- Τελούσαν ανθρωποθυσίες οι αρχαίοι Έλληνες, κατά την ιστορική περίοδο;(πρόσφατη αναγνώριση 12θεϊσμού) - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

quote:

---

Πώς ξεχωρίζεις μια φήμη από ένα γεγονός;

---

Ψυχή μου,
Μην ονειρεύεσαι την αιωνιότητα,
αλλά εξάντλησε το χώρο του δυνατού!

quote:

---

amalia
Στη δεύτερη περίπτωση, τα αρνάκια αποτελούν μέρος μίας τελετής, όπου ο ιερέας ευχαριστεί τα ίδια για τη θυσία τους, το σύμπαν για τη γενναιοδωρία του και προσκαλεί τους ανθρώπους να τα φάνε με όλο το σεβασμό που αξίζει σε έναν ζώντα οργανισμό, ο οποίος θυσιάζεται για να οφεληθούν κάποιοι άνθρωποι. (Η παραπάνω πρακτική υπάρχει - ευτυχώς - ακόμα και στις μέρες μας από διάφορες παραδοσιακές αφρικάνικες φυλές και σαμάνους).

---

Η πρακτική αυτή συναντάται ευρέως στους Ινδιάνους του Καναδά και των Βορειοανατολικών ΗΠΑ (όχι σ'αυτούς των Μεγάλων Πεδιάδων). Μια ιδέα της αντιμετώπισης των ζωντανών οργανισμών που "θυσιάζονται" έστω και για τροφή του ανθρώπου από τους Ινδιάνους αυτούς, μπορείτε να βρείτε στο βιβλίο "Ο ΠΛΑΝΕΥΤΗΣ" της Muriel Gray (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις BELL).

macedon

Θέλω να σε ρωτήσω κάτι.

Έχω επανελειμένως ψάξει στην ιστοσελίδα σας, μα δεν βρήκα πουθενά να ανακοινώνετε τα στοιχεία σας.
Βάση του άρθρου 14 του Συντάγματος, είστε υποχρεωμένοι να γνωστοποιείτε δημοσίως όλα σας τα στοιχεία, αυτ'ο διότι υπάγεσθαι στα Μ.Μ.Ε.

Γιατί δεν έχετε καταχωρήσει τα στοιχεία σας στην ιστοσελίδα μετά την έλευση 2 ετών απο την συνταγματική τροπολογία?

διάβασα την ιστοσελίδα που αναφέρεις περί θαργηλίων.

http://www.theogonia.gr/latreia/pinakes/thita/thargilia.htm" target="_blank"> http://www.theogonia.gr/latreia/pinakes/thita/thargilia.htm

Εκεί λοιπόν αναφέρεται ρητώς για την Αθήνα:

quote:

---

Τους φαρμακούς αφού πρώτα τους περνούσαν από όλους τους δρόμους της πόλης για να πάρουν επάνω τους το μίασμα που υπήρχε τους έριχναν στη θάλασσα και, όταν έβγαιναν, τους υποχρέωναν να απομακρυνθούν από την πόλη ή απλώς τους οδηγούσαν με μαστιγώματα έξω από τα σύνορά της.

---

Μην έχετε την ψευδαίσθηση ότι εσείς είστε περισσότερο Έλληνες μόνο και μόνο επειδή προσπαθείτε να μην δείτε και αποδεχθείτε κάποια ιστορικά καταγεγραμμένα γεγονότα!

Εμείς δεν αρνούμαστε καμιά περίοδο της ιστορίας του ελληνικού έθνους!
Δεχόμαστε και τα καλά και τα κακά που έχει καταγράψει η ιστορία!

Είναι άλλοι αυτοί που με μίσος κατηγορούν τους συνέλληνες και σπιλώνουν με τα λόγια τους, μπορεί και με τις πράξεις τους, 2000 χρόνια Ελληνικής ιστορίας!!

Είτε το θέλουμε είτε όχι, το Ελληνικό έθνος "έχει διανύσει" περισσότερο, χρόνο χέρι-χέρι, με τη Χριστιανική πίστη παρά με το δωδεκάθεο!

Αν θα μπορούσα να μιλήσω εξ ονόματος των Χριστιανών εδώ μέσα, θα ήθελα να σας ξεκαθαρίσω πως δεν φοβόμαστε τίποτα και κανέναν από όσους μάχονται τον Χριστιανισμό!!
Οι νέοι που γεμίζουν τις εκκλησίες, είναι η απάντηση στις "κασσάνδρες" που θα ήθελαν να συμβαίνει το αντίθετο. Και αυτό δεν είναι η επιβράβευση ανθρώπινου έργου!

Εγώ προσωπικά, αντιτίθεμαι σθεναρά στην προσπάθεια αλλοίωσης της ιστορίας, η οποία επιχειρείται από ορισμένους εντός του Εσωτέρικα!
Είναι η ιστορία του έθνους μου, την οποία και τιμώ!!
Γιατί επιμένουν μερικοί να μην θέλουν να δουν τα μελανά σημεία της ιστορίας μας;;;
Προτιμούν τον στρουθοκαμηλισμό από τον να αντικρίσουν κατάματα τα γεγονότα!
Γιατί επιμένουν μερικοί να θέλουν να δώσουν μια άλλη εικόνα κάποιων συγκεκριμένων γεγονότων, όσο κι αν μας πονάνε;;

Έτσι νομίζουν ότι τιμούν τους αρχαίους μας;; Πλάθοντας παραμύθια και παρουσιάζοντας μια εξιδανικευμένη εικονική πραγματικότητα που δεν έχει καμία σχέση με τη αληθινή πραγματικότητα;

Όλα όσα έχουν παρατεθεί, τα οποία και αποτελούν καταγεγραμμένα στοιχεία, τις περισσότερες φορές, προέρχονται από ανθρώπους που έζησαν κατά τις περιόδους που τα εν λόγω γεγονότα ελάμβαναν χώρα. Γιατί ορισμένοι θέλουν να τα παρουσιάζουν ως γεννήματα της φαντασίας φανατισμένων Χριστιανών;;
Μήπως δεν τα περιέχουν επίσης βιβλία και ιστοσελίδες ατόμων που κάθε άλλο παρά φιλική στάση κρατούν έναντι του Χριστιανισμού;;

Γιατί όσον αφορά το παραπάνω, αποφεύγουν να το σχολιάσουν ορισμένοι;;;

Ίσως γιατί δεν θέλουν να συγκρουστούν με τους ανθρώπους που τους θεωρούν "δικούς" τους, αφού και αυτοί παραδέχονται το γεγονός των ανθρωποθυσιών κατά τη διεξαγωγή θρησκευτικών τελετών;

quote:

---

θα μπορούσες να καταλογησεις στον χριστιανισμό ανθρωποθυσιες αν η εκκλησία διοργάνωνε συγκεκριμένες εορταστικές εκδηλώσεις ετησίως ή ευκαιριακά (αν πχ έπεφτε καταστροφή σε μια περιοχή) οι οποίες εκδηλώσεις θα συμπεριελάμβαναν το γεγονός της ανθρωποθυσίας.

