- Το ζήτημα των ανθρωποθυσιών στην ιστορική πορεία του ευρωπαϊκού χώρου - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

quote:

---

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΥΤΗ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΞΕΚΑΘΑΡΗ ΑΝ ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΕΙ Ο ΙΑΦΘΕΑ ΕΓΙΝΕ ΩΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΘΡΩΠΟΘΥΣΙΑ Η ΣΥΜΒΟΛΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΘΥΣΙΑ ΤΗΣ ΓΑΜΗΛΙΑΣ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΤΗΣ ΚΟΡΗΣ ΤΟΥ. Η ΑΓΑΜΙΑ ΗΤΑΝ ΚΑΤΙ ΠΟΛΥ ΥΠΟΤΙΜΗΤΙΚΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΟΙ ΑΝΑΦΟΡΕΣ "έκλαψε την παρθενιά της", και "δέν γνώρισε άνδρα" ΣΥΝΗΓΟΡΟΥΝ ΠΡΟΣ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ.

---

Δεν είναι δίκαιο να κατηγορήσουμε τον θεό για το λάθος του Ιεφθάε.

Οι ορθόδοξοι δεν απορρίπτουμε το γεγονός ο Ιεφθάε να σκότωσε πράγματι την κόρη του.
Όμως τέτοιου είδους τάξιμο ήταν απαγορευμένο από τον θειο και τον ανθρώπινο νόμο και δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε το νόμο για το λάθος του Ιεφθάε.

Ο Ιεφθάε είχε το ελαφρυντικό ότι ζούσε σε έναν αιώνα γεμάτο αγριότητα και αυτός ήταν ένας πολεμιστής που δεν ήθελε να αθετήσει τον λόγω του. Ακόμη τότε δεν υπήρχαν ούτε προφήτες ούτε αρχιερείς να τους συμβουλευτεί. Το τάξιμο του αυτό μαρτυρεί ότι εξαρτούσε την νίκη αποκλειστικά και μόνο στον θεό (δείγμα θρησκοληψίας: διότι ελπίζουμε στον θεό, δεν περιμένουμε όμως να κάνει τα πάντα ο θεός αντί για μας, κάνοντας παράλογα τάματα).

Επίσης ο Ιεφθάε ίσως νόμισε ότι αν η θυσία δεν ήταν αρεστή στον θεό ο θεός θα την ματαίωνε όπως έκανε και στην περίπτωση του Αβραάμ (άλλο ένα δείγμα θρησκοληψίας του Ιεφθάε ο οποίος αφού έκανε το λάθος του παράλογου ταξίματος συνέχισε το λάθος με το να μην παίρνει πίσω τον λόγο του και στο τελος παρακαλούσε να πάρει θέση ο θεός, επαναλαμβάνω δεν είναι αυτός ο ρόλος του θεού)

Προσωπικά καταλήγω στα παρακάτω συμπεράσματα:

1ον Ο θεός δεν ζήτησε από τον Ιεφθάε την ανθρωποθυσία. Αυτό δεν μπορεί να αμφισβητηθεί διότι πουθενά στο κείμενο δεν αναφέρεται ότι ο θεός παρακίνησε τον Ιεφθάε να κάνει ανθρωποθυσία.

2ον Ο θεός της βίβλου είναι κατά των ανθρωποθυσιών.

3ον Το ότι η βίβλος δεν αναφέρει ότι ο θεός μίλησε μετά στον Ιεφθάε δεν σημαίνει ότι ο θεός ήθελε την ανθρωποθυσία.Λέτε ο Ιεφθάε να μην κατάλαβε το σφάλμα του και να περίμενε τον Θεο να του το σχολιάσει;
Μα και μόνο η καθιέρωση του εθίμου όπου κάθε χρόνο οι Ισραηλίτισσες θρηνούσαν στο βουνό την κόρη του Ιεφθάε ίσως να δηλώνει την αναγνώριση του σφάλματος. Για ποιο λόγο ο θεός να το επισημάνει και να μιλήσει στον Ιεφθάε;; Tο γεγονός ότι ο θεός μιλάει στους δίκαιους της βίβλου δεν σημαίνει ότι τον βλέπουν κάθε μέρα μπροστά τους να τους τονίζει τα αυτονόητα και αυτά που τελικά μέσω δοκιμασιών, εξέλιξης και εμπειρίας αναγνωρίζουν και οι ίδιοι.

