- Ο ΜΕΓΑΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

Αξιολογούνται άραγε οι γλώσσες; Υπάρχουν δηλαδή γλώσσες επαρκείς και ανεπαρκείς, πολιτισμένες και πρωτόγονες, γλώσσες πλούσιες και φτωχές, ανώτερες και κατώτερες ­ που θα αντιστοιχούσαν κατά συνέπεια σε ανώτερες και κατώτερες φυλές; Υπάρχουν ασφαλή επιστημονικά κριτήρια για τέτοιου είδους κατατάξεις; Για τους Έλληνες ομιλητές φαίνεται ότι τα ερωτήματα αυτά είναι λυμένα, και μάλιστα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο για την ελληνική γλώσσα. Θεωρούμε τη γλώσσα μας από τις πλουσιότερες του κόσμου και, μολονότι η διάκριση αυτή αφορά την αρχαία ελληνική, αγκαλιάζει οπωσδήποτε και τη νέα, τουλάχιστον όποτε υπάρξει αμφισβήτηση του κύρους της από τους ξένους.

Η γλωσσολογία, ωστόσο, έχει διαφορετική γνώμη ως προς το γενικότερο ζήτημα της αξιολογικής κατάταξης των γλωσσών. Κάθε γλώσσα, ως σύστημα επικοινωνίας των χρηστών της, θεωρείται απολύτως αυτάρκης για την κοινωνία που τη μιλά. Όσα στοιχεία (ήχους, λέξεις, δομές) χρειάζονται π.χ. οι αυτόχθονες της Αυστραλίας που μιλούν την άγνωστη σ' εμάς γλώσσα Ίλγκαρ για να εκφράσουν τις έννοιες που τους ενδιαφέρουν και τις σχέσεις μεταξύ των εννοιών, τόσα και έχουν επιλέξει για τη γλώσσα τους. Το ίδιο και οι Άγγλοι, οι Κινέζοι, οι Έλληνες κ.ο.κ. Δεδομένου λοιπόν ότι κάθε γλώσσα καλύπτει επαρκώς τις ανάγκες της κοινότητας που τη χρησιμοποιεί, όλες οι γλώσσες θεωρούνται καταστατικά ισότιμες. Η γλωσσολογία δεν δέχεται ότι υπάρχουν φυσικές γλώσσες «ανεπαρκείς», «πρωτόγονες» ή «κατώτερες», και τέτοιου είδους χαρακτηρισμούς τούς ανάγει σε εξωγλωσσικούς ιδεολογικούς μύθους.

Η επάρκεια κάθε γλώσσας ως προς τις ανάγκες της κοινωνίας που τη χρησιμοποιεί, όποια και αν είναι η εξέλιξη που θα ακολουθήσει στην ιστορική της πορεία, αναπτυξιακή ή συρρικνωτική, βασίζεται σε μια πολύ βαθύτερη διάσταση, η οποία έχει σχέση με την ίδια τη φύση των γλωσσών. Καθεμία από τις γλώσσες που ξέρουμε και έχουμε μελετήσει, όσο «απολίτιστη» και αν μας φαίνεται η κοινωνία που τη μιλά, έχει αποδειχθεί ότι ως κώδικας επικοινωνίας είναι το ίδιο πολύπλοκος και το ίδιο εξελιγμένος με τον κώδικα κάθε μεγάλης δυτικής ή άλλης χώρας που έχουμε συνήθως ως πρότυπο. Κάθε δήθεν «πρωτόγονη» γλώσσα που μας είναι γνωστή παρουσιάζει, χωρίς εξαίρεση, όλες τις ιδιότητες και τα χαρακτηριστικά που διαφοροποιούν τις γλώσσες από τα πολύ ατελέστερα συστήματα επικοινωνίας των ζώων ή τους τεχνητούς κώδικες (π.χ. των σημάτων της τροχαίας κ.ά.). Τα σημαντικότερα από αυτά είναι: πρώτον, ότι κάθε ανθρώπινη γλώσσα βασίζεται στον συνδυασμό μονάδων χωρίς νόημα (των ήχων), έτσι ώστε να δημιουργούνται μονάδες με νόημα (οι λέξεις) και να εκφράζεται με απόλυτη οικονομία ολόκληρη η ανθρώπινη εμπειρία. Και δεύτερον, ότι κάθε γλώσσα οργανώνεται περαιτέρω θέτοντας κανόνες και νόμους στο φωνολογικό της σύστημα, τον σχηματισμό των λέξεών της, τη σύνταξή της. Και κάθε δήθεν «πρωτόγονη» γλώσσα έχει τέτοιους κανόνες, το ίδιο αυστηρούς με τις λεγόμενες «πολιτισμένες» γλώσσες. Αν κανείς τούς παραβεί, δεν θα μπορέσει να συνεννοηθεί με αυτούς που τη μιλούν, με τον ίδιο τρόπο που, αν παραβεί κανείς τους κανόνες της γαλλικής, δεν θα μπορέσει να συνεννοηθεί σωστά με τους γαλλόφωνους. Άρα είναι το ίδιο γλώσσα με τις γλώσσες-πρότυπα που ξέρουμε και εκτιμούμε, όχι λιγότερο.

