριξαν την άποψη οτι η ανθρώπινη ύπαρξη,είναι ένα δράμα που το βιώνουμε καθημερινα.Ποια είναι η αποψή σας για αυτο?
Η δική σου προσωπική ύπαρξη φίλε MAX KEIDY ΤΙ είναι ;;;
ΣΥΜΦΩΝΕΙΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥΣ , ΠΟΥ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΑΝ ΟΤΙ Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΥΠΑΡΞΗ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΔΡΑΜΑ ;;;
Προσωπικά είμαι ο ΤΙΠΟΤΑΣ και είμαι 5 εκατομύρια ετών .
Σε αυτό το χρονικό διάστημα γνώρισα (όρισα ως γνώση ), ότι η ανθρώπινη ύπαρξη είναι μία εξέλιξη που δεν έχει αρχή και τέλος .
Η ΑΡΧΗ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ , ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΙΩΝΙΟ ΟΝ .
Παρόλα αυτά , βίωσα στην προσωπική μου ζωή μοναδικές ανεπανάλειπτες στιγμές .
ΒΙΩΣΑ ΤΗΝ ΧΑΡΑ & ΤΗΝ ΛΥΠΗ , ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ (κάθε αγάπη και μία καινούργια ζωή )ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΜΟΥ ΥΠΑΡΞΗΣ .
όρισα τι ειναι καλό και τι κακό , με την πείρα της καθημερινής προσπάθειας μου για να αποκτήσω μία αντικειμενική αντίληψη ,της προσωπικής μου ύπαρξης .
βιώνω ακόμηκαθημερινά , μοναδικές ανεπανάληπτες στιγμές .
ΛΟΙΠΟΝ ΦΙΛΕ ΜΟΥ ?
Εσύ συμφωνείς , η διαφωνείς με τους φιλόσοφους και την άποψή τους , για την ανθρωπότητα ;;;
quote:
MAX KEIDY - Είναι ΤΡΑΓΩΔΙΑ το να διάγεις μια ζωή,ξέροντας οτι καπου καραδοκεί το τέλος,χωρίς να ξέρεις το που.το πότε και το γιατί?Ακόμα,γεννιόμαστε,μεγαλώνουμε,μοιραία χάνουμε τα πρόσωπα που αγαπάμε και πονάμε βαθειά.Θα μπορούσα να αναφέρω και άλλα παραδείγματα αλλά θα έγραφα για ώρες,κάτι το οποίο θα μας κούραζε όλους.
Φίλε μου η τραγωδία είναι ένα κομμάτι της σάτιρας .
Η ζωή δεν έχει μόνο λύπες, αλλά και χαρές, δεν έχει μόνο δράμα, αλλά και γέλιο .
Μέσα από τις χαρές και τις λύπες μαθαίνεις να εξελίσσεσαι με την εμπειρία της ζωής, συγκεντρώνοντας τα βιώματα αλλά και την γνώση που έχεις λάβει .
Μαθαίνεις να κοιτάς πίσω, για να προχωράς μπροστά .
Βλέπεις φίλε μου πραγματική τραγωδία είναι όταν ο άνθρωπος παλεύει συνεχεία με μια άρνηση πως ότι έχει αρχή, έχει και τέλος, αντί να συνειδητοποιήσει πως ανάμεσα στη αρχή και στο τέλος υπάρχει κάτι πολύ σπουδαίο, η ομορφιά του ταξιδιού, η γνώση της ζωής, με όλα τα καλά της αλλά και τα άσχημα …
Όταν λέω υλικά δεν εννοώ μόνο αντικείμενα. Η ύλη είναι φθαρτή είτε σαν ανθρώπινο ον, είτε σαν οποιοδήποτε αντικείμενο.
Ο θάνατος είναι μέρος της ζωής και αν είχαμε την σοφία να τον δεχθούμε με φυσικότητα θα μετριαζόταν ο πόνος.
Όπως είπε και ο Βούδας η γέννηση του πόνου στον άνθρωπο έχει πολύ συγκεκριμένες αιτίες, και η εξάλειψή του είναι δυνατή.
1) Η δυστυχία και ο πόνος βρίσκεται παντού και μας συντροφεύουν από την γέννηση μας καθώς και σε όλη την διάρκεια της ζωής μας.
2) Η δυστυχία και ο πόνος έχουν μια συγκεκριμένη αιτία: την εγωιστική επιθυμία. Δηλαδή, ο άνθρωπος πιστεύει ως πραγματικά εκείνα που είναι ψεύτικα και αγωνίζεται να κρατήσει πράγματα που είναι προορισμένα να χαθούν λόγω της φθαρτής τους υπόστασης.
3) Αφορά την εξάλειψη της δυστυχίας και του πόνου που προέρχεται όταν ο άνθρωπος παύει να προσκολλάται στον απατηλό κόσμο (Σαμσάρα) και διοχετεύει τις ενέργειες του προς την αλήθεια.
4) Εδώ αναφέρεται η Ατραπός που οδηγεί στην εξάλειψη της δυστυχίας και του πόνου και ονομάζεται Ευγενή Οκταπλή Ατραπός
"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"
Ταξίδι στο άγνωστο