4ον Θα πρέπει να επισημάνουμε και το γεγονός ότι ο Ιεφθάε ναι μεν φέρεται στο συγκεκριμένο περιστατικό ως θρησκόληπτος και εγωιστής αφού δεν θέλει να πάρει πίσω τον λόγο του, όμως οφείλουμε να επισημάνουμε ότι παράλληλα είναι και δίκαιος, διότι ακόμα και το άτομο που αγαπούσε περισσότερο απ’ όλα - το μοναχοπαίδι του – δεν το εξαίρεσε.

5ον Δεν αναφέρονται άλλα περιστατικά στην βίβλο περί ανθρωποθυσιών. Αναφέρονται μονό αυτά:
Ι. Αβραάμ: Στην περίπτωση του Αβραάμ δεν έχουμε ανθρωποθυσία αλλά δοκιμασία και μάλιστα ο θεός της βίβλου με την στάση του αποδεικνύει ότι είναι κατά των ανθρωποθυσιών άρα κακώς το συζητάμε διότι στο συγκεκριμένο γεγονός όχι μόνο δεν έχουμε ανθρωποθυσία αλλά έχουμε και καταδίκη των ανθρωποθυσιών.

ΙΙ. Ιεφθάε: Στην προκειμένη περίπτωση αν δε κάνω λάθος όλοι καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι ο Θεός πουθενά δεν παρήγγειλε από τον Ιεφθάε την ανθρωποθυσία. Είναι πιστεύω εσφαλμένο να ψέγουμε τον θεό που δεν μίλησε μετά στον Ιεφθάε, Λέτε ο Ιεφθάε να μην κατάλαβε το σφάλμα του και να περίμενε τον ΘΕΟ να του το σχολιάσει;

Φιλη οστρια ανεφερες

quote:

---

Μιάς και μιλάμε για αυτεξούσιο των πράξεων και για ελευθερία βούλησης, πού είναι η ελεύθερη βούληση της κόρης; ή το υποψήφιο θύμα δεν έχει ελευθερία βούλησης; Ποιός την ρώτησε αν ήθελε να γίνει αντικείμενο του ταξίματος;

---

Edited by - pr_gid on 24/06/2006 18:06:52

quote:

---

Και σ΄αυτο το σημειο νομιζω πως πρεπει σου επιστρερψω το ερωτημα : Άραγε σε μια θυσία μερικές φορές είναι διακριτοί οι ρόλοι θύματος και θύτη...?

---

Εγώ, φίλε μου, πιστεύω πως μερικές φορές τα όρια συγχέονται τόσο πολύ που είναι πραγματικά δύσκολο να διακρίνουμε ποιός είναι το θύμα και ποιός είναι ο θύτης.
Και θα επανέλθω στην περίπτωση του Ξυνόγαλη ο οποίος θυσίασε το παιδί του για να μπορέσουν να γλυτώσουν οι σύντροφοι του.
Σίγουρα αυτός ο άνθρωπος θα πάλεψε πολύ μέσα του για να πάρει αυτήν την απόφαση και θα πόνεσε σε τέτοιο βαθμό που μπορούμε να πούμε οτι το θύμα δεν ήταν μόνο το άμοιρο το παιδάκι του αλλά κι αυτός ο ίδιος.

In anticipation of my resurrection...

quote:

---

Αγαπητέ ΑΔΙΑΒΑΣΤΕ, στις 2 αυτές περιπτώσεις νομίζω πως έχουμε να κάνουμε με μια μορφή αυτοθυσίας.

---

quote:

---

Να΄σαι καλα , τα λεμε .

---

Anytime, my friend!

