- Νυχια και τριχες - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
quote:
Πάνος
Μη το περιορίζεις μόνο στην παραγωγή ενέργειας.Χάνεις τη μεγαλύτερη εικόνα...
Αν εννοείς την αρμονία,τότε ναι.
Αν εννοείς το αέναο και θαυμαστό,<< γέννηση=θάνατος και θάνατος=γέννηση >>,τότε ναι.
Αν εννοείς κάτι άλλο,τότε γνωστοποίησέ το μου.
ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.
quote:quote:
Πάνος
Μη το περιορίζεις μόνο στην παραγωγή ενέργειας.Χάνεις τη μεγαλύτερη εικόνα...
Αν εννοείς την αρμονία,τότε ναι.
Αν εννοείς το αέναο και θαυμαστό,<< γέννηση=θάνατος και θάνατος=γέννηση >>,τότε ναι.
Αν εννοείς κάτι άλλο,τότε γνωστοποίησέ το μου.
Όχι, όχι.
Εννοώ τι ΘΑ σημαίνουν ΚΑΤ'ΕΣΑΣ οι "μικροπαραβιάσεις" των θεμελιωδών νόμων για την ίδια τη δημιουργία του Σύμπαντος ΑΦΟΥ κάνετε την υπόθεση εργασίας ότι και οι δύο Φυσικές θεωρίες είναι ολόσωστες.
Εκεί που θα καταλήξετε, εκεί ακριβώς θα είναι η μεγαλύτερη εικόνα (για όσο θεωρούνται και οι δύο θεωρίες σωστές)...
Αν το κάνετε και αν καταλήξετε κάπου και αν αυτό το κάπου μπορεί να δημοσιευθεί τότε το συνεχίζουμε...
Ερευνάτε τας Γραφάς
quote:
Κηφεύς (9 / 11 / 2012 :Μερικοί κάνουν το λάθος να θεωρούν ότι η θερμοδυναμική αποκλείει τη φυσιολογική ανάδυση της τάξης , και ότι συνεπάγεται πως η συνολική πορεία του σύμπαντος είναι μια απευθείας καθοδική πορεία προς την τυχαία αταξία .
Μπορούμε να δείξουμε ότι και αυτό επίσης είναι εσφαλμένο , και ότι στην πραγματικότητα η θεωρία κρατάει το κλειδί για την τάξη της ζωής .
quote:
IndustrialAngel :Με το πρώτο συμφωνώ απόλυτα για το δεύτερο δεν μπορώ να καταλάβω πώς ακριβώς συνδέονται. Δέχομαι ότι είναι συμβατές αλλά δεν μπορώ να αντιληφθώ το πώς ακριβώς κρατάει το κλειδί.Σε παρακαλώ να επεκταθείς, Μίλτο.
Αυτό που γράφω ότι : “Μπορούμε να δείξουμε ότι και αυτό επίσης είναι εσφαλμένο , και ότι στην πραγματικότητα η θεωρία κρατάει το κλειδί για την τάξη της ζωής”, πρέπει να . . . σαρώσω όλη τη Θερμοδυμαική μέσα από πάρα πολλά μηνύματα για να το εξηγήσω (πρακτικά είναι ανάφικτο) . Παρόλα αυτά θα προσπαθήσω να συμπτήξω , όσο γίνεται περισσότερο , το απαντητικό κείμενο χρησιμοποιώντας λέξεις , θεωρίες και σκεπτικά τα οποία θα θεωρήσω ότι είναι γνωστά , με κίνδυνο να δημιουργηθούν πολύ περισσότερα ερωτήματα από αυτό/αυτά που αρχικά ετέθησαν ή και εξυπονοήθηκαν
Ας αρχίσουμε , λοιπόν .
Θα μιλησουμε πρώτα για τη θερμοδυναμική ισορροπία (με δυό λόγια βέβαια) :
Αν ενδιαφέρεται κανείς για ατμομηχανές , η απώλεια θερμότητας λόγω διασκορπισμού ενέργειας , η οποία προβλέπεται από τον Δεύτερο Νόμο , είναι πραγματικά ενοχλητική .
