- "'Αθέλητες Θραύσεις (εκρήξεις) κρυστάλλων και Ανεξήγητες Σωτηρίες απο Θάνατο" - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

Βασικά τα γεγονότα αυτά διακρίνονται σε δύο κατηγορίες:

1) περιστατικά αθέλητης θραύσης (έκρηξης) κρυστάλλων και
2) περιστατικά προσωπικού ατυχήματος που δεν ζεις ούτε μια στο εκατομμύριο και παρ’ όλα αυτά επέζησα. – και μάλιστα δεκάδες φορές – ενώ στατιστικά «δεν θάπρεπε».
(Το ερωτηματικό φυσικά είναι «τι είναι αυτό που επηρέασε τις καταστάσεις έτσι ώστε να επιζήσω»?)

Πρώτο περιστατικό «θραύσης», στα 18 μου. Δούλευα σερβιτόρος, έπλενα ποτήρια και ξαφνικά ένα ποτήρι που μόλις είχα ακουμπήσει στον πάγκο γεμάτο σαπουνάδες «εκρήγνυται».

Δεύτερο περιστατικό «θραύσης» ήταν στα 19 μου. Βρισκόμουν σε κάποιο νησί με τη φίλη μου. Καταμεσίς σε μια καφετέρια τίγκα στον κόσμο. Κάπου στις 3 ώρες καθόμασταν εκεί και πίναμε μπίρες. Το ποτήρι μου ήταν το ίδιο επι 3ώρες (για να μην πούν κάποιοι ότι μόλις είχε βγεί απο κατάψυξη ή θερμό πλυντήριο- διαφορές θερμοκρασίας και τα ρέστα). Ξαφνικά, το σηκώνω για να πιω και «εκρήγνυται» μπροστά στο πρόσωπό μου γεμίζοντας τα πάντα γύρω μου (και εμένα κυριως) γυαλιά και μπίρα. Εγώ, η φίλη μου, ο κόσμος γύρω έχουμε μείνει όλοι έκπληκτοι. Κάνω να σκουπίσω με αμηχανία το πρόσωπό μου και βλέπω την φίλη μου να ασπρίζει απο το σοκ. Το πρόσωπό μου ήταν γεμάτο «ψιλά γιαλάκια» που το χάραξαν γεμίζοντάς το με αίμα. Οι πάντες φυσικά μας κοίταγαν αποσβολωμένοι. Ήταν απο αυτά τα περιστατικά που δεν χωράει ανθρώπου νους. (σκέφτεσαι γελοία, του στυλ, ποιο κωλ……δο σημάδεψε το ποτήρι μου με αεροβόλο?)

Ενα χρόνο αργότερα (20 χρονών), βρισκόμουν με παρέα καμιά δεκαριά συμφοιτητές μου μέσα σε μια καφετέρια. Έλληνες γαρ, Σεπτέμβρης δε, έχουμε πάρει όλοι φραπέδες που κοίτονται επάνω στο χαμηλό τραπεζάκι ανάμεσά μας. Ξαφνικά, ένα απο τα ποτήρια «εκρήγνυται» (και πάλι) γεμίζοντάς μας γιαλιά και καφέδες. Έχουμε μείνει όλοι άφωνοι. Μαζί και οι σερβιτόρες και ο μαγαζάτορας που χτυπιέται ότι τριάντα χρόνια μαγαζί δεν έχει δει ποτέ κάτι τέτοιο. Δεν προλαβαίνουμε να συνέλθουμε απο το σοκ και μετά απο λίγα λεπτά ένα αυτοκίνητο πέφτει επάνω στην τζαμαρία και σταματάει επάνω στην κολόνα πίσω απο έναν της παρέας. Κανένας δεν χτύπησε ευτυχώς. Ούτε η παρέα , ούτε η οδηγός με το παιδί της στο αυτοκίνητο.

Τέσσερα πέντε χρόνια μετά, εργάζομαι νυχτερινός ρεσεψιονιστ σε ξενοδοχείο των Αθηνών. Είμαι μόνος στη ρεσεψιόν, κατά τις τρεις το πρωί και ασχολούμαι με την γραφική ρουτίνα όταν ακούω έναν «εκκωφαντικό κρότο έκρηξης» και διαπιστώνω έκπληκτος ότι η δίφυλλη πόρτα απο χονδρό τζάμι ασφαλείας της κεντρικής εισόδου είχε γίνει «θρύψαλλα». Χιλιάδες ψιλά κομμάτια σκορπισμένα παντού μέσα στον προθάλαμο του ξενοδοχείου. Η πόρτα ήταν κάπου 5 μέτρα απόσταση απο εμένα και ευτυχώς δεν ήμουν ακριβώς απέναντι αλλά στο πλάι.

Τα επόμενα χρόνια ακολούθησαν μερικά ποτήρια ακόμη καθώς και ένα πολύ χονδρό, γυάλινο βαζάκι απο αυτά που βλέπεις και λες το πετάς κάτω στο πάτωμα και δεν σπάει με τίποτα. Όλα με έκρηξη, όλα σε θραύσματα.

(Όσες φορές προσπάθησα να «πετύχω» θραύση γυαλιού εσκεμμένα, απέτυχα οικτρά).

Έχω μιλήσει με Φυσικούς, Μηχανικούς και Χημικούς , μεταξύ των οποίων και ένας με Master Θερμοδυναμικής στην Αγγλία. Τους έδειξα θραύσματα. Κανείς δεν μπόρεσε να δώσει «επίσημη, επιστημονική, εργαστηριακά αποδείξιμη εξήγηση».

