- ΙΗΣΟΥΣ: ένα πρότυπο για κάθε άνθρωπο? - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

quote:

---

Αγαπητέ περιπατητή ο Ανεστημένος έχει αναπτύξει ένα πολύ όμορφο Χριστιανικό θέμα στο οποίο θα μπορούσες να συμμετάσχεις….

http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=5389&whichpage=8&ARCHIVE=

---

Δηλαδή?

Εάν θέλεις να προσεγγίσεις το θέμα από μια άλλη ματιά, και η οποία ενδεχομένως να μην έχει καν αγγιχθεί έως τώρα, αυτό σου είναι ανοιχτό ανά πάσα στιγμή.

Αν δεχθούμε ότι ο Ιησούς υπήρχε και αν επίσης τον δεχθούμε και τον πιστέψουμε, τότε μπορούμε να θεωρήσουμε ότι είναι πραγματικά πρότυπο για τον καθένα από εμάς. Κι αυτό γιατί πιστεύοντας σε κάτι τότε θέλουμε(βάσει της ψυχολογίας του ανθρώπου)να του μοιάσουμε. Άρα θα λειτουργήσει σαν πρότυπο τόσο για το χαρακτήρα, τόσο και για τον καθημερινό μας βίο.

Αν πάλι δεν πιστεύουμε στην θεϊκή του πλευρά(άρα πιστεύουμε στην ύπαρξή του ως σημαντικό πρόσωπο της εποχής)τότε πάλι μπορεί να λειτουργήσει ως πρότυπο για οποιονδήποτε που, πιστεύει δεν πιστεύει, θα θελήσει να του μοιάσει, όχι μόνο στη ζωή, αλλά και στον πνευματικό βίο.

Πχ εγώ. Είμαι ΧΟ, αλλά θαυμάζω το Βουδισμό και τον Κομφουκιανισμό για τις διδασκαλίες και αυτά που παρουσιάζει ως πρότυπα για μια καλύτερη ζωή. Δε θαυμάζω όμως μόνο τις ιδεολογίες, αλλά και τα άτομα βάσει των οποίων δημιουργήθηκαν οι παραπάνω θρησκείες.

Προσωπικά νομίζω ότι δεν οφείλουμε, ή καν χρειάζεται, να τον πιστέψουμε, αλλά να τον κατανοήσουμε βαθύτερα ώστε να προσεγγίσουμε μια κατάσταση Αυτογνωσίας. Η πίστη αφήνει στην άκρη πολλά βασανιστικά ερωτηματικά, τα οποία με την σειρά τους μας δίνουνε σοφία και αίθρια σκέψη, άπαξ και τα ερευνήσουμε αδογμάτιστα.

Έτσι, ενώ η πίστη είναι μια λιγάκι μονολιθική κατάσταση, η αναζήτηση μας φέρνει τελικά πολύ πιο κοντά σε μια ενάρετη ζωή.

Διότι, τι νόημα μπορεί για παράδειγμα να έχει πραγματικά η ιδέα του θανάτου για την λύτρωση, εάν αφήσουμε την σιγή της πίστης και προσπαθήσουμε να σκεφτούμε αίθρια?

Όμως, ως συμβολική ανάγνωση, πράγματι μπορεί να λάβει πολλές και ποικίλες ερμηνείες. Ερμηνείες που ούτε διχάζουνε ούτε και τρομάζουνε τελικά.

olympios:
«Αν πάλι δεν πιστεύουμε στην θεϊκή του πλευρά..τότε πάλι μπορεί να λειτουργήσει ως πρότυπο για οποιονδήποτε που, πιστεύει δεν πιστεύει, θα θελήσει να του μοιάσει, όχι μόνο στη ζωή, αλλά και στον πνευματικό βίο.»

Δεν μπορούμε μάλλον να μοιάσουμε πλέον σε κανέναν, ούτε στον Ιησού, ούτε στον Πλάτωνα είτε στον Βούδα. Και ίσως και καλύτερα έτσι. Πρέπει να κοιτάμε μπροστά και όχι πίσω. Ήμασταν και θα παραμείνουμε άνθρωποι, με αισθήματα και ελαττώματα, με φιλοδοξίες και πάμπολλες ατέλειες.

Ωστόσο, σίγουρα μπορούμε να διδαχθούμε από αξίες που μπορούνε να χρεωθούνε ως πανανθρώπινες, αξίες διαχρονικές.

Ο Χριστός, εφόσον δεχθούμε την ιστορική πλευρά, είναι περισσότερο ένας παρεξηγημένος φιλόσοφος και λιγότερο ένας Θεάνθρωπος ή οτιδήποτε «εξωκόσμιο». Εξάλλου, ΟΥΔΕΠΟΤΕ απαίτησε ή ισχυρίστηκε κάτι σχετικό.

