- Η λύτρωση της ανθρώπινης ψυχής - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Μία λακκονική απάντηση στο ερώτημά σου:
quote:
Αλήθεια, φίλε μου, για σένα τι είναι λύτρωση?
Ποιά ανάγκη πιστεύεις οτι μας κάνει να θέλουμε να λυτρωθούμε?
quote:
Ίσως από την ανάγκη για βελτίωση του εαυτού μας.
Ίσως από την ανάγκη να προσπαθήσουμε να εναρμονιστούμε έστω και λίγο με κάτι το ανώτερο από εμάς
(όπως κι αν το ονομάσουμε).
Βέβαια, οι λέξεις "κάτι ανώτερο" χωράνε πολύ συζήτηση
Αν η απάντηση καποιουνού (καλά από εκφράσεις δεν παίζομαι 
) δεν είναι ή δεν εκπορεύεται σε διάφορες προεκτάσεις από και με γνώμονα το παραπάνο τότε θα πρότεινα τη "λίστα" που τοποθετήθηκε παραπάνω...
Με εκτίμηση πάντα,
nobody
quote:
- Κάποιος μπορεί να θεωρεί λύτρωση στο να πιάσει το τζόκερ και να λυτρωθεί από τα χρέη του
- Κάποιος μπορεί να θεωρεί λύτρωση στο να βρει τον μεγάλο έρωτα της ζωής του
- Κάποιος μπορεί να θεωρεί λύτρωση στο να μην του κλειδώσουν το λογαριασμό σε αυτό το φόρουμ
- Κάποιος μπορεί να θεωρεί λύτρωση στο να κοιμηθεί έστω μία νύχτα με το τρομερό σούπερ ντούμερ μωρό που έχει τοιχοκολλημένο σε αφίσα στον τοίχο
- Κάποιος μπορεί να θεωρεί λύτρωση στο να έχει μία ήρεμη και υγειέστατη ζωή
- Κάποιος μπορεί να θεωρεί λύτρωση στο να περάσει το μάθημα που δίνει για δέκατη φορά χάρη στο "μ...." τον καθηγητή του και να πάρει το πτυχίο του
- Κάποιος μπορεί να θεωρεί λύτρωση στο να πάει κάπου μακρυά διακοπές και να ξεφύγει έστω για λίγο από αυτούς που του ζαλίζουν τον έρωτα
- Κάποιος μπορεί να θεωρεί λύτρωση στο να στο να φάει έστω ένα πιάτο φαγητό
- Κάποιος μπορεί να θεωρεί λύτρωση στο να βρει μία δουλειά
- Κάποιος μπορεί να θεωρεί λύτρωση στο να έχει πάντα μία στέγη πάνω από το κεφάλι του
- Κάποιος μπορεί να θεωρεί λύτρωση στο να χάσει κάποια κιλά
- Κάποιος μπορεί να θεωρεί λύτρωση στο να γίνει πρόεδρος της χώρας
- Κάποιος μπορεί να θεωρεί λύτρωση στο να έχει πάντα τόσο χρήμα όσο χρειάζεται
Και κάποιος μπορεί να θεωρεί λύτρωση μια πίτα σουβλάκι απ’ όλα! 
Τι να πεις, άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου!
quote:
Πιστεύω πως αυτό που λές δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα ή ανταποκρίνεται εν μέρει, κι αυτό αναλόγως για το ποιά λύτρωση μιλάμε.
Καλό αυτό ! Συμφωνώ αναλόγως!
Η τοποθέτησή μου, αγαπητέ D.I. ήταν σχετική με το πρώτο ποστ αυτού του θέματος όπου αρχικά αναφέρεσαι στη θρησκευτική προσέγγιση της λύτρωσης. Εκεί δίνεις ως απλή αναφορά μια σειρά από θρησκευτικές προσεγγίσεις πάνω στην λύτρωση και μετά λες "Σκοπός αυτού του topic είναι να αναρωτηθούμε για το τι είναι τελικά αυτή η λύτρωση στην οποία έχει δοθεί τόση έμφαση ανά τους αιώνες?"
Κατόπι ρωτάς αν είναι δυνατή η λύτρωση όταν είμαστε ακόμα εν ζωή.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο έγινε η τοποθέτησή μου και δεν ήταν απάντηση προς εσένα ούτε προς οποιονδήποτε αλλον.