Η περιοχή όπου εντοπίζονται διαφορές και ξεγελούν την κρίση μας είναι το λεξιλόγιο. Πράγματι, οι γλώσσες παρουσιάζουν διαφορές ως προς το λεξιλόγιό τους, ανάλογα με τους τομείς του φυσικού περιβάλλοντος που έχουν σημασία για την κοινωνία τους ή με τις δραστηριότητες που έχουν αναπτύξει. Π.χ. λέγεται ότι οι Εσκιμώοι έχουν πλουσιότατο λεξιλόγιο για την ποιότητα και τις μορφές του χιονιού (σ.σ αυτό είναι μύθος), ενώ οι Άραβες για τις καμήλες και την έρημο, αλλά και τα μαθηματικά. Οι Ιταλοί ανέπτυξαν ορολογία για τη μουσική αλλά και για τα διάφορα είδη ζυμαρικών. Οι Γάλλοι για τη μόδα, την κουζίνα και τη διπλωματία. Στους αρχαίους Έλληνες οφείλουμε πολλούς όρους της φιλοσοφίας, στους Ρωμαίους το νομικό λεξιλόγιο κ.ο.κ.

Οι τομείς τους οποίους έχει αναπτύξει μια κοινωνία και συνεπώς το λεξιλόγιο της γλώσσας που τους εκφράζει αντικατοπτρίζουν στα μάτια μας τον πολιτισμό της. Ωστόσο, η ίδια γλώσσα σε άλλες περιστάσεις θα μπορούσε να εκφράσει οποιονδήποτε άλλον πολιτισμό. Θα προσάρμοζε κατάλληλα τα συγκεκριμένα στοιχεία της και κυρίως το λεξιλόγιό της (δηλαδή το γλωσσικό επίπεδο με τη μεγαλύτερη ρευστότητα), αλλά δεν θα χρειαζόταν να μεταβάλει καμία από τις συστατικές κατηγορίες ή τις ιδιότητες που χαρακτηρίζουν από κοινού όλες τις ανθρώπινες γλώσσες που ξέρουμε. Αν π.χ. μια κοινότητα του Αμαζονίου αποφάσιζε ότι της είναι χρήσιμο να αναπτύξει τη νομική επιστήμη, θα χρειαζόταν να προσαρμόσει το λεξιλόγιό της στις νέες απαιτήσεις, το αντίστοιχο όμως θα συνέβαινε αν ελληνόφωνες κοινότητες πήγαιναν να ζήσουν στη ζούγκλα του Αμαζονίου.

Οποιαδήποτε γλώσσα χρειαστεί να εξυπηρετήσει τις εκφραστικές ανάγκες μιας κοινωνίας που αναπτύσσεται και σε άλλους τομείς έχει τη δυνατότητα εγγενώς, από τη φύση της, ως επικοινωνιακό σύστημα, να το κάνει. Θα δημιουργήσει καινούριες λέξεις ή καινούριες σημασίες, χρησιμοποιώντας πάντα βέβαια το φωνολογικό, μορφολογικό και συντακτικό της σύστημα και τους κανόνες που τα διέπουν. Είναι λάθος να πιστεύεται ότι οι διαφορές των γλωσσών στους συγκεκριμένους τομείς που τις συγκροτούν σημαίνουν και διαφορές στη δυνατότητα ή την ικανότητα να εκφράζουν τα οποιαδήποτε νοήματα και τις σχέσεις μεταξύ τους.