Τη φιλοσοφία του όμως, την εποχή που την δίδαξε ο Χριστός την προσδιόρισε ως «θεϊκής προελεύσεως», επειδή το καλό, το ενάρετο, δεν μπορεί παρά να το συνοδεύει πάντα το Θείο, το ουράνιο, το αίθριο. Μην ξεχνούμε τόσο την εποχή όσο και το γεγονός ότι ο κάθε μύστης/φιλόσοφος χρησιμοποιεί και διαφορετική γλώσσα για να μεταφέρει τον εσωτερικό Λόγο με εξωτερικά γράμματα.

Αν μπορεί αυτό γενικά επιτυχώς να γίνει.

Όλα τα άλλα που αντικρίζουμε σήμερα, με τις εκκλησίες και τα απίστευτα οικονομικά ή τα κοινωνικά στοιχεία που μπήκαν μεταγενέστερα, δεν έχουν χριστιανική προέλευση αλλά ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΕΝΔΥΜΑ, ή καλύτερα έμβλημα.

Η χριστιανική φιλοσοφία, ταιριάζει θα λέγαμε σε κάθε θρησκεία. Αυτός είναι και λόγος για το ότι έχουμε τόσα διαφορετικά δόγματα. Στην ουσία, όλες οι θρησκείες που έχουν το έμβλημα του Χριστού είναι διαφορετικές θρησκείες με συμβατή φιλοσοφία, την φιλοσοφία του Χριστού.

1 Και εισηλθεν πάλιν εις την συναγωγήν. και ην εκει ανθρωπος εξηραμμένην εχων την χειρα.
2 και παρετήρουν αυτον ει τοις σάββασιν θεραπεύσει αυτόν, ινα κατηγορήσωσιν αυτου.
3 και λέγει τω ανθρώπω τω την ξηραν χειρα εχοντι, Εγειρε εις το μέσον.
4 και λέγει αυτοις, Εξεστιν τοις σάββασιν αγαθον ποιησαι η κακοποιησαι, ψυχην σωσαι η αποκτειναι; οι δε εσιώπων.
5 και περιβλεψάμενος αυτούς, συλλυπούμενος επι τη πωρώσει της καρδίας αυτων, λέγει τω ανθρώπω, Εκτεινον την χείρα. και εξέτεινεν, και απεκατεστάθη η χειρ αυτου.
6 και εξελθόντες οι Φαρισαίοι ευθύς μετά των Ηρωδιανων συμβούλιον εδίδουν κατ' αυτού όπως αυτόν απολέσωσιν.

Ιησούς Χριστός πρότυπο αντίστασης στα κατεστημένα,

Ιησούς Χριστός πρότυπο αντίστασης στα διεφθαρμένα ιερατεία,

Ιησούς Χριστός πρότυπο φροντίδας και αγάπης προς τον συνάνθρωπο του,

Ιησούς Χριστός πρότυπο αντίστασης στην εξουσία.

Άραγε, ΠΟΣΟ ποιο ξεκάθαρα έπρεπε να το πει, ώστε να γίνει αντιληπτό ότι δεν μίλαγε για «εξωκόσμια» και άλλα αλλόκοτα, αλλά ως μύστης του πνεύματος?

Κατά Ιωάννη ΙΔ 11,12,13

Παραθέτω το αυθεντικό κείμενο για να βγάλει ο καθένας τα δικά του συμπεράσματα......

Αυτός και ο λόγος της ΑΝΑΦΟΡΑΣ του εδαφίου.....

Το ζητούμενο δεν είναι κάποιο «πρόβλημα», αλλά η ανάδειξη πτυχών του προσώπου που αφηγείται η Καινή Διαθήκη.

Είναι μια αλληγορία το πρόσωπο της Κ.Δ.? Είναι μια Σχολαστική μορφή? Είναι μια φιλοσοφική πηγή? Είναι κάτι από όλα? Και εάν είναι κάτι από όλα ή από όσα τέλος πάντων τον καθένα βολεύουνε, τότε ΠΟΘΕΝ η βεβαιότητα της μορφής που προκύπτει?

Έχει νόημα η ενσάρκωση, η αιματηρή θυσία και η ανάσταση, εάν λάβουμε όλα τα στοιχεία όπως μας παραδίδονται? ΠΟΙΟ το νόημα για έναν Θεό??

Αυτά και πολλά άλλα, τείνουν να μας «δείξουνε» το ΠΟΙΟΣ Χριστός τελικά είναι πρότυπο και ποιος ΟΧΙ. Διότι, θέλουμε να προσεγγίσουμε τα κείμενα αμφισβητώντας κατ’αρχάς τα θέσφατα που κάπως αβίαστα μάθαμε να υιοθετούμε, αλλά και ταυτόχρονα να ανακαλύψουμε την αλήθεια πίσω από ιερατεία και άλλες σκοτεινές διαδρομές της περίφημης «ιεράς παράδοσης».