- ΠΙΝΑΚΑΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΩΝ - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
Ο άνθρωπος όμως είναι κάτι διαφορετικό. Έχει συνείδηση της ατομικότητάς του αλλά και της ατομικότητας των γύρω του. Όχι μόνο αναγνωρίζει την εξατομίκευση, αλλά και τη δοξάζει: κρατάει στις ιστορικές του τράπεζες ονόματα ατόμων που μεγαλούργησαν, εμπνέεται από αυτά, τα υμνεί, τα χρησιμοποιεί ως παραδείγματα. Η επιτυχία και η αθανασία του πραγματώνονται σε ατομικό επίπεδο – ακόμη κι αν τα οφέλη που αυτές κομίζουν τα καρπώνεται το σύνολο της ανθρωπότητας.
Όποιος λοιπόν κι αν είναι ο σκοπός της (ανθρώπινης) ζωής, πρέπει να έχει να κάνει με κάτι που κατακτά καθένας ατομικά, ως μονάδα. Τι άλλο μπορεί να είναι αυτό πέρα από την ίδια την εμπειρία της ζωής; Αν υπάρχει ένας υπέρτατος Νους θα ήθελε να έχει δισεκατομμύρια πρόσωπα, καθένα διαφορετικό, μοναδικό, ώστε να μπορεί να βιώνει τη ζωή σα μια μοναδική εμπειρία μέσα από καθένα απ' αυτά... άλλα θα κατακτούσαν τη σοφία, άλλα την αθωότητα, άλλα τη συμπόνοια, άλλα το ακραίο, ακόμη και την τρέλλα, όλα όμως θα ρουφούσαν τη ζωή με απληστία, θα γίνονταν ένα με αυτήν σε σημείο που να ξεχνούν τι πραγματικά είναι (υπέρτατος Νους) και να βιώνουν τη λησμονιά τους ως φόβο.
Είναι μια ισχυρή πιθανότητα κι αυτή, δεν είναι;
Καλό βράδυ,
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
quote:
Unseen - Όποιος λοιπόν κι αν είναι ο σκοπός της (ανθρώπινης) ζωής, πρέπει να έχει να κάνει με κάτι που κατακτά καθένας ατομικά, ως μονάδα. Τι άλλο μπορεί να είναι αυτό πέρα από την ίδια την εμπειρία της ζωής; Αν υπάρχει ένας υπέρτατος Νους θα ήθελε να έχει δισεκατομμύρια πρόσωπα, καθένα διαφορετικό, μοναδικό, ώστε να μπορεί να βιώνει τη ζωή σα μια μοναδική εμπειρία μέσα από καθένα απ' αυτά... άλλα θα κατακτούσαν τη σοφία, άλλα την αθωότητα, άλλα τη συμπόνοια, άλλα το ακραίο, ακόμη και την τρέλλα, όλα όμως θα ρουφούσαν τη ζωή με απληστία, θα γίνονταν ένα με αυτήν σε σημείο που να ξεχνούν τι πραγματικά είναι (υπέρτατος Νους) και να βιώνουν τη λησμονιά τους ως φόβο.
Καλή μου Unseen προσκυνώ μπρος στο «μεγαλείο» της σκέψης σου… 
quote:
Ο άνθρωπος όμως είναι κάτι διαφορετικό. Έχει συνείδηση της ατομικότητάς του αλλά και της ατομικότητας των γύρω του.
Ναι , αγαπητή Unseen .
Εγώ μάλιστα, θα το προχωρούσα λίγο παραπάνω.
Ο Άνθρωπος είναι πλάσμα κατ’εξαίρεση. Γι’αυτό το πράγμα πρέπει νάμαστε απόλυτα σίγουροι και δεν είναι καθόλου ματαιοδοξία παρά απλή αντικειμενική διαπίστωση.
quote:
Όχι μόνο αναγνωρίζει την εξατομίκευση, αλλά και τη δοξάζει: κρατάει στις ιστορικές του τράπεζες ονόματα ατόμων που μεγαλούργησαν, εμπνέεται από αυτά, τα υμνεί, τα χρησιμοποιεί ως παραδείγματα.
quote:
Όποιος λοιπόν κι αν είναι ο σκοπός της (ανθρώπινης) ζωής, πρέπει να έχει να κάνει με κάτι που κατακτά καθένας ατομικά, ως μονάδα.
quote:
όλα όμως θα ρουφούσαν τη ζωή με απληστία, θα γίνονταν ένα με αυτήν σε σημείο που να ξεχνούν τι πραγματικά είναι (υπέρτατος Νους) και να βιώνουν τη λησμονιά τους ως φόβο.
Είναι μια ισχυρή πιθανότητα κι αυτή, δεν είναι;
Για τα τρία τελευταία, ας κάνουμε μια κάποια εμβάθυνση και ας δούμε σε τι συμπεράσματα ή σε ποια άλλα πιθανά ερωτήματα οδηγούμαστε:
Η φυσιολογία επισωρεύει απειράριθμα στοιχεία για τις οργανικές μας λειτουργίες . Δεν ερμηνεύει, ωστόσο, τον Άνθρωπο στην ολότητά του: μόλις και μετά βίας θίγει ξώφαλτσα ό,τι πραγματικά ανθρώπινο υπάρχει στο όρθιο ζώο: τη σκέψη, το θυμικό, την κοινωνικότητα.
Η ψυχολογία και η κοινωνιολογία, οι οποίες παίρνουν αυτές τις ιδιότητες σαν αντικείμενο σπουδής, δεν δικαιούνται ακόμα να καταταγούν μεταξύ των επιστημών, επειδή οι ερευνητικές μέθοδοι που χρησιμοποιούν δεν έχουν ούτε την αντικειμενικότητα, ούτε tην αυστηρότητα που αξιώνει η επιστήμη, τα δε μέσα της έρευνάς τους παραμένουν υποτυπώδη.
