- Αν σήμερα το απόγευμα για παράδειγμα σας πατούσε ένα αυτοκίνητο, ξυπνώντας το πρωί θα το νιώθατε? - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
Εαν για παράδειγμα, είναι γραφτό να πάθετε κακό σήμερα,
ξυπνώντας το πρωί θα νιώθατε πως ο θάνατος είναι κοντά?θα προλαβαίνατε να πείτε ένα τελευταίο αντίο σ'αυτούς που νιάΖεστε? ή θα φεύγατε έτσι? αυτό που θέλω να πω είναι... θα είχατε ένα προαίσθημα πως κάτι δε θα πάει καλά?
060205
Αγγελος
Ποιος γραφει ποτε θα παθεις ατυχημα? Ποιος γραφει ποτε θα παθεις κακο?
Συμφωνω με Αγγελο.
Προσωπικα οταν επαθα ατυχημα δεν ειχα κανενα προαισθημα για το επερχομενο κακο.
Κι ακομα και αν υπηρχε τροπος να το ξερω, δεν θα ηθελα να εχω μια τετοια γνωση.
Το ευλογο ερωτημα ειναι: θα αλλαζε κατι? Και αν μια τετοια γνωση σου επιτρεπει να αλλαξεις μια προδιαγεγραμμενη πορεια, ποιες οι συνεπειες της? Το προδιαγεγραμμενο απο μονο του σου μιλαει για κατι που δεν αλλαζει. Οι εννοιες φασκουν και αντιφασκουν.
Η μητερα μου ενιωσε πως κατι δεν πηγαινε καλα και ειχαμε μια ιδιαιτερη ψυχικη επαφη. Το περιστατικο συνεβη οταν ειμασταν σε διαφορετικες πολεις και ηταν μαζι μου και αυτο το ξεραμε και οι δυο. Αλλα δεν ειδε κατι πιο πριν. Κατα τη διαρκεια του ατυχηματος και κατα την παραμονη μου στο νοσοκομειο ηταν μαζι μου και προσευχηθηκε για μενα.
Εγω εχω νιωσει δυο φορες το θανατο δυο κοντινων μου ατομων. Αλλα οχι οτι θα πεθαιναν. Με διασταυρωση πηγων, ο,τι ενιωσα ηταν την ωρα του θανατου τους.
Θα μπορουσα να κανω κατι να το αλλαξω? Απο εκει που ημουν οχι. Κι αν το ειχα δει πιο πριν, τι θα εκανα? Θα πηγαινα να τους πω, ξερεις αυριο θα πεθανεις?-και οχι, δεν σωζοντουσαν-
Και ακριβως επειδη δεν μπορεις να ξερεις τι σου ξημερωνει, ζησε την καθε σου στιγμη σαν να ειναι η τελευταια. Αμα το εχεις κατα νου, δεν σε αγγιζουν μικρο-κακιες και ανουσια πραγματα. Φροντιζεις τον εαυτο σου και τους αλλους γυρω σου χωρις να χανεις χρονο με ματαιοτητες. Και αν κατι κακο συμβει η αγαπη μπορει να σε σωσει, κι αν ειναι να φυγεις, φευγεις χορτατος, και αν εχεις αγαπησει αφησες κατι πισω σου.
Όταν απο το πρωί κάτι μου πάει στραβά, και έχω αρνητική διάθεση είναι κάτι γενικό. δλδ ότι και να μου πεις μετά, θα σε βρίσω. Ότι και να γίνει, όσο μικρό και αν είναι, θα το μεγενθύνω. Έτσι τουλάχιστον λειτουργώ εγώ. Το τόσο το κάνω τοοοοοσσοοοο. και αν ήταν λίγο κακό, το κάνω πολύ κακό. Άν χτυπήσω το δάχτυλο μου, θα γκρινιάζω σαν να μου κόπηκε. Τεσπα, καταλάβατε.