In anticipation of my resurrection...

quote:

---

Ostria:
Αυτό δεν το έκανε κανείς εδώ μέσα. Αλλά θα πρέπει να διευκρινίσουμε και ποιοί ήταν "οι δαιμονικοί Θεοί που διψούσαν για ανθρώπινο αίμα".
Υποθέτω δεν αναφέρεσαι στον Δία, την Αρτέμιδα ή τον Απόλλωνα.

---

Αγαπητέ Pr_gid

Ο καθένας κρατά τις δικές του αποστάσεις από τις διηγήσεις αυτές και εγώ τις απόψεις μου τις έχω γράψει και δεν θα τις επαναλάβω. Αν ήμουν όμως στη θέση τη δική σου, θα είχα τουλάχιστον αναρωτηθεί: Τι διδάγματα παίρνει από το "θεόπνευστο" βιβλίο των Κριτών ένας πιστός της Εβραϊκής ή Χριστιανικής θρησκείας, όταν ένας Κριτής χρησιμοποιεί ψευδώς το όνομα του Θεού για να διαπράξει μια δολοφονία με την άνεσή του, ή όταν ένας Κριτής θυσιάζει την κόρη του σε ένδειξη ευγνωμοσύνης για τη νίκη σε μία μάχη - τι διδάγματα λαμβάνει από τη σιωπή του Θεού στις περιστάσεις αυτές, ενώ σε άλλες περιστάσεις ο Θεός εμφανίζεται λαλίστατος.

Εγώ για τον εαυτό μου, το μόνο δίδαγμα που αντιλαμβάνομαι είναι ότι ο σκοπός όντως αγιάζει τα μέσα και πως "συν Γιαχβέ, καλού-κακού και τη χείρα (με τη μάχαιρα!...) κίνει".

Σέβομαι σε πολλά την εβραϊκή θρησκεία, αλλά δεν θα διάβαζα το βιβλίο των Κριτών (και κάποια άλλα μαζί) για προσωπική μου οικοδόμηση, ούτε και θα το διάβαζα στα παιδιά μου.

Φίλοι

Μου πήρε λίγες ημέρες, γιατί χάσαμε πολύτιμο χρόνο με τους...Κριτές. To whom it may concern, έρχεται στις οθόνες σας για πρώτη φορά...

Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΤΟΥ "ΑΚΕΦΑΛΟΥ"

«Ο άνθρωπος έχει δραπετεύσει από το κεφάλι του, όπως ο κατάδικος έχει δραπετεύσει από τη φυλακή του, έχει βρει πίσω από τον εαυτό του, όχι το Θεό, που είναι μία απαγόρευση ενάντια στο έγκλημα, αλλά ένα ον που είναι ανίδεο των απαγορεύσεων. Πίσω απ’ ό,τι είμαι, συναντώ ένα ον που με κάνει να γελάω γιατί είναι ακέφαλο. Αυτό με γεμίζει με δέος, γιατί είναι φτιαγμένο από αθωότητα και έγκλημα. Κρατά ένα ατσάλινο όπλο στο αριστερό του χέρι, φλόγες σαν αυτές μιας Ιερής καρδιάς στο δεξί. Δεν είναι ένας άνθρωπος. Δεν είναι ούτε Θεός. Δεν είναι εγώ, αλλά είναι κάτι περισσότερο από μένα: Ο στόμαχός του είναι ο λαβύρινθος όπου έχει χάσει τον εαυτό του, χάνει εμένα μαζί του και στον οποίο ανακαλύπτω τον εαυτό μου ως εκείνο, με άλλα λόγια, σαν ένα τέρας» (Ζωρζ Μπατάιγ – Η Ιερή Συνομωσία - http://website.lineone.net/~d.a.perkins/MOFIGURE.html)

Είμαστε στα 1937, όταν μία ομάδα σουρρεαλιστών, με επικεφαλής τον Ζωρζ Μπατάιγ, μέσω της επιθεώρησης “Acephal” προσκαλεί τους αναγνώστες στην ίδρυση ενός «Κολλεγίου Κοινωνιολογίας», με ειδικότερο στόχος του, την «Ιερή Κοινωνιολογία» - «τη μελέτη όλων των εκδηλώσεων της κοινωνικής ύπαρξης, όπου η ενεργός παρουσία του ιερού είναι ευκρινής».

