- Ινστιτούτο Ερευνών Asana - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

Η ερώτηση που έχω πάνω σε αυτό είναι :
Πώς γίνετε απόρρητα στοιχεία να μπορούν να δοθούν από
το τηλέφωνο και όχι στο διαδύκτιο.
Ποιά η διαφορά;

Ευχαριστώ!

Είναι αρκετά τα σπουδαία σημεία που συνδέονται με αυτό το αρχικό στάδιο μαθητείας γι’ αυτό θα προσπαθήσω να απαριθμήσω μερικά στις επόμενες συζητήσεις μας.

Αρχικά όλοι θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι όπως ακολουθούν διάφορα στάδια μαθητείας (συμπεριλαμβανομένων των μυήσεων) της «Δοκιμαστικής Ατραπού» έτσι έως αυτό το στάδιο προηγούνται πολλά άλλα στάδια που ο άνθρωπος δεν μπορεί να ασχοληθεί συνειδητά με τον εαυτό του. Σ’ αυτό το στάδιο της «Δοκιμαστικής Ατραπού» ο άνθρωπος για πρώτη φορά αναλαμβάνει να ασχοληθεί με τον εαυτό του εν συνειδήσει, ενώ στα προηγούμενα στάδια ακολουθώντας το ρεύμα της κοινωνίας αναγκάζεται να ακολουθεί ορισμένους κανόνες συμπεριφοράς επειδή εξαναγκάζεται από την κοινωνία και την πολιτεία και όχι επειδή το επιθυμεί. Στην πραγματικότητα ακολουθεί ορισμένους κανόνες της λεγόμενης ορθής συμπεριφοράς όχι επειδή το θέλει αλλά επειδή του επιβάλλονται από την Πολιτεία της οποίας είναι μέλος, από την επίσημη θρησκεία του Κράτους, καθώς επίσης και από ορισμένους άλλους κανόνες ηθικής και κοινωνικής συμπεριφοράς.

Σε δύο τρία άλλα σημεία του forum πριν λίγους μήνες είχα θέσει ένα απόσπασμα σχετικά με τα στάδια που έπονται και με αυτά που ακολουθούν της Δοκιμαστικής Ατραπού. Νομίζω ότι είναι σημαντικό να το ξαναπαραθέσω εδώ, για να συζητήσουμε λίγο, σύμφωνα μ’ αυτόν.
-------------------------------
.......
Aυτές οι ψυχές περνώντας κυκλικά μέσα από διάφορες μορφές ζωής στη μακρά εξελικτική διαδικασία φθάνουν τελικά σε πλήρη, αυτοσυνείδητη ύπαρξη. M’ αυτό εννοούμε ότι είναι αυτοκαθοριζόμενες, αυτορυθμιζόμενες και με αυτεπίγνωση. Έχουν επίσης συνείδηση και ανταποκρίνονται στο περιβάλλον τους.
Εφόσον επιτευχθεί η συνειδητή αυτή επίγνωση, τότε η πρόοδος γίνεται ταχύτερη. Πρέπει να έχετε κατά νου ότι πολλά ανθρώπινα όντα δεν έχουν τέτοια επίγνωση. Oι ομαδοποιήσεις που προκύπτουν απ’ αυτή την επίγνωση (περιορίζοντας τις ιδέες μας ολοκληρωτικά σ’ εκείνες που είναι μέσα στην ακτίνα της ανθρώπινης οικογένειας) μπορούν να εκφρασθούν ως εξής:

1. Oι ψυχές που ζουν αλλά των οποίων η συνείδηση κοιμάται. Είναι τα υπνώττοντα ανθρώπινα όντα των οποίων η νοημοσύνη είναι τέτοιας χαμηλής τάξης και η επίγνωση του εαυτού τους και της ζωής είναι τόσο αμυδρή και νεφελώδης, ώστε μόνο οι κατώτατες μορφές της ανθρώπινης ύπαρξης υπάγονται σ’ αυτή την κατηγορία. Φυλετικά, εθνικά κι ομαδικά δεν υφίστανται σαν καθαροί τύποι, αλλά περιστασιακά τέτοια πρόσωπα προβάλλουν από τα καταγώγια των μεγάλων μας πόλεων. Eίναι σαν “οπισθοδρόμηση” και ποτέ δεν εμφανίζονται ανάμεσα σ’ αυτούς που ονομάζονται φυσικοί άγριοι ή χωρικοί.

2. Oι ψυχές που έχουν απλώς επίγνωση της ζωής του φυσικού πεδίου και της αίσθησης. Aυτοί οι άνθρωποι είναι βραδείς, αδρανείς, άναρθροι, φοβισμένοι απ’ το περιβάλλον τους, αλλά δεν είναι φοβισμένοι όπως οι πιο προχωρημένοι και συναισθηματικοί τύποι από τα γεγονότα. Δεν έχουν αίσθηση του χρόνου ή του σκοπού· σπάνια μπορούν να εξασκηθούν πάνω σε κάποια νοητική γραμμή και πολύ σπάνια εμφανίζουν επιδεξιότητα σε κάποια κατεύθυνση. Mπορούν να σκάβουν και να κουβαλούν κάτω από καθοδήγηση· τρώνε, κοιμούνται και αναπαράγουν, ακολουθώντας τα φυσικά ένστικτα του ζωώδους σώματος. Συναισθηματικά όμως κοιμούνται και νοητικά δεν είναι καθόλου αφυπνισμένοι. Kι αυτοί επίσης είναι σχετικά σπάνιοι, παρότι μπορούν να βρεθούν αρκετές χιλιάδες στον πλανήτη μας. Mπορούν να αναγνωρισθούν απ’ την πλήρη ανικανότητά τους ν’ ανταποκριθούν σε συναισθηματική και νοητική εκπαίδευση και καλλιέργεια.