---

"Φως ζητάνε τα χαϊβάνια
κι' οι ραγιάδες απ' τα ουράνια,
μα θεοί κι' όξαποδώ
κει δεν είναι παρά δώ."

quote:

---

Είτε το θέλουμε είτε όχι, το Ελληνικό έθνος "έχει διανύσει" περισσότερο, χρόνο χέρι-χέρι, με τη Χριστιανική πίστη παρά με το δωδεκάθεο!

---

εισαι πραγματικα αστειος ψηλε
και να δεχτουμε οτι οι ελληνες ειναι ινδοευρωπαιοι
και οτι αυτοι εφεραν τους ολυμπιους θεους
και οτι οι κατοικοι του ελλαδικου χωρου εξαφανιστικαν με την ελευση των ινδοευρωπαιων οι τελευταιες αναφορες λενε οτι οι ινδοευρωπαιοι ηρθαν στην ελλαδα το 2100 π.χ
ο χριστιανισμος εδραιωθηκε στην ελλαδα μετα το 300 μχ
με απλα μαθηματικα εχουμε 400 χρονια μεγαλυτερης διαρκειας εθνικης θρησκειας παρα χριστιανικης

quote:

---

Έτσι νομίζουν ότι τιμούν τους αρχαίους μας;; Πλάθοντας παραμύθια και παρουσιάζοντας μια εξιδανικευμένη εικονική πραγματικότητα που δεν έχει καμία σχέση με τη αληθινή πραγματικότητα;

---

οι μονοι που πλαθουν παραμυθια εισαστε εσεις ψηλε
πυο θελετε με το ετσι θελω να δεχτουμε τους μυθους για αληθεια και να πεταξουμε στο νκαλαθο των αχρηστων τα ευρηματα των ανασκαφων που μας δειχνουν οτι αυτα που λετε ειναι μουσια

εξιδανικευμενη εικονα ψηλε προσπαθητε να δωσετε εσεις για τα καλοπαιδα σας που οταν η πολη κυνδινευε να πεσει στους τουρκους ατομα σαν και του λογου σου ηταν στα μοναστηρια για να μην πιασει οπλο
αυτο ειναι το ρεζιλικι ψηλε
τοσοι χριστιανοι και απο αυτος μονο μια χουφτα να ειναι πανω στα τειχη

quote:

---

Εγώ προσωπικά, αντιτίθεμαι σθεναρά στην προσπάθεια αλλοίωσης της ιστορίας, η οποία επιχειρείται από ορισμένους εντός του Εσωτέρικα!
Είναι η ιστορία του έθνους μου, την οποία και τιμώ!!

---

εσυ τιμας την ιστορια μας εσυ που ελεγες οτι ο αλεξανδρος ηταν ενας δολοφονος;;;;
ελα ρε ψηλε σοβαρεψου

quote:

---

Όλα όσα έχουν παρατεθεί, τα οποία και αποτελούν καταγεγραμμένα στοιχεία, τις περισσότερες φορές, προέρχονται από ανθρώπους που έζησαν κατά τις περιόδους που τα εν λόγω γεγονότα ελάμβαναν χώρα. Γιατί ορισμένοι θέλουν να τα παρουσιάζουν ως γεννήματα της φαντασίας φανατισμένων Χριστιανών;;

---

κανεις δεν ειπε οτι ειναι γεννηματα της φαντασιας των χριστιανων
αυτο που λεμε ειναι οτι ολα αυτα ειναι αναφορες σε μυθους
το μονο που εχουμε ιστορικο ειναι για τα καθαρματα

quote:

---

Γιατί όσον αφορά το παραπάνω, αποφεύγουν να το σχολιάσουν ορισμένοι;;;

---

τι εχει μεινει ασχολιαστο ψηλε;;;;

Κανεις δεν εμαθε σκοποβολη πυροβωλοντας το κεφαλι του

quote:

---

Εμείς προς το παρόν θα κάνουμε μία γλωσσολογική προσέγγιση αρχίζοντας με το πρώτο μέρος της λέξης, το «Καρ», που είναι μία απ’ τις πιο σπάνιες αρχαίες ελληνικές λέξεις και σημαίνει βίαιος θάνατος. Αν προσθέσουμε και το «άτ», απ’ το «άττης»,

---

Κανεις δεν εμαθε σκοποβολη πυροβωλοντας το κεφαλι του

quote:

---

quote:

---

Είτε το θέλουμε είτε όχι, το Ελληνικό έθνος "έχει διανύσει" περισσότερο, χρόνο χέρι-χέρι, με τη Χριστιανική πίστη παρά με το δωδεκάθεο!

---

εισαι πραγματικα αστειος ψηλε
και να δεχτουμε οτι οι ελληνες ειναι ινδοευρωπαιοι
και οτι αυτοι εφεραν τους ολυμπιους θεους
και οτι οι κατοικοι του ελλαδικου χωρου εξαφανιστικαν με την ελευση των ινδοευρωπαιων οι τελευταιες αναφορες λενε οτι οι ινδοευρωπαιοι ηρθαν στην ελλαδα το 2100 π.χ
ο χριστιανισμος εδραιωθηκε στην ελλαδα μετα το 300 μχ
με απλα μαθηματικα εχουμε 400 χρονια μεγαλυτερης διαρκειας εθνικης θρησκειας παρα χριστιανικης

---

Ψηλέ

* Εάν οι φαρμακοί τα αρχαία χρόνια ήσαν εθελοντές και όχι κακούργοι

* και αν, όπως τουλάχιστον μαρτυρεί ο μύθος του Οιδίποδα (στην ανάπτυξη του Σοφοκλή στον "Οιδίποδα Τύραννο"), ο άνθρωπος ο οποίος εκουσίως αναλαμβάνει με τη θυσία του τις αμαρτίες των άλλων είναι πρόσωπο τιμώμενο από τους Θεούς

τότε στη βάση του, το χριστιανικό οικοδόμημα περί της θυσίας του Ιησού που τερμάτισε τις υπόλοιπες θυσίες, (ειδικά στην ρωμαιοκαθολική εκδοχή της "ικανοποίησης της Θείας Δικαιοσύνης") δεν διαφέρει ουσιωδώς από το αρχαίο ελληνικό που εσύ φαντάζομαι πως καταδικάζεις.

Αν ο Θεός απαιτεί θυσία αίματος για να συγχωρέσει και αν η "οριστική" συγχώρεση γίνεται με θυσία ενός ανθρώπου, τότε η διαφορά σου από τον αρχαίο ειδωλολάτρη, ελαχιστοποιείται. Βλέπεις, το μόνο βέβαιο για τον Χριστό (εάν όντως υπήρξε), είναι ότι ήταν ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

quote:

---

Αν χρησιμοποιούσα και όρους ανατολικούς εδώ, θα έλεγα πως τους δινόταν μια τελευταία ευκαιρία με το θάνατό τους να "κάψουν κάρμα". (...)
Δε σημαίνει πως η ιεροποίηση της παραπάνω σφαγής μας δίνει το δικαίωμα να αφαιρούμε αδιάκριτα ζωές, υποστηρίζοντας πως εξυπηρετούμε ιερούς σκοπούς.