Ο εγκέφαλος του Ανθρώπου έχει υποστεί μια εξέλιξη, άρα και η συμπεριφορά του, την οποία έκανε εφικτή η ζωή του μέσα σε κοινωνίες.
Οι κοινωνικοί συντελεστές τροποποιούμενοι από τον ίδιο τον Άνθρωπο όσο προχωρούσε η εξέλιξή του, επιδρούσαν με τη σειρά τους πάνω σ’αυτόν.
Ένα περίπλοκο παιχνίδι δράσεων και αναδράσεων εναρμόνισε τελικά τη φυσιολογία του εγκεφάλου με την κοινωνική ζωή.
Η προσαρμογή αυτή, επέτρεψε στον Άνθρωπο να εδραιώσει την υπεροχή του πάνω στον πλανήτη.
Δύο τάσεις αντιμάχονται ποιά θα κερδίσει τον Άνθρωπο:
η μια τον παροτρύνει να περιφρουρήσει και να αναπτύξει την ατομιικότητά του,
η άλλη τον καλεί να πλησιάσει τους όμοιούς του και να συνεργαστεί μαζί τους.
Οι αντιμαχόμενες αυτές τάσεις προκαλούν πλήθος διχοστασίες, που δεν προφταίνουν καλά καλά να καταλαγιάσουν και ξαναφουντώνουν αμέσως.
Θα μπορέσουν άραγε ποτέ να διευθετηθούν;
Αμφίβολο.
κι’έπειτα, θάπρεπε, άραγε να το ευχόμαστε;
Μήπως οι συγκρούσεις αυτές ζωπυρώνουν τον Άνθρωπο και υποκινούν την κοινωνική του εξέλιξη;
ΥΓ.: Απαιτείται, κατά την γνώμη μου, προσοχή στην χρήση των λέξεων "ατομικότητα" και "εξατομίκευση". Υπάρχει κίνδυνος παρερμηνείας ή και ταύτισης με τη λέξη "ατομικισμός" (“individualism"), που με αυτήν εννοούμε την άρνηση κάθε αρχής ανώτερης από την ατομικότητα και κατ’επέκταση τον περιορισμό του πολιτισμού, σε όλους τους τομείς, καθαρά και μόνο στο ανθρώπινο στοιχείο.
Αν θέλομε, κάποια άλλη στιγμή επανερχόμαστε επ’αυτού.
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάτα τοις πάσι ρητά.
Τι είναι αυτά που γράφεις, βρε;!
Αγαπητέ μου Κηφέα,
Πράγματι, όσο ισχυρή κι αν είναι η αίσθηση της ατομικότητας (ή “συνείδηση του εγώ”) στον άνθρωπο, άλλο τόσο ισχυρή είναι και η ανάγκη του ανήκειν, του να συνασπίζεται και να οργανώνεται σε ομάδες που μοιράζονται κάποια κοινά.
Ωστόσο, το πρώτο είναι αίσθηση, το δεύτερο ανάγκη. Έχουμε την αίσθηση του προσώπου (της προσωπικότητας), αλλά την ανάγκη να ανήκουμε. Η δεύτερη είναι εντονότερη της πρώτης, αν σκεφτείς ότι αίσθηση της ατομικότητας αποκτά κανείς στην ηλικία των τριών ετών περίπου, όταν δηλαδή αντιλαμβάνεται για πρώτη φορά ότι είναι κάτι ξέχωρο από τη μητέρα του και αρχίζει να κοιτάζεται στον καθρέφτη για να δει ποιος είναι. Μέχρι τότε ζει σε ενότητα με κάτι άλλο από τον ίδιο.
Επομένως, όπως ανακατευθύνεις τη σκέψη μου με όσα έγραψες, θα έλεγα πως ο σκοπός της ζωής είναι διττός: να βιώνεται η ζωή ατομικά χωρίς ωστόσο να χάνεται η αίσθηση της ενότητας (με τους άλλους ανθρώπους ή με Εκείνο το Κάτι)...
Καλημέρα,
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
Το Σύμπαν της Ζωής είναι απόρροια του Μακρόκοσμου: είναι η εκδήλωση μιας κατάστασης υψηλής συνθετότητας της ύλης, που υπακούει σε ιδιαίτερη τάξη και είναι σε θέση να κατανικάει τη μοιραία εντροπία.
Ο ορισμός της ζωής με ακρίβεια, είναι κάτι που ξεπερνάει τις δυνάμεις μας. Δεν είναι ένα πράγμα υλικό κι'ωστόσο μετράμε τις εκδηλώσεις της.
Είναι έννοια δημιουργημένη από τον Άνθρωπο. Όλοι γνωρίζουμε έμβια όντα με σάρκα και οστά. Κανένας όμως δεν γνωρίζει τη ζωή αλλιώς, παρά σαν μια αλληγορία που εμείς τη βγάλαμε απ'το μυαλό μας.
Εντούτοις ξέρουμε πάρα πολύ καλά τι πάει να πει χάνω τη ζωή μου και μπορούμε να την ξεχωρίζουμε από τον θάνατο: στη θέα ενός πτώματος αίρεται η παραμικρότερη αμφιβολία.
Η ζωή είναι το αστάθμητο, το άπιαστο προϊόν της πιο πολύπλοκης μηχανής που υπάρχει.
Διαιωνίζεται ακατάπαυστα από μοναχή της. Το σύμπαν της κλείνεται στον εαυτό του σαν ατσάλινος κρίκος. Στη γη, όπως είναι σήμερα, το σύμπαν αυτό έχει αποκοπεί από την αδρανή ύλη, μολονότι η ζωή δεν μπορεί να διατηρηθεί παρά μόνο αν δανείζεται ενέργεια απ'την ύλη αυτή.
Η ζωή καταργεί την εντροπία, οικειοποιούμενη μιαν ενεργοκρατούμενη ύλη, που τη μεταμορφώνει και την κάνει κτήμα της - πρόκειται για τη λεγόμενη αφομοίωση.