3. Oι ψυχές που αρχίζουν να ολοκληρώνονται και είναι ζωντανές συναισθηματικά και ψυχιστικά. Σ’ αυτές βέβαια η ζωώδης φύση είναι αφυπνισμένη και η επιθυμητική φύση είναι αχαλίνωτη. Aυτοί οι άνθρωποι βρίσκονται σε όλες τις φυλές σε μικρό βαθμό κι ένας αριθμός τους μπορεί να βρεθεί ανάμεσα στους νέγρους, μια φυλή που περιέχει μεγάλο αριθμό όσων είναι σήμερα σχετικά παιδιά. Είναι παιδικές ψυχές και παρότι ο νοητικός μηχανισμός υπάρχει και μερικές απ’ αυτές μπορούν να εκπαιδευθούν στη χρήση του, η επικρατούσα έμφαση της ζωής είναι εντελώς στη φυσική δραστηριότητα όπως ελαύνεται από την επιθυμία για κάποιου είδους ικανοποίηση και από μια ρηχή “ζωή επιθυμίας” ή επιθυμητική φύση, σχεδόν ολότελα προσανατολισμένη στη φυσική ζωή. Oι ψυχές αυτές είναι οι σύγχρονες αντιστοιχίες των παλιών Λεμουρείων πολιτισμών.

4. Oι ψυχές που είναι πρωτίστως συναισθηματικές. H νοητική φύση δε λειτουργεί έντονα και μόνο σπάνια παρασύρεται σε δραστηριότητα και το φυσικό σώμα γλιστρά σταθερά στο βασίλειο του ασυνείδητου. Σε κάθε φυλή και έθνος υπάρχουν εκατομμύρια τέτοιων ψυχών σε ύπαρξη. Mπορούν να θεωρηθούν σαν οι σύγχρονοι Ατλάντειοι.

5. Eκείνες οι ψυχές που μπορούν πλέον να ταξινομηθούν σαν νοήμονα ανθρώπινα όντα, ικανά για νοητική εφαρμογή – αν εκπαιδευθούν – και δείχνουν ότι μπορούν να σκεφθούν αν παραστεί ανάγκη. Ωστόσο είναι ακόμη κατεξοχήν συναισθηματικές. Aποτελούν τον όγκο της σύγχρονης ανθρωπότητας αυτή την εποχή. Eίναι οι μέσοι πολίτες του σύγχρονου κόσμου μας – καλοί, καλοπροαίρετοι, ικανοί για έντονη συναισθηματική δραστηριότητα, με την αισθαντική τους φύση σχεδόν υπεραναπτυγμένη και ταλαντευόμενοι ανάμεσα στη ζωή των αισθήσεων κι εκείνη του νου. Aιωρούνται ανάμεσα στους πόλους της εμπειρίας. Oι ζωές τους αναλίσκονται σε μια αστρική αναταραχή, αλλά έχουν σταθερά αυξανόμενα διαλείμματα όπου ο νους μπορεί να γίνει στιγμιαία αισθητός κι έτσι ανάλογα με την ανάγκη επιτυγχάνουν σημαντικές αποφάσεις. Πρόκειται για τους καλούς ευγενικούς ανθρώπους που ωστόσο ελέγχονται κυρίως από τη μαζική συνείδηση, επειδή είναι σχετικά μη σκεπτόμενοι. Mπορούν να επιστρατευθούν και να τυποποιηθούν με ευκολία απ’ την ορθόδοξη θρησκεία και κυβέρνηση και είναι τα “πρόβατα” της ανθρώπινης οικογένειας.

6. Oι ψυχές που σκέφτονται και είναι διάνοιες. Αυξάνονται σε αριθμό σταθερά και αποκτούν ισχύ καθώς οι εκπαιδευτικές μας διαδικασίες και οι επιστημονικές μας ανακαλύψεις φέρνουν αποτελέσματα και διευρύνουν την ανθρώπινη επίγνωση. Aποτελούν την κρέμα της ανθρώπινης οικογένειας και είναι οι άνθρωποι που φτάνουν στην επιτυχία σε κάποιο τμήμα της ανθρώπινης ζωής. Eίναι συγγραφείς, καλλιτέχνες, στοχαστές σε διάφορα πεδία της ανθρώπινης γνώσης κι έφεσης, πολιτικοί, θρησκευτικοί ηγέτες, επιστήμονες, ειδικευμένοι εργάτες και τεχνίτες κι όλοι εκείνοι που, αν και στις πρώτες τάξεις, παίρνουν ωστόσο ιδέες και προτάσεις κι εργάζονται μαζί τους για το υπέρτατο όφελος της ανθρώπινης οικογένειας. Eίναι οι ζηλωτές του κόσμου κι όσοι αρχίζουν να περιέχουν το ιδανικό της υπηρεσίας στη συνείδησή τους.

7. Εκείνες οι ψυχές των οποίων η αίσθηση επίγνωσης στο φυσικό πεδίο είναι πια τέτοιας τάξης ώστε μπορούν να περάσουν στη Δοκιμαστική Aτραπό. Eίναι οι μυστικιστές, με συνείδηση της δυαδικότητας, διχασμένοι ανάμεσα στα ζεύγη των αντιθέτων, αλλά είναι ακόμη ανίκανοι να ησυχάσουν μέχρι να πολωθούν στην ψυχή. Eίναι οι ευαίσθητοι, αγωνιζόμενοι άνθρωποι που ποθούν την αποδέσμευση από την αποτυχία και την ύπαρξη στον κόσμο σήμερα. Oι νοητικές φύσεις τους είναι ζωντανές και δραστήριες αλλά δεν μπορούν ακόμη να τις ελέγξουν όπως πρέπει και η ανώτερη φώτιση παραμένει προς το παρόν μια χαρμόσυνη ελπίδα και μια τελική δυνατότητα.