Η Ιερή Κοινωνιολογία «σκοπεύει να θεμελιώσει με τον τρόπο αυτό, τα σημεία σύμπτωσης ανάμεσα στις θεμελιώδεις έμμονες τάσεις της ατομικής ψυχολογίας και των κύριων δομών που κυβερνούν τον κοινωνικό οργανισμό και κυριαρχούν στις ανακυκλήσεις του».

Στην επιθεώρηση “Acephal” συμμετέχει και ο περίφημος εθνολόγος Μισέλ Λεϊρίς (http://ta-nea.dolnet.gr/print_article.php?e=A&f=16988&m=P03&aa=2) , ο οποίος ωστόσο δεν συμμετέχει στη δημιουργία του Κολλεγίου. Θα συμμετάσχουν όμως, διαπρεπείς διανοούμενοι που χάραξαν τη δική τους πορεία στον ευρωπαϊκό πολιτισμό: Ο ζωγράφος Πιέρ Κλοσόφσκι (http://www.zabriskiegallery.com/Klossowski/Klossowski.html) , ο ανθρωπολόγος και μετέπειτα ακαδημαϊκός Ροζέ Κελουά (http://www.academie-francaise.fr/immortels/base/academiciens/fiche.asp?param=639), ο ζωγράφος Αντρέ Μασόν που ανέλαβε και την παρουσίαση των σχεδίων του Ακέφαλου στην ομώνυμη επιθεώρηση (http://i.a.m.free.fr/acephale/illustrations.html) , ο κριτικός και φιλόσοφος Βάλτερ Μπέντζαμιν (http://www.wbenjamin.org/walterbenjamin.html), ο Τεοντόρ Αντόρνο, ο Κλωντ Λεβί-Στρως.

Τι είναι όμως ο “Acephal”, ο Ακέφαλος; Ο Μπατάιγ, εμπνευστής της όλης προσπάθειας, διευκρινίζει το συμβολισμό: «Ο ακεφαλικός άνθρωπος (acephalic man), μυθολογικά εκφράζει κυριαρχία αφοσιωμένη στην καταστροφή και το θάνατο του Θεού - και σ’ αυτό, η ταύτιση με τον ακέφαλο (headless) άνθρωπο ενώνεται και συγχωνεύεται με την ταύτιση με το υπεράνθρωπο, που είναι τελείως «ο θάνατος του Θεού». Ο Θεός είναι ο εχθρός της κοινότητας, ή ο δημιουργός μιας ψευδούς κοινότητας, συνδεόμενης με την γαλήνη, την απουσία κίνησης, το τετελεσμένο, το χρόνο που έγινε άπειρο: μια φυλακή».

Ο Μπατάιγ δεν αποσκοπεί απλώς σε μία μεταφυσική εξέγερση. Ο διονυσιακός του στόχος στοχεύει στην ίδρυση μιας εναλλακτικής κοινωνίας που θα αντικαταστήσει την ωφελιμιστική καπιταλιστική σημερινή (που ως βασικό χαρακτηριστικό έχει τη συσσώρευση), με μία άλλη, που θα βασίζεται στην ανάλωση. Μία ανάλωση «αχρείαστη», μία απώλεια, είτε πρόκειται για την απώλεια πόρων, είτε την απώλεια αίματος, σπέρματος, σωματικών εκκρίσεων. Μία θυσία.

«Η θυσία δεν καταστρέφει όπως η φωτιά. Μόνον ο δεσμός που συνδέει την (σ.σ. θυσιαστική) προσφορά με τον κόσμο της επικερδούς δραστηριότητας διαρρηγνύεται (…) απελευθερώνει βία ενώ οριοθετεί την περιοχή όπου η βία βασιλεύει απόλυτα» σημειώνει ο Μπατάιγ στο έργο του «Θεωρία της Θρησκείας».