Γι’ αυτό ακριβώς οι πρώτοι θερμοδυναμικοί αναζήτησαν τρόπους να ανατρέψουν τη μη αντιστρεπτότητα (για την οποία έχω ήδη αναφερθεί , σε σχετικά πρόσφατα μηνύματά μου) .
Κάτι τέτοιο φαινόταν εύκολα στον ιδανικό κόσμο των νοητικών πειραματικών αρκεί να ρύθμιζε κανείς τα πράγματα έτσι ώστε η ατμομηχανή να δουλεύει απείρως αργά , ώστε κάθε στιγμή του χρόνου τα σύστημα και το περιβάλλον του να βρίσκονται σε θερμοδυναμική ισορροπία .
Σ’ αυτή τη “σχεδόν στατική” κατάσταση δεν θα σημειωνόταν αλλαγή στις συνολικές ιδιότητες ενόσω θα περνούσε ο χρόνος .
Η εντροπία θα είχε κάθε στιγμή τη μεγίστη τιμή της και δεν θα συνέβαιναν μη αντιστρεπτές απώλειες θερμότητας . Αυτό αντιστοιχεί σε μια τελείως αντιστρεπτή θερμική μηχανή . (Στη θερμοδυναμική το να παραμείνει ένα σύστημα κοντά στην ισορροπία είναι αναγκαία αλλά όχι ικανή συνθήκη για την αντιστρεπτότητα) .
Ακόμα και τότε , η αποδοτικότητα κατά τη μετατροπή θερμότητας σε έργο δεν θα μπορούσε να φθάσει το 100% – δεν υπάρχει παραβίαση του Δεύτερου Νόμου . Φυσικά , υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα :
Στο βαθμό που αυτά θα ήταν κατορθωτά , η ατμομηχανή θα χρειαζόταν άπειρο χρόνο για να ολοκληρώσει την απλούστερη λειτουργία .
Αυτά τα προβλήματα μπορεί να υποδεικνύουν ότι η προσέγγιση της ισορροπίας είναι μάλλον ελαττωματική . Ισοδυναμεί με την εξαφάνιση του ουσιαστικού ρόλου του χρόνου στην ίδια την ιδέα της διαδικασίας . Γιατί όλες οι διαδικασίες λαμβάνουν χώρα σε πεπερασμένη περίοδο χρόνου και συνεπώς δεν μπορεί να εμπεριέχουν άπειρη διαδοχή των καταστάσεων ισορροπίας κατά τη διάρκειά του .
Εντούτοις , πολλοί επιστήμονες εξακολουθούν να σκέφτονται μ’ αυτόν τον τρόπο τις θερμοδυναμικές διαδικασίες . Ένας λόγος είναι ότι επικεντρώνοντας την προσοχή τους στην ισορροπία , καταφέρνουν να αντιμετωπίσουν την ενόχληση και τη δυσκολία περιγραφής μη αντιστρεπτών διαδικασιών , παρά το γεγονός ότι αυτές είναι που κατά κύριο λόγο οδηγούν ένα σύστημα στην ισορροπία .
Στην ουσία , ο ορισμός του Clausius για την εντροπία αφορά μόνο καταστάσεις ισορροπίας , και παραμένει ανοιχτό το ζήτημα αν μπορεί να οριστεί η εντροπία γενικά , έξω από την ισορροπία (Πρόκειται για ζήτημα που έχει προκαλέσει σήμερα αισθητό ερευνητικό ενδιαφέρον στη στατιστική μηχανική της μη ισορροπίας) .
Ο αμερικανός φυσικός Josiah Willard Gibbs δικαίως θεωρείται ένας από τους θεμελιωτές της σύγχρονης θερμοδυναμικής ισορροπίας .
Ο Gibbs ήταν κατά μεγάλο μέρος υπεύθυνος που η θερμοδυναμική διευρύνθηκε από περιορισμένη διερεύνηση της σχέσης ανάμεσα σε θερμότητα και έργο [ στη μελέτη του μετασχηματισμού της ενέργειας σε όλες τις μορφές της ] .