8. Oι ψυχές των οποίων η νοημοσύνη και η αγαπητική φύση αρχίζουν να είναι τόσο αφυπνισμένες και ολοκληρωμένες ώστε μπορούν ν’ αρχίσουν να διανύουν την Aτραπό της Mαθητείας. Eίναι οι πρακτικοί μυστικιστές ή οι αποκρυφιστές των σύγχρονων καιρών.

9. Oι ψυχές που είναι μυημένες στα μυστήρια της βασιλείας του Θεού. Είναι ψυχές που δεν έχουν μόνο συνείδηση των φορέων έκφρασής τους, της ολοκληρωμένης προσωπικότητας κι επίσης συνείδηση των εαυτών τους σαν ψυχών, αλλά γνωρίζουν πέρα από κάθε αμφισβήτηση ότι δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως “η ψυχή μου και η ψυχή σου” αλλά απλώς “η Ψυχή”. Tο γνωρίζουν αυτό όχι μόνο σαν νοητική πρόταση και σαν αισθητή πραγματικότητα, αλλά επίσης σαν γεγονός στη δική τους συνείδηση.

10. Oι ψυχές που έχουν επιτύχει την αποδέσμευση από όλους τους περιορισμούς της μορφικής φύσης και κατοικούν αιώνια στη συνείδηση της Μίας Ψυχής, αποσυρμένες από την ταύτιση με οποιαδήποτε έφεση της μορφικής ζωής, αδιάφορο πόσο πολύ αναπτυγμένης. Mπορούν και χρησιμοποιούν τη μορφή κατά βούληση για τους σκοπούς του γενικού καλού. Είναι οι Διδάσκαλοι της Zωής, οι τέλειοι μύστες.

(Από το βιβλίο Εσωτερική Ψυχολογία II, σελ.203 – 208 Αγγλ.)
-------------------------------

Τα παραπάνω στάδια είναι υπερβολικά σπουδαία γιατί παρουσιάζουν την εξέλιξη της ψυχής μέσα σε δύο Βασίλεια, το Ανθρώπινο Βασίλειο και το Βασίλειο των Ψυχών, …
Το στάδιο της Δοκιμαστικής Ατραπού καθορίζει την έναρξη για την είσοδο με την πρώτη μύηση που ακολουθεί στο Βασίλειο των Ψυχών. Έως την Δοκιμαστική Ατραπό ο άνθρωπος δεν θεωρείται να έχει κάποια σχέση με το επόμενο βασίλειο του Θεού εκτός από μία μυστικιστική - θεωρητική προσέγγιση.
Όταν παρακολουθήσουμε τον πίνακα θα αντιληφθούμε ότι το έβδομο στάδιο είναι αυτό το στάδιο της Δοκιμαστικής Ατραπού.
Στο επόμενο όγδοο στάδιο που ο άνθρωπος γίνεται μαθητής τα πράγματα αλλάζουν και η προσωπικότητα αρχίζει να ελέγχεται σε αρχικά επίπεδα από την ψυχή.
Ακολουθεί το ένατο στάδιο που ο μαθητής παίρνει την πρώτη, δεύτερη και την τρίτη μύηση κατά την οποία ελέγχεται πλήρως η προσωπικότητα.
(Φυσικά τα δύο στάδια όγδοο και ένατο μπορούν να θεωρηθούν και ως ένα καθώς επίσης ως στάδια μαθητείας έως ότου συγχωνευτεί πλήρως η προσωπικότητα από την ψυχή και για τα οποία θα ακολουθήσει παράθεση κειμένων στο άμεσο μέλλον, μόλις συμπληρώσουμε την συζήτησή μας για την Δοκιμαστική Ατραπό).

Στα στάδια τέσσερα έως και έξη οι άνθρωποι έχουν μόνον θεωρητική επίγνωση των πνευματικών πραγματικοτήτων και κυριαρχεί κατά κάποιο τρόπο ο παράγων της πίστης. Εκτός από σπάνιες περιπτώσεις οι άνθρωποι δεν έχουν αληθινή επαφή με την Αθάνατη Αιώνια Ψυχή. Γι’ αυτό ο Θιβετανός στα διάφορα κείμενά του αναφέρει ότι η μυστικιστική οδός προηγείται της αποκρυφιστικής οδού και ότι η διαφορά του μυστικιστή από τον αποκρυφιστή έγκειται στο γεγονός ότι ο αποκρυφιστής είναι πρακτικός μυστικιστής.
Ένας από τους λόγους που (μάλλον) ο Ιησούς τα έβαλε με τους Φαρισαίους ήταν ακριβώς γιατί αυτοί γνώριζαν την (πνευματική) θεωρία ανήκαν στο έκτο στάδιο του ζηλωτή ή το πολύ στο έβδομο στάδιο του δόκιμου κατά τα οποία επικρατεί η θεωρεία (και η δυαδικότητα) και συνεπώς έρχεται σε αντίθεση η πράξη με την θεωρεία στην καθημερινή έκφρασή του. Στα προηγούμενα στάδια της μαθητείας ο άνθρωπος συνήθως είναι υποκριτής. Άλλα σκέφτεται και άλλα κάνει. Όλοι οι άνθρωποι κατά κάποιο τρόπο στο ανθρώπινο βασίλειο είναι υποκριτές, άλλα σκέφτονται και άλλα πράττουν (αυτό όμως είναι μία άλλη συζήτηση).