---

Ευχαριστώ

Αγαπητοί συνομιλητές

Ξεκινώντας κανείς να απαντήσει σε ένα ερώτημα σαν αυτό που έθεσε ο Sesotris, είναι υποχρεωμένος να κινηθεί σε τρεις εξαιρετικά κρίσιμες συνιστώσες: Πρώτη και κυριότερη είναι ότι μιλάμε για μία πάρα πολύ μακρά «ιστορική περίοδο», κατά το μεγαλύτερο μέρος της οποίας, δεν υφίστανται ιστορικοί. Δεύτερον, ο παρατατικός του ερωτήματος εάν «τελούνταν» ανθρωποθυσίες, (δηλαδή σε μία εξακολουθητική βάση) και όχι εάν «τελέστηκαν» και τρίτον, ό,τι δυσκολία προκύπτει από το γεγονός ότι η Αρχαία Ελλάδα δεν υπήρξε έθνος-κράτος, και ως εκ τούτου, η παραμικρή ξεχωριστή περιοχή για την οποία μπορεί να υπάρχουν ή να μην υπάρχουν στοιχεία, είναι εξίσου «Ελλάδα» με την Αθήνα του Περικλή.

Στο παραπάνω πλαίσιο, με βάση τα όποια στοιχεία κατατέθηκαν (τα οποία δείχνουν να εξαντλούν σχεδόν και τον όγκο των ιστορικών δεδομένων) είναι πιστεύω σαφές, ότι ο ισχυρισμός πως «στην Αρχαία Ελλάδα τελούνταν ανθρωποθυσίες κατά την ιστορική περίοδο» δεν μπορεί να αντέξει στην αντίπαλη πολεμική, χωρίς να παραβιάσει τη δεοντολογική αρχή ότι «ουδείς ένοχος μέχρι της αποδείξεως του εναντίου».

Η παραπάνω θέση, είναι εμφανής και στις αναφορές των εγκύρων εγκυκλοπαιδειών, στις οποίες γίνεται λόγος για «βάσιμες υποψίες», «ενδείξεις», «λόγοι που μας οδηγούν να πιστεύουμε», αλλά ΟΧΙ για αποδείξεις.

ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΔΕΝ ΤΕΚΜΗΡΙΩΝΟΥΝ ΤΗΝ "ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ"

* Αν η ιστορική περίοδος ξεκινά το 1600 π.Χ. για την Αρχαία Ελλάδα, για να συναντήσουμε έναν στοιχειώδη ιστορικό, πρέπει να περιμένουμε μέχρι τον Ηρόδοτο 1200 χρόνια - ενώ ιστορικό που να ανταποκρίνεται στα περί της ιστορικής επιστήμης προαπαιτούμενα, δεν απαντούμε παρά στον Θουκυδίδη ο οποίος ζει στον χρονολογικό πυρήνα της κλασσικής Αθήνας. Το κενό καλύπτεται από μύθους: Ο Τρωικός πόλεμος που διεξήχθη μεταξύ του 1400 και του 1200 π.Χ., εξιστορείται ποιητικά από τον Όμηρο τετρακόσια χρόνια αργότερα – και τα έπη του καταγράφονται στην αρχαία Αθήνα, μετά από άλλους τρεισήμισυ αιώνες. Συζητούμε για εκατοντάδες χρόνια χωρίς ιστορικούς, χωρίς χρονικογράφους, χωρίς ενιαίο κράτος, χωρίς νομικό σύστημα αλλά με εθιμικό δίκαιο, χωρίς μια θρησκεία με αυστηρό πανελλαδικό τελετουργικό και ιεραρχία, για μαντεία την μαγεία των οποίων αγνοούμε, για μυστήρια που παρέμειναν απόκρυφα ακόμα και για τους χριστιανούς απολογητές που μυήθηκαν σ’ αυτά.

Από κει και πέρα,

* Μπορεί ο PR GID να σχολιάζει πολύ σωστά, ότι το γεγονός ότι δεν βρέθηκαν στο ιερό του Λυκάονα σε μία ανασκαφή ανθρώπινα οστά, δεν αποκλείει το ενδεχόμενο οι ανθρωποθυσίες να έγιναν – γεγονός όμως παραμένει ότι ανθρώπινα οστά δεν βρέθηκαν. Βρέθηκαν στην Κρήτη (αλλά ο μινωικός πολιτισμός θεωρείται προελληνικός) βρέθηκαν στη Μέση Ανατολή. Τίποτα δεν αποκλείει οι Λυκάονες να είχαν από αιώνων παύσει τις ανθρωποθυσίες και να συντηρούσαν τον μύθο γελώντας εις βάρος των αφελών, είτε για λόγους ασφάλειας (ο φόβος διώχνει τόσο τους ληστές, όσο και τους επίδοξους επιδρομείς…) και ο Παυσανίας δεν παραβρέθηκε σε μια τέτοια τελετή.

* Αν κάποιες άλλες μαρτυρίες (βλ. Sir James Frazer: Ο Χρυσός Κλώνος) αναφέρουν ρίψη των εξιλαστηρίων θυμάτων στη θάλασσα (Λευκάδα), ή κάψιμό τους και διασκορπισμό της στάχτης τους και πάλι στο πέλαγος (Ιωνία), δεν είναι δυνατόν να ψάχνουμε για ανθρώπινα κόκαλα στη θάλασσα μετά από 2500 χρόνια

* Η ανθρωποθυσία των τριών περσών αιχμαλώτων από τον Θεμιστοκλή κατόπιν απαίτησης του όχλου, δεν αναφέρεται από τον Ηρόδοτο, παρά μόνον από τον Πλούταρχο που παρακολουθεί τα γεγονότα από μια απόσταση τρισήμισυ σχεδόν αιώνων και βασίζεται στην αναφορά μόνον ενός προσώπου (του Φανία του Λέσβιου). Από ακόμα μεγαλύτερη απόσταση παρακολουθούν τα Θαργήλια, ο Σουίδας και ο Ησύχιος, τη θυσία στον Ωμάδιο Διόνυσο στη Χίο και την Τένεδο ο Πορφύριος. Κανείς δεν μπορεί να προσδιορίσει πότε έπαψαν οι ανθρωποθυσίες στην Αθήνα και στη Μεσσηνία, εάν η τελετή έμενε μαγική παρακαταθήκη για έκτακτες περιπτώσεις ή είχε απορριφθεί εντελώς στη συνείδηση των κοινωνιών. Ακόμα και αν έγινε η ανθρωποθυσία του Θεμιστοκλή, θα έπρεπε κανείς να λάβει υπ’ όψη και το έκτακτο της περίστασης, με τους Πέρσες προ των πυλών, όπου ο καθείς θα θυσίαζε ακόμα και στο Διάβολο (ας μου συγχωρεθεί το πρωθύστερο σχήμα) για να σώσει την πόλη του και το τομάρι του, αν πίστευε ότι θα μπορούσε να υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα να εισακουσθεί.