Κατά τη γνώμη μου, ο διαχωρισμός στην έννοια της λύτρωσης είναι αδόκιμος. Μιλάς για λύτρωση από ένα πάθος και ξεχωριστά για τη μεταθανάτια λύτρωση της ψυχής. Όμως και στις δύο περιπτώσεις η πηγή του προβλήματος είναι η ίδια. Και όσες λυτρώσεις από πάθη και αν έχεις κατά τη διάρκεια της ζωής, πάντα θα ανακύπτει ένα άλλο και στο τέλος θα παραμονεύει το φυσικό τέλος, οπότε κάποια στιγμή θα πρέπει να αντιμετωπίσεις και αυτήν τη λύτρωση. Πως μπορείς πράγματι να λυτρωθείς εν ζωή από έναν τέτοιο φόβο ; Ποιο είναι το νόημα σε αυτά; Μήπως αν καταφέρεις να λυτρωθείς από το τελευταίο θα έχεις λυτρωθεί και από όλα τα άλλα (χμμ η απελευθέρωση του Προμηθέα και η επιστροφή του στον Ολυμπο έγινε πριν από τον τελευταίο άθλο του Ηρακλη).
Δεδομένου ότι δεν αποδέχομαι το διττό της έννοιας, η χθεσινή τοποθέτησή μου αφορούσε κάθε λύτρωση, όπως και να την εννοείς.
Τελικά τι είναι αυτά τα λύτρα που δίνουμε; Από ποιον τα πήραμε και σε ποιον τα δίνουμε;
quote:
Άλλωστε τις πιο πολλές φορές πρέπει να "πολεμήσεις" με τον εαυτό σου και με τις επιθυμίες σου αν θέλεις να λυτρώσεις την ψυχή σου.
Όχι να φροντίζεις να τις ικανοποιείς άκριτα...
Ωραία λοιπόν, ποια η σχέση της οκνηρίας/αδράνιας με την επιθυμία/συνήθεια και με την θέληση/βούληση; Τι είναι πραγματική λύτρωση γι’ αυτό που αποκαλείς ψυχή; Μήπως, εφόσον δεν μιλάμε ακόμα για λύτρωση από θρησκευτική σκοπιά, είναι λάθος να μιλάμε και για ψυχή; Γιατί δε λες : «να λυτρώσεις τον εαυτό σου» ή «να καθαρίσεις το μυαλό σου» ή να ξεκαθαρίσεις τους στόχους σου, τα θέλω σου» ; κτλ; Πως ξέρεις τι είναι ψυχή και τι είναι πραγματική λύτρωση γι’ αυτήν;
Edited by - Δημήτρης on 10/03/2006 21:36:33
Αν παρόλα αυτά κρίνεις οτι κάποιο στο άφησα αναπάντητο, επεσήμανε το μου!
quote:
Κατά τη γνώμη μου, ο διαχωρισμός στην έννοια της λύτρωσης είναι αδόκιμος. Μιλάς για λύτρωση από ένα πάθος και ξεχωριστά για τη μεταθανάτια λύτρωση της ψυχής. Όμως και στις δύο περιπτώσεις η πηγή του προβλήματος είναι η ίδια. Και όσες λυτρώσεις από πάθη και αν έχεις κατά τη διάρκεια της ζωής, πάντα θα ανακύπτει ένα άλλο και στο τέλος θα παραμονεύει το φυσικό τέλος, οπότε κάποια στιγμή θα πρέπει να αντιμετωπίσεις και αυτήν τη λύτρωση. Πως μπορείς πράγματι να λυτρωθείς εν ζωή από έναν τέτοιο φόβο ; Ποιο είναι το νόημα σε αυτά; Μήπως αν καταφέρεις να λυτρωθείς από το τελευταίο θα έχεις λυτρωθεί και από όλα τα άλλα (χμμ η απελευθέρωση του Προμηθέα και η επιστροφή του στον Ολυμπο έγινε πριν από τον τελευταίο άθλο του Ηρακλη).
Χμμμ!
Δε νομίζω οτι είναι διαφορετική η λύτρωση της ψυχής μας μετά τον θάνατο από αυτήν ενός πάθους που μας ταλανίζει.
Κι είναι διαφορετική γιατί όταν απελευθερώνεσαι από ένα πάθος που σε "βαραίνει" δουλεύεις με την ψυχή σου, την απαλλάσσεις από ένα "βαρίδι".