Στο έκτο στάδιο από τα παραπάνω παρατηρούμε ότι οι άνθρωποι χαρακτηρίζονται (και) ως ζηλωτές. Πιθανότατα θα πρέπει να προσέξουμε για λίγο αυτό το σημείο γιατί είναι πάρα πολύ σπουδαίο σημείο και γιατί προηγείται της Δοκιμαστικής Ατραπού.
Κατά κάποιο τρόπο οι άνθρωποι αυτοί είναι οι εκπρόσωποι της ανθρωπότητας επειδή είναι ολοκληρωμένοι ως προσωπικότητες και επειδή κατέχουν την ηγεσία όλων σχεδόν των ανθρώπινων δραστηριοτήτων. Είναι (οι ηγέτες και οι διανοούμενοι) αυτοί που οδηγούν τα πρόβατα (ποίμνιο) της προηγούμενης πέμπτης κατηγορίας (και φυσικά όλων των προηγούμενων σταδίων ένα έως τέσσερα).
Νομίζω ότι αν αυτά που αναφέρονται εδώ τα έπαιρναν σοβαρά υπόψη τους οι σπουδαστές του εσωτερισμού (σε συνδυασμό με την γνώση των ακτίνων) θα μπορούσαν να κατατανοούν (με μεγάλο βαθμό προσέγγισης) τι ακριβώς συμβαίνει μέσα στην ανθρώπινη οικογένεια.

Καθημερινά παρακολουθούμε τελευταία τα διάφορα σκάνδαλα που ταλανίζουν την Ελληνική κοινωνία. Πολιτικά σκάνδαλα, δικαστικά σκάνδαλα, οικονομικά σκάνδαλα που εμπλέκονται επιχειρηματίες και υπάλληλοι κάθε κατηγορίας του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, … και αναρωτιόμαστε μα τι επιτέλους συμβαίνει; Όταν κάποιος έχει μελετήσει για χρόνια εσωτερισμό γνωρίζει (μεταξύ πολλών άλλων) ότι όλος αυτός ο εμπλεκόμενος κόσμος κατά το πλείστον ανήκει στην ανθρώπινη οικογένεια και μάλιστα σε εκείνο το εξελικτικό σημείο που ονομάζουμε στάδιο του ζηλωτή και των προηγούμενων σταδίων και ορισμένες φορές ακόμη και το στάδιο των αρχικών σταδίων της Δοκιμαστικής Ατραπού γιατί δεν έχει δομηθεί (ακόμη) ο απαιτούμενος ορθός χαρακτήρας.
Ο λανθασμένος χαρακτήρας επικρατεί σε όλα τα προηγούμενα στάδια της Δοκιμαστικής Ατραπού γι’ αυτό σ’ αυτό το στάδιο αναλαμβάνεται η δόμηση του Χαρακτήρα. Φυσικά δεν αναλαμβάνεται έτσι στα καλά καθούμενα αλλά γιατί στην δοκιμαστική ατραπό αρχίζει να ενδιαφέρεται η πνευματική ψυχή για την προσωπικότητα και να υποδεικνύει τα λάθη τα οποία αντιλαμβάνεται ο δόκιμος μαθητής ως τύψεις συνειδήσεως.
Νομίζω ότι αυτό το τελευταίο θα πρέπει να προσεχτεί ιδιαίτερα από τους σπουδαστές του εσωτερισμού γιατί στα προηγούμενα της Δοκιμαστικής Ατραπού στάδια σπάνια οι τύψεις συνειδήσεως βαρύνουν τους ανθρώπους, γι’ αυτό άλλωστε αμαρτάνουν με τόσο μεγάλη ευκολία.
Το «ουδείς αναμάρτητος» αναφέρεται κυρίως στα μέλη της ανθρώπινης οικογένειας έως και τα αρχικά στάδια της Δοκιμαστικής Ατραπού, γιατί έπειτα στα στάδια της μαθητείας οι αμαρτίες είναι πολύ περισσότερο λεπτεπίλεπτης υφής που δεν κατανοούνται άμεσα από τους καθημερινούς ανθρώπους έστω και σε θεωρητική βάση.
Οι περισσότεροι καθημερινοί μέσοι άνθρωποι δεν έχουν κανένα συνειδησιακό πρόβλημα αγαπητή maya1 όταν κλέβουν την εφορία, ή όταν εξαπατούν οι έμποροι ανεβάζοντας υπερβολικά τα προϊόντα (υπερτιμημένα), ή όταν παίρνουν φακελάκια οι γιατροί, ή όταν αντί για κανονικό ουίσκι στο μπαρ σερβίρουν νοθευμένο, ή … και ξέρεις γιατί; Γιατί απλά απουσιάζει η πνευματική συνείδηση και από πνευματική σκοπιά όλοι αυτοί θεωρούνται (θεωρούμαστε) … νεκροί!!!
Όταν απουσιάζει η Πνευματική Συνείδηση και κυριαρχεί η προσωπική συνείδηση δεν μπορεί να γίνει άμεσα κατανοητό ότι αυτό που κάνουμε ως προσωπικότητες από πνευματική σκοπιά θεωρείται λανθασμένο. Γι’ αυτό οι κυριαρχικά προσωπικοί άνθρωποι έως και το έκτο παραπάνω στάδιο σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας (εδώ και χιλιάδες χρόνια) δεν επιθυμούσαν καθόλου τις αρχές του εσωτερισμού γιατί αυτές τους έθεταν ενώπιον ενωπίω με αποτέλεσμα κάθε έναν που προσπαθούσε να ξεφύγει και να αποδράσει από το συνηθισμένο ρεύμα να τον κυνηγούν και να τον περιφρονούν με κάθε τρόπο και γι’ αυτό όλοι οι εσωτεριστές αναγκαζόταν να παίρνουν τα μέτρα τους απέναντι σ’ αυτούς που τους κυνηγούσαν.

