- Υβρεις κατά των Ελλήνων στα εκκλησιαστικά βιβλία... 2 - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
quote:
europaios2:
Θυμάμαι τις δικαιολογίες του στυλ ότι επρόκειτο για πολιτικά αίτια.....αλλά δε θυμάμαι πουθενά τις δικαιολογίες για την αφορμή!!!!Σε ποιο νόμο ή ψήφισμα στηρίχτηκαν οι συκοφαντίες λοιπόν?
AΔΙΑΒΑΣΤΟΣ:
Διαβασε την απολογια του ... εκει θα παρεις απαντησεις ... εμενα με κουρασες !
Διαβάζω λοιπόν: Σωκράτης: "Στον Μέλητο τώρα, τον καλό και αφοσιωμένο στην πόλη, όπως λένε, και στους πρόσφατους κατηγόρους μου, θα προσπαθήσω να απολογηθώ. Πάλι λοιπόν, επειδή πρόκειται για διαφορετικούς κατηγόρους, ας ακούσουμε το κατηγορητήριό τους.
Λέει λοιπόν περίπου τα εξής: Λένε ότι ο Σωκράτης είναι ένοχος επειδή διαφθείρει τους νέους και δεν πιστεύει στους θεούς της πόλης, αλλά σε άλλες καινούργιες θεότητες."
Γράφει ο Ηρόδοτος 2,52:"...... Όταν λοιπόν ζήτησαν χρησμό οι Πελασγοί στη Δωδώνη, αν πρέπει να παραλάβουν τα ονόματα των θεών, πούχαν έρθει από τους ξένους, το μαντείο απάντησε να τα παραλάβουν και να τα χρησιμοποιούν.
Κατόπιν, απ’ τους Πελασγούς τα πήραν οι υπόλοιποι Έλληνες» .
2,53:"Οι Έλληνες όμως δεν ήξερα ως τότε την καταγωγή του κάθε θεού, αν υπήρχαν όλοι από ανέκαθεν και ποιος ήταν ο καθένας. Ο Ησίοδος και ο Όμηρος μου φαίνεται πως είναι προγενέστεροί μου όχι περισσότερο από 400 χρόνια. Είναι αυτοί που δημιούργησαν την Ελληνική θεογονία, έδωσαν τις επωνυμίες στους θεούς, όρισαν τις τιμές που τους πρέπει να τους επιδαψιλεύονται και καθόρισαν τις ιδιότητέ τους. Απ΄ όλα αυτά τα μεν πρώτα τα λένε οι ιέρειες της Δωδώνης, ενώ τα άλλα όσα σχετίζονται με τον Ησίοδο και τον Όμηρο, τα λέω εγώ."
Είναι φανερό λοιπόν, αγαπητέ ΑΔΙΑΒΑΣΤΕ, ότι ο Ησίοδος απλά έγραψε τη θεογονία με όσα άκουσε από τις ιέρειες της της Δωδώνης.
Οι ίδιες οι ιέρειες μας πληροφορεί ο Ηρόδοτος, ότι λένε για τη δημιουργία του μαντείου της Δωδώνης τα εξής 2,54".....Όμως, οι ιέρειες της Δωδώνης διηγούνται τα παρακάτω: Από τη Θηβαΐδα της Αιγύπτου πέταξαν δύο μαύρα περιστέρια και το ένα πήγε στη Λιβύη, ενώ το άλλο έφτασε στη Δωδώνη.
Κάθισε εκεί επάνω σε μια βελανιδιά και λέει με ανθρώπινη φωνή ότι στο σημείο αυτό ακριβώς να χτίσουν μαντείο του Διός. Όσοι το άκουσαν, θεώρησαν το μήνυμα ως προσταγή θεού και συμμορφώθηκαν.)(Συμπέρασμα: δεν τον ήξεραν!)......Οι ιέρειες της Δωδώνης, που μου αφηγήθηκαν όλα αυτά ήταν η Προμένεια, η ποιο γριά, η Τιμαρέτη, η μεσόκοπη και η νέα Νικάνδρα.(Συμπέρασμα: υπάρχει ιστορική-διαδοχική συνέχεια στις ιέρειες. Τουτ' έστιν η γριά Προμένεια ως νέα άκουσε την ιστορία από μια μεγαλύτερή της, αυτή από μία άλλη μεγαλύτερή της....κ.ο.κ.)
και συνεχίζει ο Ηρόδοτος 2,56 :"Για όλα αυτά έχω την εξής γνώμη:Αν είναι αληθινό ότι οι Φοίνικες άρπαξαν τις δύο γυναίκες και πούλησαν τη μία στη Λιβύη και την άλλη στην Ελλάδα, τότε πιστεύω πως εκείνη που πήγε στην περιοχή που σήμερα ονομάζεται Ελλάδα, και τότε λεγόταν Πελασγία, πουλήθηκε στη Θεσπρωτία και κατόπι, όταν εργαζόταν εκεί ως δούλη, ίδρυσε ένα ιερό του Διός κάτω από μία βελανιδιά, γιατί ήταν φυσικό ως ιέρεια του Διός στη Θηβαΐδα να θυμάται την ιδιότητά της στον τόπο όπόυ είχε φτάσει.
Μαθαίνοτας λοιπόν τα Ελληνικά, ίδρυσε το μαντείο και τότε θα αφηγήθηκε ότι οι ίδιοι οι Φοίνικες, που την είχαν πουλήσει, είχαν επίσης πουλήσει στη Λιβυη και την αδελφή της.
57.Πιστεύω πως οι Δωδωναίοι έδωσαν στις δύο γυναίκες το όνομα περιστερές, επειδή ήταν βάρβαρες και η ομιλία τους φαινόταν σαν λάλημα πουλιού.
Μετά από καιρό λένε η περιστερά μίλησε με ανθρώπινη φωνή, δηλαδή ότι η γυναίκα άρχισε να μιλάει Ελληνικά. Όσο τους μιλούσε ξενικά τους φαινόταν ότι μιλάει το πουλί, γιατί πως είναι δυνατόν ένα περιστέρι να μιλήσει με ανθρώπινη φωνή? Και λέγοντας πως το περιστέρι ήταν μαύρο, εννοούν πως η γυναίκα ήταν Αιγύπτια.
