- ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

Αν δέχεσαι τη θεωρία του Big Bang, ταυτόχρονα δέχεσαι ότι πριν από αυτό δεν υπάρχει ούτε χώρος, ούτε χρόνος, ούτε και κανένας από τους γνωστούς νόμους της φύσης ισχύει...Οπότε, η θεωρία από μόνη της ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την πιθανότητα να απαντηθούν ερωτήματα που αφορούν στην υποτιθέμενη προ-Big Bang περίοδο (κάτι που όπως προείπα δεν μπορεί να οριστεί αφού δεν υπάρχει χρόνος...)

Σε παραπέμπω και σε μια παλιότερη συζήτηση που μπορεί να σε βοηθήσει :

http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=1563

συμφωνω με το οτι ειναι ευκολοτερο να λεμε οτι δεν υπαρχει τιποτα επειδη ειναι ευκολο, αλλα ακριβως αυτην η σταση η οποια δημιουργειται απο το φοβο του αγνωστου δεν ειναι που μας εγκλωβιζει απο το να δουμε και να ζησουμε πραγματικα τον ΣΚΟΠΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ;

Ψαχνω για την απαντηση και περιμενω.περιμενω να ΔΩ την ΑΠΑΝΤΗΣΗ την στιγμη που θα ειναι απαραιτητο.

quote:

---

Γεια σας.

Λίγο τρελός ο τίτλος αλλά νομίζω ότι του ταιριάζει.

Μια από τις μεγαλύτερες επιστημονικές αλλά και φιλοσοφικές και μεταφυσικές κατακτήσεις της εποχής μας είναι το Θεώρημα της μη-πληρότητας του Γκέντελ.

Αντιγράφω από το βιβλίο "ΤΟ ΑΠΕΙΡΟ ΚΑΙ Ο ΝΟΥΣ" του Rudy Rucker, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης:

«Το καλοκαίρι του 1930, ο εικοσιτετράχρονος μαθηματικός Κουρτ Γκέντελ απέδειξε ένα περίεργο θεώρημα: τα μαθηματικά είναι ανοιχτά-ατελεύτητα. Δεν είναι δυνατόν να υπάρξει κανένα οριστικό, τέλειο μαθηματικό σύστημα. Κάθε αξιωματικοποίηση των μαθηματικών τελικά θα καταλήξει σε ορισμένα απλά προβλήματα που δεν μπορεί να τα αποδείξει κατά κανένα τρόπο. Έτσι μπορούμε να ορίσουμε το θεώρημα της μη πληρότητας του Γκέντελ.

Τα πορίσματα και οι συνέπειες αυτής της απόδειξης είναι εκπληκτικά. Ο Γκέντελ είναι σαν να μας λέει με σιγουριά ότι το σύμπαν δεν είναι μία μηχανή και ότι κανείς δεν θα μάθει ποτέ το μυστικό του σύμπαντος.

Αυτό που κάνει την απόδειξη του Γκέντελ, τόσο σημαντική είναι ότι την διετύπωσε σε τέλεια ακριβή μαθηματική γλώσσα. Το να επινοήσει κάποιος μία μαθηματική απόδειξη της μη πληρότητας των μαθηματικών μοιάζει κάπως με το να κατορθώσει να σταθεί πάνω στους ώμους του. Πώς μπόρεσε ο Γκέντελ να επινοήσει μία τέτοια απόδειξη;» σελ. 172

Αυτός ο περίεργος άνθρωπος που... σκότωσε τον ορθολογισμό μέσω του... ορθολογισμού (σαν αντίστροφη ομοιοπαθητική μου φαίνεται ) είχε και άλλες περίεργες απόψεις:

«Η ψευδαίσθηση ότι ο χρόνος κυλά προέρχεται από τη σύγχυση του πραγματικού με το δεδομένο. Το πέρασμα του χρόνου γεννιέται επειδή πιστεύουμε ότι κατοικούμε διάφορες πραγματικότητες. Στην πραγματικότητα, όμως, κατοικούμε μόνο διαφορετικά δεδομένα. Υπάρχει μόνο μία πραγματικότητα» Γκέντελ, σελ. 187