Δεδομένου λοιπόν ότι όλες οι γλώσσες του κόσμου, χωρίς εξαίρεση, εμφανίζουν τις ίδιες κατηγορίες στοιχείων και ιδιοτήτων και λειτουργούν με τις ίδιες διαδικασίες, η όποια έλλειψη ισορροπίας τις διακρίνει στο μυαλό των ανθρώπων μπορεί να εξηγηθεί μόνο σε σχέση με το κύρος του πολιτισμού που εκφράζει η καθεμία. Οι πολιτισμοί όμως είναι και αυτοί αποτέλεσμα ιστορικών και κοινωνικοοικονομικών συγκυριών και δεν μπορούν να αξιολογούνται έξω από την κοινωνία και τις συνθήκες που τους γέννησαν. Και οπωσδήποτε δεν νοείται να αξιολογούνται ως δημιούργημα «ανώτερων» φυλών. Όπως δεν υπάρχουν «ανώτερες» φυλές αλλά μόνο φυλές διαφορετικές μεταξύ τους, έτσι δεν υπάρχουν και «ανώτερες» γλώσσες ως έκφραση «ανώτερων» πολιτισμών. Υπάρχουν μόνο γλώσσες που διαφέρουν μεταξύ τους ως προς τα επιμέρους στοιχεία τους, όχι όμως ως προς τα γενικά χαρακτηριστικά και τις ιδιότητες που συνιστούν το φαινόμενο γλώσσα. Αν οι γλώσσες ενσωματώνουν την ιστορία και τον πολιτισμό της κοινότητας που τις χρησιμοποιεί, το κάνουν όλες με τα ίδια γλωσσικά μέσα. Οποιαδήποτε άλλη ερμηνεία ή αξιολογική ιεράρχηση βασίζεται σε εξωγλωσσικές συμβολικές επενδύσεις, που ανάγονται εντέλει στον χώρο του ρατσισμού, των αντιεπιστημονικών και αυθαίρετων διακρίσεων δηλαδή, αναπαράγοντας τις μεθόδους του και στο πεδίο της γλώσσας. Από αυτήν την άποψη είναι ­και εδώ­ επικίνδυνες.

Η Μαρία Κακριδή-Φερράρι είναι λέκτορας Γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

Αποδείξεις για τη μαθηματική κατασκευή της Ελληνικής γλώσσας.


Από τον μαθηματικό και συγγραφέα Λευτέρη Αργυρόπουλο.
Η Ελληνική γλώσσα είναι η μητέρα όλων των γλωσσών της γής, δηλαδή είναι η γλώσσα των γλωσσών. Σε αντίθεση με τις άλλες γλώσσες, η Ελληνική γλώσσα είναι μία υπέροχη μαθηματική δημιουργία και ως μαθηματική κατασκευή είναι κατά συνέπεια και μουσική γλώσσα. Κατά την εποχή του Πυθαγόρα, αλλά και προγενέστερα από αυτόν, οι Έλληνες χρησιμοποιούσαν τα σύμβολα των γραμμάτων για να συμβολίζουν τους αριθμούς. Πρέπει να αναφέρουμε ότι η Ελληνική γλώσσα αποτελείται από 28 σύμβολα και 27 αριθμητικές θέσεις. Αναλυτικά, τα 28 αυτά σύμβολα είναι τα εξής:
Α=1
Β=2
Γ=3
Δ=4
Ε=5
F=6
S΄= 6
Ζ=7
Η=8
Θ=9
Ι=10
Κ=20
Λ=30
Μ=40
Ν=50
Ξ=60
Ο=70
Π=80
Q=90
Ρ=100
Σ=200
Τ=300
Υ=400
Φ=500
Χ=600
Ψ=700
Ω=800
ΣΑΜΠΙ=900

Το σύμβολο F ονομάζεται δίγαμμα, το S΄ στίγμα, ενώ το Q ονομάζεται κόππα και το σαμπί είναι ένα π στραμμένο προς τα δεξιά κατά 45 μοίρες.

Σύμφωνα με το προηγούμενο σύστημα αριθμήσεως, κάθε λέξη έχει ένα και μόνο ένα άθροισμα, το οποίον ονομάζεται λεξάριθμος. Έτσι, ο λεξάριθμος της λέξεως ΛΕΞΑΡΙΘΜΟΣ είναι:
ΛΕΞΑΡΙΘΜΟΣ = 30+5+60+1+100+10+9+40+70+200 = 525. Η λέξη ΛΕΞΑΡΙΘΜΟΣ είναι σύνθετη και παράγεται από τις λέξεις ΛΕΞΙΣ και ΑΡΙΘΜΟΣ, είναι δηλαδή ο αριθμός της κάθε Ελληνικής λέξεως, σύμφωνα με το Ελληνικό σύστημα αριθμήσεως.