Δεν λυτρώνεται λοιπόν η ψυχή σου στο σύνολο της, την βοηθάς να φτάσει πρός τη λύτρωση της.
Όταν λοιπόν λέμε για λύτρωση της ψυχής μετά θάνατον δε μιλάμε για μια διαφορετική κατάσταση?
Θα ήθελα όμως να μου εξηγήσεις καλύτερα μια πρόταση ώστε να τοποθετηθώ:
quote:
Πως μπορείς πράγματι να λυτρωθείς εν ζωή από έναν τέτοιο φόβο ; Ποιο είναι το νόημα σε αυτά;
Ποιόν φόβο ακριβώς εννοείς?
Του θανάτου?
quote:
Τελικά τι είναι αυτά τα λύτρα που δίνουμε; Από ποιον τα πήραμε και σε ποιον τα δίνουμε;
Τα λύτρα που δίνουμε προέρχονται από εμάς.
Μιάς και δε μίλησα εγώ πρώτος για λύτρα αλλά ο φίλος lamogio θα σου πώ την δική μου άποψη για τα λύτρα.
Τα λύτρα είναι όλα αυτά από τα οποία πρέπει να απαλλαγείς προκειμένου να λυτρώσεις την ψυχή σου.
Και για μένα αυτά είναι οι κόποι που πρέπει να καταβάλλεις κι η εργασία που έχεις να κάνεις με τον εαυτό σου προκειμένου να απαλλαγείς από τα βαρίδια.
Οπότε, τα λύτρα αυτά τα παίρνουμε από τον ίδιο μας τον εαυτό και στην ουσία τα δίνουμε σε αυτόν ξανά...
quote:
Ωραία λοιπόν, ποια η σχέση της οκνηρίας/αδράνιας με την επιθυμία/συνήθεια και με την θέληση/βούληση; Τι είναι πραγματική λύτρωση γι’ αυτό που αποκαλείς ψυχή; Μήπως, εφόσον δεν μιλάμε ακόμα για λύτρωση από θρησκευτική σκοπιά, είναι λάθος να μιλάμε και για ψυχή; Γιατί δε λες : «να λυτρώσεις τον εαυτό σου» ή «να καθαρίσεις το μυαλό σου» ή να ξεκαθαρίσεις τους στόχους σου, τα θέλω σου» ; κτλ; Πως ξέρεις τι είναι ψυχή και τι είναι πραγματική λύτρωση γι’ αυτήν;
Νομίζω πως η σχέση μεταξύ των 3 καταστάσεων που αναφέρεις δεν είναι μεγάλη.
Πρώτα απ' όλα η οκνηρία/αδράνεια είναι ένας παράγοντας ανασταλτικός για την εκπλήρωση της θέλησης/βούλησης.
Ίσως να συνδέεται κατά κάποιον τρόπο με την συνήθεια που αναφέρεις μιάς κι είναι πολύ πιθανόν η αδράνεια ή οκνηρία μας να προέρχεται από το "βόλεμα" μας σε κάποια κατάσταση.
Η επιθυμία/συνήθεια πάλι έχει μια σημαντική διαφορά με την θέληση/βούληση ως πρός το οτι δεν είναι κάτι τόσο συνειδητό και "δυνατό" όπως το δεύτερο.
Δηλαδή, φίλε μου, εσύ πιστεύεις πως για να μιλήσουμε για την ψυχή του ανθρώπου πρέπει να την συνδέσουμε στενά με κάποια θεολογική προσέγγιση?
Κι εφόσον δεν κάνουμε ακόμα λόγο για την μεταθανάτια λύτρωση της ψυχής, πιστεύεις πως η ψυχή δεν υφίσταται πρίν τον θάνατο μας?
Δε μπορούμε να αποφανθούμε για την ψυχή ενός ανθρώπου πρίν τον θάνατο του?
In anticipation of my resurrection...
quote:
Θα ήθελα να σε ρωτήσω αν πιστεύεις πως οι άνθρωποι που απαντούν κυρίως στο αρχέτυπο του Δία το έχουν ακολουθήσει συνειδητά ή όχι.
Ο ΔΙΑΣ - όπως κάθε Υπέρτατη θεότητα σε κάθε αρχαίο Πάνθεο- φέρει ένα διπλό/ διφυή χαρακτήρα:
"Ο Ζεύς εγεννήθη αρσενικός,
ο Ζεύς υπήρξε η αθάνατος νύμφη.
...