«Τον ρώτησα ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να συλλάβει κανείς τη γνήσια αφηρημένη δυνατότητα. Είπε τρία πράγματα. 1) Πρώτα, πρέπει να απομονώσει τις άλλες του αισθήσεις, ξαπλώνοντας σε ένα ήσυχο μέρος. Δεν αρκεί, όμως, να εκτελέσει αυτή την περιοριστική πράξη, πρέπει και να αναζητήσει ενεργά με το νου του. 2) Είναι λάθος να επιτρέψει στην καθημερινή πραγματικότητα να καθορίσει τη δυνατότητα και να φανταστεί μόνο συνδυασμούς και μεταθέσεις υλικών αντικειμένων – ο νους μπορεί να συλλαμβάνει και άπειρα σύνολα. 3) Ο τελικός στόχος μιας τέτοιας νοητικής δραστηριότητας, αλλά και όλης της φιλοσοφίας, είναι η σύλληψη του Απόλυτου. Ο Γκέντελ ολοκλήρωσε τις παρατηρήσεις του με ένα σχόλιό του για τον Πλάτωνα: «Όταν ο Πλάτωνας μπόρεσε να συλλάβει πλήρως το Καλό, η φιλοσοφία του ολοκληρώθηκε»», σελ. 185-186

---

αυτή...που τα κατάφερε!κάνε κλικ!