Η δεύτερη σειρά γεγονότων έχει να κάνει με «εν δυνάμει θανατηφόρα ατυχήματα».

Πρώτο όλων, στα 7 μου χρόνια. Ήμουνα ένα πάρα πολύ δύσκολο παιδί. Υπερκινητικό, όλο ενέργεια και αταξίες. Και «τρομερά περίεργο». Θα πείραζα οτιδήποτε μου κινούσε την προσοχή.
Κάποια στιγμή στα 7 μου, μαζί με ένα άλλο εξίσου ζωηρό μεγαλύτερο παιδί βρίσκουμε σε ένα θάμνο στο χωριό μου (εν καιρώ καλοκαιρινών διακοπών) έναν «όλμο» - κατάλοιπο του πολέμου. Κι άλλοι είχαν βρει χειροβομβίδες, ήταν γνωστή κατάσταση (όχι σε μένα) και φυσικά κόσμος (παιδιά κυρίως) είχε σκοτωθεί. Κάτι μας σταμάτησε από το να τον περιεργαστούμε. (αφύσικο για μένα- αυτό είναι το παράξενο) Φύγαμε επι τόπου και ο μεγαλύτερος ειδοποίησε και τον μάζεψαν.

Επόμενο περιστατικό στα 21. Φοιτητής. Βράδυ πέφτω να κοιμηθώ (όχι πιωμένος). Κατά λάθος το μαξιλάρι πέφτει επάνω σε ένα φωτάκι από αυτά που μπαίνουν στην πρίζα. Το μαξιλάρι παίρνει (βουβή, εσωτερική) φωτιά και το δωμάτιο πλημμυρίζει στον καπνό. Ξυπνάω ξαφνικά και νοιώθω το σπίτι (κλειστά όλα τα παράθυρα, χειμώνας γαρ) πνιγμένο στον καπνό. Τόσο που δεν μπορούσα να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά από το τσούξιμο. Με τόσο καπνό κανονικά θα έπρεπε να έχω πέσει σε νάρκη από το μονοξείδιο εάν δεν απατώμαι. Προφανώς ήμουν ένα στάδιο πριν γιατί την έκανα την γκάφα. Αντί να σηκωθώ και να κινηθώ ταχύτατα, απλά γύρισα το μαξιλάρι από την άλλη μεριά (λες και θα έσβηνε) και γύρισα πλευρό να συνεχίσω τον ύπνο μου. Μετά από λίγο, κάτι με ξύπνησε και πάλι. Και πλέον μπήκα σε εγρήγορση. Συνειδητοποίησα τι συμβαίνει και έκανα τα δέοντα (το μαξιλάρι στην μπανιέρα, άνοιγμα το νερό, άνοιγμα τα παράθυρα και τις πόρτες και εγώ στη βεράντα να πάρω καθαρό αέρα). Κανονικά, δεν δικαιολογείται ξύπνημα σε τέτοιες συνθήκες. Πόσο μάλλον δεύτερο ξύπνημα.

Μετά από δύο χρόνια, με ένα φίλο οδηγό στη μηχανή του, σε επικίνδυνη στροφή, μας έδιωξε έξω και καρφωθήκαμε σε ένα εικόνισμα, στην κορυφή μιας γέφυρας. Από κάτω χάος 15 μέτρων. Ο φίλος μου έπαθε ελάχιστα επιπόλαια χτυπήματα (ενώ έφαγε κατάστηθα το μεταλλικό εικόνισμα), εγώ ούτε γρατζουνιά. Τελευταία φορά που είδα το κοντερ, δευτερόλεπτα πριν χτυπήσουμε, έδειχνε 80 χλμ/ώρα.

Δυο χρόνια μετά, καλοκαίρι του ‘93, ανοίχτηκα μόνος μου για surfing. Θυμάμαι χαρακτηριστικά τη σκηνή. Ανοίχτηκα με τόσο λίγο αεράκι που μου έσπασε τα νεύρα. Αναγκαζόμουν να κωπηλατώ στον αέρα με το πανί για να κινείται η σανίδα έστω και λίγο. Έλπιζα ότι πιο μέσα θα έπιανε αέρα. Αφού ανοίχτηκα καμια τρακοσαριά μέτρα στη θάλασσα, κουράστηκα από την άπνοια, εξοργίστηκα και θυμάμαι την γελοία εκτόνωσή μου. Άρχισα να φωνάζω καταμεσίς στον κόλπο: «Γαμώ τον Ποσειδώνα σου και τον Αίολο μέσα, τι με παιδεύετε έτσι?». (φανατικός Αρχαιολάτρης εκείνη την περίοδο).
Αμέσως, ξεκίνησε αέρας πολλών μποφόρ. Ταυτόχρονα το ρεύμα σε εκείνη την περιοχή είναι επικίνδυνο και με έβγαζε στα ανοιχτά. Το πανί μου δυστυχώς ήταν εξάμετρο με μεγάλο εμβαδό, αποτελεσματικό μόνο σε χαμηλούς ανέμους άχρηστο σε ισχυρό άνεμο. Με τόσο δυνατό άνεμο, ήταν αδύνατο να το σηκώσω και να το κρατήσω ψηλά. Μετά από κάμποση άνιση μάχη, εξαντλήθηκα και σωριάστηκα ανήμπορος στη σανίδα. Πλέον, απλώς έβλεπα την ακτή να απομακρύνεται. Με πήγαινε σταθερά για τα ανοιχτά. Η γκριζάδα απλώνονταν ταχύτατα στην ατμόσφαιρα, η ορατότητα μειώνονταν. Κανείς δεν υπήρχε στην ακτή να ξέρει και να με περιμένει για να ειδοποιήσει.(είχα κάνει το μέγιστο λάθος να ξεκινήσω μόνος). Ευτυχώς, κάποιος ψαράς παρατηρητικός, πρόσεξε ότι το πανί μου «δεν ξανασηκώθηκε» για πολλή ώρα και «υποψιάστηκε» ότι κάτι κακό συνέβη. Ούτε καν με έβλεπε πλέον από τα κύματα. Αλλά ακαριαία έβαλε πλώρη προς την τελευταία μου θέση και πλησιάζοντας με είδε και με «διέσωσε».