Ποιά είναι, τελικά, η αποστολή κάθε έμβιου όντος, και του Ανθρώπου φυσικά ;
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
Δεν ξέρω αν μπορώ να συμμεριστώ πλήρως αυτήν την άποψη. Τουλάχιστον όχι ακόμη. Θα έπρεπε για παράδειγμα να έχω ξεδιαλύνει μέσα στο κεφάλι μου τη σχέση της αταξίας με το χάος και το κατά πόσον η αταξία είναι κάτι “κακό”. Έχω όμως την εντύπωση ότι η ποικιλομορφία της ζωής γύρω μας ξεπήδησε εξαιτίας αυτής της αταξίας και ως εκ τούτου δεν βρίσκω τον λόγο της επιβολής τάξης ως τελικό σταθμό ή κατάληξη κάποιου θεϊκού-συμπαντικού σχεδίου. Αλλά ίσως να μπερδεύω τις έννοιες της αταξίας και του χάους (όπως ορίζονται στη φυσική) και να εννοώ χάος αντί για αταξία.
Προσωπικά καλύπτομαι από μια εξήγηση του σκοπού της ζωής (σε όλα τα επίπεδα) ως ένα αέναο γίγνεσθαι, χωρίς κάποια συγκεκριμένη ή προκαθορισμένη κατεύθυνση. Δεν έχω την ανάγκη να ζήσω σε ένα σύμπαν απόλυτης τάξης, πολύ λιγότερο δε, σε ένα σύμπαν που οργανώνει ο άνθρωπος. Και στο άκουσμα της λέξης “αποστολή” με πιάνει τουλάχιστον αλλεργία.
Δεν ξέρω λοιπόν κατά πόσον μερικές φορές ερμηνεύουμε τα πορίσματα της επιστήμης έτσι που να φτιάχνουμε τα άλλοθι που έχουμε ανάγκη για να ζήσουμε. Αυτή είναι η βασική μου επιφύλαξη σε τέτοιου είδους συμπεράσματα. Το συζητάμε περαιτέρω, αν θέλεις.
Καλημέρα,
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
quote:
Έτσι όπως το θέτεις το ζήτημα, το λογικό συμπέρασμα είναι πως η αποστολή του ανθρώπου είναι να συγκεντρώσει και εντέλει να επιβάλλει τάξη μέσα σε ένα σύμπαν αταξίας, να το οργανώσει τρόπον τινά.
Όχι. Δεν είναι η αποστολή του ανθρώπου να συγκεντρώσει και εν τέλει να επιβάλλει τάξη μέσα σε ένα σύμπαν αταξίας. Αλλά αυτό που συμβαίνει είναι ότι..
quote:
Το Σύμπαν της Ζωής είναι απόρροια του Μακρόκοσμου: είναι η εκδήλωση μιας κατάστασης υψηλής συνθετότητας της ύλης, που υπακούει σε ιδιαίτερη τάξη και είναι σε θέση να κατανικάει τη μοιραία εντροπία.
...υπακούει σε μια ιδιαίτερη τάξη (που υπάρχει στον πλανήτη μας) και βέβαια αυτό μοιάζει (ή φαίνεται ότι συμβαίνει) να κατανικάει τη μοιραία εντροπία που στατιστικά αυξάνει σε όλο το σύμπαν.
Αυτά όλα αναλύονται στο άλλο topic "Τι είναι Χρόνος". Παρ'όλα αυτά, έχεις απόλυτο δίκιο να τα θεωρείς (και είναι) αυτά δυσνόητα, όπως θεωρώ και εγώ πολλές φορές δυσνόητες επεξηγήσεις δικές σου που αφορούν τομείς που έχεις ασχοληθεί περισσότερο από μένα (π.χ. Μεταφυσική).
Επειδή αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να απαντήσω αναλυτικότερα, θα σε παρακαλούσα να μου απαντήσεις αν απ'αυτά τα λίγα κατάλαβες τι συμβαίνει. Αν όχι, θα επανέλθω μέχρις ότου πεισθώ ότι έχουν γίνει όλα κατανοητά.
Όσον αφορά την γνώμη μου για την αποστολή του Ανθρώπου, θα στην πω όταν ξεκαθαρίσουμε πρώτα τελείως αυτό το θέμα.
Καλό μεσημέρι
Κηφεύς
quote:Μάλιστα. It makes sense now. Ωστόσο, να σου θυμίσω το φαινόμενο του θερμοκηπίου που επικρέμεται πάνω από τα κεφάλια μας, την τρύπα του όζοντος και όποιες άλλες (ανθρωπογενείς) μεταβολές στη γεώσφαιρα φαίνεται να επαπειλούν την ευαίσθητη ισορροπία του οικοσυστήματος και να οδηγούν και τον δικό μας πλανήτη σε μεγαλύτερη αταξία. Σκιαγραφείται έτσι ένα προφίλ του ανθρώπου ως ενός αναρχικού στοιχείου που ελάχιστο σεβασμό τρέφει για την τάξη που βρήκε σε αυτόν τον πλανήτη.
υπακούει σε μια ιδιαίτερη τάξη (που υπάρχει στον πλανήτη μας) και βέβαια αυτό μοιάζει (ή φαίνεται ότι συμβαίνει) να κατανικάει τη μοιραία εντροπία που στατιστικά αυξάνει σε όλο το σύμπαν.
Από την άλλη, γιατί να μην δούμε ότι και οι άνεμοι που σαρώνουν την επιφάνεια του Άρη ή οι ηλιακές εκρήξεις υπακούουν κι αυτοί σε παράξενους ελκυστές, σε στοιχειώδη προβλέψιμα μοτίβα ή ότι η Σελήνη κινείται με τον ίδιο πάντα ρυθμό γύρω από τη Γη; Θέλω να πω πως, μολονότι το Σύμπαν διαστέλλεται και η αταξία αυξάνεται, αυτό δεν είναι άμεσα παρατηρήσιμο στις δικές μας τάξεις μεγέθους, στους δικούς μας χρόνους. Η ζωή σε αυτή και σε οποιαδήποτε άλλη γωνία του σύμπαντος ενδεχομένως, φαίνεται να κυλά όπως πάντα, σε τάξη.