Βασικός μοχλός για την επανεμφάνιση μιας θυσιαστικής κοινωνίας, θα ήταν η μυστική εταιρεία του «Ακέφαλου», που θα λειτουργούσε ως εσωτερικός πυρήνας του Κολλεγίου της Κοινωνιολογίας. Ο βίος της ήταν μικρός και ελάχιστα πράγματα γι’ αυτήν έμελλε να καταγραφούν. Τα σάρωσε όλα ο πόλεμος, αλλά και η τελική απροθυμία των μελών της, να υπερβούν το δίχως επιστροφή σημείο – την ανθρωποθυσία.

Ένα από τα σημεία συγκέντρωσης της εταιρείας, ήταν η Πλατεία Ομονοίας όπου ο Λουδοβίκος ο 14ος αποκεφαλίστηκε στην γκιλοτίνα, αλλά δεν γνωρίζουμε τίποτα για τις τελετές της. Οι πλέον ανατριχιαστικές εικοτολογίες, εστιάζονται στο ενδιαφέρον του Μπατάιγ στην εκτέλεση μιας ανθρωποθυσίας. Ο Κελουά, επιβεβαίωσε το σχέδιο αυτό, ενθυμούμενος την άρνησή του να συμμετάσχει: «Το (πρόθυμο) θύμα είχε βρεθεί – μόνον ο εκτελεστής έλειπε…Ο Μπατάιγ μου ζήτησε να αναλάβω την αποστολή, ενδεχομένως επειδή μετείχα στο κολλέγιο, είχα γράψει ένα πανηγυρικό για τον Σεν Ζυστ (σ.σ. ένας από τους ηγέτες των ακραίων «ορεινών» της γαλλικής επανάστασης) και έτσι φαντάστηκε ότι διέθετα την χρειαζούμενη στυγερότητα».

Ο Πάτρικ Βάλντμπεργκ συμμετείχε στην τελευταία συνάντηση: «Ο πόλεμος είχε ξεσπάσει επάνω μας, ο “Acephale” αμφιταλαντευόμενος, κλονιζόμενος από εσωτερικά σχίσματα, η συνείδησή του θρυμματισμένη ενδεχομένως από την προφανή του ασυμφωνία με την παγκόσμια συμφορά. Στην τελευταία συνάντηση, στην καρδιά του δάσους, υπήρχαν μόνον τέσσερις από μας και ο Μπατάιγ κατανυκτικά ερώτησε εάν ένας από τους άλλους τρεις θα συγκατετίθετο να θανατωθεί, εφ’ όσον η θυσία αυτή θα ήταν η θεμελίωση ενός μύθου και θα εγγυόταν την επιβίωση της κοινότητας. Η χάρη αυτή δεν του έγινε. Μερικούς μήνες αργότερα, ο πόλεμος ξέσπασε στα σοβαρά, εξαλείφοντας εντελώς την όποια ελπίδα παρέμενε». (http://website.lineone.net/~d.a.perkins/MOSECRET.html)

Ανάμεσα στα μέλη του «Ακέφαλου» βρέθηκε τουλάχιστον ένα που να δέχθηκε τη θανάτωση – αλλά κανένα που να μπορούσε να υπερβεί το ταμπού του φόνου. Κάποιοι θεωρούν ότι η προσπάθεια αυτή δεν πήγε εντελώς χαμένη. Αν τουλάχιστον πιστέψουμε τον καθ. Τατσούο Σατόμι, καθηγητή της γαλλικής φιλολογίας στο Πολυτεχνείο του Τόκυο, (J.P. Le Bouler: Bataille et Callois, divergences et complicites) ο Μισίμα εμπνεύστηκε την αυτοκτονία του από το ενδιαφέρον του Μπατάιγ στη θυσιαστική θανάτωση...

Πηγές

1) http://www.missouri.edu/~engjnc/bataille/conjuration.html
2) http://acphale.en.car08.info/en/Georges+Bataille
3) http://website.lineone.net/~d.a.perkins/MOSECRET.html
4) http://website.lineone.net/~d.a.perkins/MOHEADBA.html
5) http://spurious.typepad.com/spurious/bataille/index.html
6) http://www.infosurr.net/kiosque/Atlas-ark.htm
7) http://beehive.temporalimage.com/archive/11arc.html
8) http://theater.kein.org/node/50