58. Ο τρόπος της μαντείας της αιγυπτιακής Θηβαΐδας και της Δωδώνης ήταν παραπλήσιος. Και η μαντική ακόμα που γίνεται με τα ιερά σφάγεια ήρθε από την Αίγυπτο. Πανηγύρια, πομπές και συγκεντρώσεις πρώτοι απ’ όλους τους ανθρώπους έκαναν οι Αιγύπτιοι και από τους Αιγύπτιους τα έμαθαν οι Έλληνες. Απόδειξη ότι όλα αυτά γίνονταν στην Αίγυπτο από αμνημονεύτων ετών, ενώ στην Ελλάδα άρχισαν πολύ τελευταία."
Αυτά λοιπόν μας πληροφορεί ο Ηρόδοτος! εάν εσύ νομίζεις ότι αυτά δεν μαρυτρούν το ξενόφερτο!........τότε δεν τι να πω?
"Ο πιο σοφός άνθρωπος μπρος στο Θεό θα φανεί πίθηκος και στη σοφία και στην ομορφιά και σ' όλα τ' άλλα."(Ηράκλειτος).
Edited by - europaios2 on 12/01/2009 17:06:28
Edited by - europaios2 on 12/01/2009 17:07:52
quote:
Sesostris:
Σίγουρα όχι …….γιατί τα παιδάκια της προνηπιακής ηλικίας δεν είναι εις θέση να πλάσουν κουλουράκια !
Αγαπητέ Sesostris, η μετάφραση των Εβδομήκοντα όπως γενικεύτηκε να λέγεται, είναι η παλαιότερη μετάφραση της Παλιάς Διαθήκης, από τα Εβραϊκά στα Ελληνικά. Άλλη γνωστή μετάφραση σε οποιαδήποτε άλλη γλώσσα δεν μαρτυρείται.
Ειδικότερα η γλώσσα της μετάφρασης είναι η Ελληνιστική Κοινή, η Δημώδης, όπως τη μιλούσαν στην Αλεξάνδρεια.
Οι Εβδομήκοντα διατήρησαν και μερικούς Εβραϊσμούς για να μείνουν, όσο μπορούσαν πιστοί στο πρωτότυπο.
Η μετάφραση έγινε στην Αλεξάνδρεια κατά τη διάρκεια της Βασιλείας του Πτολεμαίου Β, του Φιλαδέλφου (284-246 π.Χ.) Σ’ αυτό το χρονικό διάστημα μεταφράστηκε μόνο η Πεντάτευχος, η Τορά στα Εβραϊκά, ο νόμος στα Ελληνικά. Συνεχίστηκε όμως και ολοκληρώθηκε η μετάφραση όλης της Παλαιάς Διαθήκης περίπου το 150-100 π.Χ.
Η Πεντάτευχος μεταφράστηκε στα Ελληνικά για τις θρησκευτικές ανάγκες των Ιουδαίων της Αιγύπτου που μιλούσαν την Ελληνική. Η πρώτη μετανάστευση των Εβραίων στην Αίγυπτο έγινε τον 7ο αιώνα π.Χ.
Λίγο πριν από τη Βαβυλώνια αιχμαλωσία από τον Ναβουχοδονόσορα (586-538 π Χ.), πολλοί Ιουδαίοι κατέφυγαν εκεί και εγκαταστάθηκαν.
Η τρίτη ομαδική μετανάστευση έγινε το 320 π.Χ., όταν ο Πτολεμαίος κατέλαβε τα Ιεροσόλυμα και έστειλε πολλούς Ιουδαίους στην Αίγυπτο.
Με τη ροή του χρόνου ξέχασαν την Εβραϊκή και μίλησαν την Ελληνική ως μητρική γλώσσα. Είχαν λοιπόν ανάγκη τη μετάφραση στα Ελληνικά για της λειτουργικές ανάγκες στη Συναγωγή.
Η ιστορία φίλε Sesostris, μερικές φορές κλείνει κάποια περίεργα ραντεβού. Στη μετάφραση των Ο΄ συναντήθηκαν δύο διαφορετικοί πολιτισμοί: ο Ελληνικός με την ελευθερία του πνεύματος (εξού και η ευφράδεια που ένιωσε ο Κύριος μαθαίνοντας ότι κάποιοι Έλληνες ήθελαν να τον επισκεφτούν) και ο Εβραϊκός με την αυστηρή θρησκευτική εσωστρέφεια.
Για να πετύχει όμως το μοναδικό αυτό έργο, η Μετάφραση, έπρεπε να υπάρχουν οι απαραίτητες προϋποθέσεις, δηλαδή το ευνοϊκό πολιτιστικό κλίμα, η πολιτική βούληση και η κατάλληλη αρχειακή υποδομή. Τις προϋποθέσεις αυτές της δημιούργησε ο Αλέξανδρος Γ’, ο Αλέξανδρος ο Μέγας και τις ολοκλήρωσαν οι διάδοχοί του, κυρίως οι Πτολεμαίοι και οι Σελευκίδες.
Έτσι το «πολιτικό» πρόγραμμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου πρόβλεπε να εμφανίζεται ως ελευθερωτής, κυρίως στα Δυτικά παράλια της Μ. Ασίας, της Συρίας και της Παλαιστίνης και να χρησιμοποιεί τη βία μόνο όπου ήταν αναγκαίο.
Έτσι εντάσσεται η πάγια πολιτική του, να δείχνει σεβασμό σε όλους τους θεούς των υποτελών λαών όπως και στα έθιμά τους.
Μετά την υποταγή της Παλαιστίνης, ο Μέγας Αλέξανδρος εισήλθε στην Ιερουσαλήμ, σύμφωνα με το πρωτόκολλο της Ιουδαϊκής παράδοσης. Τον υποδέχτηκε ο ίδιος ο Αρχιερέας και ο Αλέξανδρος έκανε πλούσιες δωρεές στο Ναό γνωρίζοντας την ευαισθησία των Ιουδαίων στο Ναό και στον Νόμο τους. Τότε αρχίζει ουσιαστικά ο Εξελληνισμός του Ιουδαϊσμού.