Ζητώ εκ των προτέρων συγνώμη αν οι παρατηρήσεις μου είναι απλοϊκές. Όπως έχω ξαναπεί, προσπαθώ να καταλάβω, αλλά όπως λες κι εσύ:
quote:
έχεις απόλυτο δίκιο να τα θεωρείς (και είναι) αυτά δυσνόητα, όπως θεωρώ και εγώ πολλές φορές δυσνόητες επεξηγήσεις δικές σου που αφορούν τομείς που έχεις ασχοληθεί περισσότερο από μένα (π.χ. Μεταφυσική).
Είναι πολύ λογικό (αν όχι αναπόφευκτο) να συμβαίνει κάτι τέτοιο, ιδίως σε κείμενα με υψηλό βαθμό συνθετότητας. Ωστόσο, είναι προς τιμήν και των δυο μας που προσπαθούμε ειλικρινά και με σεβασμό να κατανοήσουμε, πιστεύω.
Καλό βράδυ,
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
Ενδέχεται σε άλλα άστρα, σε άλλους γαλαξίες έξω από τον Γαλαξία μας, να υπάρχουν τα ισοδύναμα του Βιολογικού Σύμπαντος και του Ανθρώπου. Αιτίες λογικής τάξης και συμμετρίας μας παρακινούν να πιστέψουμε κάτι τέτοιο.
quote:
Ωστόσο, να σου θυμίσω το φαινόμενο του θερμοκηπίου που επικρέμεται πάνω από τα κεφάλια μας, την τρύπα του όζοντος και όποιες άλλες (ανθρωπογενείς) μεταβολές στη γεώσφαιρα φαίνεται να επαπειλούν την ευαίσθητη ισορροπία του οικοσυστήματος και να οδηγούν και τον δικό μας πλανήτη σε μεγαλύτερη αταξία. Σκιαγραφείται έτσι ένα προφίλ του ανθρώπου ως ενός αναρχικού στοιχείου που ελάχιστο σεβασμό τρέφει για την τάξη που βρήκε σε αυτόν τον πλανήτη.Από την άλλη, γιατί να μην δούμε ότι και οι άνεμοι που σαρώνουν την επιφάνεια του Άρη ή οι ηλιακές εκρήξεις υπακούουν κι αυτοί σε παράξενους ελκυστές, σε στοιχειώδη προβλέψιμα μοτίβα ή ότι η Σελήνη κινείται με τον ίδιο πάντα ρυθμό γύρω από τη Γη; Θέλω να πω πως, μολονότι το Σύμπαν διαστέλλεται και η αταξία αυξάνεται, αυτό δεν είναι άμεσα παρατηρήσιμο στις δικές μας τάξεις μεγέθους, στους δικούς μας χρόνους. Η ζωή σε αυτή και σε οποιαδήποτε άλλη γωνία του σύμπαντος ενδεχομένως, φαίνεται να κυλά όπως πάντα, σε τάξη.
Έτσι ακριβώς είναι, αγαπητή μου Unseen, και ήδη πρόλαβες όλα τα αίτια που οδηγούν στο ποιά πρέπει να είναι η Αποστολή του Ανθρώπου:
Η Αποστολή του Ανθρώπου, λοιπόν, είναι μια αδιάκοπη προσπάθεια, μια αδιάπτωτη πάλη ενάντια στο θάνατο, η με κάθε θυσία διατήρηση της τάξης (που ο ίδιος ο Άνθρωπος διατάραξε με τις αλόγιστες πράξεις του), της ισορροπίας, που χωρίς αυτά ο κάθε οργανισμός πεθαίνει.
Όλα αυτά είναι με τετοια ακρίβεια ρυθμισμένα και λειτουργούν τόσο ανεπαίσθητα, ώστε δεν τα παίρνουμε είδηση, αλλά και τον αγώνα που διεξάγεται μέσα μας ποτέ δεν τον συνειδητοποιούμε.
Έτσι δεν είναι;
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
Όχι, δεν είναι έτσι.
Η ισορροπία και η τάξη περιλαμβάνουν μέσα τους και την καταστροφή και τον θάνατο - μάλιστα χωρίς αυτά είναι ανέφικτες.
Γράφεις για την πάλη που διεξάγεται μέσα μας: αναφέρεσαι προφανώς σε μια εγγενή(;) ροπή προς την τάξη και σε μια ταυτόχρονη ροπή (που κατά πάσα πιθανότητα δεν θα ονόμαζες εγγενή) προς την αταξία. Θα είχε ίσως ενδιαφέρον να εξετάσουμε κοινωνιοψυχολογικά τι μας οδηγεί προς τη μία ή προς την άλλη κατά περίπτωση. Αυτό που μπορώ να πω ωστόσο αυτή τη στιγμή, πέρα από οποιαδήποτε περιπτωσιολογική μελέτη, είναι πως σημασία δεν έχει να "υπηρετήσουμε" εν είδει "αποστολής" αυτό που εμείς αντιλαμβανόμαστε ως τάξη αλλά να συμφιλιώσουμε μέσα μας τις δύο αυτές ροπές.
Ο μεταφυσικός κόσμος αρχίζει να ξεδιπλώνεται από το σημείο που γίνεται η συμφιλίωση των (φαινομενικά) αντιθέτων. Τότε γινόμαστε πολίτες του. Πρωτύτερα είμαστε πολίτες του φυσικού. Η δυσκολία πάντα έγκειται στο να πάψουμε να προβάλλουμε φράγματα και μετα-φράγματα στον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο. Κι αν υπάρχει ένα ζητούμενο είναι ακριβώς η αντίληψη του κόσμου ως όλον του οποίου αποτελούμε περήφανο τμήμα. Αυτό ως μέσον, όχι ως σκοπός.