Τα τρία άρθρα του , που ήταν κλειδί για την εξέλιξη αυτή , δημοσιεύτηκαν ανάμεσα στο 1873 και το 1878 , όταν ήταν 39 χρονών . Τα δημοσίευσε η Ακαδημία του Κοννέκτικατ , παρότι αργότερα η επιτροπή δημοσιεύσεών της παραδέχθηκε ότι κανένα μέλος της δεν είχε καταλάβει για τι μίλαγε ο Gibbs . Όπως είπε κάποιος : “Γνωρίζαμε τον Gibbs και είχαμε εμπιστοσύνη στις συνεισφορές του” .
Ο Gibbs και πολλοί άλλοι που τον ακολούθησαν απέφυγαν επιμελώς κάθε αναφορά σε φαινόμενα μη ισορροπίας . Μολονότι το έργο του είναι ζωτικής σημασίας για συστήματα που έχουν φτάσει στην ισορροπία , εντούτοις είναι κάπως σαν να περιορίζει κανείς το αντικείμενο της ιατρικής στους νεκρούς .
Για να σταματήσω κάπου, (γιατί θα μπορούσαν να ειπωθούν αρκετά για την θερμοδυναμική ισορροπία) κλείνω με ένα συμέρασμα :
Η εντροπία και η ελεύθερη ενέργεια αποτελούν παραδείγματα των λεγόμενων θερμοδυναμικών δυναμικών . Μ’ αυτό εννοούμε ότι τα αντίστοιχα ακρότατά τους – η μέγιστη τιμή της εντροπίας και η ελάχιστη τιμή της ελεύθερης ενέργειας – αποκαλύπτουν τη θέση της θερμοδυναμικής ισορροπίας .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Η θερμοδυναμική της ισορροπίας έχει αξία για τη μελέτη των ανεξάρτητων από το χρόνο ιδιοτήτων των μακροσκοπικών συστημάτων – ενός δοκιμαστικού σωλήνα όπου έχει σταματήσει κάθε χημική αντίδραση , της στάχτης μιας φωτιάς ή ενός κρύου φλιτζανιού τσάι .
Η έννοια ενός ελκυστή μας εφοδιάζει επίσης μ’ ένα “στόχο” για το βέλος του χρόνου .
Εντούτοις κατά μία απολύτως πραγματική έννοια , η ισορροπία είναι επίσης ένα αδιέξοδο (αυτό δεν σημαίνει ότι τα αποτελέσματά της είναι ασήμαντα για τον πραγματικό κόσμο .
Για παράδειγμα μπορεί κανείς να υπολογίσει χαρακτηριστικά που είναι ανεξάρτητα από το χρόνο , λόγου χάρη τον τρόπο που το σημείο βρασμού του νερού αλλάζει με την πίεση και πόσο μειώνεται η βαρομετρική πίεση με το ύψος .
Πρόκειται για χρήσιμες πληροφορίες για τους λάτρεις των εκδρομών στα βουνά ,που θέλουν να βράσουν αυγά σε μεγάλα ύψη) .
Εφόσον ασχολείται με την τελική κατάσταση της θερμοδυναμικής εξέλιξης και συνεπώς του χρόνου , δεν μπορεί να περιγράψει αυτές καθ’ εαυτές τις διαδικασίες με τις οποίες εκδηλώνεται ο χρόνος .
Ιδού πώς έθεσε το ζήτημα ο Peter Landberg : “ . . . εφόσον η συντεταγμένη του χρόνου απουσιάζει , τίποτε δεν συμβαίνει στη θερμοδυναμική”.
Ο πραγματικός κόσμος έχει πολύ λίγα να κάνει με την πληκτική κατάσταση της ισορροπίας : “ Αναπνέουμε , αλλάζουμε ! Χάνουμε τα μαλλιά μας , τα δόντια μας ! τη φρεσκάδα μας ! Τις ιδέες μας ! ”
Για τα ζωντανά όντα η θερμοδυναμική ισορροπία κατακτάται μόνο με το θάνατο , όταν ένα σώμα που αποσυντίθεται , τελικά θρυμματίζεται και γίνεται σκόνη .
