- ΑΡΑΓΕ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΜΑΣ ΒΛΕΠΟΥΝ ΑΠΟ ΚΑΠΟΥ.... - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
μετά από πολύύύύύύύύύύ καιρό,ξανακανω post στο forum και αφορμή το καταπληκτικό θέμα του strangewoderer.
strangewonderer άνοιξες ένα πολύ μεγάλο και με πολύ συζήτηση θέμα.
Η ιστορία του φίλου Λεωνίδα με συγκήνησε πραγματικά.
Η γνώμη μου στο θέμα είναι πως δεν μας βλέπουν απλά ξέρουν τα συναισθήματά μας.
Θα συμφωνήσω με τον φίλο tzo κάνοντας μια μικρή αλλαγή στα λεγώμενά του.
Πιστεύω πως οι συχνότητες δεν ειναι διαφορετικές μεταξύ ανθρώπου-πνεύματος αλλά μεταξύ των συναισθημάτων.τα ανθρώπινα συναισθήματα εκπέμπουν σε διαφορετικό μήκος με των πνευμάτων.Ειναι σαν τους ανθρώπους με τα ποντίκια.τα ποντίκια ακουν ήχους που δεν ακουει ο ανθρωπος αλλά υπαρχουν και μερικοι ήχοι οι οποιοι ακουγονται και απο τους 2.ετσι,ισως καποια συναισθηματα να εκπέμπουν σε συχνοτητες που γινονται αντιλιπτες απο τα πνευματα και ετσι μας καταλαβαίνουν.για να φτάσουν όμως αυτά τα συναισθήματα τις συχνότητες των πνευμάτων,πρεπει να περάσουν απο καποια ενισχυση.τον ρόλο του ενισχυτη τον παιζει η ψυχή η οποία όσο περισσότερο αγαπούσε αυτο το πρόσωπο,τοσο περισσότερο ενισχύει το "κύμα".
Οι παρομοιώσεις ίσως ειναι λιγο χαζές αλλά αυτές μου ήρθαν στο μυαλό καθώς έγραφα το post.
Αυτά εχω να πω προς το παρών
StorM_GmA
Επί της ουσίας τώρα .
Τzo , πράγματι οι ενδείξεις που έχω μέχρι τώρα με οδηγούν στο συμπέρασμα ότι για ένα χρονικό διάστημα , που ενδεχομένως να αντιστοιχεί στο 40ήμερο που πιστεύει ο λαός μας (και δεν ξέρω και ποιοι άλλοι) , οι νεκροί μας περιτριγυρίζουν .
Οι ενδείξεις μου ξεκινούν αφενός από τα εξαγόμενα από τον υπνωτισμό , αφετέρου από προσωπικές εμπειρίες δικές μου και ανθρώπων του άμεσου περιβάλλοντός μου.
Ananass, θα σου πω κάτι ακραίο που μου έχει τύχει .
Στην κηδεία του παππού μου (από μητέρα) , την ώρα ακριβώς που τον αφήνανε μέσα , εκείνη την μέγιστη συγκινισιακά στιγμή , εμένα και 3 ξαδέλφια μου , μας είχε πιάσει νευρικό ,ασταμάτητο γέλιο , μετά από ένα γεμάτο φόρτιση ξενύχτι .
Κρυμμένοι σε μια γωνία , δεν πιστεύαμε και εμείς ότι μας συνέβη .
Φαντάσου ότι ήμασταν περίπου έφηβοι και ότι ειδικά τα ξαδέρφια μου είχαν ζήσει πολύ μαζί του , ώστε να τον έβλεπαν σαν δεύτερο πατέρα .
Ghost , o συγκεκριμένος παππούς μου , με «επισκέφθηκε» 15 μέρες μετά .
Strange , νομίζω δεν είναι τίποτα «εκεί» , όλα εδώ είναι στο μυαλό μας .
Αλλά επειδή το μυαλό μας δημιουργεί την αίσθηση του χρόνου και του κινούμενου σύμπαντος γενικότερα , νομίζουμε ότι «αυτοί» είναι εκεί ή τότε .