Εσύ όμως πάς να πιάσεις το θέμα από την διαισθητική του πλευρά. Αν δλδ νιώθεις οτι κοντεύει το τέλος σου? ΆΚου Λοιπόν.::::
1. Ο παππούς μου, φόραγε ένα δαχτυλίδι από τον καιρό του νώε. Εμείς όταν ήμουνα πιτσιρικάς σχεδόν κάθε σαββ/κο πηγαίναμε στο χωριό του πατέρα. Πριν φύγουμε από εδώ, περνάγαμε , χαιρετάγαμε τον παππού(δεν ερχόταν μαζί γιατί είχε κομμένα πόδια και η μεταφορά του ήταν βάσανο), και πηγαίναμε στο χωριό. Μια φορά λοιπόν, ο παππούς εκτός την μεγάλη φιλούρα του και το πεντοχίλιαρο, μου έδωσε και το δαχτυλίδι του. Έχουμε ακριβώς το ίδιο όνομα, Γ.Α.Α., και το δαχτυλίδι το είχε επάνω γραμμένο. Η συνέχεια είναι αναμμενόμενη, το βράδυ που φτάσαμε στο χωριό μας πήραν τηλέφωνο οτι πέθανε.
2. Η προγιαγιά μου ζούσε μέχρι και πριν από ένα χρόνο. Γεννηθήσα το 1909. (ουάου...) Ο ένας της γιός πέθανε το 1990. Ο άλλος,(2 είχε), το 2000 εμφάνισε καρκίνο στον πνευμονα(πουτ@ν@ καπνέ εσύ 8α μας φας όλους...). Τον τρέχαμε από εδώ, από εκεί, ώσπου πριν από έναν χρόνο τον είχαμε χώσει σε μια κλινική, ήταν στα τελευταία του. Η γιαγιά, η μάνα του δλδ, είχε αρχίσει και έβλεπε όλους τους συγχορεμένους και έπιανε κουβέντα. Έβλεπε, την μάνα της, την αδερφή της... Ο γιατρός έλεγε, "γεροντική άνοια" και τηε έδωσε φάρμακα. Έλα όμως που τα φάρμακα δεν έκαναν τπτ.... τέλος πάντων, αυτό είναι άλλη ιστορία που την έζησα από πρώτο χέρι και με άλλη μια συγχωρεμένη, την χώσαμε την γιαγιά σε ένα ίδρυμα ηλικιωμένων(χατζηκλέφτες...). Η γιαγιά έλεγε, "Δεν πεθαίνω για να μην στενοχωρηθεί ο Άγγελος", Άγγελος ήταν ο γιός της. Αυτή η ιστορία κράτησε σχεδόν μια βδομάδα. Στο τέλος του γιού, πήραν τηλέφωνο οι θείες μου την μάνα μου στο ίδρυμα που φρόντιζε την γιαγιά της για να της πουν οτι πέθανε ο Άγγελος. Τους λέει::: "Το ξέρω, πριν απο λίγο έφυγε και η γιαγιά."
Τα συμπεράσματα δικά σας!!!!!!!!!!!!!!!!!
Υπάρχει Θεός...
Dreamwind ενδιαφερουσες οι ιστοριες σου.
Ισως να μπορεις να νιωσεις το θανατο οταν αυτος ειναι πολυ κοντα και υπαρχει ιστορικο αρρωστιας η καποιος ειναι απλα ηλικωμενος. Κι εμενα ο παππους μου μας αποχαιρετησε, ηταν αρρωστος και δεν το γνωριζε ποσο βαρια, αλλα ηξερε τον εαυτο του και ηξερε πως θα φυγει. Δεν σημαινει ομως οτι ηταν γραφτο, η οτι το προεβλεψε με τιποτα μαντικες ικανοτητες.
Επισης δεν ξερεις αν η γιαγια θα αντεχε παραπανω σε περιπτωση που ο Αγγελος της αντεχε παραπανω. Η γυναικα οπως λες μιλουσε ηδη με το θανατο, με τους συγχωρεμενους. Αρα ηταν ηδη σχετικα κοντα τους.
Απο οτι καταλαβαινω ηταν και οι δυο κοντα στο θανατο και η αγαπη τους, τους συντονισε.
Σε τετοιες περιπτωσεις οντως καποιος εχει προαισθημα πως κατι δεν παει καλα, αλλα εχει βαση σε λεπτα ισως, αλλα υπαρκτα προβληματα.
Δεν ειναι λιγο περιεργο να ξεκινας τη μερα σου και να σκεφτεσαι μαυρα σεναρια?
Τελικά πιστεύω οτι εξαρτάται απο τον άνθρωπο, άλλοι δέν διαισθάνονται καθόλου το κακό, άλλοι το διαισθάνονται κάποιες ώρες πρίν, άλλοι μέρες και άλλοι μήνες ή χρόνια!