Η ζωή αποτελείται από πολλές διαδικασίες , από τη διχοτόμηση των κυττάρων και τους χτύπους της καρδιάς έως την πέψη και τη σκέψη : όλες τους μπορούν να συμβαίνουν μόνον επειδή βρίσκονται έξω από την ισορροπία .
Αν κάποιος ήθελε να είναι προκλητικός , θα μπορούσε να πει ότι η προβλεπτική ισχύς της θερμοδυναμικής της ισορροπίας έχει τόσο ενδιαφέρον , όσο και ένα μέντιουμ , το οποίο μας λέει ότι θα πεθάνομε κάποτε στο μέλλον , αλλά αποφεύγει να μας δώσει λεπτομέρειες για τις όμορφες ξένες που θα συναντήσουμε στο μεταξύ .
Το συμπέρασμα είναι βαθιά απογοητευτικό για μια θεωρία η οποία στηρίζεται στον Δεύτερο Νόμο και τη μεγάλη διορατικότητά του σχετικά με την προσωρινότητα και την αλλαγή .
Αν θέλουμε να προχωρήσουμε σε έρευνα για το χρόνο , πρέπει να εξετάσουμε τι μπορεί να μας πει η θερμοδυναμική για τις μη αντιστρεπτές διαδικασίες που δεν βρίσκονται σε ισορροπία .
Αυτό που προκύπτει είναι ότι η θερμοδυναμική της μη ισορροπίας διαιρείται φυσιολογικά σε δύο μέρη :
Η “γραμμική” εκδοχή περιγράφει τη συμπεριφορά συστημάτων κοντά στην ισορροπία , ενώ η “μη γραμμική” ασχολείται με συστήματα για τα οποία η ισορροπία είναι ακόμα πολύ μακριά .
Η γραμμικότητα είναι ένας μαθηματικός όρος για κάθε είδους συμπεριφορά που η αποτύπωσή της σε γραφική παράσταση δίνει ευθεία γραμμή , η οποία απορρέει από την ευθεία αναλογία ανάμεσα σε δύο μεγέθη .
Ενώ , όμως , η δράση ενός γραμμικού συστήματος ισούται προς το άθροισμα της συμπεριφοράς των μερών του , η συμπεριφορά ενός μη γραμμικού συστήματος είναι κάτι παραπάνω από το άθροισμα των μερών του .
(Συνεχίζεται)
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Μπορούμε να δείξουμε ότι και αυτό επίσης είναι εσφαλμένο , και ότι στην πραγματικότητα η θεωρία κρατάει το κλειδί για την τάξη της ζωής .
Το 1945 εισήλθε μια νέα μορφή στη θερμοδυναμική σκηνή – ο Ilya Prigogine . Γεννημένος στη Μόσχα τη χρονιά της επανάστασης , το 1917 , ο νεαρός Prigogine ήρθε με την οικογένειά του στη Δυτική Ευρώπη δέκα χρόνια αργότερα , και εγκαταστάθηκε στις Βρυξέλλες .
Μεγάλωσε ως μαθητευόμενος στην αποκαλούμενη Σχολή θερμοδυναμικής των Βρυξελλών , που θεμελιώθηκε από τον φυσικοχημικό Théophile de Donder . Το μεγαλύτερο μέρος της πανεπιστημιακής σταδιοδρομίας του αναλύθηκε στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών , ένα ίδρυμα που δημιουργήθηκε από τους τέκτονες ως αντίδοτο στην καταπιεστική , όπως πίστευαν , εξουσία της Καθολικής Εκκλησίας σε καθαρά κοσμικά ζητήματα . Η άποψη αυτή αντανακλάται ακόμη και σήμερα στην επίσημη πολιτική του Πανεπιστημίου .
Ο 28χρονος Prigogine έδειξε ότι στο “φρόνιμο” καθεστώς της γραμμικότητας , ο θερμοδυναμικός διασκορπισμός οδηγείται στη χαμηλότερη δυνατή ταχύτητα . Έτσι ο ρυθμός μεταβολής της εντροπίας του συστήματος , που αναφέρεται απλώς ως εσωτερική παραγωγή εντροπίας , θα μειωθεί .