Άλλη περίπτωση: εργαζόμουν στην οικοδομή με τον πατέρα μου. Ώρα 8 το πρωί. Φορτώνουμε το φορτηγάκι ξύλα οικοδομής. Εγώ στέκομαι επάνω στα ξύλα και τα δίνω στον πατέρα μου που τα βάζει στην καρότσα. Ξαφνικά, ακούω τη φωνή του πατέρα μου: «Φίδι, πήδα». Ακαριαία έχω πηδήξει στον αέρα και πίσω μου ακούω έναν κρότο. Αφού βρέθηκα πιο πέρα, γυρνάω και βλέπω ότι ο πατέρας μου με ένα ξύλο το έχει σκοτώσει. Ήταν μια οχιά που κοιμόταν μέσα στα ξύλα, ακριβώς από κάτω μου, στο σημείο που πατούσα πιο πριν. Φυσιολογικά, κανένα ζώο πλην της γάτας δεν είναι πιο γρήγορο από το φίδι. Κανείς δεν προλαβαίνει να πηδήξει ταχύτερα από το τίναγμα του φιδιού. Κι εγώ δεν κάνω εξαίρεση. Πως σώθηκα λοιπόν?
Άλλο ένα παρόμοιο περιστατικό με φίδι. Έτρεχα σε εξοχικό δρόμο κι έξαφνα σταματάω παγωμένος. Κάτι είχα δει. Γυρνάω και βλέπω ένα φίδι τεντωμένο στην άκρη του δρόμου δυο μέτρα πίσω μου. Το πόδι μου είχε πατήσει μπροστά στη μύτη του ακριβώς. Θεωρητικά θα έπρεπε να με έχει «δαγκώσει». Δεν το έκανε. Παίρνω μια πολύ ογκώδη πέτρα , (σχεδόν βραχάκι) και από ενάμισυ μέτρο απόσταση του την πετάω για να το σκοτώσω. Εκτός του ότι είμαι πολύ καλός στο σημάδι με πέτρα, η απόσταση και ο όγκος της πέτρας δεν δικαιολογούσε «αστοχία». Κι όμως αστόχησα. Τότε το φίδι γύρισε «αργά» και έφυγε.
Επίσης, ατέλειωτα επικίνδυνα περιστατικά με μηχανές και αυτοκίνητα (κυρίως με άλλους οδηγούς, αλλά έκανα κι εγώ τις σοβαρές μου γκάφες). Περιστατικά, που η στατιστική δείχνει «βέβαιο θάνατο» ως αποτέλεσμα και όχι «σωτηρία».

Και ο κατάλογος θα μπορούσε να συνεχιστεί ακόμη, αλλά δεν έχει νόημα. Τις εφτά ψυχές της Γάτας τις έχω ξεπεράσει προ πολλού.

Για να συμπληρωθεί η εικόνα θα πρέπει να αναφέρω και το σχετικό background.