Στην Αλεξάνδρεια που ίδρυσε ο Αλέξανδρος κατοίκησαν Μακεδόνες και Έλληνες αλλά και μια σημαντική Ιουδαϊκή κοινότητα, στην οποία ο Αλέξανδρος παραχώρησε τα ίδια δικαιώματα με τους Μακεδόνες. Αυτή η χειρονομία ήταν μια «πολιτική» πράξη που δείχνει τη φροντίδα του να προσελκύσει την συμπάθεια ενός λαού με θρησκευτική αποκλειστικότητα.
Έτσι στις πόλεις που ίδρυσε ο Μέγας Αλέξανδρος αλλά κυρίως στις Ελληνιστικές πρωτεύουσες των κρατών της Μεσογείου η Ελληνική γλώσσα γίνεται η Γλώσσα της Διοίκησης και στην Πτολεμαϊκή τουλάχιστον Αίγυπτο, ως ένα βαθμό και του Δικαίου. Η γνώση της Ελληνικής και η συμμετοχή στη διοίκηση εξασφάλιζε και την κοινωνική άνοδο.
Ο Μέγας Αλέξανδρος διασχίζοντας την Ασία έδωσε στην Ιουδαϊκή διασπορά το προνόμιο να ζουν σύμφωνα με το νόμο και τα έθιμά τους.
Η Ιουδαϊκή διασπορά της Ασίας δημιουργήθηκε μετά τη Βαβυλώνια αιχμαλωσία (586-538 π.Χ.)
Οι Ιουδαίοι αυτοί ξαπλώθηκαν από τη Βαβυλώνα μέχρι τη Μεσόγειο και από τον Εύξεινο Πόντο μέχρι την Αίγυπτο. Είχαν επίσης ξεχάσει την Εβραϊκή και μιλούσαν την Αραμαϊκή που για ένα διάστημα ήταν η επίσημη γλώσσα της δυτικής Περσικής αυτοκρατορίας. Στην Παλαιστίνη αργότερα επικράτησε η Αραμαϊκή γλώσσα του λαού. Ο Ιησούς και οι μαθητές Του αυτήν είχαν ως κύρια γλώσσα.
Μετά τον Μέγα Αλέξανδρο και οι Πτολεμαίοι ακολούθησαν φιλελεύθερη πολιτική και οι υπήκοοί τους κράτησαν ευνοϊκή στάση απέναντι στους ηγεμόνες τους.
Πολιτική τους την οποία κληρονόμησαν από τον Αλέξανδρο ήταν ο Εξελληνισμός των υπηκόων τους. Πίστευαν ότι η μακροβιότερη και ασφαλέστερη κατάκτηση ενός λαού με τη μακραίωνη ιστορία των Αιγυπτίων γίνεται μέσω της πολιτιστικής και πνευματικής επίδρασης.
Έτσι ο Πτολεμαίος ο Α’, ο Σωτήρ, με την παρακίνηση του Δημήτριου του Φαληρέα, ίδρυσε ένα παγκόσμιο πνευματικό κέντρο, το «Μουσείον», παράρτημα του οποίοι ήταν η βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας.
Ο Δημήτριος Φαληρέας, πολιτικός και φιλόσοφος, που ήρθε εξόριστος από την Αθήνα το 307 π.Χ. συμβούλεψε τον Πτολεμαίο να πλουτίσει τη βιβλιοθήκη του με όλη την καταγεγραμμένη παγκόσμια γνώση και να βασιλέψει ως ο φιλόσοφος βασιλεύς της Πολιτείας του Πλάτωνα.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας κυρίως των τριών πρώτων Πτολεμαίων, η βιβλιοθήκη πλουτίστηκε με χιλιάδες τόμους παπύρινων βιβλίων που προήλθαν κατά ένα μεγάλο μέρος από τις βιβλιοθήκες των ναών και περιείχαν θρησκευτικά και κρατικά έγγραφα, τα οποία φαίνεται ότι οι ιερείς κατέθεσαν πρόθυμα.
Σε αυτό συνετέλεσε και το ότι οι Πτολεμαίοι είχαν φροντίσει να προσελκύσουν το Αιγυπτιακό Ιερατείο με την αναγνώριση των προνομίων του και τη χορήγηση γενναιόδωρων παροχών για την ανοικοδόμηση νέων ναών και την επανίδρυση των κατεστραμμένων από τους Πέρσες.
Άλλοι τρόποι για τη συλλογή βιβλίων ήταν η διάθεση τεραστίων χρηματικών ποσών και η διπλωματία, με την οποία απέκτησαν βιβλία γραμμένα ακόμη και σε βαρβαρικές γλώσσες!.
Οι Πτολεμαίοι κατάφεραν να συγκεντρώσουν στο Μουσείο και στη λαμπρή βιβλιοθήκη τους πολλούς Έλληνες των Γραμμάτων και τεχνών, από κάθε περιοχή του Ελληνισμού.
Έτσι ο Φιλήτας από την Κω, συνθέτης του πρώτου επιστημονικού λεξικού, ο Ζηνόδοτος ο Εφέσιος, ο Καλλίμαχοςο Κυρηναίος, ο Αριστοφάνης ο Βυζαντινός, λεξικογράφος που εξέδωσε Όμηρο, λυρικούς και τραγικούς ποιητές καθώς και Αριστοφάνη, ο Αρίσταρχος ο Σαμοθράξ, ο Απολλώνιος ο Ρόδιος και άλλοι δημιούργησαν τα πολύτιμα αρχεία της βιβλιοθήκης που φαίνεται ότι χρησίμευσαν και για τη μετάφραση των Ο ΄..........
Συνεχίζεται........
"Ο πιο σοφός άνθρωπος μπρος στο Θεό θα φανεί πίθηκος και στη σοφία και στην ομορφιά και σ' όλα τ' άλλα."(Ηράκλειτος).
Edited by - europaios2 on 12/01/2009 19:58:22
quote:
europaios2
Αγαπητέ Sesostris, η μετάφραση των Εβδομήκοντα όπως γενικεύτηκε να λέγεται, είναι η παλαιότερη μετάφραση της Παλιάς Διαθήκης, από τα Εβραϊκά στα Ελληνικά. Άλλη γνωστή μετάφραση σε οποιαδήποτε άλλη γλώσσα δεν μαρτυρείται.