Γενικά , όποιο και αν είναι το σύστημα θα καταλήξει σε μια σταθερή ή στάσιμη κατάσταση , στην οποία ο διασκορπισμός θα βρίσκεται στο ελάχιστο επίπεδό του (η ισχύς αυτού του θεωρήματος περιορίζεται από τις προϋποθέσεις που είναι αναγκαίες για την απόδειξή του , (Βλ. για παράδειγμα , K. G. Denbigh , “Transactions of the Faraday Society” 48 , 389 – 1952 – , G. Nicolis , “Reports on Progress in Physics”, 42 , 225 - 1979) .
Στην περίπτωση της θερμοδιάχυσης , η συνολική εντροπία μπορεί να αυξάνει αλλά ο ρυθμός παραγωγής εντροπίας βρίσκεται στην κατώτατη τιμή μόλις εγκαθιδρύεται η τελική διαβάθμιση συγκέντρωσης των αερίων .
Η διδακτορική διατριβή του Prigogine δημοσιεύθηκε το 1947 με τον τίτλο “Μια θερμοδυναμική μελέτη των μη αντιστρεπτών φαινομένων” (I. Prigogine , “Etude thermodynamique des phenomènes irreversible” – Desoer , Λιέγη , 1947 ) .
Περιείχε το θεώρημα της ελάχιστης παραγωγής εντροπίας και προσδιόριζε το πεδίο δράσης για το έργο της ζωής του .
Ο Prigogine άρχισε ν’ ανεβαίνει θεαματικά , ανέλαβε μάλιστα την ηγεσία της Σχολής των Βρυξελλών . Μαζί με τον γηραιότερο συνάδελφό του Paul Glansdorff προσπάθησαν να επεκτείνουν τη θερμοδυναμική ανάλυση σε νέα βασίλεια .
Η εικόνα του Prigogine για τον ελαχιστοποιημένο διασκορπισμό είναι πιο χρήσιμη για μας απ’ ό,τι η έννοια της μεγιστοποίησης της εντροπίας στην ισορροπία , επειδή είναι σημαντικότερη για τον αληθινό κόσμο , όπου τίποτε δεν βρίσκεται πραγματικά σε κατάσταση ισορροπίας .
Πάντοτε υπάρχει δυναμικό για περισσότερη εξέλιξη , για να αναμειχθούν τα υγρά , για να καταρρεύσουν τα κτίρια , για να κρυώσουν τα αντικείμενα .
Για όσο διάστημα ασκείται κάποια μικρή εξωτερική επιρροή που διατηρεί ένα σύστημα έξω από την ισορροπία (όπως η διαβάθμιση θερμότητας που ζεσταίνει το δοχείο διάχυσης) , το σύστημα θα παραμένει σε σταθερή κατάσταση και δεν θα καταρρέει στην πλήρη τυχαιότητα .
Οι περισσότεροι ιδιοκτήτες σπιτιού είναι εξοικειωμένοι με τη σταθερή κατάσταση . Ο αέρας και η βροχή , η έκθεση γενικά στις καιρικές συνθήκες , θα μετατρέψουν κάποτε το σπίτι σ’ έναν σωρό χαλάσματα , θα το οδηγήσουν δηλαδή στην κατάσταση ισορροπίας .
Όμως , ένα σπίτι βρίσκεται συνήθως σε σταθερή κατάσταση για πολλά χρόνια , όπου ο ρυθμός των επισκευών ισούται με το ρυθμό της αποσύνθεσης .
Μόνο όταν ο ιδιοκτήτης πάψει να παρεμβαίνει θα αρχίσει να γκρεμίζεται το σπίτι (μολονότι κάποια στιγμή – ίσως στο απώτερο μέλλον – αυτό θα συμβεί αναγκαστικά σε κάθε περίπτωση) .
(Συνεχίζω και τελειώνω στο επόμενο μήνυμα)
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Τα ίδια περίπου ισχύουν σε συστήματα που διατηρούνται έξω από την ισορροπία , αλλά παραμένουν κοντά σ’ αυτήν επειδή οι εξωτερικές επιδράσεις πάνω τους είναι σχετικά μικρές .