* Τέλος, εκ πρώτης όψεως μπορεί κανείς να υποθέσει, ότι εάν οι ανθρωποθυσίες «τελούνταν» συστηματικά και επίσημα, τουλάχιστον στους κλασσικούς χρόνους, θα το γνωρίζαμε. Οι ίδιοι οι ντόπιοι δεν θα είχαν κανέναν λόγο να το κρύψουν.

Αυτά σε επίπεδο πολεμικής και αντιπαράθεσης. Γιατί σε ένα δεύτερο πλάνο, εγώ τουλάχιστον πραγματοποιώ μια διαφορετική ανάγνωση των δεδομένων, που με οδηγεί σε ένα αντίθετο συμπέρασμα. Επιτρέψτε μου να το καταθέσω και να το αιτιολογήσω.

ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ Η ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΥΠΟΒΙΒΑΣΜΟΥ ΤΟΥΣ

Είναι σύνηθες ανάμεσα στους νεο-εθνικούς, να θεωρούνται οι «ενοχλητικοί» μύθοι και παραδόσεις, ως καθαρά συμβολικές διηγήσεις, τις οποίες, όποιος επικαλείται στο πλαίσιο μιας αντιπαράθεσης, το πράττει, είτε από άγνοια, είτε από κακοβουλία. Βεβαίως, οι ίδιοι δεν θεωρούν καθόλου απαραίτητο να αποκωδικοποιήσουν τους εν λόγω «συμβολισμούς».

Ο καθένας δικαιούται βεβαίως να έχει τη δική του σχέση με το μύθο – γι’ αυτό άλλωστε και ο μύθος είναι μύθος και όχι ιστορία. Δύο πράγματα είναι όμως για μένα αδιαμφισβήτητα: Πρώτον ότι οι αρχαίοι πίστευαν στους μύθους τους και δεύτερον, ότι οι μύθοι, σε ό,τι αφορούν τα ανθρώπινα, είναι ευλόγως αξιόπιστοι στο να μας μεταφέρουν ήθη, έθιμα, συνήθειες και πεποιθήσεις.

Ο Παυσανίας, περιγράφοντας τις εμπειρίες του στη χώρα του Λυκάωνα, αναφέρει χαρακτηριστικά: «Λένε π.χ. ότι μετά το Λυκάονα, πάντοτε κάποιος γίνεται από άνθρωπος λύκος κατά τη θυσία του Λυκαίου Διός, αλλά όχι δια βίου…» (…) «Εγώ την πιστεύω αυτή την ιστορία που κυκλοφορεί από παλιά μεταξύ των Αρκάδων, (σ.σ. δηλαδή ότι ο Λυκάων μεταβλήθηκε σε λύκο) γιατί είναι εύλογη».

Μπορεί βεβαίως να υποθέσω, ότι ο μορφωμένος και πολυγυρισμένος Παυσανίας υπήρξε απλώς ένας αφελής - από την άλλη όμως, αν ο Παυσανίας θεωρεί «εύλογη» την απόφαση του Δία για μεταβολή ενός ανθρώπου σε λύκο, γιατί θα πρέπει να διορθώσουμε τον Παυσανία 2000 χρόνια μετά;

Τι μας διδάσκει λοιπόν αυτή η διήγηση; Ότι ο Λυκάων έγινε λυκάνθρωπος; Όχι βέβαια. Μας διδάσκει ότι η πίστη ενός αρχαίου στις ιερές του παραδόσεις, μπορούσε να φθάσει μέχρις εκείνου του σημείου, όπως η πίστη ενός χριστιανού μπορεί να τον οδηγήσει να θεωρήσει θαύμα το άναμμα της λαμπάδας του Πατριάρχη του στα Ιεροσόλυμα.

Δεν θα συμβουλευόμουν την Ιλιάδα και την Οδύσσεια για να μάθω πώς είναι δυνατόν κάποιος πολεμιστής να μάχεται αντλώντας δύναμη από ένα ποτάμι επειδή ήταν γιος του ποταμού, ούτε πώς ένας μαχητής μπορεί να είναι άτρωτος με εξαίρεση τον τένοντα του ποδιού του. Θα δεχόμουν όμως, ότι διηγήσεις που περιγράφονται μέσα στην Ιλιάδα και αφορούν ανθρώπους και τις σχέσεις τους μεταξύ τους, απηχούν σε ήθη και έθιμα, τουλάχιστον της εποχής του Ομήρου αν όχι και των μεταγενέστερων βάρδων που τραγούδησαν το έπος. Θα δεχόμουν ότι, όταν ο Αρκτίνος εξιστορεί τον 8ο αιώνα τη θυσία της Πολυξένης από τους Αχαιούς στον τάφο του Αχιλλέα, απευθύνεται σε ένα κοινό που αντιλαμβάνεται την θυσία αυτή, ως κάτι που βρίσκεται εντός των δικών του προσλήψεων, ακόμα και αν η θυσία αυτή δεν έγινε – ακόμα και αν ο Αχιλλέας δεν υπήρξε ποτέ.

Από την άλλη, ο μύθος, όχι απλώς μπορεί να αντανακλά πεποιθήσεις, ήθη και ιεροτελεστίες, αλλά ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ της ύπαρξής τους, καθώς είναι το εξωτερικό περιβάλλον που ΜΟΡΦΟΠΟΙΕΙ και ΔΡΟΜΟΛΟΓΕΙ τις ψυχικές προδιαθέσεις. Αν λοιπόν, δεν υπήρχαν οι μυθικές και εθιμικές προϋποθέσεις…

… ούτε το μαντείο των Δελφών θα έδινε το χρησμό στον Αριστομένη και τους Μεσσήνιους για τη θυσία της παρθένας
…ούτε ο Φανίας ο Λέσβιος θα αμαύρωνε τη μνήμη του Θεμιστοκλή και των Αθηναίων (αν η θυσία των Περσών δεν πραγματοποιήθηκε τελικώς)
…ούτε ο Ζωίλος, ο ιερέας του Διονύσου θα είχε σφάξει το κορίτσι αναβιώνοντας την αρχαία παράδοση των Αγριωνίων, προκαλώντας τα σκωπτικά σχόλια του Πλουτάρχου. (Το εθιμικό δίκαιο δεν κατέστη ικανό να προστατεύσει την άτυχη κοπέλα)
…ούτε ο Ευρυπίδης αργότερα, θα ενσωμάτωνε τη θυσία της Πολυξένης στην «Εκάβη» του.