Ειδικότερα η γλώσσα της μετάφρασης είναι η Ελληνιστική Κοινή, η Δημώδης, όπως τη μιλούσαν στην Αλεξάνδρεια.
Οι Εβδομήκοντα διατήρησαν και μερικούς Εβραϊσμούς για να μείνουν, όσο μπορούσαν πιστοί στο πρωτότυπο. κλπ κλπ
Φίλοι europaioi , αυτά που γράφετε είναι γνωστά τοις πάσι , και κανείς δεν διαφωνεί . Άλλωστε το ιστορικό της μετάφρασης των 72 Ραβίνων , και τα πολιτικά αίτια που ώθησαν τον Πτολεμαίο στην πράξη αυτή , τα έχω γράψει στο παρελθόν σε απαντήσεις μου . Το θέμα όμως που συζητάμε δεν είναι η μετάφραση από τους Ο' της Παλαιάς διαθήκης , αλλά τα (διορθωμένα) από τους πατέρες της εκκλησίας κείμενά της .
*
quote:
trexagireve
Τελικά αφού το κείμενο λόγω μεταφάσεων, μπορεί να αλλοιωθεί,
εγώ δεν κατάλαβα..Γι αυτό φταίει ο χριστιανισμος;Το ότι ο πάσα
είς παίρνει και γράφει βίβλους, οι οποίοι εξυπηρετούν χιλιάδες
ύποπτους και αιτιατούς σκοπούς, είναι ευθύνη της εκκλησίας;
Γιατί δεν φοράς κράνος που λέμε....
Φίλε trexagireve , αν έκανες τον κόπο πριν γράψεις την απάντησή σου να ρίξης μια ματιά στο αντίγραφο της πρώτης σελίδας της Βίβλου που παρέθεσα πιο πάνω , θα έβλεπες ότι αυτοί οι οποίοι επιμελήθηκαν την έκδοση δεν είναι τυχαίοι .
Είναι , ή μάλλον ήταν , όλοι τους θεολόγοι καθηγητές πανεπιστημίου , μεταξύ των οποίων και ένας μητροπολίτης , ο Νουβίας Άνθιμος , οπότε οι αιτιάσεις σου είναι αν όχι αστείες , τουλάχιστον αβάσιμες . Όσο για τις παραλείψεις ή τις διαφορές μεταξύ του πρωτοτύπου αρχαίου κειμένου και της μεταφράσεως , αυτές μάλλον θα πρέπη να τις αναζητήσης στην μετάφραση του…(διορθωμένου)
Εβραϊκού κειμένου , όπως επιτάσσουν οι αποφάσεις της εκκλησίας , γιατί οι άνθρωποι αυτοί βάσισαν την μετάφρασή τους σ’ αυτές τις επιταγές . Άλλωστε δεν έχουν γίνει (διορθώσεις) μόνο στην Παλαιά διαθήκη , αλλά σε πλείστα όσα ιερά κείμενα τα οποία έχουν παραποιηθεί σκοπίμως κατά την μετάφραση , με αποτέλεσμα να αλιωθή η αρχική έννοια των κειμένων αυτών .
*
για ένα πινάκιο φακής ο άνθρωπος και πόσο μάλλον τα
πουλημένα τομάρια που δείχνουν ευσεβείς...Οι κάθε λογής
τέκτονες και προοδευτικοί, πιστεύεις έχουν καμιά σχέση με νοήματα
βαθιά και πεξηγηματικά; Αυτοί ήρθαν για να κάνουν ζημιά, σαν ..τίμιοι εφιάλτες που στάθηκαν σε τέτοιους καιρούς...
Τα κείμενα, όμως, των Γραφών, ειδικά της Αγίας Γραφής, έχουν σαφώς τη δική τους εννοιολογική προσέγγιση και καμία μετάφραση δεν μπορεί
να το αποδώσει...Μόνο, όποιος πιάνει τον τρόπο μετάδοσης του
μηνύματος μπορει να καταλάβει...
Αλλά το κείμενο το ίδιο , λέω παληκάρι μου, πέραν της μετάφρασης, δεν έχει καμιά άξία;Δεν τα λέει όλα; Προς τι η μετάφραση; Η μόνο τα μεταφρασμένα και εξηγημένα, λογοκριμένα και προσδιορισμένα διααβάζουμε;
Τα πρωτότυπα καλέ μου φίλε, πιστεύω ξέρεις καλά ότι
είναι που πρέπει να διαβάζουμε στην γλώσσα μας κι όχι να ζητάμε ...καλές μεταφράσεις....
Κοινώς επι της ουσίας,του νοήματος του κειμένου, νιέντε;
Τα άλλα είναι προφάσεις εν αμαρτίαις...
Ο Φιλαδέλφος στην προσπάθειά του να προωθήσει τον ήπιο εξελληνισμό, των Αιγυπτίων και των Εβραίων υπηκόων του, κατά πρώτον παρακίνησε το σοφό Μανέθωνα να καταγράψει στα Ελληνικά, την ιστορία της Αιγύπτου.
Ο Μαμέθων συνέθεσε την ιστορία του λαού του, την ονόμασε Αιγυπτιακά και την αφιέρωσε στον Φιλάδελφο.
Η ώρα όμως αγαπητέ Sesostris, όπως και εσύ συμφωνείς της μεγάλης πολιτικής ικανότητας και διπλωματικής επιδεξιότητας του Φιλαδέλφου "σήμανε" με τη Μετάφραση της Πεντατεύχου που λέγεται Τροά στα Εβραϊκά και μεταφράστηκε με τη λέξη Νόμος στα Ελληνικά από τους Εβδομήκοντα.
Σύμφωνα με μία "αμφισβητούμενη" επιστολή του Αριστέα, αυλικού των Πτολεμαίων, κατά το δικό του ισχυρισμό ο Πτολεμαίος ο Φιλάδελεφος ζήτησε από τον Αρχιερέα των Ιεροσολύμων αντίγραφο της Πεντατεύχου, του Νόμου των Εβραίων και άνδρες ικανούς να τη μεταφράσουν. Ήρθαν 72 άντρες, Εβραίοι, σύμφωνα με την Ιουδαϊκοί παράδοση.