Η τελική κατάσταση – όπως η διαβάθμιση συγκέντρωσης – εξακολουθεί να μην αλλάζει με το χρόνο , παραμένοντας σταθερή .
Επεκτείνοντας την ανάλυση λίγο έξω από tην ισορροπία , ο Prigogine έδειξε ότι ένα σύστημα θα εξελιχθεί γενικά προς ένα σημείο όπου ο ρυθμός παραγωγής εντροπίας είναι ελάχιστος .
Εδώ ήλπιζε να κάνει το τολμηρό βήμα αναπτύσσοντας τη σκέψη του για πιο πολύπλοκες καταστάσεις – ειδικά για μη γραμμικά συστήματα που βρίσκονται μακριά από την ισορροπία – , ώστε να δώσει μια εκτεταμένη εικόνα για το πώς εξελίσσονται τα πράγματα μέσα στα χρόνο .
Όμως , δεν ισχύουν πλέον οι ομοιότητες με τη συμπεριφορά της ισορροπίας .
Το νέο καθεστώς μπορεί να είναι περισσότερο δυσνόητο , είναι όμως και πολύ πιο συναρπαστικό , επειδή σχετίζεται περισσότερο με τον κόσμο που βλέπουμε γύρω μας και προσφέρει μια πολύ πιο περίπλοκη εικόνα του χρόνου και της αλλαγής .
Το θεώρημα του Prigogine για την ελάχιστη παραγωγή εντροπίας είναι σημαντικό αποτέλεσμα .
Εντούτοις , η απόδειξή του εξαρτάται (εκτός των άλλων) από τη “φρόνιμη” , γραμμική σχέση ανάμεσα στις ροές και τις δυνάμεις που περιέγραψε o Onsager .
Ο Prigogine , μαζί με τους συναδέλφους του στις Βρυξέλλες , άρχισε να εξερευνά συστήματα που διατηρούνταν ακόμα πιο μακριά από την ισορροπία , εκεί όπου καταρρέει ο γραμμικός νόμος .
Προσπάθησε να δει κατά πόσον ήταν δυνατόν να γενικεύσει το θεώρημά του μετατρέποντάς το σε κριτήριο της εξέλιξης που θα ίσχυε για μη γραμμικά συστήματα , στα οποία δεν ίσχυε η απλή σχέση ανάμεσα σε ροές και δυνάμεις . Αυτή η διαδρομή έμελλε να οδηγήσει σε μερικές συναρπαστικές συνέπειες , οι οποίες όμως μετριάστηκαν εξαιτίας μερικών σκληρών διαμαχών .
Είπαμε ήδη ότι και οι επιστήμονες , όπως όλοι οι άνθρωποι , έχουν έντονες διαφωνίες και αντιπαλότητες . Οι διαμάχες που αφορούν τη Σχολή των Βρυξελλών εξακολουθούν αμείωτες μέχρι και σήμερα , και δυστυχώς πυροδοτούνται από τους κατά περιόδους υπερβολικούς ισχυρισμούς που διατυπώνει αυτή η ομάδα όταν γνωστοποιεί τα ευρήματά της στον έξω κόσμο .
Το πρόβλημα είναι πρωτίστως πρόβλημα παρουσίασης , εντούτοις έχει οδηγήσει σε μια μάλλον μη ικανοποιητική κατάσταση : στην πόλωση των απόψεων , περίπου όπως συμβαίνει και με τις πολιτικές γραμμές των κομμάτων . Δυστυχώς , αυτή η “φυλετική” συμπεριφορά συχνά υπονομεύει την ορθολογική διαμάχη ως προς τι έχει να προσφέρει η Σχολή των Βρυξελλών .
Για μια εικοσαετή περίοδο , η Σχολή των Βρυξελλών επεξεργάστηκε λεπτομερώς μια θεωρία που έχει γίνει γνωστή ως “γενικευμένη θερμοδυναμική” . Στόχος της ήταν να εφαρμόσει θερμοδυναμικές αρχές σε καταστάσεις ευρισκόμενες μακριά από την ισορροπία (Η Σχολή των Βρυξελλών δεν χρησιμοποιεί τον όρο “γενικευμένη θερμοδυναμική”) .