Ο Ζεύς είναι ο ήλιος
και η σελήνη."
Ορφικά
Οπότε, Dying_Incubus, το ερώτημά σου δεν μπορεί να απαντηθεί έτσι απλά -επιφυλλάσομαι.
Θα ήθελα ωστόσο να τονίσω ξανά ότι η Λύτρωση δεν είναι "μία ιδεατή κατάσταση" και ζητούμενο για όλους.
Ούτε μπορεί να ταυτιστεί με όρους όπως "Απελευθέρωση", "Φώτιση", επιθυμία "Επιστροφής" κ.λ.π. Πόσο μάλλον με -αγαπητές στους αρχαίους Έλληνες- διαδικασίες Αυτογνωσίας ή ακόμα και απόκτησης Γνώσης για την Γνώση καθεαυτή.
Καθένας από αυτούς τους όρους χαράσσει τον δικό του Δρόμο, φέρει την δική του Κοσμοαντίληψη και άπτεται συγκεκριμένων θρησκευτικών και φιλοσοφικών συστημάτων.
Η Λύτρωση -σε όποιο επίπεδο και να την δει κανείς, και όπως και να βιώνει το ανάλογο συναίσθημα που η ανάγκη της προκαλεί- φέρει μαζί της ΕΝΟΧΕΣ... και ένα αίσθημα ΑΠΟΤΥΧΙΑΣ, αφού προϋποθέτει πράξεις που έχουν οδηγήσει σε δεσμά/τιμωρία...
Εάν όμως υπάρχει ένα μέρος του εαυτού που επιζητά εναγωνίως Λύτρωση, τότε υπάρχει και ένα άλλο μέρος εντός που θα Λυτρώσει.
Όπως ο Ηρακλής τον Προμηθέα.
Αυτός που αναγνωρίζει τον εαυτό του ως κάποιον που βαδίζει την ΟΔΟ της Αυτογνωσίας και της ΕΞΕΛΙΞΗΣ, που αγαπά να μαθαίνει μέσα από τις εμπειρίες και τις δοκιμασίες, αυτός βρίσκεται κοντά στο πρότυπο του ΗΡΑΚΛΗ.
Αυτός που βλέπει και αισθάνεται τον εαυτό του, ως κάποιον που χρειάζεται Λύτρωση, βρίσκεται κοντά στο πρότυπο του Δεσμώτη ΠΡΟΜΗΘΕΑ.
Θέση οδυνηρή και στατική... ταύτιση που εγκλωβίζει στην ψυχολογία του θύματος.
Ηρακλής και Προμηθέας, εντός. Και Δίας επίσης, για να συμπληρωθεί το τραγικό τρίπτυχο... σε μία τριπλή γραμμή εξέλιξης...
Ρόλοι διαφορετικοί μα συνδεόμενοι, όπως τα Θεία Αρχέτυπα: διαφορετικά/αλληλοσυγκρουόμενα, όμως με κοινή Αρχή. Αναδυόμενα και εκδηλωμένα εντός του ΕΝΙΑΙΟΥ ΟΛΟΥ, όπου ο κάθε "Πόλεμος εν τω ουρανώ" υπηρετεί τους σκοπούς της Δημιουργίας και της Μεταβολής.
Χμμμ!
Βλέπω οτι προέβης σε μια απάντηση η οποία ίσως είναι κάπως "δύσκολη", παρόλα αυτά θα προσπαθήσω να σου δείξω σε ποιά σημεία συμφωνώ και σε ποιά έχω αντίθετη άποψη.
Όπως αναφέρεις ο Δίας είναι διφυής, περικλείει 2 όψεις, 2 χαρακτήρες.
Οπότε θα μπορούσαμε να πούμε οτι ο Δίας έχει έντονο το στοιχείο του απρόβλεπτου και της εναλλαγής.
Θα συμφωνήσω επίσης στο οτι ίσως η λύτρωση να μην είναι η επιθυμητή κατάσταση για όλους τους ανθρώπους.
Αυτό μπορεί να οφείλεται σε πολλούς λόγους.
Μπορεί κάποιος να μην έχει αναρωτηθεί αν πρέπει να λυτρωθεί, μπορεί να μη νιώθει μια τέτοια αναγκαιότητα ή να ζεί μια ζωή απαλλαγμένη από οποιουδήποτε είδους ενοχές/πάθη.
quote:
Η Λύτρωση -σε όποιο επίπεδο και να την δει κανείς, και όπως και να βιώνει το ανάλογο συναίσθημα που η ανάγκη της προκαλεί- φέρει μαζί της ΕΝΟΧΕΣ... και ένα αίσθημα ΑΠΟΤΥΧΙΑΣ, αφού προϋποθέτει πράξεις που έχουν οδηγήσει σε δεσμά/τιμωρία...