Το τι κάνουμε ή το τι κάνουνε εκεί ορίζεται από τους ίδιους κανόνες οι οποίοι ορίζουν και το παρών μας …
Storm , συμφωνώ ότι ο κόσμος μας τελικά είναι δύο σε ένα :-)
Και επίσης ότι ενδεχομένως ,είναι δυνατή η εναλλαγή –ανταλλαγή αυτή , παρομοίως με τον τρόπο που το φως υφίσταται ως σωματίδιο ή ως κύμα , ταυτόχρονα .
""βάλε στόχους μικρούς αν θες να ευτυχίσεις , βάλε στόχους μεγάλους για να παραμείνεις νέος""
quote:
Strange , νομίζω δεν είναι τίποτα «εκεί» , όλα εδώ είναι στο μυαλό μας .
Αλλά επειδή το μυαλό μας δημιουργεί την αίσθηση του χρόνου και του κινούμενου σύμπαντος γενικότερα , νομίζουμε ότι «αυτοί» είναι εκεί ή τότε .
Το τι κάνουμε ή το τι κάνουνε εκεί ορίζεται από τους ίδιους κανόνες οι οποίοι ορίζουν και το παρών μας …
ΦΙΛΙΚΑ
Edited by - indigo_boy on 17/02/2003 16:49:27
ΑΛΛΑ ΣΕ ΠΟΛΛΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΑΚΟΥΣΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΑ ΠΑΡΟΜΟΙΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ...
ΠΑΝΤΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΝΑΡΩΤΗΘΕΙ ΠΟΤΕ ΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΕΤΑ ???
ΑΣ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ ΚΑΙ ΜΙΑ ΠΑΛΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΤΟ "FLATLINERS" ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΣΑΝ ΘΕΜΑ ΤΙ ΓΙΝΕΤΕ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ .....ΜΗ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΟΤΙ ΟΣΟΙ ΤΗΝ ΕΙΔΑΝ ΔΕΝ ΑΛΑΞΑΝΕ ΑΠΟΨΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ...
ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΕΓΩ ...ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΣΥΝΕΒΗΣΑΝ ΣΕ ΣΥΝΓΚΕΝΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ...(ΠΕΘΑΝΕ ΓΙΑ ΛΙΓΑ ΛΕΠΤΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΕΙΔΕ ΦΩΣ ΚΑΙ ΚΟΣΜΟ ΜΕ ΑΣΠΡΑ ΝΑ ΤΟΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ) ΑΛΛΑ ΤΕΛΙΚΑ ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ..
ΣΥΖΗΤΩΝΤΑΣ ΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΑΝΤΙΜΕΤΟΠΙΖΩ ΚΑΙ ΕΓΩ ΤΗΝ ΙΔΕΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΟΧΙ ΜΕ ΦΟΒΟ ΠΙΑ ...
ΟΠΟΤΕ ΚΑΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΕΤΑ ..ΚΑΙ ΘΑ ΕΡΘΕΙ Η ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΟΛΟΙ ΘΑ ΤΟ ΑΝΑΚΑΛΥΨΟΥΜΕ //
"ΚΑΙ μη ΧΕΙΡOΤΕΡΑ να ΛΕΜΕ"
quote:
ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΑΥΤΟ ΤΟ SITE ΜΟΥ ΣΗΚΩΘΗΚΕ Η ΤΡΙΧΑ ΚΑΓΚΕΛΟ....
ΑΛΛΑ ΣΕ ΠΟΛΛΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΑΚΟΥΣΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΑ ΠΑΡΟΜΟΙΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ...
ΠΑΝΤΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΝΑΡΩΤΗΘΕΙ ΠΟΤΕ ΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΕΤΑ ???ΑΣ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ ΚΑΙ ΜΙΑ ΠΑΛΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΤΟ "FLATLINERS" ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΣΑΝ ΘΕΜΑ ΤΙ ΓΙΝΕΤΕ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ .....ΜΗ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΟΤΙ ΟΣΟΙ ΤΗΝ ΕΙΔΑΝ ΔΕΝ ΑΛΑΞΑΝΕ ΑΠΟΨΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ...
ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΕΓΩ ...ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΣΥΝΕΒΗΣΑΝ ΣΕ ΣΥΝΓΚΕΝΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ...(ΠΕΘΑΝΕ ΓΙΑ ΛΙΓΑ ΛΕΠΤΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΕΙΔΕ ΦΩΣ ΚΑΙ ΚΟΣΜΟ ΜΕ ΑΣΠΡΑ ΝΑ ΤΟΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ) ΑΛΛΑ ΤΕΛΙΚΑ ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ..
ΣΥΖΗΤΩΝΤΑΣ ΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΑΝΤΙΜΕΤΟΠΙΖΩ ΚΑΙ ΕΓΩ ΤΗΝ ΙΔΕΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΟΧΙ ΜΕ ΦΟΒΟ ΠΙΑ ...ΟΠΟΤΕ ΚΑΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΕΤΑ ..ΚΑΙ ΘΑ ΕΡΘΕΙ Η ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΟΛΟΙ ΘΑ ΤΟ ΑΝΑΚΑΛΥΨΟΥΜΕ //
"ΚΑΙ μη ΧΕΙΡOΤΕΡΑ να ΛΕΜΕ"
ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙΣ ΤΙ ΣΟΥ ΕΙΠΕ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΑΥΤΟ;
quote:
ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΑΥΤΟ ΤΟ SITE ΜΟΥ ΣΗΚΩΘΗΚΕ Η ΤΡΙΧΑ ΚΑΓΚΕΛΟ....
THA HTHELA POLI NA TO EVLEPA AUTO!!!(MIAS KAI EISAI GATA)
(MA TI EXW PATHEI KAI PIRAZW TON KOSMO TWRA TELEUTEA???)
PANTOS AN VREIS XRONO MILISE MAS GIA THN EMPIRIA AYTOU TOU PROSOPOU!
EINAI PANTOS GEGONOS,TO OTI H EMBIRIES AYTES DIAFEROUN APO ATOMA
POU EXOUN DIAFORETIKA (THRISKEYTIKA) PISTEVO.
ALOI VLEPOUN AGELOUS,ALOI APLA ENA TUNEL KAI STHN AKRH TOU FWS,ALOI
AGAPIMENA TOUS PROSOPA POU EXOUN FIGEI APO THN ZWH...KTLP
PANTOS GNOMH MOU EINAI OTI AYTO POU THA DEI KAPIOS,EINAI FANERA EPIREASMENO APO TON TROPO ZWHS TOU.APO THS ANAMNHSHS TOU,APO THS
EMPIRIES TOU.
O PAPOUS MOU GIA PARADIGMA,EYLEPE MIA GINEKA,POU YPOTITHETE HTAN
KAPOTE STA NIATA TOU EROTEUMENOS(AN TO METHENE H GIAGIA MOU)KAI
TOU TRAGOUDOUSE.TAYTOXRONA TRAGOUDOUSE KIEKEINOS.VEVEA AYTO HTAN
STO STADIO TOU ''PARALIRIMATOS''EAN MPORW NA TO PERIGRAPSW ETSI
LIGO PRIN KLIDEI TA MATIA TOU GIA PANTA.
ALO ENA PERISTATIKO,SYNEVEI STON PATERA MOU.
EIDAI ENA ONEIRO ME TOUS GONEIS TOU(POU EXOUN FIGEI APO THN ZWH
POLA XRONIA TWRA)POU TOU ELEGAN..''SAS VLEPOUME!MHN NOMIZETE OTI
DEN SAS VLEPOUME!OLA TA PARATIROUME.)KAI SE KAPIA STHGMH TOU ONEIROU
O PATERAS TOU,TOU LEEI TO EXIS..(PANTOS PARE SE PARAKALW AYTE THS
DYO PETRES KAI THN PLITHA''ETSI LENE STO XORGIO MOU TON TSIMENTOLYTHO'' PANO APO TO KEFALI MOU,ME PLAKONOUN KAI DEN MPORW NA ANAPNEUSW!)