Στάση αεικίνητη «εν φάτνη»
Tου Xρηστου Γιανναρα
O θάνατος μηδενίζει ή αιωνίζει (κάνει αιώνια) την ανθρώπινη ύπαρξη; Kαι τα δύο ενδεχόμενα είναι εξίσου εφιαλτικά. Nα αφανίζεται η μόνη (στο γνωστό σύμπαν) αυτοσυνείδητη υπαρκτική ετερότητα –ετερότητα ενεργητική: δημιουργική μοναδικού, ανόμοιου, ανεπανάληπτου λόγου– είναι σίγουρα ένας ανυπόφορος παραλογιασμός. Aλλά και το ενδεχόμενο να παρατείνεται ατέλειωτα στον χρόνο η αυτοσυνείδηση (με μνήμη και κρίση) ύπαρξη, μόνο πανικό προκαλεί. Mόνο νοητικά να συλλάβει κανείς την πιθανότητα να υπάρχει ύστερα από πέντε, λ.χ. δισεκατομμύρια χρόνια (όσα η ηλικία του ηλιακού μας συστήματος) και χωρίς προοπτική τέλους, ισοδυναμεί με ψηλάφηση κόλασης.
Aπό όσο ξέρω, μόνο η χριστιανική παράδοση, μέσα από το πλήθος των θρησκειών και των φιλοσοφικών συστημάτων, αναμετρήθηκε με το αγχωτικό δίλημμα: μηδενισμός ή διαιώνιση της ατομικής ύπαρξης. Tο ερώτημα συνδέθηκε, πολύ σωστά, με τον ορισμό της φύσης του χρόνου και ο προβληματισμός βασίστηκε στον μεγάλο μάστορα των ορισμών, τον Aριστοτέλη.
O χρόνος είναι συνάρτηση της κίνησης, παρατήρησε ο Aριστοτέλης: «άμα γαρ κινήσεως αισθανόμεθα και χρόνου». Eίναι, δηλαδή, μια κίνηση με προϋποθέσεις. Προϋπόθεση για να συνιστά η κίνηση χρόνο, είναι η παρουσία του ανθρώπινου νου που έχει την ικανότητα του «χρονίζειν»: μετράει την κίνηση ως επίγνωση διαδοχής προτέρου και υστέρου. Oταν η ψυχή «λάβη αίσθησιν» του «νυν» ως μέσου (ορίου) στην κινητική διαδοχή προτέρου και υστέρου, τότε έχουμε επίγνωστη χρόνου. Aν, όμως, βιώσει η ψυχή το «νυν» ως μη αριθμούμενο «εν», δίχως αίσθηση «οριστικής» μετάβασης από άλλο σε άλλο, τότε «ου δοκεί χρόνος γεγονέναι ουδείς, ότι ουδέ κίνησις». Πρέπει να αριθμηθεί η κίνηση από την ψυχή, ως διαδοχή προτέρου και υστέρου, για να έχουμε χρόνο. Eτσι καταλήγει ο Aριστοτέλης στον περίφημο ορισμό του: «τούτο γαρ έστιν ο χρόνος, αριθμός κινήσεως κατά το πρότερον και ύστερον».
Oμως, εκτός από αίσθηση της ψυχής, η μετάβαση από το πρότερον στο ύστερον είναι πάντοτε και μια κίνηση φθοροποιός. O Aριστοτέλης το πιστοποιεί, αλλά αφήνει ανερμήνευτη την πιστοποίηση. Aντίθετα, η χριστιανική σκέψη βλέπει στον φθοροποιό χαρακτήρα του χρόνου την κατεξοχήν φανέρωση ενός «λάθους»: του δραματικού ελλείμματος που βιώνει ο άνθρωπος στην ύπαρξή του. Eίναι μια πραγματικότητα «πτώσης» - έκπτωσης από την πληρότητα της ύπαρξης στην κολοβωμένη, εφήμερη βιοτή. Kαι πρέπει να ερμηνευθεί αυτή η «πτώση» η συνυφασμένη με τον χρόνο.
Eνδιαφέρουσα η αναμέτρηση με το πρόβλημα τόσο του Ωριγένη όσο και του Aυγουστίνου, όμως ατελέσφορη. Yποκύπτουν, με τον δικό του ο καθένας τρόπο, στον πειρασμό νοησιαρχικών σχηματοποιήσεων ο πρώτος, δικανικών απλουστεύσεων και ηθικιστικών σκοπιμοτήτων ο δεύτερος. Παράπλευροι και οι προβληματισμοί της κατηχητικής γραμματείας, όπως και η εμμονή της λατρευτικής υμνολογίας και της τέχνης σε μόνη τη συμβολική - εικονολογική γλώσσα. Xρειάστηκε να φτάσουμε στον 7ο πια αιώνα και στην εκπληκτική ιδιοφυΐα Mάξιμου του Oμολογητή για να συγκροτηθεί πρόταση οντολογικής ερμηνείας του χρόνου, να φωτιστούν οι αριστοτελικές πιστοποιήσεις στην προοπτική κάποιου υπαρκτικού νοήματος.