Η αίσθησή μου λοιπόν ήταν πάντα - κι εννοώ απο παιδί όσο θυμάμαι τον εαυτό μου - ότι βρίσκομαι σε άλλον κόσμο απ'ότι θα ήθελα να είμαι. Ότι ζω και μεγαλώνω σε άλλη κοινωνία που «δεν είναι η δική μου». Θα προτιμούσα ας πούμε το Άβαλον (για να το κάνω γλαφυρό-κοινή αίσθηση φαντάζομαι για πολλούς)
Πχ για όλη την εφηβεία μου θα ήθελα να ήμουν μοναχός στο Μοναστήρι των Σαολίν-που τρόπος να γίνει όμως.
Ήμουν 4 χρονών κι ένοιωθα ότι ήμουν ένας ενήλικος φυλακισμένος σε σώμα μωρού. Ένοιωθα ότι χρειαζόμουν "διαφορετικό περιβάλλον" απο αυτό το κλασσικό που επιβάλλουν σε όλα τα παιδιά (πχ σχολείο). Και αντέδρασα. Όπως κάθε "οργισμένος έφηβος". Καμια σχέση με μεταφυσικές τελετές. Μετατράπηκα όμως σε ένα "οργισμένο, αντιδραστικό, βίαιο" , κανάλι.
Θυμάμαι - αόριστα δυστυχώς - ότι μάλλον κι άλλες φορές αντέδρασα όπως τότε στη θάλασσα με την καταιγίδα. Δηλ. οργισμένη αντίδραση κατά Θεών και Δαιμόνων που με είχαν καταδικάσει στα "υλικά πεδία" ενώ "ένοιωθα" ότι ή «κάπου αλλού» θα έπρεπε να βρίσκομαι ή "κάτι" άλλο να κάνω "εδώ που βρίσκομαι" αντί για τις "πεζές ανοησίες της καθημερινότητας".
Μα πάνω απ' όλα "χρειαζόμουν" την έμπρακτη παρουσία του Υπερφυσικού στη ζωή μου. Αυτό όμως ήταν αίσθηση. Όχι τελετές. Ίσως όμως «αυθόρμητες διαμαρτυρίες προς το Υπερφυσικό – έτσι αόριστα». (Θυμάμαι, πολλές φορές να συνέβη κάτι τέτοιο είτε στην κορυφή βράχων και βουνών, είτε δίπλα σε φουρτουνιασμένη θάλασσα, προσπαθώντας να διαβάσω το Ταό προφυλαγμένος όπως όπως με ομπρέλα από την βροχή).
15 χρονών θυμάμαι αγόρασα την Σολομωνική. Διάβασα παραζαλισμένος πολλά ακαταλαβίστικα κομμάτια της, πήρα μια θολή ιδέα. Δεν θυμάμαι να πειραματίστηκα με τίποτα. (πολύ πιθανό όμως όλο και κάτι να έκανα) .Το μόνο που μου έχει μείνει στη μνήμη είναι τα 77 (θυμάμαι καλά?) ονόματα του Θεού. Και πάλι δεν ξέρω γιατί, αλλά μου έχουν καρφωθεί δύο ονόματα στη μνήμη: Αδωνάι και Σαββαώθ.
Ξαφνικα, δύο χρόνια μετά ένας φίλος (ομοανησυχούντας) μεγαλύτερος, μου πρότεινε να ανταλλάξουμε τα βιβλία. Έτσι έφυγε από τα χέρια μου η Σολωμονική και βρέθηκα με ένα βιβλίο περί εξασκησης της Αυτοσυγκέντρωσης και «λοιπών ιδιοτήτων» διαλογισμού.
Η μεγαλύτερη (οριακή) "έκρηξη" ήταν πρόσφατα. Προ λίγων μηνών. Σε συνθήκες άκρατου θυμού - πάλι για τον ίδιο λόγο (μή αποκάλυψη του Μονοπατιού, των Οδηγών και των Διδασκάλων) άρχισα να ωρύομαι – μέρα μεσημέρι μέσα σε ένα δάσος και δίπλα σε μια εκκλησία - με τα εξής λόγια : "επιτέλους αποκαλύψου. Ας έρθει ένας απο τους δύο κι οποιος θέλει ας είναι. Είτε Θεός, είτε Δαίμονας. Αλλά σταματήστε επιτέλους να παίζετε μαζί μου. Όποιος έρθει από τους δύο πρώτος θα τον ακολουθήσω".
Εκείνη τη στιγμή – ακαριαία, που συνήθως δεν με πλησιάζει εύκολα άνθρωπος όταν θυμώνω και κυρίως σχεδόν ΠΟΤΕ δεν με πλησιάζουν προσυλητιστές - με πλησίασε ένας προσηλυτιστής μιας συγκεκριμένης Χριστιανικής Αίρεσης που αντιπαθώ σφόδρα και τον έδιωξα με την φράση «άσε μας ρε φίλε κι εσύ». (Τον έδιωξα μετά βδελυγμίας γιατί ήταν από την συγκεκριμένη αίρεση που δεν έχω σε καμία υπόληψη). Εξαγριώθηκα ακόμη περισσότερο με το «μεσοβέζικο» παιγνίδι τους – όπως το θεώρησα.
Εγώ ήθελα μια ξεκάθαρη στάση πλέον. Όχι Χρησμούς.
Φυσικά, αναρωτήθηκα κατόπιν αφου ηρέμησα τι να σήμαινε αυτό?
Και αν παρά την αντιπάθειά μου, είναι όντως «θεικός χώρος» και αυτή η αίρεση και την κρίνω άδικα? Τότε διέπραξα «μέγα σφάλμα».
Και αν έχει δίκαιο η «αίσθησή» μου περί «Κακής Φύσης» αυτού του αντιπαθητικού «θρησκευτικου χώρου»? Τότε σωστά έπραξα και τον έδιωξα.
Τελικά η αλήθεια που είναι? Σε ποια από τις δύο σκέψεις?
Με την στάση μου να τον διώξω, ποιο Μονοπάτι πήρα? Αριστερό? Δεξί? Έμεινα στάσιμος?
Από εκείνη τη στιγμή αποφάσισα να τα παίξω όλα για όλα. Να σταματήσω τη διακριτικότητα. Την απολύτως μοναχική συντηρητική πορεία. Αποφάσισα να «εκτεθώ» και να επικοινωνήσω με τις Μεταφυσικές Ομάδες ανταλλάσσοντας εμπειρίες και ιδέες. Ρισκάροντας φυσικά να χάσω μέρος της αξιοπρέπειάς μου ακούγοντας δυστυχώς και ανοησίες, σαρκασμούς και ειρωνίες μαζί με τις σοβαρές απόψεις. Επέλεξα να αδιαφορήσω για τα πρώτα και να ακούσω προσεκτικά τα δεύτερα.
Διότι είναι λίγο να πω θέμα «ζωής και θανάτου». Εχω δει το «Θάνατο» δεκάδες φορές. Και άλλες τόσες ο Χάρος έφυγε.
Το ερώτημα είναι : «Γιατί»?
Και το «θρυμμάτισμα κρυστάλλων»? Προέρχεται από εμένα? Ας πούμε με μια απλή εξέταση «βιοενέργειας» θα έληγε το θέμα?
Ή δεν προέρχεται από εμένα και είναι «κάτι πολύ βαρύτερο», άρα απαιτείται «πολύ ισχυρότερος Μηχανισμός για να εξετάσει την περίπτωση και να το χειριστεί»?