Όταν δύο λέξεις ή προτάσεις έχουν τον ίδιο λεξάριθμο, τότε λέμε ότι έχουμε λεξαριθμική ισοψηφία ή ταυτότητα μεταξύ αυτών.

Οι περισσότεροι λεξάριθμοι κυμαίνονται μεταξύ των αριθμών 200 και 1800, ενώ γενικά οι αριθμητικές τους τιμές βρίσκονται μεταξύ του 1 και του 5000. Έτσι, είναι μικρή η πιθανότητα για δύο λέξεις να έχουν τον ίδιο λεξάριθμο και δεν μπορεί να θεωρηθεί ως σύμπτωση το γεγονός της ισοψηφίας.
Οι λέξεις ΣΦΑΙΡΙΚΟΣ και ΘΕΜΕΛΙΩΔΗΣ έχουν τον ίδιο λεξάριθμο, διότι:
ΣΦΑΙΡΙΚΟΣ = 200+500+1+10+100+10+20+70+200 = 1111
ΘΕΜΕΛΙΩΔΗΣ = 9+5+40+5+30+10+800+4+8+200 = 1111

Η ερμηνεία της προηγούμενης λεξαριθμικής ταυτότητος είναι προφανής, διότι ο ΣΦΑΙΡΙΚΟΣ είναι ο ΘΕΜΕΛΙΩΔΗΣ μαθηματικός μηχανισμός της δημιουργίας της ύλης, δεδομένου του γεγονότος ότι τα υποατομικά σωματίδια της ύλης είναι σφαιρικά, αλλά ακόμη και οι πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος έχουν σφαιρικό σχήμα.
Οι λέξεις ΦΩΤΟΝΙΟΝ και ΚΥΜΑΤΟΕΙΔΩΣ ισοψηφούν με τον αριθμό 1850, δηλαδή
ΦΩΤΟΝΙΟΝ = ΚΥΜΑΤΟΕΙΔΩΣ = 1850,
γεγονός που δηλώνει ότι η Ελληνική γλώσσα γνωρίζει ότι το ΦΩΤΟΝΙΟΝ διαδίδεται ΚΥΜΑΤΟΕΙΔΩΣ εις τον τρισδιάστατον χώρον. Πράγματι, έχει αποδειχθεί ότι όχι μόνον το ΦΩΤΟΝΙΟΝ διαδίδεται ΚΥΜΑΤΟΕΙΔΩΣ, αλλά επιπλέον οι κυματοειδείς καμπύλες της διαδόσεως του φωτονίου είναι ημιτονοειδείς.

Μία από τις μεγαλύτερες αποδείξεις του γεγονότος ότι η Ελληνική γλώσσα είναι μαθηματική λαμβάνεται από την λεξαριθμική εξαγωγή του αριθμού π=3,14... .
Γνωρίζουμε ότι ο αριθμός π ορίζεται σαν το πηλίκον του μήκους της περιφερείας ενός κύκλου προς τη διάμετρο αυτού. Πρέπει να τονίσουμε ότι το σύμβολον π προέρχεται από το αρχικόν γράμμα της λέξεως πηλίκον, διότι το π δεν είναι τίποτε άλλο παρά το πηλίκον του μήκους της περιφερείας του κύκλου ως προς τη διάμετρό του. Εάν σχηματίσουμε το πηλίκον των λεξαρίθμων
(ΜΗΚΟΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΚΥΚΛΟΥ)/ΔΙΑΜΕΤΡΟΣ, παρατηρούμε ότι αυτό ισούται με τον αριθμό 3,14 !!! με ακρίβεια τριών ψηφίων. Πράγματι έχουμε:
ΜΗΚΟΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΚΥΚΛΟΥ = 338+1016+940 = 2294
ΔΙΑΜΕΤΡΟΣ = 730, επομένως 2294/730=3,1424657534...!!!

