- ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ? - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

Στο πρόβλημα της πηγής της Ηθικής δόθηκαν δύο λύσεις:

Άλλοι από τους φιλοσόφους δέχθηκαν ότι η ηθική έχει την πηγή της στην εμπειρία και αυτή η θεωρία ονομάζεται "εμπειρισμός".

Αντιθέτως, άλλοι φιλόσοφοι πιστεύουν ότι πηγή της ηθικής είναι όχι τα εμπειρικά στοιχεία.

Έτσι ο Καρτέσιος πίστευε ότι οι ηθικές ιδέες είναι έμφυτοι, ο δε Λάϊμπνιτς δεχόταν ότι υπάρχουν στον άνθρωπο οι προδιαθέσεις για την ανάπτυξη των ηθικών ιδεών. Την αντίληψη αυτή , κατά την οποία οι πηγές της ηθικής ευρίσκονται εκτός της εμπειρίας, ονομάζομε "ηθικό απριορισμό", διότι θεωρούμε την αρχή της ηθικής ανεξάρτητη από την πείρα, σαν κάτι το οποίο υπάρχει εκ των προτέρων (A PRIORI) εν σχέσει με την εμπειρία. Στον απριορισμό ανήκει και ο Καντ, διότι διδάσκει ότι Η ΗΘΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ στον άνθρωπο είναι αντιπρόσωπος του υπερεμπειρικώς υπάρχοντος ηθικού νόμου.

Στον εμπειρισμό υπάγεται και ο εξελεκτικισμός ο οποίος διδάσκει ότι η ηθική διαμορφώνεται εξελικτικά με την προσαρμογή (Σπένσερ).

Πάντως, εγώ δεν επανέρχομαι στο θέμα της συνείδησης αφού δεν είναι το αντικείμενό μας.

Φιλικά

Κηφεύς

Αν αφησουμε στην ακρη, αυτά που ειπαν κατά καιρους οι διαφοροι φιλοσοφοι, και που σιγουρα εχουν αξια, μα σε ορισμενα σημεια, προσωπικα βρηκα πως υπαρχει δυσκολια στο να προχωρησει καποιος, (σε αυτογνωσια) μιας και φτανεις σχεδον παντα και αναρωτιωσαι,

ποιος εχει δικαιο,

αυτος η εκεινος,

όπως και, αν υπαρχει ψυχη, θεος, άλλη ζωη, και παει λεγοντας…

Όπως λοιπον οι σκεψεις μας, που εχουν αξια, μα που ποτε δεν αναρωτηθηκαμε σοβαρα, μηπως και συγχρονως μας δυσμευουν, (σαν γνωση, συμβιβασμος αποτελεσματων, εμπειριων, κλπ κλπ)

Να σας ερωτησω,

για ποια ηθικη μιλατε?

Για την ηθικη που εχει, η βασιζεται σε καποιο υποδειγμα?

Χρειαζετε να είναι κανεις Αριστοτελης η Πλατωνας, για να δωσει απαντηση σε αυτό?

Αν αυτό που κανεται, (κοινως η δραση σας) είναι ελευθερη από την σκεψη, την ιδεα, και προπαντως τα πιστευω σας, δεν εχει αναγκη από καποιο υποδειγμα, μα ουτε κατά διανοια μπαινει ποτε σε καποιο καλουπι, ενός φανταστικου θεου εντολαρχη….

Αν ο θεος εντολαρχης, υπαρχει στη συνειδηση μας, κατά συνεπεια
οι οποιες βιαιοαιματηρες δραστηριοτητες, σε οποιοδηποτε επιπεδο,
δημιουργουν τα αντιθετα τους,

και φυσικα μια ηθικοποτισμενη δραστηριοτητα, (οι περισσοτερες καλες πραξεις), δεν είναι άλλο, απο το τροποποιημενο μερος, του βιαοαιματηρου εαυτου μας.

Αν τα παραπανω τα δειτε σαν γεγονος,
πως διλαδη η κοινωνικοθρησκευτικη ηθικη, είναι οπως τα εσωρουχα μας,(κρυμμενα, αλλαζονται και πλενονται),

Τι άλλο μενει να δει καποιος?

Αν η ηθικη είναι μερος του γνωστου, ότι και να πουμε, υποθεσουμε η και καταλαβουμε, τι θα αλλαξει σε σας?

Υπαρχει κατι, που δεν είναι το γνωστο (σαν ψ.χρονος),
που η κινηση του είναι ομορφια,
και δεν εχει αναγκη από εσωρουχα,
γιατι όπως και να εχει…λαμπει?

2. Λες:

quote:

---

Αν ο θεος εντολαρχης, υπαρχει στη συνειδηση μας, κατά συνεπεια οι οποιες βιαιοαιματηρες δραστηριοτητες, σε οποιοδηποτε επιπεδο, δημιουργουν τα αντιθετα τους

---

quote:

---

Αγαπητέ Πλάτων,
Καλωσόρισες στο topic.
Έχω δύο ερωτήσεις να σου κάνω.

1. Τι εννοέις με τον όρο "βιαιοαιματηρες δραστηριοτητες" και επίσης "βιαοαιματηρός εαυτός μας". Δηλαδή δεν καταλαβαίνω το επιθετικό προσδιορισμό "βιαιοαιματηρός" γιατί δεν τον έχω ξανακούσει.

---

quote:

---

Νομιζω πως οσοι γραφουν σε αυτό το φορουμ, μιλωντας για αυτογνωσια, κατι αφηνει ο καθενας φυσικα με τον τροπο του.

Η δυσκολια είναι, στο τι θα βιωσει ο άλλος, από αυτό που ισως εμας, ωφελησε.

---

Αυτές οι συνήθειες γίνονται κοινές πρακτικές «νόμοι» που με την σειρά τους γίνονται νομιμόφρονες (ψεύτικες) συμπεριφορές που οποιαδήποτε παράβαση αυτόν τιμωρείτε .

Ο φόβος αυτόν των ποινών (υλικών ή πνευματικών) μας κρατά δέσμιους, ανήμπορους να κατανοήσουμε την διάφορα ανάμεσα στην ηθικότητα και την νομιμότητα , στο τι οφείλουμε να πράττουμε έχοντας μια αυτόνομη και «ελεύθερη βούληση» που θα καθορίζει τις ηθικές μας άξιες και πράξεις, από τις νόμιμες πράξεις που αναφέρονται σε εξωτερικές μόνο ενέργειες και που είναι σύμφωνες με τους νόμους του κάθε «εξωτερικού» πρέπει .

Πράγματι φίλε Πλάτωνα, ο σκοτεινός Ηράκλειτος έλεγε τους ανθρώπους «κακούς» αναγνωρίζοντας το αντίθετο (αν και ο λόγος που απομακρύνθηκε από τους ανθρώπους ήταν άλλος) … .

Αλλά έλεγε και κάτι άλλο … «εδιζησάμην εαυτόν» δηλαδη «Αναζήτησα τον εαυτό μου.» αντιλαμβάνομαι το «γνώθι σαυτόν» μια συνεχή έρευνα, αυτοπαρατήρηση, που πρέπει όλοι να κάνουμε… «εάν δεν αναζητήσεις το ανέλπιστο δε θα το βρεις».