Υπήρχαν όμως στη Μετάφραση διοικητικοί όροι που ανήκουν στην εποχή των Πτολεμαίων και προκαλούν κάποιες σκέψεις για το αν οι εβδομήκοντα ήλθαν από την Ιουδαία, αφού είχαν γνώσεις για την Αλεξανδρινή διοίκηση.
Φαίνεται ότι διένεμαν ή κατάγονταν από την Αίγυπτο.
Όσο και αν η Μετάφραση ντύθηκε τον Ιερατικό μανδύα, ο πυρήνας παρέμενε αδιαμφισβήτητος.Ο Πτολεμαίος ο Φιλάδελφος είχε την πρωτοβουλία της Μετάφρασης της Πεντατεύχου, η οποία ολοκληρώθηκε στη διάρκεια της βασιλείας του. Αυτό όμως θα ήταν αδύνατον χωρίς την αρχειακή υποδομή. Τα απολύτως απαραίτητα αρχεία για να γίνει η Μετάφραση μόνο η λαμπρή βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας μπορούσε να διαθέσει.
Οι λόγιοι της βιβλιοθήκης είχαν προσπαθήσει να μεταφράσουν λειτουργικά βιβλία ανατολικών θρησκειών, όπως του θεού Αχούρα-Μάζνα των Περσών. Φαίνεται ότι αυτές οι απόπειρες ωφέλησαν αφού ήσαν ένα είδος προεργασίας, για τη Μετάφραση των Ο'.
Η γλώσσα της μετάφρασης είναι η κοινή Ελληνιστική, η Δημώδης. Η Αλεξανδρινή Κοινή είναι η εξέλιξη της Αττικής Διαλέκτου. Οι εξελληνισμένοι Εβραίοι της Αιγύπτου που μιλούσαν μια Mητροδίδακτη Ελληνική και τώρα μάθαιναν την Αττική διάλεκτο, την απλοποιούσαν σταδιακά και την πλούτιζαν και με μερικά στοιχεία των Ελληνικών διαλέκτων. Έτσι, δημιουργήθηκε η Ελληνική Κοινή, η Αττικίζουσα.
Η Μετάφραση της Πεντατεύχου πρέπει να τελείωσε γύρω στο 250 π.Χ. και παραδόθηκε από τον Φιλάδελφο στην Συναγωγή. Αντίγραφο φαίνεται ότι κατατέθηκε στη Βιβλιοθήκη.
Ήταν το βιβλίο με τον Νόμο, τον "Θεοδώρητο", το βιβλίο με τις Δέκα Εντολές που δόθηκαν γραπτώς, μέσω του Αγγέλου, στον Μωυσή. Σ' αυτό το βιβλίο έχουν επισυναφτεί από τον Μωυσή, αφού πρώτα είχαν καταγραφεί από τον ίδιο και οι Εντολές που του δόθηκαν προφορικά από τον Θεό.
Οι Δέκα Εντολές δεν ήταν μόνο θρησκευτικός Νόμος αλλά και πολικός, δηλαδή μέσω διακυβέρνησης. Αυτό επέβαλε ερμηνεία των γραπτών εντολών, την οποία έκανε ο Μωυσής.
Η Τορά, ο Νόμος ασκούσε μια ακατανίκητη δύναμη στην Εβραϊκή διασπορά, τόσο στην Ελληνίζουσα της Μεσογείου όσο και στην Αραμαΐζουσα της Ασίας.
Μόνο η Τορά και η προφορική παράδοση κρατούσε σφικτά τους δεσμούς των Εβραίων με τη Μητρόπολη. Η αναφορά τους ήταν πάντα η Ιερουσαλήμ, ελεύθερη ή κατεκτημένη και το Μεγάλο Συνέδριο είτε είχε την έδρα του στα Ιεροσόλυμα είτε ήταν εξόριστο στην Ιάμνια που ήταν κοντά στη Γιάφα.
Δεν επεδίωκε λοιπόν ο Πτολεμαίος την άμεση αφομοίωση. Αυτό θα προκαλούσε αντίδραση με απρόβλεπτα αποτελέσματα. Μόνο ο έμμεσος εξελληνισμός μπορούσε σταδιακά να αποδώσει καρπούς. Αλλά ο Πτολεμαίος δεν ήταν δυνατόν να μαντέψει ότι θα μετακενωθεί μεγάλο ποσοστό του Ιουδαικού δυναμικού της διασποράς σε μια νέα δύναμη, τον Χριστιανισμό.
Οι δύο πολιτισμοί, ο Ελληνικός και ο Ιουδαϊκός, είχαν να δώσουν στον κόσμο δύο μεγάλα αγαθά, απόλυτα και για την πολιτική τουλάχιστον πραγματικότητα της εποχής, αξεπέραστα.
Ο Ελληνισμός έδωσε τον πολιτισμό. Ο Ιουδαϊσμός έδειξε έμπρακτα, προβλημάτισε και ως ένα βαθμό, δίδαξε πόση δύναμη δίνει σε ένα λαό ο σεβασμός και η υπακοή στο Νόμο.
Στην Αλεξάνδρεια λοιπόν οι δυό αυτοί πολιτισμοί συναντήθηκαν και συνεργάστηκαν με σκοπό τη Μετάφραση των Ο' για την εξυπηρέτηση των λειτουργικών αναγκών στη Συναγωγή της εξελληνισμένης Εβραικής μειονόητας της Αιγύπτου, καθώς και της Ελληνίζουσας Εβραϊκής διασποράς.
Είχαν όμως και βαθύτερους στόχους.
-Οι Ιουδαίοι να διαδώσουν την Ιουδαική θρησκεία μέσω της Ελληνικής γλώσσας σε όλο τον εξελληνισμένο Εθνικό κόσμο και να την καταστήσουν παγκόσμια.
-Ο Πτολεμαίος, εκτός από τη διάδοση του Ελληνισμού στον Εβραϊκό και τον Εθνικό κόσμο, ήθελε την απόκτηση μιας επίσημης μετάφρασης του Νόμου, υπό τις ευλογίες του Αρχιερέα.
Ο Νόμος "στη θρησκευτική του διάσταση" ήταν Παντοδύναμος ως Θεοδώρητος.