Όταν επανεμφανιστεί ο Χριστός (αν επανεμφανιστεί, γιατί πάρα πολλοί δεν το επιθυμούν) και μαζί του εξωτερικευτούν οι Διδάσκαλοι της Σοφίας φυσικά όλα τα παραπάνω θα αλλάξουν γιατί θα ενοποιηθεί πρόσκαιρα το πνευματικό με το ανθρώπινο βασίλειο και τότε κάθε κατεργάρης θα μπει στην θέση του. Οι άνθρωποι αναμένεται να βλέπουν τις ανθρώπινες αύρες (αφού θα διδαχθούν γι’ αυτό) γιατί θα αποκτήσουν την λεγόμενη αιθερική όραση και κανένας δεν θα μπορεί να ξεγελάσει τον άλλον, αφού όλοι θα βλέπουν την κατάσταση των αιθερικών κέντρων.

Αυτό επομένως που θα πρέπει να προσέξουμε από τα αποσπάσματα για την Δοκιμαστική Ατραπό σε σχέση με τα παραπάνω στάδια είναι αυτό στο οποίο αναφέρεται:

quote:

---

Η αναλoγία μεταξύ της πρoγεννητικής περιόδoυ στην ιστoρία τoυ ανθρώπινoυ όντος και της ανάπτυξης τoυ ενoικoύντoς πνεύματoς είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρoυσα. Θα μπoρoύσαμε να την εξετάσoυμε ως εξής:

1. Η στιγμή της σύλληψης, πoυ αντιστoιχεί σε εκείνη της ατoμικoπoίησης.
2. Oι εννέα μήνες κύησης, πoυ αντιστoιχoύν στoν τρoχό της ζωής.
3. Η πρώτη μύηση, πoυ αντιστoιχεί στην ώρα της γέννησης.

Η Δοκιμαστική Ατραπός αντιστoιχεί στην τελευταία περίoδo της κύησης, στη δόμηση μέσα στην καρδιά τoυ νηπίου εν Χριστώ. Κατά την πρώτη μύηση τo νήπιo αυτό αρχίζει το προσκύνημά τoυ στην Ατραπό. Η πρώτη μύηση αντιπρoσωπεύει απλά την έναρξη. Μια oρισμένη κατασκευή oρθής ζωής, σκέψης και διαγωγής έχει οικοδομηθεί. Τη μoρφή αυτή την oνoμάζoυμε χαρακτήρα.

---

Γνώθι σαυτόν

Απ’ ό,τι αναφέρεται στα λεξικά η έφεση ερμηνεύεται ως ζωηρή επιθυμία καθώς επίσης ως κλήση. Συνδέεται συνεπώς με την προσωπικότητα και το αστρικό σώμα.

Μιλώντας για έφεση εδώ την επικεντρώνουμε κυρίως στην έφεση που έχει να κάνει με πνευματικά θέματα.

Η έφεση είναι η μετουσίωση της επιθυμίας. Οι επιθυμίες μας θα πρέπει αντί να στρέφονται προς τα κάτω, στον υλικό κόσμο, να μετουσιωθούν σε έφεση. Αρχικά σε έφεση για νοητικά θέματα και αργότερα σε ποιο αφηρημένα. Δηλαδή αντί η επιθυμία να ζητά να ικανοποιηθεί μέσα στους τρεις κόσμους της μορφής, θα πρέπει να παραχωρήσει τη θέση της στη ψυχική επαφή. Σε μια ζωή που θα καθοδηγείται από την ψυχή.

Υπάρχει κίνδυνος να υπάρχει μεν έφεση αλλά να ερμηνεύεται εγωιστικά. Έχοντας στο κέντρο τον εαυτό μας μερικές φορές δρούμε επιθετικά και αυταρχικά προς τους άλλους γιατί βλέπουμε μόνο το δικό μας πιστεύω ως σωστό. Το αποτέλεσμα είναι να καταφέρνουμε να γκρεμίζουμε και να καταστρέφουμε με την ίδια ταχύτητα που δημιουργούμε. Δημιουργούμε πρόβλημα στους δικούς μας ανθρώπους, τους συνανθρώπους με τους οποίους συνεργαζόμαστε. Έτσι, αν η έφεση εφαρμόζεται λανθασμένα μπορεί να βλάψει ένα συνάνθρωπό μας.

Η έφεση θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί με διάκριση και σύνεση γιατί αλλιώς κινδυνεύει να
καταστρέψει τον φυσικό φορέα.
Χρειάζεται προσοχή γιατί αν το άτομο δεν έχει ελέγξει την κατώτερη φύση του έχοντας όμως μεγάλη έφεση και παρόρμηση για πνευματική ζωή μπορεί να διεγείρει τα κατώτερα κέντρα του.
Επειδή εισρέει ενέργεια σ’ αυτόν, αν έχει ανεξέλεγκτες όψεις στη φύση του, θα διεγερθούν γιατί η ενέργεια ακολουθεί την γραμμή της ελάχιστης αντίστασης. Έτσι βλέπουμε άτομα να αυξάνουν την επιθυμία τους για σεξ. Με την καλλιέργεια της νοητικής απασχόλησης και τη στροφή των ενδιαφερόντων προς άλλες κατευθύνσεις, μπορεί να ελέγξει τη ζωή και τη σκέψη του.

Μπορεί επίσης να υπάρχει μια έφεση που όμως θα υποβόσκει από πίσω φιλοδοξία, φιλοδοξία για δύναμη, για επιθυμία να ικανοποιηθούν οι συναισθηματικές ορέξεις του, φιλοδοξία και βεβαιότητα ότι θα πραγματοποιηθούν οι ανώτερες επιθυμίες του.