Γιατί σκοπός είναι απλά η ζωή. Να νιώσουμε στο πετσί μας ότι έχουμε το δικαίωμα και ότι μας αναλογεί να χαρούμε τη ζωή, τα ασύλληπτης ομορφιάς τοπία, τις μικρές και τις μεγάλες χαρές, ότι έχουμε δικαίωμα στην ευτυχία. Και όχι να εφευρίσκουμε βαρυσήμαντες "αποστολές" για να δικαιολογήσουμε την ύπαρξή μας εδώ κι έπειτα να αυτομαστιγωνόμαστε αν δεν τα καταφέρουμε ή να αποκτούμε έπαρση αν θεωρήσουμε ότι κάναμε κάτι. Τέτοιοι τρόποι σκέψης έχουν πάει ανθρώπους όλων των εποχών σε πολύ επικίνδυνα μέρη.
Απλά το να ζει κανείς, να ρουφάει τη ζωή με κάθε του ανάσα και με κάθε τρόπο, με τα μάτια, τα αυτιά, ακόμη και τους πόρους του, με δυο λέξεις το "λάθε βιώσας", αυτός είναι ο πραγματικά δυσκολοεπίτευκτος στόχος και το νόημα της ζωής.
Καλημέρα,
Unseen
YΓ. Συγνώμη που άργησα να απαντήσω, χάθηκα κάπου ανάμεσα σε πάνες, μπιμπερό και εμβόλια. Άσε που δεν θέλω με τίποτα να χάσω τα πρώτα χαμόγελα της κόρης μου... τι αξίζει η ζωή χωρίς αυτά...
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
Edited by - Unseen on 10/06/2008 09:56:42
quote:
Όχι, δεν είναι έτσι.Η ισορροπία και η τάξη περιλαμβάνουν μέσα τους και την καταστροφή και τον θάνατο - μάλιστα χωρίς αυτά είναι ανέφικτες.
Γράφεις για την πάλη που διεξάγεται μέσα μας: αναφέρεσαι προφανώς σε μια εγγενή(;) ροπή προς την τάξη και σε μια ταυτόχρονη ροπή (που κατά πάσα πιθανότητα δεν θα ονόμαζες εγγενή) προς την αταξία. Θα είχε ίσως ενδιαφέρον να εξετάσουμε κοινωνιοψυχολογικά τι μας οδηγεί προς τη μία ή προς την άλλη κατά περίπτωση. Αυτό που μπορώ να πω ωστόσο αυτή τη στιγμή, πέρα από οποιαδήποτε περιπτωσιολογική μελέτη, είναι πως σημασία δεν έχει να "υπηρετήσουμε" εν είδει "αποστολής" αυτό που εμείς αντιλαμβανόμαστε ως τάξη αλλά να συμφιλιώσουμε μέσα μας τις δύο αυτές ροπές.
Περίμενα την αντίδρασή σου, αγαπητή μου Unseen.
Το μήνυμά μου, ήταν και ερώτημα αν είναι έτσι.
Έχεις δίκιο, ως προς το ότι ο κυρίως σκοπός της ζωής είναι αυτός που πολύ ωραία περιγράφεις στο τελευταίο μέρος του μηνύματός σου που αμέσως παραθέτω παρακάτω:
quote:
Ο μεταφυσικός κόσμος αρχίζει να ξεδιπλώνεται από το σημείο που γίνεται η συμφιλίωση των (φαινομενικά) αντιθέτων. Τότε γινόμαστε πολίτες του. Πρωτύτερα είμαστε πολίτες του φυσικού. Η δυσκολία πάντα έγκειται στο να πάψουμε να προβάλλουμε φράγματα και μετα-φράγματα στον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο. Κι αν υπάρχει ένα ζητούμενο είναι ακριβώς η αντίληψη του κόσμου ως όλον του οποίου αποτελούμε περήφανο τμήμα. Αυτό ως μέσον, όχι ως σκοπός.Γιατί σκοπός είναι απλά η ζωή. Να νιώσουμε στο πετσί μας ότι έχουμε το δικαίωμα και ότι μας αναλογεί να χαρούμε τη ζωή, τα ασύλληπτης ομορφιάς τοπία, τις μικρές και τις μεγάλες χαρές, ότι έχουμε δικαίωμα στην ευτυχία. Και όχι να εφευρίσκουμε βαρυσήμαντες "αποστολές" για να δικαιολογήσουμε την ύπαρξή μας εδώ κι έπειτα να αυτομαστιγωνόμαστε αν δεν τα καταφέρουμε ή να αποκτούμε έπαρση αν θεωρήσουμε ότι κάναμε κάτι. Τέτοιοι τρόποι σκέψης έχουν πάει ανθρώπους όλων των εποχών σε πολύ επικίνδυνα μέρη.
Απλά το να ζει κανείς, να ρουφάει τη ζωή με κάθε του ανάσα και με κάθε τρόπο, με τα μάτια, τα αυτιά, ακόμη και τους πόρους του, με δυο λέξεις το "λάθε βιώσας", αυτός είναι ο πραγματικά δυσκολοεπίτευκτος στόχος και το νόημα της ζωής.
Όσον αφορά στην αναφορά μου στην ταυτόχρονη ροπή του Ανθρώπου προς την τάξη και την αταξία, νομίζω ότι απαντώ στο σημερινό μου μήνυμα στο άλλο topic περί της "Αιτίας των δοκιμασιών τπυ Ανθρώπου).
Η τάξη είναι αυτό που ζούμε στιγμιαία (με μέτρο τα συμπαντικά μεγέθη (χρόνου-χώρου), σήμερα στη σύντομη ζωή μας, η δε αταξία στην εξέλιξη του μακρόκοσμου σε τεράστια για μας χρονικά διαστήματα.