Στην ουσία οι Glansdorff και Prigogine χρησιμοποίησαν μια προσέγγιση η οποία κάνει τα συστήματα που βρίσκονται μακριά από την ισορροπία να φαίνονται και να συμπεριφέρονται τοπικά σαν μια καλόβολη συρραφή συστημάτων εν ισορροπία .
Από εννοιολογική σκοπιά , κάτι τέτοιο μοιάζει με την εικονογράφηση του καμπύλου χωρόχρονου στη γενική σχετικότητα ως αποτελούμενου από περιοχές επίπεδου χωρόχρονου συρραμένες μεταξύ τους (Είναι μια καλή προσέγγιση για συστήματα και οι ιδιότητές του δεν αλλάζουν πολύ γρήγορα στο χώρο) .
Οι Glansdorff και Prigogine χρησιμοποίησαν αυτή την προσέγγιση της “τοπικής ισορροπίας” ως μέσον για να προχωρήσουν σ’ έναν μακρύ δρόμο μακριά από τον άνετο κόσμο της θερμοδυναμικής ισορροπίας .
Διατύπωσαν αυτό που οι ίδιοι χαρακτήρισαν “ παγκόσμιο κριτήριο της εξέλιξης ” , το οποίο πίστευαν ότι θα έδινε μια πολύ πιο αναβαθμισμένη εικόνα για τον τρόπο εξέλιξης των πραγμάτων μέσα στο χρόνο .
Το έργο τους κορυφώθηκε στο βιβλίο τους “Thermodynamic Theory of Structure , Stability and Fluctuations” (Θερμοδυναμική Θεωρία της Δομής , της Σταθερότητας και των Διακυμάνσεων) που δημοσιεύθηκε το 1971 ( P. Glansdorff and I. Prigogine , “Thermodynamic Theory of Structure , Stability and Fluctuations” (Wiley , Νέα Υόρκη , 1971) .
Είναι αλήθεια ότι στο “τέλος” του χρόνου , όταν δεν μπορεί να συμβεί περαιτέρω αλλαγή , πιθανόν να κερδίσει η τυχαιότητα . Όμως για μικρότερες χρονικές κλίμακες μπορούμε να δούμε την ανάδυση παροδικών δομών , οι οποίες επιβιώνουν για όσο καιρό συνεχίζεται η ροή ύλης και ενέργειας .
Είναι πράγματι σημαντικό να εκτιμήσει κανείς ότι ένα σύστημα μπορεί να διατηρηθεί μακριά από την ισορροπία μόνο όταν είναι ανοιχτό στο περιβάλλον του :
Έτσι καθίσταται εφικτό η εντροπία που παράγεται από το σύστημα να εξάγεται στο περιβάλλον . Μ’ αυτόν τον τρόπο διατηρείται η οργάνωση ενώ παράλληλα η εντροπία του συστήματος και του περιβάλλοντος αυξάνεται συνολικά .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
quote:
Ποιος θεος;;;;;Μπορεις να αποδειξεις την υπαρξη του;;;;;;;
Βεβαίως:
π.σ.τον κατηραμενο οφις δεν βλεπω...αλλα τεσπα μπορει να φταινε τα windows 8
Ποιός ήρθε?
Edited by - Κostakourtas on 25/11/2012 16:38:59
quote:
psykick
χαιρετώ δεν βρηκα θεμα πανω σε αυτο που εψαχνα αλλα πιστευω και εδω πιανει τοπο. Λοιπον, στα θρησκευτικα του δημοτικου μαθαμε για τον πυργο της βαβελ. Γιατι ο θεός τους σταμάτησε την επικοινωνία μεταξύ τους ? τουσ σταματισε για το καλο τους ? φοβιθικε μηπως τον φτάσουν .Για τον θεο μιλαμε ουτε να μας καταράστηκε ποιος ο λογος να μας σταματήσει ?