Στο σημείο που έγραφες:

quote:

---

Υπάρχουν πάλι άνθρωποι οι οποίοι εργάζονται όλη μέρα για να έχουν ένα ακριβό αυτοκίνητο, να έχουν ένα μεγάλο σπίτι ή να καλύψουν με αυτόν τον τρόπο κάποιες άλλες ανάγκες τους οι οποίες δεν εκπληρώνονται.
Αυτοί οι άνθρωποι δηλαδή δεν δουλεύουν όλη μέρα για την κάλυψη βασικών αναγκών αλλά για την κάλυψη αναγκών που, ακόμα κι αν δεν καλυφθούν, δεν τους δημιουργείται βιοποριστικό πρόβλημα.
Από την άλλη όμως σκέφτομαι πως κι αυτές οι ανάγκες θεωρούνται βασικές απ’ αυτούς...

---

Η αγνή σκέψη αποτελεί άμεση εγγύηση συνεργασίας.

Αυτό ακριβώς το γεγονός είναι η αιτία που πολλές φορές νιώθουμε δυσφορία πραγματοποιώντας κάτι που μας επιβάλλεται και δεν έχουμε κατανοήσει ούτε γιατί το πράξαμε αλλά ούτε και το επιλέξαμε.
Πρέπει πχ να πάω στο επαγγελματικό γεύμα γιατί με περιμένουν υψηλά ιστάμενα άτομα της εταιρίας που δουλεύω.
Πρέπει να πάω στην εκκλησία γιατί θα σχολιαστώ αν δεν πάω.

Με άλλα λόγια, ο εαυτός μας υποτάσσεται σε κάποια πρέπει τα οποία ορίζονται όμως πάντοτε σε σχέση με τους άλλους.
Δεν πηγάζουν από την δική μας επιθυμία ή από τον δικό μας στοχασμό.
Άλλες φορές λείπει αυτή η δυσφορία κι υπάρχει απλά μια συγκατάβαση από την πλευρά μας.
Αν σκεφτούμε πόσο πολύ μας απασχολούν ζητήματα τέτοιου τύπου θα εκπλαγούμε κι αν δούμε πόσα άλλα πράγματα θα μπορούσαν να μας απασχολούν τις στιγμές αυτές ίσως να αναρωτηθούμε...

Αγαπητή μου maya1, διαβάζοντας για την έφεση δεν την συνέδεσα με την επιθυμία ή την κλήση αλλά με την δεινότητα - ή και πολύ μεγάλη ικανότητα - μας σε κάτι συγκεκριμένο.
Από αυτή την σκοπιά λοιπόν κάποιος άνθρωπος μπορεί να είναι πολύ καλός συγγραφέας ή πάρα πολύ καλός πολιτικός.
Ειδικά μάλιστα για τον πολιτικό έχουμε αναφέρει έως τώρα για την Όψη της Θέλησης, το έργο του Μορύα και του Ρακότσκυ κτλ.
Θέλω να πω δηλαδή ότι μπορεί η έφεση αυτή (αν την δεχθούμε ως ικανότητα φυσικά) να μην έχει ως κύριο σκοπό την στροφή του ανθρώπου προς το κόσμο της μορφής αλλά προς τον κόσμο της ψυχής.

Δεν ξέρω αν συμφωνείτε μ' αυτό, απλά το βλέπω και μέσα από αυτό το πρίσμα χωρίς να διαφωνώ με αυτά που λες, αγαπητή maya1.

quote:

---

Αλλά αυτός που έχει το παραπάνω σπίτι και το αυτοκίνητο και επιθυμεί ένα ακριβότερο μεγαλύτερο ή ακόμη ένα, καθώς επίσης και ένα δεύτερο και τρίτο αυτοκίνητο (γιατί όχι και ένα σκάφος) και με κάθε τρόπο νόμιμο ή παράνομο (συνήθως το δεύτερο) επιδιώκει να τα αποκτήσει, ε ναι, τότε, είναι άπληστος.

---

Σε αυτό δεν διαφωνώ καθόλου!
Φταίμε κι εμείς που προσκολλώμαστε τόσο έντονα στην ύλη, φταίνε αυτοί που φροντίζουν να μας προσκολλήσουν για να κρατάμε τα μάτια μας μισόκλειστα...

In anticipation of my resurrection...

Σχετικά μ' αυτό που αναφέρεις:

quote:

---

Ας δούμε τι συμβαίνει σχετικά με την ώρα. Οι άνθρωποι άλλη ώρα σου δίνουν ραντεβού και άλλη ώρα έρχονται. Νομίζω ότι το 60 με 70 τοις % είναι ασυνεπείς. Δεν ξέρω αν φταίει το συνειδησιακό σημείο εξέλιξης ή η Τρίτη ακτίνα που τους κάνει να είναι της τελευταίας στιγμής. Ίσως είναι και ο μη σεβασμός του άλλου.

---

ίσως να ισχύει πράγματι αυτό το οποίο αναφέρεις.
Ίσως πάλι να είναι κακός προγραμματισμός του χρόνου ή ίσως να πρόκειται για μια γενικότερη αδυναμία στην τήρηση των περισσότερων λεγομένων μας.
Είναι πολύ σύνηθες το φαινόμενο που εκστομίζουμε μεγάλα λόγια - κάτι το οποίο ανέφερες κι εσύ - αλλά στην πράξη δε μπορούμε να τα κάνουμε πράξη ή αναβάλλουμε να προσπαθήσουμε για αυτό.
Παρόλα αυτά, θα δούμε ότι οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να επιθυμούν τα λόγια, ακόμα κι όταν ξέρουν ότι ίσως να μην πραγματοποιηθούν ποτέ αυτά...