META APO ARKETO DIASTIMA,O PATERAS MOU EPISKEYTIKE TO MNHMA TON GONION TOU..''SIMIOTEON HXE NA TO EPISKEYTEI ARKETA XRONIA''
KAI EPANO AKRIVOS APO TO MNHMA,STO YPSOS TOU ''KEFALIOU''TOU NEKROU
YPIRHAN DIO MEGALES PETRES.KAI MIA ''PLITHA''
AYTO HTAN ALO ENA KLASIKO PARADIGMA,APO TA SYNITHISMENA POU VIONOUN
ANTHROPOI POU EXOUN XASEI DIKA TOUS PROSOPA.
TI NA PEI KANEIS!!
ΡΩΤΗΣΕ ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΝ CASTANEDA
ΠΩΣ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΕΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΤΗΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕ:
ΟΤΑΝ ΣΚΕΦΤΕΙΣ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΣΟΥ
ΚΑΙ ΠΕΙΣ ΣΤΟΝ ΕΥΑΤΟ ΣΟΥ ΟΤΙ ΚΑΠΟΤΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΝ
ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ
ΦΙΛΙΚΑ
Υ.Γ Η ΠΙΟ ΩΡΑΙΑ ΦΡΑΣΗ ΠΟΥ ΕΧΩ ΑΚΟΥΣΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΦΩΤΕΙΝΟ ΤΟΥΝΕΛ ΠΟΥ ΒΛΕΠΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΕΙΝΑΙ ¨ΘΑΛΛΑΣΑ ΑΓΑΠΗΣ¨
ΟΤΑΝ Η ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΕΙ,Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ
Πρίν 12 χρόνια ο αδερφός μου διέσχιζε αμέριμνος ένα περιφερειακό δρόμο μίας μικρης πόλης. Ξαφνικά μία μηχανή τον χτύπησε και εκτινάχτηκε για 10 μέτρα τουλάχιστον πέφτοντας πάνω σε μία σταθμευμένη νταλίκα. Σηκώθηκε χώρις κανένα σχεδόν εμφανή τραύμα και ήρθε σπίτι πονώντας βέβαια σε όλο του το κορμί.
Οι γονείς μου τρομοκρατήθηκαν...φοβόντουσαν για εσωτερική αιμοραγία και κάλεσαν αμέσως έναν φίλο γιατρό. Τα πράγαματα ήταν τελικά αρκετά άσχημα γιατί είχε χτυπήσει στο κεφάλι και αυτό με την κατάποση νερού του προκάλεσε επιληψία.
Με την εκδήλωση της επιληπτικής κρίσης εφύγαν όλοι εσπευσμένα για το νοσοκομείο. Στο περιφεριακό νοσοκομείο που τον πήγαμε δεν τον κράτησαν λέγοντας ότι το περιστατικό ήταν πολύ σοβαρό και δηλώνοντας απλά σοτυς γονείς μου ότι έχει ελάχιστες ελπίδες να γλυτώσει.
Μπήκαν στο ασθενοφόρο οι γονείς μου και έφυγαν μαζί με τον αδερφό μου...
Με μεγάλη προσπάθεια φίλων γιατρών αλλά και του ιδίου ο οποίος είχε πολύ καλή φυσική κατάσταση κατάφερε να γινεί μετά από ένα χρόνο ταλαιπωρίας εντελώς καλά...