"Στην πολιτική του διάσταση" είχε τις Προφορικές Εντολές που ήταν ασφαλώς θεόπνευστες, απηχούσαν όμως και τη νιομική γνώμη του Μωυσή, ο οποίος ως Φαρααωνικός πρίγκιπας, ασφαλώς είχε μορφωθεί στις θρησκείες, την πολιτική και τη Νομολογία και όχι μόνο (Πράξεις κεφ.Ζ' στοιχ.22 "Και επαιδεύθει Μωυσής πάση σοφία Αιγυπτίων")
Από τη Συναγωγή της Αλεξάνδρειας διαδόθηκε γρήγορα η Μετάφραση των Ο' στις Συναγωγές όλης της ελληνίζουσας Εβραϊκής διασποράς της Μεσογείου και της Παλαιστίνης ......
Συνεχίζεται......
"Ο πιο σοφός άνθρωπος μπρος στο Θεό θα φανεί πίθηκος και στη σοφία και στην ομορφιά και σ' όλα τ' άλλα."(Ηράκλειτος).
quote:
trexagireve
Αλλά το κείμενο το ίδιο , λέω παληκάρι μου, πέραν της μετάφρασης, δεν έχει καμιά άξία;Δεν τα λέει όλα; Προς τι η μετάφραση; Η μόνο τα μεταφρασμένα και εξηγημένα, λογοκριμένα και προσδιορισμένα διααβάζουμε;
Τα πρωτότυπα καλέ μου φίλε, πιστεύω ξέρεις καλά ότι
είναι που πρέπει να διαβάζουμε στην γλώσσα μας κι όχι να ζητάμε ...καλές μεταφράσεις....
Φίλε trexagireve , ποτέ μου δεν είχα εμπιστοσύνη στις μεταφράσεις , ιδίως όταν αυτές προέρχονται από ρασοφόρους …..
Ως εκ τούτου λοιπόν δεν αγοράζω βιβλία αρχαίων ιστορικών , αν δίπλα στην αριστερή στήλη του μεταφρασμένου κειμένου ή στην αριστερή σελίδα , δεν υπάρχει το αρχαίο πρωτότυπο ούτως ώστε να μπορώ να κάνω την σύγκριση . Στην περίπτωση λοιπόν της δικής μου «Αγίας Γραφής» το πράγμα είναι απλό , γιατί περιλαμβάνεται μεν το αρχαίο κείμενο όμως οι μεταφραστές δεν μετέφρασαν τα χωρία εκείνα από την μετάφραση του εβραϊκού κειμένου τα οποία δεν έχει κάνει αποδεκτά η εκκλησία .
*
χριστιανικών βιβλιοθηκών και ενεργειών διάσωσης αρχαίων
κειμένων, όπως η Οδύσσεια, που δείχνει ότι μάλλον δεν
γνωρίζεις καλά τα πράγματα....Τουλάχιστον, λέω...
Φίλε μου έχουμε:
Στον 3ο αι. υπήρχε μια χριστιανική βιβλιοθήκη στην Καισάρεια, που βασίστηκε στις βιβλιοθήκες του Ωριγένη και του Πάμφυλου, οι οποίες περιείχαν πολλά ειδωλολατρικά φιλοσοφικά και κλασσικά κείμενα, και που χρησιμοποιήθηκε εκτενώς από τον Ευσέβιο. (Books and Readers in the Early Church, Harry Y. Gamble, Yale: 1995)
-Μεταξύ 212 και 250, ο πάπας Αλέξανδρος ίδρυσε μια παρόμοια βιβλιοθήκη στην Ιερουσαλήμ, η οποία περιείχε και κλασσικά έργα (π.χ. την Οδύσσεια ). (Books and Readers in the Early Church, Harry Y. Gamble, Yale: 1995)
-Πριν το 215, ο Κλήμης της Αλεξάνδρειας είχε αναφέρει 248 διαφορετικούς συγγραφείς, πολλοί από τους οποίους ήταν κλασσικοί (History of Libraries in the Western World, Michael H. Harris, Scarecrow:1995. ).
-Μεταξύ 222 και 235, ο αυτοκράτορας Severus έχτισε μια μεγάλη δημόσια βιβλιοθήκη στους περιβόλους του Πάνθεου στη Ρώμη. Εμπιστεύτηκε το σχέδιο και την οργάνωση στο σημαντικό χριστιανικό μελετητή Sextus Julius Africanus. (Books and Readers in the Early Church, Harry Y. Gamble, Yale: 1995)
-Μεταξύ 320 και 325, ο Παχώμιος ίδρυσε το πρώτο κοινοβιακό μοναστήρι στην άνω Αίγυπτο. Το μοναστήρι αυτό ήταν γνωστό για τη χρήση και αντιγραφή κλασσικών συγγραμμάτων. Μερικά από τα αρχαιολογικά υπολείμματα αυτών των μοναστηριών έχουν αποκαλύψει έργα όπως τις Προτάσεις του Σέξτου και την Πολιτεία του Πλάτωνα .
-Στα 361, ο Γρηγόριος, επίσκοπος της Αλεξάνδρειας, δολοφονήθηκε από τον όχλο. Ο αυτοκράτορας Ιουλιανός πήρε τη βιβλιοθήκη του -- γεμάτη με κλασσικά κείμενα -- και τα τοποθέτησε σε βιβλιοθήκη στην Αντιόχεια. Ο επίσκοπος κατείχε & χρησιμοποιούσε πολλά παγανιστικά έργα (History of Libraries in the Western World, Michael H. Harris, Scarecrow:1995. και Books and Readers in the Early Church, Harry Y. Gamble, Yale: 1995, και <1>).
-Μεταξύ 461-468, ο Ιλάριος της Ρώμης έχτισε μια βιβλιοθήκη στη Ρώμη, με έργα Ελλήνων και Λατίνων. Το ίδιο το κτήριο χρειάστηκε δύο μέρη [ ένα ελληνικά και ένα λατινικά ] όπως οι κλασσικές παγανιστικές βιβλιοθήκες (Books and Readers in the Early Church, Harry Y. Gamble, Yale: 1995).