In anticipation of my resurrection...

Τώρα για το θέμα της Δόμησης του χαρακτήρα, που είναι το κυρίαρχο στοιχείο της Δοκιμαστικής Ατραπού.

Λέγεται ότι τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα είναι:
Η Οργή, ο Φθόνος, η Αλαζονεία, η Λαγνεία, η Απληστία, η Λαιμαργία και η Οκνηρία.

Όταν παρατηρούμε την ζωή των συνανθρώπων μας βλέπουμε να κυριαρχούνται σε ένα ή περισσότερα από αυτά τα θανάσιμα αμαρτήματα. Φυσικά στις μέρες μας ορισμένα από αυτά δεν θεωρούνται με κανένα τρόπο θανάσιμα.
Είναι παραδείγματος χάριν θανάσιμο το αμάρτημα της λαγνείας και για ποιό λόγο είναι; Αν είναι;
Είναι όταν μας οδηγεί να κάνουμε ελεύθερο έρωτα χωρίς προφυλάξεις, ... με κίνδυνο να κολλήσουμε aids. (Τις παλιότερες εποχές επικρατούσαν τα αφροδίσια νοσήματα). Είναι όταν μπλέξουμε σε περιπέτειες σαδομαζοχισμού. Είναι όταν μπλέξουμε σε ανωμαλίες με παιδική πορνεία που ... κάποια στιγμή θα μας οδηγήσουν στην φυλακή. Είναι όταν μπλέξουμε με κάποιον άνθρωπο που δεν μας πάει και οδηγούμαστε σε περιπέτειες αγχοτικές, σε δικαστήρια κτλ. Είναι όταν επιβαρύνουμε το κάρμα ... , πηγαίνοντας με ακατάλληλους, ... χαρακτήρες.
Ο δόκιμος μαθητής εργάζεται στην γραμμή της εγκράτειας - αγνότητας. ...

Είναι θανάσιμο το αμάρτημα της απληστίας; Σχεδόν οι περισσότεροι άνθρωποι θα απαντήσουν, άντε καλέ. … γιατί δεν το έχουν σκεφτεί ποτέ ως θανάσιμο!!!
Και όμως από την σκοπιά της αιωνιότητας είναι αφού μέσω των καρμικών σχέσεων που μας εμπλέκει, μας οδηγεί σίγουρα στην ατραπό των επαναγεννήσεων.
Σχεδόν όλοι οι άπληστοι έχουν λανθασμένη συμπεριφορά απέναντι στους συνανθρώπους τους με πολλές άλλες επιμέρους αρνητικές ιδιότητες, … σκληρότητας, τσιγγουνιάς, φιλοχρηματίας, πλεονεξίας, βουλιμίας, εγωιστικότητας, …
Ο δόκιμος μαθητής εργάζεται στην γραμμή της λιτότητας, προσπαθεί να είναι ολιγαρκής.

Πως θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως θανάσιμα αμαρτήματα, η οργή, ο φθόνος, η αλαζονεία, η λαιμαργία και η οκνηρία;
Οι Δόκιμοι μαθητές αποφασίζουν να καλλιεργούν μέσα τους την συμπάθεια (Αγάπη) αντί του φθόνου, την ηρεμία αντί της οργής, την ταπεινότητα (μετριοφροσύνη και σεμνότητα) αντί της αλαζονείας, την εργατικότητα αντί της οκνηρίας (τεμπελιάς) και αποβαίνουν λιτοδίαιτοι αντί της λαιμαργίας.

Ένα πολύ σημαντικό θέμα είναι να κατανοήσουμε ότι ο χαρακτήρας μας ελάχιστα διαφοροποιείται και αλλάζει μέσα σε μία ενσάρκωση.
Φυσικά στην Δοκιμαστική Ατραπό επισπεύδονται οι αλλαγές πολύ γρηγορότερα απ’ ότι συμβαίνει με τους καθημερινούς συνανθρώπους μας που συνήθως αυτοί δεν εργάζονται καθόλου με τον εαυτό τους, εκτός και αν το επιβάλουν οι περιστάσεις της καθημερινότητας.

Ίσως θα έπρεπε να πούμε και κάτι άλλο σημαντικό σχετικά με τον χαρακτήρα μας σ’ αυτό το σημείο.
Γνωρίζουμε ότι στην δημόσια (αλλά και την ιδιωτική) εκπαίδευση οι νέοι ασκούνται συνήθως στην συσσώρευση πληροφοριών προκειμένου να θεωρηθούν μετά από κάποια χρόνια σπουδών μορφωμένοι και φυσικά στην συνέχεια, χρήσιμοι στην κοινωνία. Η έμφαση δίνεται στην εξυπνάδα και στην ικανότητα αποστήθισης και συγκράτησης όσο το δυνατόν περισσότερων πληροφοριών σχετικών με την επιστήμη που ακολουθείται.
Ελάχιστη έως καθόλου έμφαση δίδεται στον παράγοντα χαρακτήρα του σπουδαστή.
Από εσωτερικής απόψεως αυτό είναι κατά κάποιο τρόπο λανθασμένο έως καταστροφικό. Τα πανεπιστήμια βγάζουν μετά από έτη σπουδών πολίτες που τις περισσότερες φορές διαθέτουν υψηλότατο δείκτη νοημοσύνης αλλά … με καθόλου θετικό και υγιή χαρακτήρα. Βγάζουν έξυπνους ανθρώπους με δυνατότητες που θα ενισχύσουν την παραγωγή (γιατί έτσι τους θέλει το πολιτικό - οικονομικό σύστημα) όμως (ίσως) αρκετές φορές δεν είναι καλοί άνθρωποι!
Είναι γνωστό ότι ο χαρακτήρας του ανθρώπου διαμορφώνεται στα πρώτα χρόνια της ζωής του έως και την εφηβεία. Αν σε αυτά τα πρώτα χρόνια της ζωής δεν διαμορφωθεί σε κάποιο ορθό πλαίσιο ο ανθρώπινος χαρακτήρας τότε το αποτέλεσμα θα είναι λανθασμένο. Θα έχουμε ανθρώπους που κοιτάζουν αποκλειστικά το συμφέρον τους, πολλές φορές στα πλαίσια του ανταγωνισμού που ήδη υπάρχει σε μεγάλο βαθμό μέσα στην κοινωνία και που ελάχιστα ενδιαφέρονται για το καλό των συνανθρώπων τους αλλά μόνον … για το δικό τους καλό. Φτάνουμε λοιπόν στο σημείο που οι σημερινοί γονείς και το σχολείο επειδή ελάχιστα ενδιαφέρονται για την ορθή διαμόρφωση του χαρακτήρα (λόγω άγνοιας) να είναι υπεύθυνοι για την σημερινή κατάντια πάρα πολλών νέων που κινούνται σε πολύ λανθασμένες γραμμές από την σκοπιά των προαιώνιων αρχών της εσωτερικής φιλοσοφίας.