Φιλικά
Κηφεύς
Καλό μεσημέρι.
Ο ισχυρισμός ότι μονάχος του ο Άνθρωπος αποτελεί ένα Σύμπαν μπορεί να φανεί υπερβολικός. Σίγουρα όμως δεν είναι, τόσο πολύ πρωτότυπη είναι η υφή μας, όπου συνδυάζονται ιδιότητες που δεν τις μοιραζόμαστε με κανένα άλλο έμβιο όν. Εισφέρουμε στο ηλιακό σύστημα, στο κομματάκι αυτό του Μακρόκοσμου, κάτι που έξω από τη Γη, δεν έχει το ισοδύναμό του.
Δίνεται η εντύπωση ότι ο κόσμος χωρίς τον Άνθρωπο θα ήταν ασυμπλήρωτος, τεράστιος μεν αλλά χωρίς νου, θα τούλειπε μια συνείδηση που ν’αποδείχνει την πραγματικότητά του, ένα λογικό που να τον νοιώθει. Πρόκειται απλώς για ανθρωπομορφική άποψη, μάλλον νηπιακή, για μιαν ανθρώπινη εντύπωση της οποίας διαισθανόμαστε, μολαταύτα, την ορθότητα.
Οι ιδιοτυπίες του δικού μας Σύμπαντος, μας έχουν γίνει τόσο οικείες και συναρτούν τόσο φυσικά τη συμπεριφορά μας, που δεν υποψιαζόμαστε καν την ύπαρξή τους.
Το Σύμπαν αυτό, δημιούργημα του ανθρώπινου μυαλού, του οποίου μόνο εν μέρει γνωρίζουμε τις ιδιότητες, έμπασε μέσα στο Μακρόκοσμο ολόκληρο σμάρι καινοτομίες. Όλα τα έμβια όντα υπακούουν σαν αυτόματα στο γύρω περιβάλλον, υποκύπτουν στη μοίρα τους χωρίς να μπορούν να την αλλάξουν ούτε τόσο δα. Μόνο ο Άνθρωπος , ο Προμηθέας αυτός που αψηφάει τον Δία , ξέρει τι είναι και ποιος είναι , παίρνει το πεπρωμένο του στα χέρια του και το εξουσιάζει . Ζει ελεύθερα , επιβάλλει τη θέλησή του στη φύση και δεν αγνοεί ότι τον καρτεράει ο θάνατος .
Η ανθρώπινη σκέψη θρέφεται από μόνη της και παραμένει αναλλοίωτη στην τεχνική της.
Ο Άνθρωπος χαρακτηρίζεται από την ισχύ τόσο του φυσικού όσο και του νοητικού δυναμισμού του. Ο Άνθρωπος είναι πράξη . Η δίψα του για γνώση είναι άσβηστη, η περιέργειά του αχόρταγη. Και η δίψα για γνώση και η περιέργεια μοιάζουν με την παρόρμηση που ωθεί τα ζώα να εξερευνήσει τον περίγυρό του, αλλά οι συμπεριφορές τις οποίες επάγουν ούτε αυτόματες είναι ούτε μπαίνουν σε κίνηση από καθορισμένα σημαντικά ερεθίσματα.
Για τον Άνθρωπο, η γνωστική διεργασία πάει πολύ μακριά. Δεν είναι μόνο ζήτημα να καταγράψει, μέσον της μνήμης, ένα αίσθημα ή την εγγενή αντίδραση την οποία προκαλεί το αίσθημα αυτό, όπως κάνει το ζώο, αλλά να ανακαλύψει τις αιτίες μιας πολυσύνθετης κατάστασης και να συλλάβει τη σημασία της σχετικά μ’αυτόν τον ίδιο.
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
Γνωρίζω, σημαίνει, προ πάντων, καταλαβαίνω, δηλαδή μια πράξη διανοητική που ξεπερνάει τις ικανότητες του ζώου. Ό,τι θυμόμαστε χρησιμεύει για υλικό του νου, ο οποίος αξιοποιεί αυτό το υλικό με βάση τους κανόνες της λογικής και του οποίου επιστέγασμα, σε πάρα πολλές περιπτώσεις, είναι η αφαίρεση.
Το ζώο «γνωρίζει», χωρίς να έχει συνείδηση του πράγματος. Απ’ό,τι φαίνεται, δεν κάνει αναφορά της γνώσης του στον εαυτό του. Κάθε γνώση του, καρπός, πάντοτε, ατομικής εμπειρίας, έχει μονάχα την αξία ενός σήματος – σήμα-εικόνα, σήμα-μορφή, σήμα-ήχος, σήμα-τονισμός, σήμα-χρώμα, σήμα-κίνηση, σήμα-οσμή, σήμα-γεύση, σήμα-αφή … στο οποίο το ζώο αποκρίνεται με μιαν αυτόματη αντίδραση (εξαρτημένο αντανακλαστικό).
Φτάνουμε στο σημείο να διερωτηθούμε αν αυτό που ονομάζουμε γνώση, αναφερόμενοι στους εαυτούς μας, υπάρχει και στα ζώα σαν κάτι παραπάνω από αόριστη υποτυπώδης κατάσταση.
Τα αισθητηριακά αγγέλματα επιτρέπουν άραγε στο ζώο να προχωρεί σε αφαιρέσεις ;
Είναι μάλλον απίθανο. Το πολύ πολύ η αφαιρετική ικανότητα να διαγράφεται κάπως στα Θηλαστικά (κυρίως στα Πρωτεύοντα ανθρωποειδή). Η βάση της νόησης εξακολουθεί να είναι περιορισμένη και η γνώση-σήμα εντάσσεται μέσα σε ένα σύμπλεγμα τελεοκρατούμενων πράξεων.