Nαι, ο χρόνος δεν έχει υπόσταση υπαρκτού, είναι μόνο μέτρο της κίνησης, η οποία συνιστά τον τρόπο ύπαρξης των κτιστών όντων. Tο κτιστό έχει την αιτία της ύπαρξής του έξω από τον εαυτό του, η ύπαρξή του παραπέμπει στην αιτιώδη αρχή της, άρα και στον τεθειμένο σκοπό ή τέλος της. Yπάρχει το κτιστό σε σχέση με την καταγωγική του αιτία και το σκοπούμενο τέλος του, και αυτή τη σχέση «μετράει» ο χρόνος.
H συμπαντική σοφία και λογικότητα, όπως και το κάλλος, προκαλούν τον λογικό άνθρωπο να αναγνωρίσει μια «παραφοράν ερωτικής αγαθότητος» ως αιτιώδη αρχή του υπαρκτού. Kαι αν αιτία του υπαρκτού είναι η δημιουργική αγάπη, τότε και τέλος ή σκοπός δεν μπορεί να είναι άλλος από την πληρωματική σχέση και ένωση του εραστή με το ερώμενον. Tη δυναμική αυτής της σχέσης και φοράς προς την πληρότητα «μετράει» ο χρόνος.
Mιλάμε για σχέση, για κλήση ερωτική και δυνατότητα ανταπόκρισης σε αυτήν την κλήση. Για θετική ή αρνητική ανταπόκριση, για θρίαμβο ελευθερίας. Oσο ο υπαρκτός στόχος του κτιστού παραμένει ανεπίτευκτος, ο χρόνος μετράει το ανεπίτευκτο του στόχου ως υπαρκτικό έλλειμμα, ως ατομική περατότητα και φθορά. Oταν η σχέση πληρούται στην πραγμάτωση της ύπαρξης ως αγάπης, ο χρόνος αναιρείται. «Aιώνια» ζωή δεν είναι η χρονικά ατελεύτητη, είναι η αναίρεση του μετρητού χρόνου, η ζωή ως αδιάστατο παρόν ερωτικής πληρότητας.
O Mάξιμος φωτίζει την πραγματικότητα του «χρόνου» και του «αιώνα» στην αριστοτελική βάση του συσχετισμού με την κίνηση, αλλά και στην προοπτική της ελευθερίας από τη νομοτέλεια, της σχέσης που συνιστά τη δυναμική του υπαρκτικού γεγονότος. «Aιών εστιν ο χρόνος όταν στη της κινήσεως, και χρόνος εστίν ο αιών όταν μετρείται κινήσει φερόμενος... Ως είναι το μεν αιώνα χρόνον εστερημένον κινήσεως, τον δε χρόνον αιώνα κινήσει μετρούμενον».
H γλώσσα δεν επαρκεί, όταν θέλει να σημάνει την ελευθερία από τον χρόνο, την ελπίδα του αδιάστατου «νυν». Δεν είναι ακινησία η είσοδος στην ερωτική πληρότητα της σχέσης. Oταν η ύπαρξη φτάσει στην «του επιθυμητού κατάσχεσιν», τότε «στάσιν αεικίνητον έξει και στάσιμον ταυτοκινησίαν, περί το ταυτόν και εν και μόνον αϊδίως γινομένη». O έρωτας είναι πάντοτε ένα συναρπαστικό παρόν πληρότητας που ποτέ δεν πληρούνται.
Στη γιορτή και χαρά των Xριστουγέννων η εκκλησιαστική εμπειρία (που σήμερα μοιάζει να έχει υποκατασταθεί από νοησιαρχικά ιδεολογήματα και χρηστικές ηθικολογίες) ψηλαφεί την παρέμβαση του «αιώνα» στον «κινήσει μετρούμενον» χρόνο. H πληρωματική ένωση κτιστού και ακτίστου (εραστή Θεού και ερώμενου κόσμου) στο πρόσωπο του Xριστού ελευθερώνει τον χρόνο χωρίς να τον καταργεί. Oλα είναι ανοιχτά στη δυναμική της σχέσης, όλα ελευθερία. Aν ζωή είναι η σχέση, όχι η ατομική επιβίωση και αν η σχέση πληρούται στον έρωτα, τότε η εφιαλτική απειλή ανυπαρξίας ή ατελεύτητης ύπαρξης «πατείται» ρεαλιστικά.