Νομίζω πως είναι πιο πιθανό να φέρει ενοχές ή ένα αίσθημα αποτυχίας η κατανόηση της αναγκαιότητας για τη λύτρωση μας.
Όταν ο άνθρωπος κατορθώνει και λυτρώνεται από τα πάθη του κι από τα δεσμά του νομίζω πως καταφέρνει και προσπερνά αυτά που ανέφερες, φίλη μου.
Για αυτό και πάει παρακάτω...
In anticipation of my resurrection...
quote:
Δηλαδή, φίλε μου, εσύ πιστεύεις πως για να μιλήσουμε για την ψυχή του ανθρώπου πρέπει να την συνδέσουμε στενά με κάποια θεολογική προσέγγιση?
Κι εφόσον δεν κάνουμε ακόμα λόγο για την μεταθανάτια λύτρωση της ψυχής, πιστεύεις πως η ψυχή δεν υφίσταται πρίν τον θάνατο μας?
Δε μπορούμε να αποφανθούμε για την ψυχή ενός ανθρώπου πρίν τον θάνατο του?
Αυτό το ερώτημά σου φίλε Dying_Incubus ,ανησυχεί και το δικό μου πνεύμα .
Την μισή απάντηση την έδωσε η φίλη risky .( κατά την δική μου άποψη )
Έγραψε για τις πνευματικές αρετές .
Θα συνεχίσω από εκεί που σταμάτησε ( τουλάχιστον θα προσπαθήσω να μπω στον πνευματικό της ορίζοντα ) .
Οι πνευματικές αρετές δεν είναι έμφυτες μέσα μας .
Η αγάπη είναι η έμφυτη ουσία εντός μας .
Αν δεν καλλιεργήσω την ουσία αυτή, δεν θα βγει κανένας σπόρος .
Πως θα το εφαρμόσω ;;;
Στην θεωρία είναι πολύ απλό .
Όλοι γνωρίζουμε ότι μέσα μας δημιουργούνται κατά καιρούς αισθήματα .
Σε πολλά από αυτά ανταποκρινόμαστε και σε άλλα όχι .
Η μάλλον ( να το γράψω αλλιώς ) σε πολύ ελάχιστα από αυτά δίνουμε όλη την δύναμη της ψυχής μας .
Αυτό το γεγονός είναι η αιτία ,που δεν φτάνουμε συχνά στην άνθιση του καρπού ,που υπάρχει έμφυτος μέσα μας .
Η αδυναμία της υλοποίησης των πνευματικών αρετών μας στην πράξη είναι καθοριστική για την εξιλέωση της ψυχής του καθενός μας .
Δεν μπορεί να είναι απόλυτη η εξιλέωση της π.χ ψυχής μου εν ζωή ,γιατί δεν έχω καλλιεργήσει τις πνευματικές μου αρετές σε απόλυτο βαθμό .
Τον απόλυτο βαθμό της πνευματικής μου καλλιέργειας τον έχω πλησιάσει, αγγίξει θα έλεγα , αλλά δεν κατάφερα ποτέ να τον μετατρέψω σε τέλειο καρπό αγάπης .
Αυτός ο καρπός για εμένα είναι πάντα ίδιος ,σε κάθε ψυχή .
Η αυταπάρνηση της ίδιας της ζωής μας , για να χαρίσουμε τον μέγιστο καρπό της αγάπης σε κάποιον συνάνθρωπό μας . [/b]
Αν μπορούσα στο μέλλον να το πράξω , θα είχε εξιλεωθεί η ψυχή μου , πριν περάσει στο μονοπάτι του θανάτου .
Εξασκούμε λοιπόν φίλοι μου ακόμη και προσπαθώ να μεγαλώσω την υπομονή, ταπεινότητα, σεβασμό, αλληλεγγύη ,καλοσύνη και γενικά όλες τις πνευματικές αρετές , που μου προτείνει καθημερινά η ψυχή μου να καλλιεργήσω εντός της , αφού ακόμη δεν έχει πάψει να δημιουργεί αισθήματα .