Μπορούμε να θεωρήσουμε το μύθο της τιμωρίας του Μαρσύα από τον Απόλλωνα, ως επαινετική μεταφορά για κάποιον αρχαίο μουσικό που πέθανε νωρίς. Μπορούμε να εγκρίνουμε τη φιλοσοφική απόπειρα του Πλωτίνου να σώσει τους μύθους ταυτίζοντας στο «περί Έρωτος» την Αφροδίτη με την Ήρα και τις δύο με την Ψυχή του Κόσμου, αλλά όλοι γνωρίζουμε ότι οι Θεοί ήσαν 12 και ότι οι τσοπάνηδες πρόγονοι του νεοπλατωνικού φιλοσόφου ουδέν εγνώριζαν περί της πλατωνικής διδασκαλίας. Ποιος όμως και με ποιόν τρόπο θα μας εξηγήσει γιατί οι μυθικές αναφορές σε τελετουργικές ανθρωποθυσίες ανθρώπων από ανθρώπους, είναι διηγήσεις που δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα; Κι αν είναι τέτοιες, γιατί πρώτα και καλύτερα, δεν καταδικάστηκαν από τους ίδιους τους αρχαίους ως συκοφαντικές και εξωπραγματικές;

ΤΟ ΑΓΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΟΥ

Οι «μύθοι» για τις ανθρωποθυσίες εξιλεασμού και μαγικής σκοπιμότητας, δεν καταδικάσθηκαν ως συκοφαντικές και εξωπραγματικές από τους αρχαίους, ούτε καν από εκείνους που κατηγορούσαν τον Όμηρο και τον Ησίοδο ότι παραπλάνησαν τους Έλληνες για τη φύση των Θεών. Ούτε έγινε άλλωστε κάποια προσπάθεια ερμηνείας τους. Το κυριότερο όμως, κατά τη γνώμη μου, είναι ότι οι Αρχαίοι, δεν θέλησαν καν να οριοθετηθούν στο συγκεκριμένο ζήτημα, από τους υπόλοιπους «βάρβαρους» λαούς, που αποδεδειγμένα, σε ιστορικούς χρόνους, ασκούσαν τις ιεροπραξίες αυτές.

Αναρίθμητες είναι οι αναφορές των αρχαίων φιλοσόφων και ποιητών εναντίον των βαρβάρων – πόσες όμως εκφράσεις καταδίκης των ανθρωποθυσιών που τελούσαν οι βάρβαροι απαντούμε στην αρχαία μας γραμματεία; Αναρίθμητες είναι οι συγκρίσεις και με το απώτατο παρελθόν – πού είναι όμως εκείνες οι αναφορές που θα έλεγαν ότι «στο τάδε μέρος οι κάτοικοι διηγούνται ότι τα αρχαία χρόνια τελούνταν ανθρωποθυσίες, αλλά μετά από το άλφα ή το βήτα περιστατικό (χρησμός, νομοθεσία κλπ), ή με την παρέλευση του χρόνου, η πρακτική εγκαταλείφθηκε;» Δεν ισχυρίζομαι ότι κατέχω την πλήρη αρχαία γραμματεία, αλλά τουλάχιστον στα βιβλία που έχω διαβάσει για το ζήτημα, τα γραπτά ΕΠΙΝΙΚΕΙΑ για την εξάλειψη του φαινομένου, λείπουν.

Ο MACEDON υποστήριξε σε προηγούμενο post του, ότι οι Έλληνες στο σύνολό τους, εξέφραζαν τον αποτροπιασμό τους και πως μάλιστα, «ο στιγματισμός της ανθρωποθυσίας απ’ όλους, δείχνει ότι αυτή ήταν ξένη προς τα ήθη και έθιμα και ποινικά κολάσιμη πράξη». Το ποινικά κολάσιμο της πράξης, τίποτα δεν φαίνεται να το αποδεικνύει. Αν όμως υπήρξε «στιγματισμός» της ανθρωποθυσίας, αυτός δεν ήταν «καθολικός» επειδή το λέει ο αιρετικός Πλάτωνας, ούτε επειδή κάποιοι μύθοι την τελευταία στιγμή γλυτώνουν τους δύσμοιρους κατάδικους. Αν κάπου εντοπίζεται ο «στιγματισμός», αυτό κατά τη γνώμη μου είναι η ΣΙΩΠΗ.

Στο πλαίσιο αυτό, εξαιρετικά ενδιαφέρον είναι το παρακάτω απόσπασμα που ανήκει στον γάλλο συγγραφέα H. Jeanmaire και το έργο του “Dionysos, Histoire du culte de Bacchus” (Dionysos, history of the cult of Bacchus), Payot, 1951, rééd. 1978) και το οποίο αλίευσα από το εξαιρετικό σύγγραμμα του γάλλου ακαδημαϊκού, Ρενέ Ζιράρ «Το εξιλαστήριο θύμα – η βία και το ιερό» (εκδ. Εξάντας):

«Δεν είναι εντελώς τυχαίο το γεγονός, ότι αυτή η τρομερή πλευρά διαφαίνεται μόνον μέσα από σπανιότατες μαρτυρίες. Είναι τιμή της ελληνικής μεγαλοφυίας το γεγονός ότι, μέσα από την άποψή της για τη θρησκεία και για τους θεούς, και χάρη κυρίως στην επικουρία της λογοτεχνίας, αντέδρασε στην πανάρχαια ωμότητα που είναι σύμφυτη με τις περισσότερες θρησκείες που κατάγονται από ένα βάρβαρο παρελθόν.

Και μόνο οι μύθοι που επιβάλλεται να τους ερμηνεύσουμε συχνά ως μύθους ανθρωποθυσιών (νεαρών κοριτσιών και ιδιαίτερα παιδιών) θα αρκούσαν για να βεβαιώσουν την ύπαρξη αυτών των βάρβαρων ηθών. Αλλά δεν πρέπει να αποκρύψουμε το γεγονός ότι επιβίωναν πολλές συνήθειες μακριά από τα κύρια κέντρα του ελληνικού πολιτισμού, σε τοπικά έθιμα και σε παραδοσιακές τελετουργίες πάνω στις οποίες έριξε ένα πέπλο η συνήθεια, ένα αίσθημα ντροπής, η άγνοια του τι συνέβαινε σε απομακρυσμένες κοινότητες, η απέχθεια να μιλούν για όσα αντιστρατεύονταν τη δεσπόζουσα ιδέα περί του Ελληνισμού…»

ΕΠΙΛΟΓΟΣ: Είναι φανερό, ότι τα όσα στοιχεία διαθέτουμε, δεν αρκούν για να τεκμηριώσουν τη διαιώνιση των ανθρωποθυσιών στους ιστορικούς χρόνους – και με βάση την αρχή ότι η ετυμηγορία πρέπει να είναι απαλλακτική άνευ αποδείξεων, ο αρχαίος ελληνικός κόσμος απαλλάσσεται της κατηγορίας. Ακόμα περισσότερο, είναι σαφές ότι ο κλασσικός αρχαίος ελληνικός κόσμος εγκατέλειψε στη μέγιστη πλειοψηφία του τις συγκεκριμένες ιεροπραξίες, την ώρα που εξακολουθούσαν να τελούνται από λαούς με παραπλήσια μυθολογία, όπως οι Ρωμαίοι, ή οι Κέλτες.

Υποσχέθηκα να γράψω και μερικές γραμμές για την εξιλαστήρια θυσία στην παράδοση των Εβραίων και των Χριστιανών. Παραθέτω μερικά αποσπάσματα χωρίς ανάπτυξη, παράλληλα με αποσπάσματα για το θέμα που μας αφορά και θα αφήσω τα συμπεράσματα στον αναγνώστη.

ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ ΙΖ : 11 «…διότι η ζωή της σαρκός είναι εν τω αίματι. Και εγώ έδωκα αυτό εις εσάς, δια να κάμνετε εξιλέωσιν υπέρ των ψυχών σας επί του θυσιαστηρίου, διότι το αίμα τούτο κάμνει εξιλεασμόν υπέρ της ψυχής…»

ΩΣΗΕ ΣΤ/4: «…Διότι έλεος θέλω και ουχί θυσίαν και επίγνωσιν Θεού μάλλον, παρά ολοκαυτώματα. Αυτοί όμως ως ο Αδάμ παρέβησαν την διαθήκην. Εν τούτω εφέρθησαν απίστως προς εμέ. Η Γαλαάδ είναι πόλις εργσζομένων ανομίαν, ενεδρεύουσα αίμα. Και ως στίφη ληστών παραμονεύοντα άνθρωπον, ούτως ο σύλλογος των ιερέων φονεύουσιν εν τη οδώ μέχρι Συχέμ, διότι έπραξαν αισχρά…»

ΜΙΧΑΙΑΣ στ/6: Με τι θέλω ελθεί ενώπιον του Κυρίου να προσκυνήσω ενώπιον του υψίστου Θεού; Θέλω ελθεί ενώπιον αυτού με ολοκαυτώματα, με μόσχους ενιαυσίους; Θέλει ευαρεστηθεί ο Κύριος εις χιλιάδας κριών, ή εις μυριάδας ποταμών ελαίου; Θέλω δώσει τον πρωτότοκόν μου δια την παράβασίν μου, τον καρπόν της κοιλίας μου δια την αμαρτίαν της ψυχής μου; Αυτός σοι έδειξεν άνθρωπε, τι το καλόν. Και τι ζητεί ο Κύριος παρά σου, ειμή να πράττης το δίκαιον και να αγαπάς έλεος και να περιπατείς ταπεινώς μετά του Θεού σου;»

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΝΑΖΙΑΝΖΗΝΟΣ: «Διατί τάχα θα ευχαριστούσε το αίμα του Μονογενούς τον Πατέρα, ο οποίος δεν εδέχθη ούτε τον Ισαάκ όταν του είχε προσφερθή ως θυσία από τον πατέρα του, αλλά άλλαξε την θυσίαν και ετοποθέτησε κριάρι εις την θέσιν του λογικού θύματος; Είναι επομένως φανερόν ότι το λαμβάνει μεν ο Πατήρ, χωρίς να το ζητήση, ούτε και να το έχη ανάγκην, αλλά για να εκπληρωθή το σχέδιο της σωτηρίας και επειδή έπρεπε να αγιασθή ο άνθρωπος από την ανθρωπίνην φύσιν του Θεού, δια να μας ελευθερώση ο ίδιος, αφού κατενίκησε με την βίαν τον τύραννον, και δια να μας επαναφέρη κοντά του με τη μεσιτείαν του Υιού, ο οποίος έδωσε το αίμα του δια να μας σώση προς τιμήν του Πατρός, εις τον οποίον φαίνεται ότι παραχωρεί τα πάντα…όλα τα άλλα, ας τα τιμώμεν με σιωπήν. (Έργα τόμος 5, Πατερικές Εκδόσεις «Γρηγόριος Παλαμάς», Θεσσαλονίκη 1977, σ 201) (αναφέρεται στο έργο του Ρενέ Ζιράρ: «Κεκρυμμένα από καταβολής»)

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ – προς Εβραίους επιστολή Θ:12-15 «Διότι αν το αίμα τράγων και ταύρων και το ράντισμα με στάχτη από δαμάλι, αγιάζει τους μολυσμένους, όσον αφορά την εξωτερικήν καθαρότητα, πόσον περισσότερον το αίμα του Χριστού, ο οποίος δια του αιωνίου Πνεύματος προσέφερε τον εαυτόν του άμωμον θυσίαν εις τον Θεόν, θα καθαρίσει την συνείδησίν σας από νεκρά έργα, ώστε να λατρεύομεν τον ζωντανόν Θεόν» (…) Θ:21-22: Κατά τον ίδιον τρόπο, (σ.σ. ο Μωυσής) ερράντισε με αίμα και την σκηνήν και όλα τα τελετουργικά σκεύη και έτσι σχεδόν όλα με αίμα καθαρίζονται σύμφωνα με τον νόμον - και χωρίς να χυθή αίμα δεν γίνεται συγχώρησις αμαρτιών. Ήτο λοιπόν ανάγκη, τα μεν αντίτυπα των ουρανίων πραγμάτων να καθαρίζωνται με τέτοια μέσα, τα ίδια όμως τα επουράνια με ανωτέρας θυσίας από αυτάς εδώ. Διότι ο Χριστός δεν εμπήκε εις χειροποίητα Άγια των αγίων που ήσαν αντίτυπα των αληθινών, αλλ’ εις αυτόν τον ουρανόν, δια να εμφανισθή τώρα ενώπιον του Θεού υπέρ ημών…».

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ – προς Γαλάτας Γ:14 «Ο Χριστός εξηγόρασεν ημάς εκ της κατάρας του νόμου, γενόμενος κατάρα υπέρ ημών, διότι είναι γεγραμμένον «Επικατάρατος πας ο κρεμάμενος επί ξύλου»…»

SIR JAMES FRAZER – Ο Χρυσός Κλώνος – Το εξιλαστήριο θύμα στην Αρχαία Ελλάδα: «Η πόλις των Αβδήρων στη Θράκη, εξαγνιζόταν δημόσια άπαξ του έτους και ένας από τους πολίτες, επιλεγμένος για την περίσταση, λιθοβολείτο μέχρι θανάτου ως εξιλαστήριο θύμα, ή εντεταλμένος να θυσιαστεί υπέρ της ζωής των υπολοίπων. Έξι ημέρες πριν την εκτέλεσή του, αναθεματιζόταν «προκειμένου να αναλάβει αυτός μόνος, τις αμαρτίες όλου του λαού» (…) «Η Λευκαδική τελετή, ελάμβανε χώρα την ώρα μιας θυσίας στον Απόλλωνα, ο οποίος είχε έναν ναό, ή θυσιαστήριο στο σημείο εκείνο. Αλλού, ήταν έθιμο να πετούν έναν νεαρό άνδρα κάθε χρόνο στη θάλασσα με την ευχή «γίνε εσύ ο απόβλητός μας». Αυτή η τελετή υποτίθεται ότι απήλλασσε τους ανθρώπους από τα δεινά με τα οποία είχαν επιφορτισθεί, ή σύμφωνα με μια κάποια διαφορετική εκδοχή, τους ελύτρωνε πληρώνοντας το χρέος που είχαν προς κάποιον θεό της θάλασσας». (http://www.bartleby.com/196/144.html)