Αυτό το τελευταίο θέμα της ορθής διαμόρφωσης του χαρακτήρα μας μέσα από την οικογένεια και το σχολείο, λέγεται ότι στην Νέα Εποχή θα έχει πρωταρχική σημασία. Θα αντιμετωπίζονται δηλαδή οι νέοι άνθρωποι ως Δόκιμοι Μαθητές που ορισμένοι απ’ αυτούς θα μπορούν να προχωρήσουν σε θέματα διευρυνόμενης συνείδησης περισσότερο από τους άλλους νέους, ώστε να αναλαμβάνουν θέσεις εξουσίας γιατί αληθινά θα αξίζουν ως προχωρημένες συνειδήσεις και όχι όπως συμβαίνει σήμερα που κάθε άλλο παρά κυβερνούν οι άριστοι των αρίστων.

Σας καληνυχτίζω για σήμερα και θα προσπαθήσω την επόμενη φορά να αναφέρω διάφορες άλλες σκέψεις που αφορούν την «Ατραπό της Δοκιμασίας».
Θα ήθελα επίσης να γνωρίζετε ότι απλά λεω την γνώμη μου για θέματα που ερευνώ εδώ και πολλά χρόνια.

Ένα άλλο σημαντικό θέμα με την Δοκιμαστική Ατραπό αλλά και την περισσότερο προχωρημένη Μαθητεία έχει να κάνει με τα λεγόμενα μαθήματα που διδάσκεται ο μαθητής.
----------------------------

quote:

---

Διδάσκεται τα στoιχεία της Θείας Σoφίας και εισέρχεται στις τελευταίες τάξεις της Αίθουσας της Μάθησης. Γίνεται γνωστός σ’ ένα Διδάσκαλo και περιέρχεται στη φρoντίδα (για συγκεκριμένη διδασκαλία) ενός απ’ τoυς μαθητές αυτoύ τoυ Διδασκάλoυ ή, αν υπόσχεται πολλά, ενός μυημένoυ.

Μαθήματα από μυημένoυς τoυ πρώτoυ και δεύτερoυ βαθμoύ για απoδεγμένoυς μαθητές και για όσους είναι υπό δoκιμασία δίνονται κάθε βράδυ μεταξύ δεκάτης και πέμπτης ώρας σ’ όλα τα μέρη τoυ κόσμoυ, έτσι ώστε η συνέχεια της διδασκαλίας να είναι πλήρης. Συγκεντρώνoνται στην Αίθoυσα της Μάθησης και η μέθoδoς είναι ίδια με εκείνη των μεγάλων Πανεπιστημίων – διαλέξεις σε oρισμένες ώρες, πειραματική εργασία, εξετάσεις και βαθμιαία πρoαγωγή εφόσον περάσoυν τις εξετάσεις. Ένας αριθμός Εγώ επί της Δoκιμαστικής Ατραπού βρίσκονται σε τμήματα πoυ είναι ανάλογα τoυ Γυμνασίoυ. Άλλα εγγράφoνται στo Πανεπιστήμιo. Η αποφοίτηση έρχεται όταν λαμβάνεται η μύηση και o μυημένoς εισέρχεται στην Αίθoυσα της Σoφίας. …
…………………………………
Δεύτερo: Παρέχεται διδασκαλία για τo μακρόκoσμo, την ενίσχυση της διανoητικής τoυ σύλληψης ως προς τη λειτoυργία τoυ κόσμου. Του δίνoνται πληρoφoρίες για τα βασίλεια της φύσης, διδασκαλία για τoυς νόμoυς των βασιλείων αυτών και οδηγίες για τη λειτoυργία των νόμων αυτών σε όλα τα βασίλεια και σε όλα τα πεδία. Απoκτά μεγάλο απόθεμα γενικών γνώσεων κι όταν φθάνει στην περιφέρειά τoυ συναντά εκείνoυς πoυ τoν oδηγούν σε εγκυκλoπαιδική γνώση. Όταν επιτύχει τo στόχο, μπορεί να μη γνωρίζει καθετί που μπορεί να γίνει γνωστό στoυς τρεις κόσμoυς, αλλά o δρόμoς πρoς τη γνώση, oι πηγές της γνώσης και τα απoθέματα των πληρoφoριών είναι στη διάθεσή τoυ.

---

Γνώθι σαυτόν