Όταν μιλάμε για την διακομιδή του από το περιφερειακό νοσοκομείο στο νοσοκομείο της Αθήνας πάντα έχει ένα μελαγχολικό ύφος...Μου λέει "...δεν με άφηναν να κοιμηθώ στο ασθενοφόρο μου μιλούσαν συνέχεια, όταν για ελάχιστα δευτερόλεπτα κατάφερνα να κλείσω τα μάτια μου έβλεπα ένα τούνελ σκοτεινό και στο βάθος ένα λαμπερό φως. 'Ηθελα τόσο πολύ να πάω εκεί. Νευρίαζα που δεν με άφηναν αλλά δεν μπορούσα να αντιδράσω να τους το πω...Ήταν υπέροχα ακόμη και τώρα που καταλαβαίνω ότι αν έφτανα στο φως ίσως να μην ήμουν μαζί σας μελαγχολώ. Δεν μπορώ να σου περιγράψω πόσο ζεστά και υπέροχα ένιωσα..."
Εγώ βέβαια πάντα εναντιώνομαι όταν κάνουμε αυτή τη συζήτηση και του λέω ότι έμεινε και κέρδισε μία πανέμορφη κόρη αλλά ποτέ δεν κατάφερα να τον πείσω ότι εδώ είναι καλύτερα.... Το μόνο σίγουρο είναι ότι από τότε δεν τον ενόχλησε ποτέ η ιδέα του θανάτου.
Θα σου πω κάτι.. Όταν μας κάνουν κάποια ερώτηση, και ψάχνουμε να βρούμε μία απάντηση, αυτομάτως επιλέγουμε ανάμεσα στο 'ξέρω' και στο 'δεν ξέρω..' .
Διαβάζοντας τον τίτλο του θέματος, προσωπικά δεν έκανα κάποια επιλογή(ανάμεσα στο ξέρω και στο δεν ξέρω.Σαν να νιώθω, οτι η απάντηση είναι γραμμένη μέσα μου.Το θεωρώ φυσικό . .να υπάρχουν!
Δεν ξέρω αν είναι δική μας η ανάγκη, το να θέλουμε να πιστεύουμε οτι υπάρχουν νεκροί γύρω μας.. οτι πρόσωπα που έφυγαν από κοντά μας, είναι ακόμη μαζί μας έστω και αϋλα..
Θυμάμαι μία φορα ..(νομίζω πρεπει να ήταν το 'κάτσε καλά' με την τότε Αννα Δρούζα) .. και είχαν κάνει μια συνέντευξη στο εξωτερικό σε μία μέγαλη γυνάικα(ηλικιακά), που ήταν μέντιουμ..Λοιπόν όταν η συνέντευξη έφτανε στο τέλος ο δημοσιογράφος την ρώτησε εάν μπορεί να δεί άτομα τα οποία έχουν πεθάνει.Και τότε εκέινη του είπε οτι γύρω μας υπάρχουν πάρα πολλοί ανθρωποι που όμως δεν τους βλέπουμε.. και συνέχισε λέγοντάς του οτι εκείνη την στιγμή στο ίδιο δωμάτιο βρισκόταν και η γιαγιά του!(η οποία είχε πεθάνει πριν χρόνια)! Ο δημοσιογράφος φυσικά δεν την πίστεψε .. και της ζήτησε να την περιγράψει!Είπε με λεπτομέρεια τι φορούσε, πως ήταν τα μαλλιά της, ακόμη και κάποια λόγια χαρακτηριστικά που του έλεγε όταν ήταν μικρος..
Δεν έχω κανένα λόγω να μήν το πιστέψω γιατι φάνηκε πως δεν ήταν στημένο.. από την εκπληξη του ίδιου του δημοσιογράφου...
Ελπίζω να πήρες κάτι από αυτό το μικρό κομμάτι ...
Ό,τι δε γράφει η μοίρα δεν μπορεί να το φτάσει το χέρι σου
και ό,τι είναι γραμμένο θα σ'εύρει όπου κι αν είσαι..
quote:
Γεια σου strangewonderer...Θα σου πω κάτι.. Όταν μας κάνουν κάποια ερώτηση, και ψάχνουμε να βρούμε μία απάντηση, αυτομάτως επιλέγουμε ανάμεσα στο 'ξέρω' και στο 'δεν ξέρω..' .