Όσον αφορά το «Θετικό αποκούμπι» που πρέπει να έχω για να «ισορροπώ» την κατάσταση , οφείλω να πω τα εξής: Νοιώθω την ιερότητα σε κάθε Ναό και τελετή. Πιστεύω ότι κάθε θρησκεία έχει την ιερότητά της. Πιστεύω στο «Αρχέτυπο» του Χριστού. Φοράω τον «καθαγιασμένο βαπτιστικό μου Σταυρό». Προσεύχομαι καθημερινά επικαλούμενος την Φώτισή του και την Καθοδήγησή του. Πιστεύω στο σύμβολο του Σταυρού. Επικαλούμαι την Αγία Τριάδα με πίστη στη Δύναμή της.

Και φυσικά, καταλήγουμε στην περίπτωση «Διττής Φύσης». Να υποθέσω ότι είμαι σε ένα «Μεταίχμιο»? Το Σύνδρομο του Ηρακλέους? Με το ένα πόδι στο Αριστερό και το άλλο στο Δεξί Μονοπάτι? Τι απ’ όλα αυτά?
Ή μήπως κάτι άλλο? Και ποιο είναι αυτό το άλλο?

Εάν κάποιος κρίνει ότι εξοργίζεται από κάτι από τα παραπάνω και νοιώσει την ανάγκη να «εξυβρίσει» ή να «σαρκάσει» ή να «ειρωνευτεί» τον παρακαλώ να σιωπήσει και να αγνοήσει την έκκλησή μου. Απλώς θα επιδεινώσει πράγματα ήδη δυσάρεστα.

Περαν τουτου το κειμενο σου μου θυμησε την μοναδικη και ασβεστη αναμνηση μου απο την βρεφικη ηλικια , οτι βαριομουν απιστευτα ακινητοποιημενος στο κρεβατι , στο "παρκο" και γενικα ειχα την αισθηση οτι το περιβαλλον μου ηταν ιδιαιτερα πληκτικο !!

quote:

---

περιστατικά αθέλητης θραύσης (έκρηξης) κρυστάλλων

---

Edited by - A. Kircher on 04/10/2006 03:47:46

quote:

---

quote:

---

περιστατικά αθέλητης θραύσης (έκρηξης) κρυστάλλων

---

Αυτό μου έχει συμβεί και εμένα μία φορά στη ζωή μου παρουσία δύο μαρτύρων.

Μάλιστα τόσο εγώ όσο και οι άλλοι δύο "αισθάνθηκαν" πως η αιτία ήμουν εγώ.
Πριν το περιστατικό ένοιωθα μια τρομερή εσωτερική ένταση η οποία δεν είχε τίποτα να κάνει με την παρουσία ή την προσωπικότητα των άλλων δύο.

Μόλις συνέβη το σπάσιμο (οι γυάλινες σφαίρες που κάλυπταν τις λάμπες του πολυελαίου που κρεμόταν από το ταβάνι έγιναν κομμάτια) ένοιωσα μια τρομερή ηρεμία και καθόλου μα καθόλου φόβο παρόλο που πολλά από τα γυαλιά έπεσαν πάνω μου.

Infinitum Finitum Producit

Edited by - A. Kircher on 04/10/2006 03:47:46

---

ΤΩΡΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΣΟΥ ΤΥΧΗ, ΣΕ ΚΑΠΟΙΑ ΑΤΟΜΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ, ΑΛΛΑ ΔΥΣΚΟΛΑ ΘΑ ΒΡΕΙΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΓΙΑΤΙ...

quote:

---

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΘΡΑΥΣΗ ΤΩΝ ΓΙΑΛΙΚΩΝ, ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΣΥΝΔΕΘΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΑΤΟΜΩΝ ΣΤΑ ΟΠΟΙΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ. ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗΣ ΕΝΤΑΣΗΣ (ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΑ,ΑΙΣΘΗΜΑ ΑΔΙΚΙΑΣ, ΣΥΝΗΘΕΣΤΕΡΑ ΜΕΓΑΛΟΥ ΘΥΜΟΥ) ΕΧΕΙ ΠΑΡΑΤΗΡΗΘΕΙ ΟΤΙ ΣΠΑΝΕ ΠΡΑΓΜΑΤΑ,Η ΜΕΤΑΚΙΝΟΥΝΤΑΙ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΦΑΝΗ ΑΙΤΙΑ,ΑΝΑΒΟΣΒΗΝΟΥΝ ΗΛΕΚΤΡΙΚΕΣ ΣΥΣΚΕΥΕΣ, ΣΠΑΝΙΟΤΕΡΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΑΝΑΦΛΕΞΗΣ ΚΤΛ...
ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΕ ΜΙΚΡΑ ΠΑΙΔΙΑ, Η ΣΕ ΕΦΗΒΟΥΣ, ΚΑΙ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ. ΟΙ ΕΡΕΥΝΗΤΕΣ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΕΞΗΓΗΣΟΥΝ ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΠΟΛΤΕΡΓΚΑΪΣΤ (ΑΝ ΤΟ ΓΡΑΦΩ ΣΩΣΤΑ), ΑΝ ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΛΗΞΕΙ ΣΕ ΑΣΦΑΛΗ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ,ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΔΩΣΕΙ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΤΙΚΗ ΕΞΗΓΗΣΗ.

ΤΩΡΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΣΟΥ ΤΥΧΗ, ΣΕ ΚΑΠΟΙΑ ΑΤΟΜΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ, ΑΛΛΑ ΔΥΣΚΟΛΑ ΘΑ ΒΡΕΙΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΓΙΑΤΙ...

ΜΗΠΩΣ ΚΟΥΒΑΛΑΣ ΠΑΝΩ ΣΟΥ ΚΑΝΕΝΑ ΚΟΚΚΑΛΑΚΙ ΝΥΧΤΕΡΙΔΑΣ???

---

www.actionnemesis.com

πιεζοηλεκτρικό φαινόμενο:(μηχανική ενέργεια σε έναν κρύσταλλο
μετατρέπεται σε ηλεκτρική και αντίστροφα).

Λογικά εάν εφαρμόσεις ικανή διάφορα δυναμικού σε ένα κρύσταλλο μπορείς να τον καταστρέψεις.

Οι ανθρώπινες σκέψεις λαμβάνουν χώρα με μετάδοση ηλεκτρικών σημάτων μεταξύ των διάφορων νευρώνων (νευρικά κύτταρα).

Είναι αυτή η ηλεκτρική ενέργεια ικανή να διαλύσει ένα ποτήρι?

Η μήπως ήσασταν σε ένα περιβάλλον φορτισμένο ηλεκτρικα,το οποίο σας δημιουργούσε εκνευρισμό και αυτά τα φορτία ηταν υπεύθυνα τοσο για τις θραύσεις των υαλικών όσο και για τον εκνευρισμό που νιώθατε?

Όσο για το πόσο μπορεί να φορτιστεί ένας άνθρωπος από το περιβάλλον…σας αναφέρω ότι υπήρξε περιοδος στο εργαστήριο όπου δούλευα κατά την οποια δεν μπορούσαμε να αγγίξουμε ο ενας τον άλλον γιατί μας τίναζε το ρεύμα (ειμασταν φορτισμενοι ηλεκτρικα και όταν ακουμπούσαμε ο ενας τον αλλον τα ηλκετρικα φορτια ταξιδευαν από το ένα σώμα στο άλλο και τζιζ)…

quote:

---

Αναζήτησες κάποιες "αιτίες", ή "απαντήσεις"? Βρήκες κάποια στοιχεία μήπως?

---

Το πιεζοηλεκτρικό φαινόμενο χρησιμοποιείται μαζικά, σε συσκευές όπως τα ρολόγια μας (quartz), αλλά πρόκειται για συγκεκριμένους τύπους κρυστάλλων που μόνο αυτοί κάνουν αυτό που λέει medtech, αλλάζουν σχήμα υπό την επήρεια τάσης (σε μικροσκοπική βέβαια κλίμακα).

Λειτουργούν και αντίστροφα, δηλαδή όταν πιέζονται παράγουν τάση, και αυτό προκαλεί την ταλάντωση σε συγκεκριμένη συχνότητα στα ρολόγια, συμπεριλαμβανομένου και του ρολογιού του υπολογιστή μας.

Δεν νομίζω το ίδιο φαινόμενο να μπορεί να συμβεί και στο γυαλί, όσες προσμίξεις κι αν έχει.

Πάντως ο τεχνικός όρος είναι piezoelectric effect, απίθανο να βρεις αναφορά του σε κρύσταλλο άλλο από τους συγκεκριμένους κρύσταλλους της βιομηχανίας ηλεκτρονικών.

Ατιθάσευτη τηλεκίνηση, θυμίζει αυτό που ζήσατε.

Στην περίπτωση του Σταμάτη, η επιφάνεια του νερού είναι πιθανό σημείο απότομης αλλαγής θερμοκρασίας, και άρα το αδύνατο σημείο του γυαλιού.

Μακάρι να υπήρχε ο χρόνος και το χρήμα να ψαχτεί αυτό το φαινόμενο επιστημονικά όσο γίνεται καθώς υπάρχει ως αναφορά σε πολλά βιβλία αλλά ως εμπειρική έννοια και συχνά με παλαιότερες αναφορές χιλιάδων ετών.

Τώρα όσον αφορά το χαλαζία (quartz) υπάρχουν αρκετές νεώτερες αναφορές απο ανθρώπους που ασχολούνται με τη "μεταφυσική","ενεργειακή θεραπεία" κτλ ότι οι κρύσταλλοι δονούνται(χωρις ίσως να γνωρίζουν και κακώς το πιεζοηλεκτρικό φαινόμενο επιστημονικά ή να αναρωτηθούν για την λέξη quartz στο ρολογάκι τους) και αυτό ήταν ουσιαστικά γνωστό απο την Αρχαιότητα και ιδίως στην Αίγυπτο,καθώς οι αρχαίοι ιερείς χρησιμοποιούσαν μόνο καθαρά μέταλλα και κρυστάλλους ορυκτούς κυρίως για φυλακτά και άλλα εργαλεία που χρειάζονταν συσσώρευση διαφόρων τύπων "ηλεκτρικού" ρευστού.