-Αρχές του 6ου αιώνα, ο μελετητής Boethius (†524) έγραψε τα σχόλια στους Ελληνικούς και λατινικούς φιλοσόφους, μετέφρασε δύο από τις πραγματείες Αριστοτέλη στη λογική στα λατινικά, και ήταν ο εδρεύων μελετητής στο βασίλειο των Οστρογότθων (The Mind of the Middle Ages, F.B. Artz, Univ. of Chicago: 1980 )
-Το 533 επιτροπή νομομαθών διορισμένη από τον χριστιανό αυτοκράτορα Ιουστινιανό, αφού διάβασε και αποδελτίωσε περί τις 2000 βιβλία κλασσικών νομικών (που συμποσούνται σε 3 εκατομμύρια στίχους), ολοκλήρωσε τη σύνταξη του Πανδέκτη. ΔΥΟ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΒΙΒΛΙΑ παγανιστών νομικών.
-Γύρω στα 535, ο Πάπας Agapetus της Ρώμης, προσπάθησε να ιδρύσει ένα προηγμένο κέντρο εκπαίδευσης στη Ρώμη, με τη βοήθεια του Cassiodorus. Επρόκειτο να διδάξει τη θεολογία και τους κλασικούς (History of Libraries in the Western World, Michael H. Harris, Scarecrow:1995.).
-Ο Θεόδωρος Στουδίτης (9ος αι.), από τους κύριους υπερασπιστές της Ορθοδοξίας, υπήρξε ο πρώτος που οργάνωσε τη βιβλιοθήκη της μονής Στουδίου (Κωνσταντινούπολη), συγκεντρώνοντας μεγάλο αριθμό χειρογράφων χριστιανών και εθνικών συγγραφέων, των οποίων την ανάγνωση διευκόλυνε έτσι με τη διάδοση των χειρογράφων.
-Ο Μέγας Φώτιος (820-891) συντάσσει τη «Μυριόβιβλο», μια συλλογή του, όπου παραθέτει 280 από τα κατά τη γνώμη του καλλίτερα συγγράμματά από Εθνικούς συγγραφείς [Πράγμα που σημαίνει πως υπήρχαν τον 9ο αι. πάρα πολλά άλλα συγγράμματα Εθνικών, λιγότερο σημαντικά, αφού η Μυριόβιβλος περιελάμβανε μόνο τα καλλίτερα]. Στην «Βιβλιοθήκη» του έκρινε χρήσιμο να διασώσει μια ουσιαστική περίληψη των «Πυρρωνείων λόγων» του Αινεσιδήμου, περίληψη που αποτελεί τη μοναδική πηγή για το έργο αυτού του φιλοσόφου [Απόδειξη πως τα έργα αυτά υπήρχαν ΑΚΟΜΗ στην εποχή του Φώτιου, και δεν «κάηκαν από τους Βυζαντινούς» όπως λέν οι Νεο-Παγανιστές, αλλά καταστράφηκαν αργότερα, το 1204 και το 1453]. Ο Φώτιος βρίσκει τους λόγους του Αινεσιδήμου χρήσιμους, με ορισμένες βέβαια επιφυλάξεις, για όσους επιδίδονται σε διαλεκτικές σπουδές. Στον Μέγα Φώτιο οφείλουμε ότι έχουμε σήμερα γνώση για τον Κτησία, Κόνωνα, Μέμνονα και των χαμένων βιβλίων του Διόδωρου. Τα απανθίσματα του Φώτιου από κάθε έργο ποικίλουν σε εύρος, από μερικές σειρές ως και 75 σελίδες.
-Ο αρχιεπίσκοπος Καισαρείας Αρέθας (γεννήθηκε στα 850-860), εκτός από την έκδοση των περισσότερων πλατωνικών διαλόγων, εμπλουτισμένων με σχόλια και εισαγωγές για την πλατωνική φιλοσοφία, εξέδωσε επίσης τις «Κατηγορίες» και μερικά άλλα έργα του Αριστοτέλη. Επί πλέον, αντέγραψε μεταξύ των άλλων, έργα του Ευκλείδη, του Λουκιανού, του Δίωνος Χρυσοστόμου, του Αιλίου Αριστείδη, του Παυσανία, το «Εις Εαυτόν» του αυτοκράτορα Μάρκου Αυρηλίου, το «Λεξικόν» του Πολυδεύκη και τον «Βίον Απολλωνίου» του Φιλοστράτου.
-τον 10ο αι. ο Ρωμηός Βυζαντινός λόγιος Κωνσταντίνος Κεφαλάς συνέταξε 17 αιώνων επιγραμματική ελληνική ποίηση, τρεις χιλιάδες εφτακόσια (3700) ποιήματα, γύρω στους είκοσι τρεις χιλιάδες (23000) στίχους από τον 7ο π.Χ. ώς τον 10ο μ.Χ. αι. (την εποχή του), επιτύμβια, ερωτικά, αναθεματικά, σατυρικά, βακχικά, επιδεικτικά, σκωπτικά, εγκωμιαστικά, χριστιανικά. Η Ανθολογία αυτή, που εμπλουτίστηκε από τον Ρωμιό βυζαντινό λόγιο Πλανούδη τον 13ο αι., είναι σήμερα γνωστή ως Παλατινή Ανθολογία.
-Τον 10ο αιώνα γράφεται και το εγκυκλοπαιδικό λεξικό της Σούδας ή Σουΐδας, που περιλαμβάνει πλούσιο υλικό ιστορικών γνώσεων, κυρίως για Έλληνες και Λατίνους συγγραφείς, καθώς και αποσπάσματα από τα έργα πολλών Ελλήνων συγγραφέων. Το λεξικό αυτό ακόμα και σήμερα έχει μεγάλη αξία καθώς αναφέρεται και έχει πηγές από χαμένα σήμερα έργα της αρχαιότητας, τα οποία σώζονταν κατά την βυζαντινή εποχή (10ος αι.).
-Από τα τέλη του 4ου αι. έχουμε μαρτυρία του Θεοδοσιανού Κώδικα (διορισμός 7 αντιγραφέων στην αυτοκρατορική βιβλιοθήκη) για ύπαρξη αυτοκρατορικής βιβλιοθήκης, η οποία ήταν ένα βιβλιογραφικό εργαστήριο. Ακόμα και πριν την Άλωση (μαρτυρία του 1437) η βιβλιοθήκη αυτή λειτουργούσε (Herbert Hunger, Ο κόσμος του βυζαντινού βιβλίου, Εκδ. Καρδαμίτσας ).