Διαβάζοντας τον τίτλο του θέματος, προσωπικά δεν έκανα κάποια επιλογή(ανάμεσα στο ξέρω και στο δεν ξέρω.Σαν να νιώθω, οτι η απάντηση είναι γραμμένη μέσα μου.Το θεωρώ φυσικό . .να υπάρχουν!
Δεν ξέρω αν είναι δική μας η ανάγκη, το να θέλουμε να πιστεύουμε οτι υπάρχουν νεκροί γύρω μας.. οτι πρόσωπα που έφυγαν από κοντά μας, είναι ακόμη μαζί μας έστω και αϋλα..
Θυμάμαι μία φορα ..(νομίζω πρεπει να ήταν το 'κάτσε καλά' με την τότε Αννα Δρούζα) .. και είχαν κάνει μια συνέντευξη στο εξωτερικό σε μία μέγαλη γυνάικα(ηλικιακά), που ήταν μέντιουμ..Λοιπόν όταν η συνέντευξη έφτανε στο τέλος ο δημοσιογράφος την ρώτησε εάν μπορεί να δεί άτομα τα οποία έχουν πεθάνει.Και τότε εκέινη του είπε οτι γύρω μας υπάρχουν πάρα πολλοί ανθρωποι που όμως δεν τους βλέπουμε.. και συνέχισε λέγοντάς του οτι εκείνη την στιγμή στο ίδιο δωμάτιο βρισκόταν και η γιαγιά του!(η οποία είχε πεθάνει πριν χρόνια)! Ο δημοσιογράφος φυσικά δεν την πίστεψε .. και της ζήτησε να την περιγράψει!Είπε με λεπτομέρεια τι φορούσε, πως ήταν τα μαλλιά της, ακόμη και κάποια λόγια χαρακτηριστικά που του έλεγε όταν ήταν μικρος..
Δεν έχω κανένα λόγω να μήν το πιστέψω γιατι φάνηκε πως δεν ήταν στημένο.. από την εκπληξη του ίδιου του δημοσιογράφου...Ελπίζω να πήρες κάτι από αυτό το μικρό κομμάτι ...
Ό,τι δε γράφει η μοίρα δεν μπορεί να το φτάσει το χέρι σου
και ό,τι είναι γραμμένο θα σ'εύρει όπου κι αν είσαι..
ΔΕΝ ΤΟ ΕΙΧΑ ΞΑΝΑΚΟΥΣΕΙ ΑΥΤΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.
Edited by - strangewonderer on 13/03/2003 03:38:59
quote:
όταν για ελάχιστα δευτερόλεπτα κατάφερνα να κλείσω τα μάτια μου έβλεπα ένα τούνελ σκοτεινό και στο βάθος ένα λαμπερό φως. 'Ηθελα τόσο πολύ να πάω εκεί. Νευρίαζα που δεν με άφηναν αλλά δεν μπορούσα να αντιδράσω να τους το πω...Ήταν υπέροχα ακόμη και τώρα που καταλαβαίνω ότι αν έφτανα στο φως ίσως να μην ήμουν μαζί σας μελαγχολώ. Δεν μπορώ να σου περιγράψω πόσο ζεστά και υπέροχα ένιωσα..."
Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΠΟΥ ΕΧΩ ΑΚΟΥΣΕΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΟΥΝΕΛ ΕΙΝΑΙ ΘΑΛΑΣΣΑ ΑΓΑΠΗΣ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ........
ΝΟΙΩΘΩ ΠΩΣ ΕΜΠΛΕΚΟΜΑΣΤΕ ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΚΑΙ ΕΜΑΣ ΜΠΛΟΚΑΡΟΥΝ ΚΑΙ ΤΙΣ ΨΥΧΕΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΚΟ..