Εμπειρικά είχαν διαπιστώσει ότι οι κρύσταλλοι ειδικά ήταν κάτι σαν μπαταρίες αυτών των ειδών ρευστού και έτσι κατασκέυαζαν "καταραμένα" ή "ευλογημένα" αντικείμενα.

καταρχήν σύμφωνα με την παρακάτω εξήγηση θα έπρεπε ο καθείς να αναλογιστει εάν τα φαινόμενα είναι τυχαία, ενδογενή, ή εξωγενή ή συνδυασμός των παραπάνω. η προσωπική μου γνώμη είναι(κι ας με χλευάσουν οι σκεπτικιστές) ότι είτε κάποιος βιώνει μία ψυχική επίθεση έντονου τύπου, αλλά αυτό δεν μπορεί να διαρκεί φυσικά για πάντα και αφ ετέρου πιθανά το άτομο που τα βιώνει βιώνει την ζωή του πιθανώς με τέτοιο τρόπο ώστε να αισθάνεται αρνητικά ή να υποβάλεται αρνητικά αλλά σε εξαιρετικό βαθμό που να ερεθίζεται το αιθερικό του ρευστό το οποίο είναι ικανό να προκαλεί τέτοια φαινόμενα.

Εχω δεί δύο φορές στη ζωή μου μέχρι τώρα άτομο να σπάει κατά βούληση γυάλινα ή πορσελανινα αντικείμενα και απο αξιόπιστες πηγές φίλων έχω ακούσει χωρίς να δώ ιδίοις όμμασι άλλες 5-6 περιπτώσεις με τα ίδια συμπτωματα δηλαδή απότομο ράγισμα ή σπάσιμο γυαλιού.Τα άτομα που το καταφέρνουν θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ευαίσθητα ιδιοσυγκρασιακά και με κάποιον αρνητισμό γενικότερα στον χαρακτηρα τους. Αυτά βέβαια είναι ενδείξεις αλλά όχι αποδείξεις.

Παραθέτω σκαναρισμένη μία αναφορά του Παπύς Γάλλου γιατρού και εσωτεριστή του 19ου αιώνα σχετικά με αυτά τα ρευστά και μία εμπειρικη του παρατήρηση απο το μικρό του βιβλίο η Βασκανία και οι Αρνητικές δυνάμεις -Εκδόσεις Τετρακτύς που πιθανά να φανεί ενδιαφέρουσα σε κάποιους.

Kαλα και εγω εχω δει ποτηρι να κοβεται στα 2.Επροκειτω ομως για κακιστης ποιοτητας ποτηρια με ελαττωματικη κατασκευη.(κακη συγκοληση μεταξυ των διαφορετικων μερων του ποτηριου).

Περαν του πιεζοηλεκτρικου φαινομενου και της κακης κατασκευης,υπαρχει και η πιθανοτητα απο τα νευρα σας να σφιξατε δυνατοτερα το ποτηρι και κρατσ...

quote:

---

Το πιεζοηλεκτρικό φαινόμενο χρησιμοποιείται μαζικά, σε συσκευές όπως τα ρολόγια μας (quartz), αλλά πρόκειται για συγκεκριμένους τύπους κρυστάλλων που μόνο αυτοί κάνουν αυτό που λέει medtech, αλλάζουν σχήμα υπό την επήρεια τάσης (σε μικροσκοπική βέβαια κλίμακα).

---

Edited by - medtech on 05/10/2006 03:30:30

Η πρώτη ήταν, όταν δούλευα πιτσιρικάς σαν σερβιτόρος σε μια ταβέρνα και έσπασε ένα ποτήρι εντελώς ξαφνικά πάνω σε ένα τραπέζι και ενώ είχε ήδη μέσα μπύρα. Και η δεύτερη όπως είπες κι’ εσύ σε καφετέρια με ένα ποτήρι νερό.

Όπως επίσης και κάτι παρόμοιο σαν αυτό του Σταμάτη, μόνο που δεν θυμάμαι αν συνέβηκε σε ‘μένα ή σε κάποιον γύρο μου (αυτό είναι το πιθανότερο), επειδή δεν είχα δώσει ιδιαίτερη σημασία και έχουν περάσει και αρκετά χρόνια.
Πάλι με ποτήρι με νερό που όταν σηκώθηκε (το ποτήρι) από το τραπέζι, και ενώ είχε χρησιμοποιηθεί και πιο πριν, άφησε τον πάτο του στο τραπέζι !!! Όχι ομοιόμορφα...και όπως είπε και ο Σταμάτης, ήταν σαν να το είχες κόψει με διαμάντι και δεν σε έκοβε.

Φίλε μου δεν το έψαξα ποτέ και δεν έχω κάτι να σου πω για να σε βοηθήσω.

Ίσως απλά συμβαίνουν...τι να πω ;

Τώρα όσο αφορά αυτά τα :

quote:

---

2) περιστατικά προσωπικού ατυχήματος που δεν ζεις ούτε μια στο εκατομμύριο και παρ’ όλα αυτά επέζησα. – και μάλιστα δεκάδες φορές – ενώ στατιστικά «δεν θάπρεπε».
(Το ερωτηματικό φυσικά είναι «τι είναι αυτό που επηρέασε τις καταστάσεις έτσι ώστε να επιζήσω»?)