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ – Ελληνικά αίτια 38: «Λένε ότι οι θυγατέρες του Μινύου, η Λευκίππη, η Αρσινόη και η Αλκαθόη, τρελάθηκαν, θέλησαν να φάνε ανθρώπινη σάρκα και έβαλαν κλήρο για τα παιδιά τγους. Ο κλήρος έπεσε στη Λευκίππη να δώσει τον γιο της Ίππασο να κομματιαστεί. Οι άνδρες τους, που φόρεσαν πένθιμα ρούχα από τη λύπη και το πένθος τους, ονομάστηκαν «Ψολόεις» (πενθηφορούντες), ενώ οι ίδιες ονομάστηκαν «Ολείαι», δηλαδή φόνισσες. Μέχρι και σήμερα ακόμα, οι κάτοικοι του Ορχομενού, έτσι ονομάζουν τις γυναίκες που κατάγονται από την οικογένεια αυτή. Κάθε χρόνο, στη γιορτή των Αγριωνίων, οργανώνεται αναπαράσταση της φυγής και της καταδίωξής τους από τον ιερέα του Διονύσου που κρατάει ξίφος. Αν πιάσει κάποια, μπορεί να τη σκοτώσει – και στη δική μου εποχή, ο ιερέας Ζωίλος σκότωσε μία από αυτές. Τούτο όμως δεν ωφέλησε καθόλου τους κατοίκους. Αντίθετα, ο Ζωίλος αρρώστησε από κάποια ασήμαντη πληγή, η οποία μολύνθηκε για πολύ καιρό και πέθανε. Οι κάτοικοι του Ορχομενού, ενεπλάκησαν σε δίκες για τις βλάβες («δημοσίαις βλάβαις και καταδίκαις περιπεσόντες») αφαίρεσαν το ιερατικό αξίωμα από την οικογένεια του Ζωίλου, διαλέγοντας για τη θέση αυτή τον καλύτερο άνθρωπο της πόλης τους.

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ – Περί δεισιδαιμονίας: Δεν θα ήταν λοιπόν καλύτερο για κείνους τους Γαλάτες και τους Σκύθες να μην έχουν καμία νοητική σύλληψη των θεών, καμία παράσταση ή παράδοση σχετικά με αυτούς, από το να πιστεύουν ότι υπάρχουν θεοί που ευχαριστιούνται με το αίμα των ανθρώπων που σφάζονται, θεωρώντας το ως ανώτερη θυσία και ιεροτελεστία; Δεν θα ήταν πιο ωφέλιμο για τους Καρχηδόνιους να πάρουν εξαρχής ως νομοθέτη τον Κριτία ή τον Διαγόρα και να μην πιστεύουν στην ύπαρξη κανενός θείου πνεύματος ή θεού, από το να κάνουν θυσίες σαν κι αυτές που προσέφεραν στον Κρόνο; Δεν ήταν αυτά, όπως τα αναφέρει ο Εμπεδοκλής, μιλώντας για κείνους που θυσίαζαν ζωντανά πλάσματα «Σκοτώνει ο πατέρας τον αγαπητό του γιο που έχει αλλάξει στη μορφή και κάνοντας προσευχή τον σφάζει ο ανοητότατος», αλλά με γνώση και συνείδηση, προσέφεραν οι ίδιοι θυσία τα παιδιά τους, ενώ οι άτεκνοι αγόραζαν από τους φτωχούς παιδιά και τα έσφαζαν σαν αρνιά ή σαν μικρά πουλιά, ενώ η μητέρα στεκόταν πλάι αυστηρή και χωρίς να θρηνεί. Αν όμως στέναζε ή δάκρυζε, στερούνταν την τιμή, αλλά και το παιδί της δεν γλίτωνε τη θυσία…»

ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ απόσπασμα 5: «Καθαρίζονται μιαινόμενοι μ' άλλο αίμα, όπως κάποιος που, χωμένος μέσα στη λάσπη, θα ήθελε να ξεπλυθεί με λάσπη. Αν κάποιος τον έβλεπε να κάνει κάτι τέτοιο θα τον έπαιρνε για μανιακό. Και σε τέτοια αγάλματα προσεύχονται, όμοιοι μ' εκείνον που θα φλυαρούσε μέσα στο σπίτι του, χωρίς να γνωρίζει ποιοι είναι θεοί και ποιοι ήρωες».

ΕΜΠΕΔΟΚΛΗΣ – Περί Καθαρμών: «Ο πατέρας σφάζει το παιδί του που άλλαξε μορφή. Το σφάζει προσευχόμενος ο μωρός. Το παιδί κραυγάζει, ικετεύοντας το μαινόμενο δήμιό του, αλλά εκείνος δεν το ακούει και το σφάζει ετοιμάζοντας στο παλάτι του ένα φριχτό δείπνο. Έτσι και το παιδί σφάζει τον πατέρα και τα παιδιά τη μάνα τους, της στερούν τη ζωή και καταβροχθίζουν τη σάρκα της που είναι δική τους». (σ.σ. το απόσπασμα πάντως, κατά τα συμφραζόμενα, μάλλον δεν αφορά θυσίες ανθρώπων, αλλά τις θυσίες ζώων)

ΡΕΝΕ ΖΙΡΑΡ : Το εξιλαστήριο θύμα – Η βία και το ιερό (κεφ. 4: Η γένεση των μύθων και των τελετουργιών): «Ο Σοφοκλής δεν χρειάστηκε να επινοήσει την πόλωση ανάμεσα στο βασιλιά και στον αποδιοπομπαίο τράγο (πόλωση την οποία η τραγωδία τοποθετεί μέσα στο πρόσωπο του Οιδίποδα). Ήταν εγγεγραμμένη μέσα στη θρησκευτική πρακτική και μέσα στην κοινωνική σκέψη των Ελλήνων. Απλώς ο ποιητής, της προσέδωσε μια νέα σημασία, προβιβάζοντάς την σε σύμβολο του ανθρώπου και της θεμελιακής του αμφιθυμίας. Αν ο Σοφοκλής διάλεξε το ζεύγος Τύραννος-Φαρμακός, (…) είναι γιατί μέσα από την αντίθεσή τους, αυτά τα δύο πρόσωπα εμφανίζονται συμμετρικά και εν πολλοίς εναλλάξιμα. Αμφότερα παρουσιάζονται ως άτομα υπεύθυνα για τη συλλογική σωτηρία της ομάδας. Στον Όμηρο και τον Ησίοδο, από το πρόσωπο του βασιλιά ο οποίος είναι παρακλάδι του Δία, εξαρτάται η γονιμότητα της γης, των κοπαδιών, των γυναικών. Αν αποδεικνύεται δίκαιος, αμύμων, ανεπίληπτος, η πόλη ευημερεί. Αν σφάλλει, τότε όλη η πόλη πληρώνει το σφάλμα ενός ανθρώπου. Ο Κρονίδης προκαλεί τη δυστυχία όλων, ρίχνει πάνω τους το λοιμό και το λιμό, την πείνα και τη χολέρα: Οι άνδρες πεθαίνουν, οι γυναίκες δεν τεκνοποιούν, η γη παραμένει άγονη, τα κοπάδια αποδεκατίζονται. Έτσι, όταν πάνω σε ένα λαό πέφτει η τιμωρία του θεού, η λύση είναι η θυσία του βασιλιά. Αν είναι ο υπεύθυνος της γονιμότητας η οποία στερεύει, είναι γιατί η κυριαρχία του έχει ανατραπεί, η δικαιοσύνη του έχει αποβεί έγκλημα, η αρετή του μίασμα, ο καλύτερος (άριστος) έχει γίνει ο χειρότερος (κάκιστος). Οι φήμες για τη ζωή του Λυκούργου, του Αθάμα, του Οίνοκλου, καθιστούν εφικτή την απαλλαγή από το λοιμό, μόνον δια του λιθοβολισμού, την τελετουργική θανάτωση του βασιλιά, τη θυσία του παιδιού του…»

SIR JAMES FRAZER – Ο Χρυσός Κλώνος – Η θυσία του βασιλικού τέκνου: « Όταν ο Ξέρξης παρήλαυνε στη Θεσσαλία επικεφαλής της κραταιάς του στρατιάς για να κτυπήσει τους Σπαρτιάτες στις Θερμοπύλες, έφθασε στην πόλη της Άλους. Εκεί του έδειξαν το θυσιαστήριο του Λαφυστείου Διός, για το οποίο οι οδηγοί του, του είπαν μια περίεργη ιστορία. Είναι περίπου ως εξής: Κάποτε, ο βασιλιάς της χώρας, ονόματι Αθάμας, ενυμφεύθη τη Νεφέλη και είχαν έναν γιο ονόματι Φρίξο και μια κόρη ονόματι Έλλη (…)
Αλλά επειδή ο βασιλέας Αθάμας δεν είχε θυσιαστεί ως εξιλαστήριο θύμα για χάριν της χώρας του, υπήρξε εντολή εξ ουρανού, ο μεγαλύτερος αρσενικός βλαστός της οικογένειας σε κάθε γενιά, να θυσιάζεται απαράλειπτα, εάν ποτέ πατούσε το πόδι του στο δημαρχείο, όπου γίνονταν οι προσφορές στον Λαφύστειο Δία από κάποιον εκ του οίκου του Αθάμα. Πολλοί από την οικογένεια, άκουσε ο Ξέρξης, είχαν φύγει για ξένες χώρες προκειμένου να ξεφύγουν από την καταδίκη, αλλά κάποιοι απ’ αυτούς είχαν γυρίσει αρκετά αργότερα και, έχοντας συλληφθεί από τους φρουρούς εισερχόμενοι στο δημαρχείο, είχαν στεφανωθεί ως θύματα και οδηγούμενοι εν πομπή, είχαν θυσιαστεί. Αυτά τα περιστατικά, μοιάζουν να είναι πασίγνωστα αν όχι και συχνά. Γιατί ο συγγραφέας ενός διαλόγου που αποδίδεται στον Πλάτωνα, αφού μιλήσει για τις ανθρωποθυσίες στην Καρθαγένη, προσθέτει ότι τέτοιου είδους πρακτικές δεν είναι άγνωστες ανάμεσα στους Έλληνες και αναφέρεται με τρόμο στις θυσίες που προσφέρονταν στο Λυκαίο Όρος και από τους απογόνους του Αθάμα…» (http://www.bartleby.com/196/65.html)

ΘΑΡΓΗΛΙΑ (από τη Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια): «Ο τρόπος της ανθρωποθυσίας ταύτης ήτο ως εξής: Τα θύματα μετεφέροντο εκτός της πόλεως, εις παράλιον τόπον, υπό συνοδείαν ειδικής τινός μελωδίας δι’ αυλού, ήτις ωνομάζετο «κραδίης νόμος». Των θυμάτων τούτων, του μεν ανδρός ο τράχηλος περιεβάλλετο υπό στεφάνου μαύρων σύκων, της δε γυναικός υπό στεφάνου άσπρων σύκων. Καθ’ οδόν, τα θύματα ερραβδίζοντο έως ότου φθάσωσιν εις τον τόπον της θυσίας, όπου ήτο ανημμένη πυρά εκ ξύλων συκής, εις την οποίαν και ερρίπτοντο (…) Κατά τους αρχαιοτέρους χρόνους, φαίνεται ότι τα θύματα ήσαν εθελούσια και ουχί κακούργοι».

ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ: ΙΑ:20 «Το πρωί καθώς επερνούσαν από κοντά, είδαν την συκιά ξεραμένη από την ρίζαν. Και εθυμήθηκε ο Πέτρος και του λέγει, «Ραββί, κοίταξε, η συκιά που καταράσθηκες, έχει ξεραθεί». Και ο Ιησούς τους απεκρίθη: «Να έχετε πίστιν εις τον Θεόν. Αλήθεια σας λέγω, ότι όποιος πη εις το βουνό αυτό «σήκω και μετατοπίσου εις την θάλασσαν» και δεν αμφιβάλλει μέσα του αλλά πιστεύει ότι εκείνο που λέγει γίνεται, θα του γίνη ό,τι αν πη. Δια τούτο σας λέγω, ότι όλα όσα ζητάτε όταν προσεύχεσθε να πιστεύετε ότι θα τα πάρετε και θα σας γίνουν. Και όταν στέκεσθε να προσευχηθήτε, συχγωρήστε εάν έχετε κάτι εναντίον οιουδήποτε, δια να συχγωρήση τας αμαρτίας σας και ο Πατέρας σας που είναι εις τους ουρανούς».

Edited by - Trainman on 13/06/2006 20:26:12

Αν ο ψηλός και ο κάθε ψηλός μοιράζπουν λάσπη, τότε τους γίνεται μια απλή σύσταση να μην "ανεβάζουν τους τόνους".

Αν εγώ ή ο κάθε εθνικός πράξει αντίστοιχα, έχουμε ειρωνεία, διαγραφές λογαριασμών, λογοκρισία και διαγραφές θεμάτων.

Απο σήμερα η εισαγγελία ποινικής δίωξης των πρωτοδικών, μελετά τον φάκελο esoterica, σύντομα θα υπάρξουν ποινικές διώξεις.

Αν κάποιοι απο εσάς, ένιωσαν τώρα ή στο παρελθόν να προσβάλονται απο κάποιους εδώ μέσσα και ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ απο τους διαχειρηστές της σελίδας, εάν επιθυμείτε να μετάσχετε στην διαδικασία μυνήσεων, παρακαλώ στείλτε e-mail στο law_support@Hotmail.com, δεν θα σας κοστίσει τίποτα σε χρήμα αφού η δίωξη θα είναι αυτεπάγγελτη απο την εισαγγελία.

Να είστε βέβαιοι οτι δεν έχετε να φοβηθείτε τίποτα αφού οι διαχειρηστές και οι ιδιοκτήτες της σελίδας έχουν διαπράξει σνταγματικές παραβάσεις κατά συρροή τα τελευταία 2 έτη.
(Συνιστά κακούργημα)

Ευχαριστώ._

quote:

---

Τι έγινε Γηγενή;; Αφού η περίσταση το ζητά, κάναμε τους Έλληνες ινδοευρωπαίους;;
Αν πάλι αλλάξουν τα δεδομένα και χρειάζεσαι άλλο επιχείρημα από ινδοευρωπαίους θα τους κάνεις αυτόχθονες;;

---