Αυτά, τα ολίγα και πάμε στο θέμα περί αξιοπιστίας....
Τα αρχαία κείμενα που έχουμε διατηρημένα και δη απο χριστιανούς,
είναι μακράν λιγότερα των κειμένων που έχουμε κε των χριστιανικών βιβλίων και πόσο της Αγίας Γραφής, την οποία αμφισβητείται,
πλειστάκις....
"1. Οι Χριστιανοί ευθύνονται για την διάσωση ολάκερης σχεδόν της Ελληνικής Αρχαίας Γραμματείας και των κειμένων, απο τον δαμαστή
των πάντων χρόνο...
2. Οι «εν κρυπτώ» για 2.000 χρόνια, Εθνικοί δεν διέσωσαν ΚΑΝΕΝΑ αρχαίο ελληνικό έργο μα ΟΥΤΕ και Ορθόδοξο ή τουλάχιστον αιρετικό Χριστιανικό, εκπληρώνοντας τουλάχιστον τα δέοντα προς τους Χριστιανούς με τα 2.000 διασωθέντα αρχαία.
3. Οι εν «κρυπτώ» για 2.000 χρόνια, Εθνικοί δεν διέσωσαν ΚΑΝΕΝΑ αντιχριστιανικό έργο
…αρχίζει να υποψιάζεται, ότι τελικά οι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ διώκτες (αδιάφοροι), συνένοχοι του χρόνου και της λήθης, της Αρχαίας ελληνικής Γραμματείας αλλά και της Χριστιανικής - αντιΧριστιανικής, υπήρξαν οι παγανιστές που το έριχναν φαίνεται στις καρναβαλικές εκδηλώσεις, και όχι σαφώς οι Ορθόδοξοι και εν γένει οι Χριστιανοί! Οι πρώτοι είναι εκείνοι οι οποίοι άφησαν τον ΧΡΟΝΟ να καταστρέψει τα αρχαία συγγράμματα. "
Ακόμη και μερικά νέο-Εθνικά περιοδικά δεν μπορούν παρά να παραδεχθούν του λόγου του αληθές. Βέβαια ακόμη και σε αυτή την περίπτωση, δηλαδή της διατήρησης των αρχαίων ελληνικών κειμένων από τους Βυζαντινούς, γεννώνται διάφορες κατηγορίες, όπως π.χ. η «παραχάραξή» ή «η κατά το δοκούν» ερμηνεία τους.
Εκτός του άρθρου περί του Αγίου Όρους το Εθνικό περιοδικό Ιχώρ, ας πούμε, αναφέρει σε άλλο θέμα του:
"Η φιλοσοφική στάση των Βυζαντινών αποτελεί μιαν ισόρροπη σύνθεση αριστοτελικού ορθολογισμού και Πλατωνικού Μυστικισμού. Ο Ιωάννης Δαμασκηνός, από μικρογραφία χειρογράφου του Αγίου Όρους (Μονή Ιβήρων)
Ο Πατριάρχης Φώτιος εικονίζεται Αριστερά καθισμένος σε θρόνο, συνέβαλε αποφασιστικά στην διάσωση αρχαίων κειμένων. Θεωρείται από πολλούς ο μόνος σοφός που εγγίζει ή που μπορεί ακόμη και να συγγριθεί με τον Αριστοτέλη (Μαδρίτη, Εθνική Βιβλιοθήκη)
Η οριστική αποκατάσταση των Ελλήνων στην συνείδηση των Χριστιανών ξεκινάει ορμητικά με τον Ψελλό και φτάνει στην μεγάλη ακμή στην Αναγέννηση. Στην φωτογραφία εικονίζεται ο πολυμαθέστατος Μιχαήλ Ψελλός και μαθητής του, αυτοκράτωρ Μιχαήλ Ζ΄Δούκας Παραπινάκης (Άγιον Όρος. Μονή Παντοκράτορος) (Πηγή Φώτο: Περιοδικό «Ιχώρ», τεύχος 4, άρθρο «Ελληνική Φιλοσοφία και Μεσαίωνας», ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΙΣΥΡΗΣ, σσ. 61, 64, 65.)
ΚΛΑΣΣΙΚΑ κείμενα που έφτασαν έως εμάς μέσα από τα μοναστήρια δίνουν μια μεροληπτική εικόνα της ελληνικής αρχαιότητας, η οποία βασίζεται στον πλατωνικό ριζικό διαχωρισμό ύλης και πνεύματος και στην αριστοτελική λογική του αποκλειόμενου μέσου (: κάτι είναι ή Α ή όχι Α, ποτέ και τα δύο ταυτόχρονα). Όπως όμως (μόλις τα τελευταία χρόνια), έδειξε σχετική έρευνα , η αυθεντική αρχαιοελληνική αυτοσυνειδησία και αντίληψη έβλεπε τον κόσμο «υλοζωϊκά», δεν χώριζε το πνεύμα από την ύλη, τη μαγεία από την επιστήμη, τον αποκρυφισμό από τον ορθολογισμό (Πηγή: Οι Απόκρυφες επιστήμες στην Ελληνική αρχαιότητα, Προλεγόμενα, σελίδα 11, Διαμαντής Κούτουλας, Εκδόσεις Έσοπτρον, Αθήνα 2002)
1. P. Kingsley, Αρχαία Φιλοσοφία, Μυστήρια και Μαγεία, μτφρ. Φ. Τερζάκης, ελδ. Αρχέτυπον, Θεσσαλονίκη 2001.
Φίλε μου, συγκρίνεις το πρότερο και άγουρον με το επόμενο και
αιώνιο....
.....αλλά φίλε trexagireve, το ανεξήγητο μίσος που τρέφουν ορισμένοι προς τον Χριστιανισμό δυστυχώς θα τους κρατήσει για πάντα στο σκότος.
"Ο πιο σοφός άνθρωπος μπρος στο Θεό θα φανεί πίθηκος και στη σοφία και στην ομορφιά και σ' όλα τ' άλλα."(Ηράκλειτος).
Τελικά τα συγχαρητήριά μου σε όλους αυτούς τους ελληνολάτρες χριστιανούς που διέσωσαν το 1% της ελληνικής γραμματείας , αφού προηγουμένως οι ομόθρησκοί τους κατέστρεψαν το 99% .