---

Εκτός από το περιστατικό με την μηχανή που θα μπορούσες να χαρακτηρίσεις και τύχη (είναι και κάτι το οποίο έχει συμβεί σε πολλούς ανθρώπους), τα υπόλοιπα τουλάχιστον σε μένα δεν προκαλούν κάποια ιδιαίτερη εντύπωση.
Πιο πολύ με εντυπωσίασε το συμβάν με το surf και τα μπινιλίκια.

Μήπως θα έπρεπε, να μην δίνεις τόσο μεγάλη αξία σε τέτοια συμβάντα ;

Δεν ξέρω μπορεί να κάνω και λάθος εκτιμήσεις και να έχεις δίκιο, έτσι κι’ αλλιώς εσύ ξέρεις καλύτερα που τα βιώνεις.

Να ‘σαι καλά !

Στράτος

Ήρθα...Διάβασα...Έγραψα...Έφυγα...

quote:

---

Εντυπωσιακος , μεστος λογος ανευ ορθογραφικων σφαλματων που υποδηλωνει ανθρωπο υψηλου μορφωτικου επιπεδου . Αυτο μεγιστοποιει τις πιθανοτητες της ειλικρινους και αυθεντικης παραθεσης των γεγονοτων .

Περαν τουτου το κειμενο σου μου θυμησε την μοναδικη και ασβεστη αναμνηση μου απο την βρεφικη ηλικια , οτι βαριομουν απιστευτα ακινητοποιημενος στο κρεβατι , στο "παρκο" και γενικα ειχα την αισθηση οτι το περιβαλλον μου ηταν ιδιαιτερα πληκτικο !!

Edited by - RMD on 04/10/2006 00:44:11

---

www.actionnemesis.com

Ήμασταν σε μια καφετέρια γύρω στα 4-5 άτομα και συζητούσαμε χαλαρά, χωρίς κάποιος να δείχνει κάποια νευρικότητα ή έστω κάποια έξαψη.
Κάποια στιγμή μια κοπέλα πάει να σηκώσει το ποτήρι της (λεπτό και ψηλό ποτήρι) κι ο πάτος έμεινε στη μέση!
Θυμάμαι είχαμε μείνει αρχικά όλοι και την κοιτούσαμε γιατί είχε κοπεί χωρίς να χτυπηθεί κτλ.
Απλά η κοπέλα προσπάθησε να το πάρει από το τραπέζι.

Το ποτήρι δεν ξέρω σε τι κατάσταση ήταν, αν ήταν κακής ποιότητας ή όχι.
Όταν το έφερε ο σερβιτόρος στην κοπέλα φαινόταν μια χαρά.

Κάποια άλλη εμπειρία δεν έχω εκτός από θραύσεις τζαμιών που προκλήθηκαν από τα σουτ που έριχνα όπου να ΄ναι!

Χεχε!

In anticipation of my resurrection...

1. Είναι το ποτήρι πάνω στο τραπέζι και εγώ βλέπω τηλεόραση. παράλληλα διψάω αλλά η ταινία έχει ενδιαφέρων και δεν πάω να πιω νερό. Τελικά αποφασίζω να σηκωθώ. Μόλις ξεκινάω την κίνηση να σηκωθώ το ποτήρι γίνετε θρυψαλα.

2. Στο σχολείο (2α γυμνασίου) έχουμε μάθημα. Κλασσικά δεν παρακολουθούσα και έκανα διάφορα. Κάνω την κίνηση σαν να έχω πιστόλι και να πυροβολώ προς τον μαυροπίνακα. Και μόλις κάνω την κίνηση του πυροβολισμού, πέφτει κάτω ο σπόγγος. Ολοι με κοιτούσαν!!!

3. Καθόμαστε με την παρέα για καφέ. Νιώθω δυσφορία. Σε κάποια στιγμή η δυσφορία είναι τόσο μεγάλη που αρχίζω και κοιτάζω δεξιά-αριστερά σαν να ψάχνω, αλλά δεν ηξερα τι. Και κρακ, σπάει στα δύο το ματάκι που φορούσα στον λαιμο.

4. Το προηγούμενο μου συνέβηκε και 3-4 χρόνιο αργότερα. Πάλι το ίδιο συναισθημα. Αλλά αυτή την φορά δεν είχα ματάκι, όμως φορούσα έναν σταυρό σε δερμάτινο σχοινάκι. Μόλις έκανα να κοιτάξω δίπλα μου, κόβετε το σχοινάκι και ο σταυρός πέφτει κάτω.

Τα πρώτα δύο είναι από ενέργεια δική μου, ενώ τα άλλα δύο από ενέργεια τρίτων.

Αυτό πιστεύω. Πως όλα είναι διοχέτευση με κάποιον τρόπο και σε δεδομένες, αλλά άγνωστες σε εμένα, συνθήκες κάποιας ενέργειας.
Τώρα τι ενέργεια είναι αυτή?
Προσωπικά δεν γνωρίζω.

The love is like a ball. Ul c
.|.

quote:

---

Έτσι έφυγε από τα χέρια μου η Σολωμονική και βρέθηκα με ένα βιβλίο περί εξασκησης της Αυτοσυγκέντρωσης και «λοιπών ιδιοτήτων» διαλογισμού.

---

Edited by - ellovos on 07/10/2006 14:01:29