Σίγουρα αν κάποτε πάψει , θα έχω εξιλεωθεί .
Ναι είμαι σίγουρος ότι η ψυχή μου, με προτρέπει , προτείνει καθημερινά , να καλλιεργώ τον έμφυτο καρπό της αγάπης εντός της .
Ένα λογικά τεκμηριωμένο λογικό επιχείρημα θα έλεγα ,αποτελεί το γεγονός ,η αν θέλετε η ένδειξη της :
Πνευματικής ανησυχίας εντός μας .
Δεν πιστεύω οτι η λύτρωση είναι συνώνυμη ή φέρνει στο νου, την ενοχή ή την ήττα. Το λάθος είναι μάθημα, δεν είναι αποτυχία, ή αν θέλετε πιστεύω οτι γίνεται ήττα και αποτυχία αν μετά το λάθος δεν ευαισθητοποιηθούμε ώστε να αναρωτηθούμε το "γιατί" ή "τι έπερεπε να είχα κάνει". Οταν όμως προσπαθούμε να μάθουμε απο τα λάθη και τις αποτυχίες μας, τότε μπορούμε να μιλάμε για εμπειρίες και ίσως για γνώση - αυτογνωσία.
Συμφωνώ με την τοποθέτηση σου αγαπητέ alfa-omega, εκτός από ένα σημείο: πιστεύω οτι όλοι μας έχουμε -έστω και "κοιμισμένες"- μέσα μας τις αρετές. Αλλά η ζωή μας, η καθημερινότητα, το βόλεμα, και η προσπάθεια που χρειάζεται για να τις ενεργοποιήσουμε, πολλές φορές μας αποθαρρύνει από το να το κάνουμε και έτσι τις αφήνουμε κοιμισμένες.
Αγαπητή Nada, νομίζω οτι τα δεσμά που λες είναι μόνο οι δικές μας εξαρτήσεις και ανάγκες. Το να "χρειαζόμαστε απεγνωσμένα" κάποια πράγματα για να ζήσουμε. Μόνοι μας τα βάζουμε, αλυσίδες στην ψυχή που θέλει να είναι ελεύθερη αλλά και μόνοι μας τα βγάζουμε, και αυτό είναι η λύτρωση, για μένα.
Οσο για την τιμωρία πιστεύω οτι είναι απλά η έκφραση της Δικαιοσύνης, κάθε δράση προκαλεί μια αντίδραση -και αυτό κατά κάποιο τρόπο, πιστεύω οτι όλοι μας το γνωρίζουμε και το περιμένουμε- είναι ο καρπός των δικών μας δράσεων.
Θα ήθελα να σε ρωτήσω γιατί πιστεύεις πως καμία πνευματική αρετή δεν βρίσκεται μέσα μας εν αντιθέσει με την αγάπη η οποία βρίσκεται.
Γιατί το πιστεύεις αυτό?
Θέλω να πώ δηλαδή, πιστεύεις οτι την έννοια της δικαιοσύνης πχ την διδασκόμαστε και τη μαθαίνουμε?
Αν είναι έτσι μάλλον κάτι ανάλογο δε συμβαίνει και με την αγάπη?
Συμφωνώ οτι όλοι μας βιώνουμε διάφορα συναισθήματα σε όλη μας την ζωή, κάθε μέρα βιώνουμε διάφορα συναισθήματα.
Αυτό που κατά τη γνώμη μου είναι το σημαντικό είναι να αναλογιστούμε τι ευθύνες και τι αποτελέσματα θα επιφέρει η έκφραση αυτών.
Οπότε όταν αναλογιζόμαστε τις ευθύνες νομίζω πως θα μπορέσουμε σταδιακά να βρούμε το κριτήριο για να αποφασίσουμε αν πρέπει να τα εκφράσουμε ή όχι.
quote:
Δεν μπορεί να είναι απόλυτη η εξιλέωση της π.χ ψυχής μου εν ζωή ,γιατί δεν έχω καλλιεργήσει τις πνευματικές μου αρετές σε απόλυτο βαθμό .
Αυτό, φίλε μου, μου γεννά την εξής απορία:
Πως γίνεται να φτάσουμε τη λύτρωση λοιπόν αν δε μπορούμε να την φτάσουμε όντας εν ζωή?
Πρέπει να δεχθούμε δηλαδή οτι δεν θα την φτάσουμε ποτέ αλλά μόνο "μερικώς"?
In anticipation of my resurrection...