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ ΧΩΡΙΣ ΑΓΚΑΘΙΑ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΕΥΤΥΧΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΦΕΛΗ
ΤΟ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΩ ΜΕ ΕΝΑ ΚΑΚΟ ΟΝΕΙΡΟ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΔΑ ΚΑΙ ΝΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΥΠΟΣΕΙΝΗΔΗΤΑ Η ΑΠΛΑ ΜΕ ΑΓΧΟΣ ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΩ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΖΩ ΒΑΖΩΝΤΑΣ ΚΑΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΣΤΟΙ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ.
ΠΟΤΕ ΤΕΤΟΙΟΥ ΕΙΔΟΥΣ ΠΡΟΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΔΕΝ ΜΟΥ ΒΓΗΚΑΝ ΑΛΗΘΗΝΑ.
060205
Ο κολλητός μου όμως πέθανε το 2000. Το βράδι πριν πεθάνει τον πήγα στην μονάδα του (ήταν φαντάρος), μόλις τον άφησα άρχισε να με αγκαλιάζει και να με ευχαριστεί για τα όσα είχα κάνει για αυτόν αφήνοντας με έκπληκτο και απορημένο.
Την άλλη μέρα το πρωί με πήρε ο πατέρας του για να μου πεί πως πέθανε,
τότε κατάλαβα....
Edited by - praying__fairy on 22/03/2005 21:50:28
Brie Boy, μαζι σου, κατι αναλογο εχω εκφρασει στην αρχη του thread.
quote:
praying__fairy : Της μνημης.
Θα ρωτήσω αύριο στην Ευρωγνώση στη γωνία, αν έχουν εντατικά για το καλοκαίρι...
Edited by - praying__fairy on 22/03/2005 22:19:32
quote:
αν όμως φίλε ή φίλη krisna το μέλλον το ορίζουμε εμείς και όχι κάποιο είδος θεού ή κάποιο πεπρωμένο,δεν είναι οξύμωρο να μιλάμε για πρόβλεψη των μελλούμενων? αν όλα ήταν στο χέρι μας και έχουμε κάθε στιγμή την δυνατότητα να αλλάξουμε τις επιλογές μας, δεν θα υπήρχε τίποτα προκαθορισμένο για να "δούμε" ή να προβλέψουμε από το μέλλον.
Είναι δικιολογημένη η απορία σου. Η αλήθεια είναι οτι μπορούμε να αλλάξουμε το μέλλον και τις δυσάρεστες προβλέψεις του αλλά είναι πολύ δύσκολο. Απαιτούνται πολλές προσπάθειες προπαντώς ψυχολογικές αλλά και πίστη. Για τον συνηθισμένο σημερινό άνθρωπο θεωρείται ακατόρθωτο.
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ ΧΩΡΙΣ ΑΓΚΑΘΙΑ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΕΥΤΥΧΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΦΕΛΗ
Don't judge a book just by the cover
Unless you cover just another
And blind acceptance is a sign
Of stupid fools who stand in line
Γενικότερα δυσκολεύομαι να συμβιβαστώ με τον θάνατο.
Ήτανε μεσημέρι και εγώ βρισκόμουνα στη δουλειά, μιλούσα για τον παππού όταν σε μια στιγμή που ήθελα να αναφερθώ στο άτομό του έλεγα: «…και ο μ… ο παππούς μου…» στο «μ…» σταμάτησα και επανέλαβα χωρίς να το τελειώσω, « ο παππούς μου…». Το μ… μου ήρθε εντελώς αυθόρμητα και θα έλεγα ο μακαρίτης ο παππούς μου, κάτι που διόρθωσα σταματώντας μόνο στο μ, χωρίς να συμπληρώσω τη λέξη.
Μετά από μισή ώρα μου τηλεφωνά η μάνα μου για να με πληροφόρηση ότι ο παππούς πέθανε.
Λες και το ήξερα εκείνη τη στιγμή και μου ήρθε αυθόρμητα να το πω.
Πάντως εκείνη τη στιγμή πραγματικά ένοιωθα ότι αναφερόμουνα σε άτομο που δεν βρισκότανε μαζί μας πια. Παράξενο αλλά αληθινό, ίσως τελικά το πνεύμα των αγαπημένων προσώπων να καταφέρνει με κάποιο τρόπο να επικοινωνήσει μαζί μας.
Αν £ + £=2 και @ + @=2, τότε 2 + 2=2.
Απλά Μαθηματικά?