ΟΤΑΝ Η ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΕΙ,Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ
Έχασα την μητέρα μου στα 7 μου χρόνια. Κι όμως νιώθω ότι είναι πάντα δίπλα μου, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Όσες φορές είναι να μου συμβεί κάτι πολύ άσχημο (ατύχημα, σοβαρή ασθένεια) πάντα εμφανίζεται στον ύπνο της γιαγιάς μου (της πεθεράς της) όπου και με μεγάλωσε. Δεν μιλάει, δεν λέει τίποτα. Μόνο κοιτάει στα μάτια την γιαγιά μου και είναι βαμμένα τα χείλη της κόκκινα (δεν βαφόταν ποτέ όσο ζούσε).
Πιστεύω ότι δεν έρχεται σε δικό μου όνειρο μετά το εξής περιστατικό:
Στα 15 μου ήρθε επιτέλους στον ύπνο μου (ζητούσα πολύ να με «επισκεφτεί» ώστε να μπορέσω να την ξαναδώ) και ειλικρινά ήταν ένα όνειρο υπέροχο. Ήταν τόσο όμορφη, τόσο ήρεμη, ακριβώς όπως την θυμόμουν, μόνο ομορφότερη. ... Και μιλήσαμε. Δυστυχώς ενώ το όνειρο ήταν υπέροχο και ζωντανό, όταν ξύπνησα τα συναισθήματά μου άλλαξαν άμεσα. Αισθάνθηκα χάλια, με πήρε τελείως από κάτω και έκλαιγα την υπόλοιπη ημέρα. Έτσι συνέχισε και όλη η επόμενη εβδομάδα... κλαίγοντας. Δεν ξέρω, αλλά συνειδητοποίησα πόσο μου είχε λείψει. Αυτό ήταν, δεν ξαναήρθε στον ύπνο μου ποτέ.
* Irene *
~ Love is the only truth ~
Μια άλλη ερώτηση παρόμοια που με προβληματίζει εδώ και καιρό... Αυτό το άτομο που μας βλέπει, μαθαίνει για εμάς πράγματα που είχαμε κρυφά; Μαθαίνει την αληθινή άποψη που είχαμε για αυτόν/αυτήν; Και αν ναι γιατί συνεχίζουν να είναι διπρόσωπα κάποια άτομα;
Αυτό που κάνεις, να το πιστεύεις....
Ζήσε όλες τις στιγμές....
Καλές ή και κακές (και αυτές χρειάζονται...)
Έτσι και αλλιώς όλα κάποια στιγμή θα χαθούν σαν δάκρυα στη βροχή....
Έχω διαφορετικές εμπειρίες όμως.. Πάντα θεωρούσα τον εαυτό μου διαισθητικό όπως και ο κτοντινός μου κύκλος (Χωρίς αυτό να σημαινει και οτι είμαι).Πάντα λειτουργούσα ανάλογα με την "αίσθηση" που μου έδιναν οι άνθρωποι και οι καταστάσεις.
Έχασα τη μητέρα μου την οποία λάτρευα πριν ένα χρόνο.. όταν την είδα στο φέρετρο αυτό που "ένοιωσα" ήταν ότι δεν ήταν πια αυτή.Όπως όταν έβλεπα τα ρούχα της.. Στον τάφο κάθησα πολλές φορές προσπαθώντας να τη "νοιώσω".. τίποτα
Αυτό που εγώ πιστεύω είναι οτι η ψυχή της φυσικά υπάρχει, και συνεχίζει την πορεία της.. Η Ελένη όμως που υπήρχε και ήταν η μητέρα μου δεν υπάρχει πια.. Η ψυχή διαλλέγει ρόλους μέσα στο ταξίδι της ολοκλήρωσης της.. Ο ρόλος της μητέρας μου τελείωσε..
Την αγαπάω και τη λάτρευω για όλη την αγάπη που μου έδωσε..Πονάω που δεν είναι μαζί μου αλλά αφού έπρεπε να φύγει..
Θεωρώ εγωιστικό από μέρους μου να πιστεύω ότι υπήρξε μόνο για να φέρει στη ζωή έμενα και πως μέτα το θάνατο της πάλι με μένα θα ασχολέιται.. (ή όσους αγάπησε όσο ήταν εδώ)
Καλό της ταξίδι..
otan den exeis kati na peis tote kalytera na swpaineis..