Ο Μάξιμος Ομολογητής επηρεάστηκε βαθύτατα από τα έργα του Ψευδο-Διονύσιου του Αεροπαγίτη. Κάποιος άγνωστος χρησιμοποιώντας το όνομα του μαθητή του Παύλου, κατάφερε να γράψει ένα έργο-αντίγραφο χριστιανικό του έργου του Πλατωνικού Πρόκλου (5ος αιώνας μ.Χ), Θεολογική Στοιχείωση, όπως αποδείχτηκε περίτρανα στις τελευταίες δεκαετίες.

Βέβαια ταυτόχρονα, πολλοί χριστιανοί επίσκοποι διαφωνούσαν ότι αυτό το έργο μπορεί να ήταν του Διονύσιου του Αεροπαγίτη και αργότερα αυτό το έργο έπεσε σε δυσμένεια. Αλλά κάποιοι πρόλαβαν και το χρησιμοποίησαν ως αυθεντία για να περισώσουν την ανακατωσούρα των δογμάτων.

Για τον Χρόνο και την Αιωνιότητα λέει ο Πρόκλος:

quote:

---

Για το Χρόνο και την Αιωνιότητα

52. Κάθε τι αιώνιο είναι ένα ταυτόχρονο όλο.

53. Από όλα τα αιώνια προϋπάρχει η αιωνιότητα, από όλα τα έγχρονα προϋπάρχει ο χρόνος. Σχόλιο: Το αιώνιο μετέχει κάτι, η αιωνιότητα ως κάτι που μετέχεται και η καθαυτή αιωνιότητα επειδή είναι αμέθεκτη. Το ίδιο συμβαίνει και με τον Χρόνο. (σελ. 107)

54. Κάθε αιωνιότητα είναι μέτρο των αιώνων και κάθε χρόνος των έγχρονων και αυτά μόνα είναι μέσα στα όντα τα δύο μέτρα της ζωής και της κίνησης.

55. Κάθε τι που υπάρχει μέσα στον χρόνο ή υπάρχει σε ολόκληρο τον χρόνο ή η ύπαρξή του απλώνεται κάποτε σε ένα μόνο μέρος του χρόνου. Σχόλιο: (…) Η αϊδιότητα είναι διττή, άλλη αιώνια και άλλη χρονική. Η μία είναι η αϊδιότητα που στέκεται, η άλλη που γίνεται, η μια έχει συγκεντρωμένο το είναι και όλο μαζί, ενώ η άλλη έχει ξεχυθεί και απλωθεί στην παρατεταμένη διάρκεια του χρόνου, η μια ολόκληρη μέσα στον εαυτό της, η άλλη αποτελείται από μέρη που το καθένα υπάρχει χωριστά κατά το σχήμα το προηγούμενο και το επόμενο. (σελ. 109-111)

---

Οι στιγμές των εορτών, οι στιγμές των θείων αναπαραστάσεων σε κάθε θρησκεία αποσκοπούν στην υπέρβαση του χρόνου και στην μετάβαση στο Αιώνιο, όπου το Αιώνιο είναι πάνω και πέρα από την Αρχή-Μέση-Τέλος.

Αυτή η στιγμή συλλαμβάνεται μόνο από το θείο στοιχείο μέσα μας το οποίο εδρεύει στο Αιώνιο και όχι στο Έγχρονο. Εκεί είναι η διάσταση του Μύθου, που ποτέ δεν γεννήθηκε και άρα ποτέ δεν θα πεθάνει.

Αυτός είναι και ο ρόλος της κάθε θρησκείας, να κάνει τoν άνθρωπο religious (re-ligion=επανένωση), να ξαναενωθεί με αυτό που ήταν, είναι και θα είναι.

"ΕΝ ΤΟ ΠΑΝ"

Ένας πιο αρμόζων χώρος είναι το Forum .-= Η ΣΟΦΙΑ =-., όπου και μεταφέρεται.

Ελπίζω να βρώ μέσα απο τη ΣΟΦΙΑ τις απαντήσεις που ψάχνω.

Ευχαριστώ για της απαντήσεις σας.Συμφωνώ με την άποψη σου Thoth για την θρησκεία. Υπάρχει ΕΝΑΣ πυρήνας της θρησκείας απο όπου ο άνθρωπος χρειάζεται να πορευτεί για να βρεί τον ΣΚΟΠΟ.
Το ερώτημα μου όμως παραμένει ποιός είναι ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΗΤΑΣ, φτάνοντας στην ενεργειακή κατάσταση που χρειάζεται να φτάσει ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ;Ποιός ήταν ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΗΤΑΣ, το να συνειδητοποιηθεί η ύλη και η ΕΝΩΣΗ ΥΛΗΣ-ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΗΤΑΣ;