- ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ? - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

Διαβάζοντας λοιπόν αυτές σου τις φράσεις αισθάνομαι ένα "παράπονο" από την πλευρά σου και μια αίσθηση αδικίας σε βάρος σου από κάποιους συνομιλητές σου.

Έστω ότι έχεις δεχθεί κάποιες φορές επίθεση από κάποιους συνομιλητές σου - μιλάω γενικότερα κι όχι ειδικά για αυτό το θέμα - και σίγουρα δεν θα ένιωσες κι ευχάριστα.
Προσπάθησε όμως να εμβαθύνεις στα αίτια αυτής της κατάστασης και να αναλογιστείς και το δικό σου μερίδιο ευθύνης.
Είναι πιθανόν να έρθουμε σε επαφή με έναν άνθρωπο ανόητο ή κακόβουλο ο οποίος θα μας επιτεθεί - με διάφορους τρόπους - και θα προσπαθήσει να μας βλάψει.
Ίσως να συναντήσουμε δύο.
Επειδή όμως αρκετές φορές έχεις βρεθεί στο "μάτι του κυκλώνα" κι έχεις συγκρουστεί με αρκετούς συνομιλητές σου, σκέψου λίγο και τα δικά σου λάθη.
Σκέψου την δική σου συμπεριφορά και τους τρόπους με τους οποίους αυτή εκδηλώνεται, το γεγονός ότι μπορεί να προκαλείς ορισμένες φορές με τον τρόπο έκφρασης σου, την πιθανότητα να είσαι κι εσύ εριστικός ή κι ειρωνικός απέναντι σε κάποιους συνομιλητές σου.
Σχεδόν τα πάντα είναι αποτέλεσμα δράσης κι αντίδρασης.
Εάν έχεις δεχθεί επίθεση, αναλογίσου κι εσύ ότι αρκετές φορές γίνεσαι εξίσου επιθετικός ή ξεκινάς με επίθεση.

Δεν χρειάζεται να απαντήσεις στα παραπάνω, στα λέω πολύ ειλικρινά και με κάθε ανθρώπινη και φιλική διάθεση απέναντι σου.
Κανείς δεν είναι απέναντι από κάποιον άλλον, όλοι είμαστε δίπλα - δίπλα.

Ξεκινώντας και την δική μου προσπάθεια να φωτίσω λίγο την έννοια της ηθικής, την προέλευση της θα πρέπει να αναρωτηθώ και να συμφωνήσω κι εγώ με τον GALEX για ποιά ηθική θα πρέπει να μιλήσουμε.

Θεωρώ ότι η ηθική είναι μια έννοια η οποία είναι άρρηκτα δεμένη με τον θεσμό της κοινωνίας ώστε να την διαφυλάξει και να εξασφαλίσει την ομαλή λειτουργία της σε διάφορα επίπεδα.
Είναι πολύ λογικό να σκεφτούμε ότι η ηθική δεν είναι μία και προκαθορισμένη αλλά αλλάζει μορφή και περιεχόμενο από κοινωνία σε κοινωνία κι από εποχή σε εποχή.
Δε μπορούμε να θεωρήσουμε ότι αυτό που εντάσσεται στα πλαίσια της ηθικής κι αυτό που ορίζουμε ότι αποκκλίνει από αυτήν, εντασσόταν στα πλαίσια της ηθικής του τόπου μας πριν 2500 χρόνια ή απέκλινε από αυτήν.
Κι αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό αν αναλογιστούμε ότι η ανθρωπότητα αλλάζει κι εξελίσσεται.
Για να εξελιχθεί θα πρέπει να αλλάξει κι όλες ή κάποιες από τις δομές της ή να μεταποιήσει τις ήδη υπάρχουσες.
Εξάλλου, όσο εξελίσσεται μια κοινωνία με κάποιον αυτόματο τρόπο θα διαφοροποιηθεί κι ο τρόπος σκέψης που διέπει τους τομείς στους οποίους αυτή έδρασε, διότι διαφορετικά αργά ή γρήγορα αυτός ο τρόπος σκέψης θα λειτουργήσει ως τροχοπέδη για την εξέλιξη της.

Πέραν της ηθικής που έχουμε σε μια κοινωνία, υπάρχει η ηθική σε μικρότερα και μεγαλύτερα σύνολα ανθρώπων.
Από έθνη ολόκληρα έως μια οικογένεια ή δύο φίλους.
Ο κάθε άνθρωπος όσο μεγαλώνει έρχεται σε επαφή με περισσότερες, πιο διευρυμένες και περισσότερο σύνθετες κοινωνικές δομές οπότε εμπλουτίζεται ο τρόπος σκέψης του, η αντιληπτική του ικανότητα και το σύνολο των πεποιθήσεων του.
Εξαιτίας των καταβολών μας αλλά και της διαφορετικότητας μας ίσως εγώ πχ να δίνω μικρότερη σημασία στην ηθική πλευρά κάποιων ζητημάτων από κάποιον συνάνθρωπο μου, να αφήνω περισσότερα περιθώρια εναλλακτικής δράσης σε κάποια ζητήματα κλπ.
Μήπως αυτό είναι μια από τις βασικότερες αιτίες που πολλές πλευρές τα πιστεύω δύο ανθρώπων συγκρούονται;
Μήπως αυτό είναι γενικότερα μια σημαντική αιτία σύγκρουσης των ανθρώπων;

In anticipation of my resurrection...

Θα κάνω μια προσπάθεια να τοποθετηθώ κι ας είναι λάθος...[οπως λέει ο GALEX, οτι θα συμβεί].
Ξαναγράφω, με κάποιες προσθέσεις, αφου εκεί ήθελα να καταλήξω..
-------------------

Τι συνέβαλε στο να δημιουργηθεί αυτός ο κόσμος που είμαστε εμείς ?
Η ΑΓΝΟΙΑ του ποιοι είμαστε και η χειραγώγηση μέσω του φόβου και της ανταμοιβής.

Πολύ περιληπτικά …για να ελέγχει κάποιος τις μάζες πρέπει να τις κρατά φοβισμένες, κουρασμένες και ικανοποιημένες με την δυστυχία τους.
Ποιος θα μπορούσε να το κάνει αυτό καλύτερα από τις θρησκείες?
Κανείς άλλος διότι όλα τα άλλα θα μπορούσαν να ανατραπούν με λογικά επιχειρήματα αλλά το εκ Θεού προερχόμενο ποιος μπορεί να το αντιμετωπίσει?
Οι ελάχιστοι σκεπτόμενοι κυνηγήθηκαν, αφορίστηκαν, κάηκαν, βασανίστηκαν κλπ όχι επειδή ενοχλούσαν οι ιδέες τους αυτές καθ’ εαυτές αλλά επειδή αφύπνιζαν τους σκλάβους.
Η ιδέα ενός παράδεισου μετά θάνατο, μιας ανταμοιβής…η ιδέα ενός αμαρτωλού παρελθόντος που ‘’εμείς’’ επιλέξαμε και τώρα το ξεπληρώνουμε [ κακές μεταφράσεις του νόμου του κάρμα, της αγάπης κλπ] και πολλά άλλα τρομάζουν τον απλό άνθρωπο που ΦΟΒΑΤΑΙ ακόμη και να αμφισβητήσει…τις γραφές……..

Οι φυσικές μας εκδηλώσεις ενοχοποιηθήκαν , τα συναισθήματα δαιμονοποιήθηκαν , το σώμα μας [ αυτό το τέλειο αρχιτεκτόνημα]περιφρονήθηκε …….και εξυψώθηκε, όχι το πνεύμα όπως θεωρητικά ηταν επιθυμητό, αλλά η φαντασία και μάλιστα η αρρωστημένη αυταπάτη.

Που θα μπορούσε λοιπόν κάποιος να βρεί ένα λιμάνι να προστατευτεί από την θύελλα που έφερε η διάσπαση του εαυτού του? Πως θα μπορούσε το διαχωρισμένο ανθρώπινο όν να ξαναβρεί την χαμένη του πυξίδα [ την ψυχή του]?
Προσπαθώντας να απαντήσει σε αυτή την αγωνία της μοναξιάς κατέπλευσε στους κόλπους των θρησκευτικων ηγετών , των πολιτικών κομμάτων , αναρχικών ομάδων, ναρκωτικών, ποταπών θεαμάτωνκλπ.

Η μοναξιά της ψυχής που είναι αποκομμένη από την προσωπικότητα, είναι η αιτία της εσωτερικής και της εξωτερικής σύγκρουσης που ευθύνεται για όλα αυτά που βλέπουμε.

Μόνο καταστρέφοντας τις εικόνες και διαλύοντας τις προκαταλήψεις θα ενωθεί το δίπολο μεσα και έξω από εμας.
Δεν επικοινωνούμε εμείς αλλά οι εικόνες που έχουμε ο ένας για τον αλλό [ πολιτικές, θρησκευτικές, χρωματικές , γονοτυπικές κλπ]
Δεν επικοινωνούν οι άνθρωποι αλλά οι προσδοκίες και τα ανεκλπήρωτα όνειρα τους.

Αν δεν σταματήσουμε τις ‘’εικόνες ‘’ αυτές και τους χαρακτηρισμούς που καμία σχέση δεν έχουν με την ουσία μας ποτέ δεν θα αλλάξει τίποτα. Ας δούμε, τα παιδιά τι ωραία που παίζουν μαζί και πόσο γρήγορα ξεχνούν τις διαφωνίες τους...πόσο εύκολα εμπιστεύονται το ένα το άλλο....πρίν εμείς τα διαμορφώσουμε και τα ποτίσουμε με τους φόβους μας, τους εγωισμούς μας , τις ανασφάλειες μας τα πρέπει και τα μη...μη ....μη , [ ολα οσα διαμορφωσαν και εμας και τώρα αναζητούμε την εξόδο]

Η Ηθική ορίζεται απο την αγνότητα, την διαφάνεια.

Αγνότητα δεν είναι η υποταγή σε μια ιδέα ξένη και εισαγόμενη που μας διδάσκει τι πρέπει και τι δεν πρέπει να αγαπάμε, να τρώμε, να σκεφτόμαστε αλλά είναι η διαφάνεια του νου μας απαλλαγμένη από το ψεύδος και την απάτη. Η ειλικρίνεια φέρνει την αποδοχή και η αποδοχή την αγάπη .Αγάπη δεν μπορεί να υπάρχει εκεί που ζει ο φόβος.

Φιλικά

Κηφεύς

Ίδού το ερώτημα!!!

Θα πρέπει να τοποθετηθούμε σχετικά με την εννοια προσωπικότητα πρώτα και την αξία της.

Οι περισσότερες σχολές, κινήματα, γραφές κλπ θεωρούν οτι η προσωπικότητα είναι κάτι πλασματικό και ψεύτικο, την οποία στοχεύουμε να διαλύσουμε και να ανακατασκευάσουμε βάση νέων δεδομένων. Πρός επίτευξη δε αυτού του σκοπού , δίνουν ασκήσεις και τεχνικές με στόχο την ανάπτυξη της, προς την φορά των ''υγιών'' αυτών αρχών που θεωρητικά οδηγούν στην ευτυχία και την ολοκλήρωση.
Η δικαιολογία που προβάλλουν είναι οτι η προσωπικότητα μας αποτελείται απο στοιχεία εξωτερικά απο την ουσία μας η οποία είναι πάντα αγνή και θείκή.
Ανάμεσα σε αυτά τα στοιχεία περιέχονται κάποια που χαρακτηρίζονται αρνητικά και άλλα που θεωρούνται θετικά κλπ.
Ο στόχος είναι η εξάλιψη των αρνητικων και η ανάδειξη των θετικών.

Ομως εγώ όσο το ψάχνω , τείνω να καταλήξω στο οτι δεν υπάρχουν δύο εκφάνσεις μας αλλά μόνο μια η οποία περιέχει όλα αυτά μαζί και είναι όλα το ίδιο, ανάλογα του πως χρησιμοποιούνται.
Αυτό που τα χαρακτηρίζει είναι η χρήση και οχι η ύπαρξη τους.

Αρα αυτό που μας χρειάζεται είναι η ικανότητα διάκρισης και όχι μια αλλαγή η ενα μετασχηματισμό του εγω μας μεσα απο την πειθαρχία και την άσκηση.
Κατα την γνώμη μου αυτό που είναι απαραίτητο είναι η κατανόηση. Η κατανόηση του τι και γιατί σκεφτόμαστε , επιθυμούμε και πράττουμε.
Αυτή η κατανόηση των συναισθημάτων μας , των κινήτρων μας, των φόβων μας, των προσδοκιών μας, είναι που φωτίζει και εξαγνίζει οτιδήποτε χλωμό αφού οταν ξεγυμνωθεί χάνει την αξία του και άμεσως παύει να υπάρχει.

Οταν βρίσκουμε στοιχεία της προσωπικότητας μας που ερχονται σε αντίθεση με οτιδήποτε εχουμε διδαχθεί, χρειάζεται να στοχαστούμε με ησυχία και ειλικρίνεια, μέχρι να βρούμε όλο το πλέγμα, ετσι ωστε να γνωρίσουμε γιατι και που είναι η διαφορά.
Είναι αυτή μια κατάθεση ψυχής η μια θέση που παρακινείται απο ενα παρορμητικό συναίσθημα η μια τυφλή πίστη? Είναι μια θέση που στέκεται λογικά η που την στηρίζει ο εγωισμός η η ματαιοδοξία λανθασμένα χρησιμοποιούμενα?

Κατα την γνώμη μου αν αυτη η προσωπική μας θέση συνάδει με την συνείδηση μας, αυτή θα υπερισχύσει και οχι ο οποισδήποτε ηθικός νόμος.

Φιλικά

Εδώ έχεις δύο δεδομένα: Την συνείδηση και τον ηθικό νόμο.

Ας δούμε πρώτα, τι είναι συνείδηση και αργότερα θα ερευνήσουμε τι είναι ο ηθικός νόμος.

Δύο έννοιες είναι κοινά αποδεκτές για την έννοια της συνείδησης, μία ψυχολογική και μία ηθική.

Στην ψυχολογική της έννοια η συνείδηση είναι η αυτογνωσία του πνεύματος ή της ψυχής. Ο άνθρωπος σαν πνευματικό, σαν σκεπτόμενο όν έχει σε κάθε στιγμή την αντίληψη ότι είναι υποκείμενο πολλών διαφόρου μορφής ψυχικών καταστάσεων, αισθημάτων, αναμνήσεων, δημιουργημάτων της φαντασίας, σκέψεων, κρίσεων, εννοιών, ιδεών, συναισθημάτων, επιθυμιών, ορμών... κ.τ.λ.
Η ευθεία και άμεση αυτή αντίληψη, εσωτερική αίσθηση και γνώση των φαινομένων της ψυχικής ζωής, καλείται συνείδηση. Η συνείδηση, από στατικής απόψεως, είναι το σύνολο των ψυχικών φαινομένων ή γεγονότων του ανθρώπου, από της δυναμικής όμως απόψεως είναι η συνθετική ενότητα της πολλαπλότητας των φαινομένων της ψυχικής ζωής, η δημιουργική σύνθεση της ψυχής.

Η συνείδηση στην ΗΘΙΚΉ έννοια, είναι το σύνολο των ηθικών κρίσεων, ιδεών και αισθημάτων του ανθρώπου, η δύναμη του πνεύματος, η οποία εκφέρει κρίσεις περί της ηθικής αξίας ή απαξίας των ανθρωπίνων πράξεων και υπαγορεύει στον άνθρωπο το καθήκον του και ποιες πράξεις οφείλει να εκτελεί ηθικώς και ποιές να αποφεύγει. Η ηθική συνείδηση στην ουσία της είναι ο ηθικός κριτής, του ανθρώπου, ο οποίος επιδοκιμάζει τις σύμφωνες με τον ηθικό νόμο πράξεις και καταδικάζει αυτές που παραβιάζουν τον ηθικό νόμο. Αντίθετα, η ηθική συνείδηση είναι το θείο ένστικτο, η αθάνατη και ουράνια φωνή, η οποία είναι φωτεινός οδηγός ενός ελεύθερου αλλά περιορισμένου όντος, του ανθρώπου, η αλάνθαστη δύναμη της κρίσης του καλού και του κακού, η οποία εξυψώνει τον άνθρωπο επάνω από τα ζώα και τον εξομειώνει με τον θεό.

Η ηθική συνείδηση, ορισμένοι φιλόσοφοι, θεωρούν ότι είναι έμφυτη στον άνθρωπο προϋπάρχουσα της εμπειρίας, άλλοι πιστεύουν ότι είναι προϊόν μακράς ιστορικής εξέλιξης και προόδου των ανθρωπίνων κανόνων, η φωνή του κοινωνικού ενστίκτου και της κοινωνικής ολότητας στην συνείδηση του ατόμου.

Πρέπει να δούμε πρώτα, αγαπητή nst, για ποιά συνείδηση μιλάμε και αφού συμφωνήσουμε (ή διαφωνήσουμε) σ'αυτό, μπορούμε να προχωρήσουμε (πάντα κατά τη γνώμη μου), στην έννοια του ηθικού νόμου και πώς αυτός εφαρμόζεται, αλλά και στα υπόλοιπα δεδομένα του προβλήματός μας.

Φιλικά

Κηφεύς