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
========================================================
Αγαπητέ Κηφέα, συμφωνώ σχετικά με αυτό που λες:
quote:
Το ζώο «γνωρίζει», χωρίς να έχει συνείδηση του πράγματος. Απ’ό,τι φαίνεται, δεν κάνει αναφορά της γνώσης του στον εαυτό του. Κάθε γνώση του, καρπός, πάντοτε, ατομικής εμπειρίας, έχει μονάχα την αξία ενός σήματος – σήμα-εικόνα, σήμα-μορφή, σήμα-ήχος, σήμα-τονισμός, σήμα-χρώμα, σήμα-κίνηση, σήμα-οσμή, σήμα-γεύση, σήμα-αφή … στο οποίο το ζώο αποκρίνεται με μιαν αυτόματη αντίδραση (εξαρτημένο αντανακλαστικό).
Παρόλα αυτά, μου ήρθε στο νου το γεγονός ότι κάποια δελφίνια αρκετές φορές έχουν σώσει ή έχουν "ειδοποιήσει" κάποιους ναυαγούς από τους καρχαρίες που βρίσκονται κοντά κι ενδεχομένως να τους σκοτώσουν.
Αυτή η αντίδραση τους όμως δε νομίζω να γίνεται εξαιτίας κάποιας ατομικής τους εμπειρίας ούτε να έχει την αξία ενός σήματος. 
In anticipation of my resurrection...
Το δέχομαι.
Βέβαια θα μπορουσα να προσθέσω, ότι η εξαίρεση επιβεβαιώνει τον κανόνα.
Όπως και το ότι για να συμπεριλάβω αυτές τις εξαιρέσεις προσέθεσα:
quote:
Το πολύ πολύ η αφαιρετική ικανότητα να διαγράφεται κάπως στα Θηλαστικά (κυρίως στα Πρωτεύοντα ανθρωποειδή)
Γράφοντας τη λέξη "κυρίως στα πραωτεύοντα ανθρωποειδή", αφήνω περιθώριο για την ύπαρξη τέτοιου είδους εξαιρέσεων. Και πιστεύω ότι πρέπει να υπάρχουν και άλλες, πράγματι, εξαιρέσεις.
Πάντως, όπως και νάχει, έχεις πέρα για πέρα δίκιο στην συγκεκριμένη περίπτωση.
Φιλικά
Κηφεύς
Απλά η συγκεκριμένη σκέψη μου ήρθε στο νου πολύ αυθόρμητα κι απλά την κατέθεσα. 
In anticipation of my resurrection...
Σε προηγούμενο μήνυμά μου της 26ης Ιουνίου 2008, ανέφερα:
quote:
Γνωρίζω, σημαίνει, προ πάντων, καταλαβαίνω, δηλαδή μια πράξη διανοητική που ξεπερνάει τις ικανότητες του ζώου. Ό,τι θυμόμαστε χρησιμεύει για υλικό του νου, ο οποίος αξιοποιεί αυτό το υλικό με βάση τους κανόνες της λογικής και του οποίου επιστέγασμα, σε πάρα πολλές περιπτώσεις, είναι η αφαίρεση.
Δεν θεωρώ ότι θα ήταν μεγάλη παρέκβαση από το θέμα μας να αναφερθώ σήμερα για τη σχέση που έχουν μεταξύ τους οι έννοιες "Γνώση" και "Αλήθεια", αφού αυτές δρουν υποβοηθητικά στο θέμα μας που αφορά "Το νόημα της Ζωής".
Αντικειμενικός σκοπός της Επιστήμης είναι η Αλήθεια και της Θρησκείας ο Θεός .
Όμως στην τελική εμπειρία , Θεός και Αλήθεια είναι μία και η αυτή πραγματικότητα και ο κοινός σκοπός Επιστήμης και Θρησκείας είναι η άμεση αντίληψη αυτής της Πραγματικότητας .
Το θέμα είναι , αν έχουμε την δυνατότητα για αντικειμενική προσέγγιση αυτής της Πραγματικότητας .
Ας ψάξουμε για τα όρια των εποπτικών μας φυσικών ικανοτήτων .
Η πλήρης φυσική περιγραφή του Σύμπαντος από ένα μέρος του, τον άνθρωπο , όταν μάλιστα εμπεριέχεται στο Σύμπαν , δεν είναι δυνατή .
Μία θεωρία που θα περιελάμβανε ολόκληρο το Σύμπαν θα μπορούσε να εξηγήσει κάθε τι που συμβαίνει σ’ολόκληρο το Σύμπαν ανά πάσα χρονική στιγμή .
Αυτό όμως θα απαιτούσε την δυνατότητα της έκτασης της παρατήρησης και του πειραματισμού σ’ολόκληρο το Σύμπαν την δεδομένη στιγμή . Πράγμα που είναι αδύνατον για τα ανθρώπινα όρια και μέτρα μας .
Η ύστατη θεωρία , σαν το Άγιο Δισκοπότηρο , μοιάζει να είναι κάτι που πάντοτε το αναζητούμε , αλλά ποτέ δεν το βρίσκουμε .
Όταν παρατηρούμε ένα αντικείμενο , δεν μπορούμε να συλλάβουμε παρά την ασυνεχή αντανάκλαση της πραγματικότητάς του , μεταβαλλόμενη ανάλογα με τα διαφορετικά εποπτικά μέσα που χρησιμοποιούμε .
Οι Heisenberg και Bohr κατέστησαν σαφές , ότι είναι πιο λογικό να κρίνουμε την συμπεριφορά του υποκειμένου που παρατηρεί , παρά την πραγματικότητα του αντικειμένου που παρατηρείται , διότι η παρατήρηση , σαν συμμετοχική διαδικαστική παρέμβαση , σχηματοποιεί υποκειμενικά τα παρατηρούμενα αντικείμενα , και απλά η νομιμότητα των «γιατί» μας , δηλαδή των αναζητήσεων σημασίας που επιχειρούμε , ισχύει στην μακροσκοπική μας κλίμακα και στην καθημερινή ζωή μας , αλλά από τη στιγμή που βγαίνουμε από τα όρια της ανθρώπινης εμπειρίας , μπορεί να γίνει η φυσική πηγή άτοπων ερωτημάτων .