Φίλε psykick καλώς ήλθες στην συντροφιά μας και καλή παραμονή . Ο "Πύργος της Βαβέλ" και το μπέρδεμα των γλωσσών φίλε μου , είναι αλλη μια φαντασίωση των γιδοβοσκών της ερήμου που την συμπεριέλαβαν στην μυθολογία τους , δηλαδή την Παλαιά Διαθήκη . Όταν το 586 παχχ ο Ναβουχοδονόσωρ ή Ashurbanipal όπως ήταν το όνομά του κατέστρεψε την Ιερουσαλήμ , αφού κατέστρεψε τον ναό του Σολομώντα έσυρε και τους Εβραίους σκλάβους στην Βαβυλώνα . Ως γνωστό η Βαβυλώνα τότε ήταν το κέντρο εμπορίου και εκεί διασταυρώνονταν όλες οι φυλές και μιλιόντουσαν όλες οι γλώσσες της εποχής . Οι Εβραίοι εντυπωσιασμένοι από τα πανύψηλα Ziggurat που ήταν αφιερωμένα στον θεό Mardouk και ακούγοντας τόσες διαφορετικές γλώσσες , έπλασαν τον μύθο του Πύργου της Βαβέλ (Βαβυλώνας) , και τον πρόσθεσαν στη μυθολογία τους . Σχετικά με τον Πύργο της Βαβέλ μπορείς να διαβάσης εδώ
*
quote:
Eumenis το ξέραμε οτι είσαι τρα -λα-λα αλλα εντάξει μη το χέζεις
Οποία αντιπαράθεσις επιχειρημάτων!
Και τι πλούτος λεξιλογίου!
quote:Δηλαδή το οτι έχωσες μια φωτογραφία του Μέγα Αλέξανδρου το θεωρείς.. επιχείρημα; ή μήμπως θεωρείς οτι γίνεσαι και εσύ σπουδαίος με κάποιο τρόπο;
Οποία αντιπαράθεσις επιχειρημάτων!Και τι πλούτος λεξιλογίου!
Βρε τρα-λα-λα που έχει πιάσει τον κόσμο.
quote:Ευχαριστώ για το κοπλιμέντο, παρόλα αυτά
Και τι πλούτος λεξιλογίου!
quote:quote:Δηλαδή το οτι έχωσες μια φωτογραφία του Μέγα Αλέξανδρου το θεωρείς.. επιχείρημα; ή μήμπως θεωρείς οτι γίνεσαι και εσύ σπουδαίος με κάποιο τρόπο;
Οποία αντιπαράθεσις επιχειρημάτων!Και τι πλούτος λεξιλογίου!
Βρε τρα-λα-λα που έχει πιάσει τον κόσμο.
Οποία αντιπαράθεσις επιχειρημάτων!
Και τι πλούτος λεξιλογίου!
Ποιός ήρθε?
quote:
εχει σχεση το αρχικο σχεδιο δημιουργιας του με το σχεδιο οικονομιας του Θεου που λενε θεολογοι κ παπαδες???Ποιός ήρθε?
Έχει σχέση με τον αναφαβητισμό;
quote:
εχει σχεση το αρχικο σχεδιο δημιουργιας του με το σχεδιο οικονομιας του Θεου που λενε θεολογοι κ παπαδες???
Και πως μπορούμε να γνωρίζουμε εμείς ποιο ήταν το αρχικό σχέδιο δημιουργίας του Θεού;
Αφού από την αρχή της Παλαιάς Διαθήκης φαίνεται ότι απέτυχε αυτό το σχέδιο με το προπατορικό αμάρτημα... 
In anticipation of my resurrection...
quote:quote:
εχει σχεση το αρχικο σχεδιο δημιουργιας του με το σχεδιο οικονομιας του Θεου που λενε θεολογοι κ παπαδες???Και πως μπορούμε να γνωρίζουμε εμείς ποιο ήταν το αρχικό σχέδιο δημιουργίας του Θεού;
Αφού από την αρχή της Παλαιάς Διαθήκης φαίνεται ότι απέτυχε αυτό το σχέδιο με το προπατορικό αμάρτημα...
απέτυχε το σχέδιο