Και ο λόγος που πρέπει να απαλλαγούμε από τις άτοπες και άσκοπες ερωτήσεις , είναι όχι γιατί δεν έχουν απάντηση , αλλά γιατί οι ίδιες , εμπεριέχουν το στοιχείο του …«πλαστού» και της χρήσης πλαστών δεδομένων .
Η αναζήτηση της ακρίβειας και της αλήθειας στον χειρισμό των νοητικών εργαλείων της Γνώσης μας , μπορεί να αποκαλυφθεί τραυματική εμπειρία , εάν διαφοροποιήσουμε τις συντεταγμένες , έτσι ώστε άθελά μας οι ερωτήσεις μας να γίνουν παράλογες .
Παραδείγματος χάριν :
- Τι υπάρχει πίσω από τα όρια του Σύμπαντος ;
Μα το Σύμπαν περικλείει , εξ ορισμού , τα πάντα !
- Τι υπήρχε πριν την δημιουργία του Σύμπαντος ;
Αλλά ο χρόνος δημιουργήθηκε μαζί με το Σύμπαν !
Ο Claude Bernard ( 1813 – 1878 . Γάλλος ιατροφιλόσοφος . Θεμελιωτής της σύγχρονης πειραματικής φυσιολογίας ) λέει :
« Η φύση του πνεύματός μας , μας παρακινεί να αναζητήσουμε την “ουσία” ή το “γιατί” των πραγμάτων . Η πείρα , μας μαθαίνει , ότι δεν μπορούμε να πάμε πιο πέρα από το “πώς”… » .
Παρόμοια αντίρρηση εκφράζεται και μέσα από την θεωρία της ανθρωπικής αρχής .
Δηλαδή , την θεωρία που παίρνει σαν βάση της ερμηνείας του κόσμου , την ύπαρξή μας .
Σύμφωνα με αυτήν , θα ήταν επιθυμία φρόνησης και θέληση ταπεινοφροσύνης , να μη ζητάμε να απαντήσουμε στο «γιατί» , αλλά να ψάχνουμε να βρούμε τους νόμους που διέπουν την ύπαρξή του .
Όταν ερωτάμε :
Γιατί ο άνθρωπος κατασκευάζει έργα τέχνης ή αυτοκίνητα , το ερώτημα αφορά μίαν ανθρώπινη πρόθεση και πρακτική . Είναι δηλαδή ένα επιστημονικό ερώτημα .
Όταν , όμως , ερωτάμε : Γιατί δημιουργήθηκε το Σύμπαν , δηλαδή μεταφυσικό ερώτημα , προϋποθέτουμε , ότι ο κόσμος υπακούει σε μια διανοητική , εσκεμμένη , εκούσια συμπεριφορά , όμοια με την συμπεριφορά της ανθρώπινης σκέψης , ότι είναι καμωμένος κατ’εικόνα των διανοητικών δομών του ανθρώπινου εγκεφάλου .
Εάν δεχθούμε την θεϊκή μας προέλευση σαν δεδομένη , τότε και μόνον τότε , νομιμοποιούμε «επιστημονικά» το ερώτημα .
Αλλά ο εξωτερικός κόσμος δεν έχει διανοητικές δομές ανάλογες με τις δικές μας και επομένως , οι έννοιες που διαμορφώνει το πνεύμα μας , δεν είναι έγκυρες , αν οι άνθρωποι εμφανίζονταν από την Γή .
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
Από τα πρώτα στάδια της ύπαρξής τους , οι άνθρωποι , έμαθαν να προβάλλουν τους εαυτούς τους με τις ιδιότητές τους πάνω στα όντα και τα πράγματα , στην προσπάθεια να αντιληφθούν την θεότητα ή να εξηγήσουν τον φυσικό κόσμο .
Εάν ερωτήσουμε ένα μικρό παιδί : Όταν πηγαίνεις βόλτα το βράδυ , τι κάνει το φεγγάρι ;
Θα μας απαντήσει : Έρχεται μαζί μου , με ακολουθεί !
Και εάν το ερωτήσουμε : Και τι είναι αυτό που το κάνει να κινείται ;
Θα μας απαντήσει : Εγώ όταν περπατώ !
Βλέπουμε , με αυτό το απλό παράδειγμα , ότι στην παιδική ηλικία ο φυσικός κόσμος και το ΕΓΩ είναι μία ενότητα . Αργότερα χωρίζονται , αλλά ποτέ ολοκληρωτικά . Πάντα κάποια τμήματα του ΕΓΩ μας μένουν προσδεδεμένα με τον φυσικό κόσμο .
Συχνά , αλλοιώνουμε με ανθρωπομορφικά τεχνάσματα , την έννοια ή την παρατήρηση , προκειμένου να την εντάξουμε στο πεδίο γνώσης μας .
Για παράδειγμα , η έννοια του «απείρου» κινείται στον ιδεατό χώρο , χωρίς καμμία αντικειμενική ή πειραματική αντιστοιχία . Όμως αυτό δεν μας εμποδίζει να την χρησιμοποιούμε ευχερώς σήμερα , ειδήμονες και μη .
Το μέγεθος της άγνοιάς μας , είναι ανάλογο με το βάθος της πεποιθήσεώς μας σε ότι αφορά το καλό και το κακό , το δίκαιο και το άδικο , τη ζωή και το θάνατο και όλα τα δίπολα του κόσμου μας .
Το ότι ξέρουμε τα όρια των ανθρωπίνων δυνατοτήτων μας , σημαίνει μήπως ότι μπορούμε να βάλουμε τον νού μας στην υπηρεσία του εαυτού μας , για την ανεύρεση της Αλήθειας ;
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.