΄Ομως υπάρχει και συνέχεια, η οποία δείχνει ότι η λεξαριθμική εξαγωγή του π δεν ειναι τυχαία. Η συνέχεια είναι η λεξαριθμική εξαγωγή του χρυσού αριθμού. Αυτή έχει ως εξής:
Από τα μαθηματικά γνωρίζουμε ότι Φ = ( +1)/2 = 1,618... . Σχηματίζοντας το πηλίκον που δίδει τον αριθμό Φ, χρησιμοποιώντας την αρχαία Ελληνική γλώσσα λαμβάνουμε:
(Ο ΠΕΝΤΕΠΟΔΟΣ + ΕΝ)/(Η ΔΥΑΣ) = (70+864+55)/(8+605) = 989/613 = 1,61...!!!

Διαπιστώνουμε λοιπόν, ότι η Ελληνική γλώσσα γνωρίζει ακόμη και τις κυριότερες μαθηματικές σταθερές όπως το π και το φ. Όμως και το φ δεν έχει δοθεί τυχαία ως σύμβολο του χρυσού αριθμού, διότι είναι το αρχικόν γράμμα της λέξεως ΦΥΣΙΣ, η οποία έχει τον ίδιο λεξάριθμο με τη λέξη ΑΝΘΡΩΠΟΣ και την φράση ΜΕΣΟΣ ΚΑΙ ΑΚΡΟΣ ΛΟΓΟΣ. Είναι γεγονός ότι η ΦΥΣΙΣ, αλλά καί ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ έχουν κατασκευασθεί με βάση τον χρυσό αριθμό φ. Πράγματι:
ΑΝΘΡΩΠΟΣ = 1+50+9+100+800+80+70+200 = 1310
ΦΥΣΙΣ = 500+400+200+10+200 = 1310
ΜΕΣΟΣ ΚΑΙ ΑΚΡΟΣ ΛΟΓΟΣ = 515+31+391+373 = 1310 .
Η Ελληνική γλώσσα γνωρίζει λοιπόν τη γεωμετρία της κατασκευής του ανθρώπου, αλλά και τον τρόπο της κατασκευής του. Πράγματι:
ΣΤΥΣΙΣ = ΧΥΜΟΣ = ΑΝΘΡΩΠΟΣ = ΦΥΣΙΣ = 1310, γεγονός που δηλώνει ότι ο άνθρωπος δημιουργείται από την στύση του ανδρικού οργάνου που παράγει το σπέρμα και είναι ένα ον ταυτιζόμενον με την φύσιν, διότι γεννιέται από αυτή και επιστρέφει εις αυτήν. Για το γεγονός της λεξαριθμικής ταυτίσεως της φράσεως ΜΕΣΟΣ ΚΑΙ ΑΚΡΟΣ ΛΟΓΟΣ με τη λέξη ΑΝΘΡΩΠΟΣ, πρέπει να πούμε ότι το πηλίκον του ύψους του ανθρώπου προς το ύψος του ομφαλού του, δίδει τον χρυσόν αριθμόν, γεγονός που επιβεβαιώνει ότι ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ είναι ΜΕΣΟΣ ΚΑΙ ΑΚΡΟΣ ΛΟΓΟΣ.
Στα δύο βιβλία του ο Λευτέρης Αργυρόπουλος έχει καταγράψει χιλιάδες παραδείγματα λεξαριθμικών ταυτοτήτων όπως οι προηγούμενες, δίνοντας στον αναγνώστη την ευκαιρία να κατανοήσει ότι η Ελληνική γλώσσα γνωρίζει ακόμη και τους νόμους της συμπαντικής δημιουργίας και κατά συνέπεια την αλήθεια. Πράγματι:
ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΣΤΙΝ = 64+565 = 629
ΑΛΗΘΗΣ ΛΟΓΟΣ = 256+373 = 629, δηλαδή:
ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΣΤΙΝ = ΑΛΗΘΗΣ ΛΟΓΟΣ = 629 !!!

Επίσης:
Ο ΑΛΗΘΗΣ ΛΟΓΟΣ = ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ = 699!!!
Δια τούτον τον λόγον, ο ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ εστίν ο ΑΛΗΘΗΣ ΛΟΓΟΣ
Οι τίτλοι των δύο βιβλίων του Λευτέρη Αργυρόπουλου είναι:
1) "ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ"

2) "Η ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗ ΑΠΟΚΩΔΙΚΟΠΟΙΗΣΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ"
Τα δύο βιβλία του Λευτέρη υπάρχουν στο βιβλιοπωλείο Πύρινος Κόσμος. Ο Λευτέρης Αργυρόπουλος είναι ένας μαθηματικός που έχει ανακαλύψει 525 αποδείξεις του Πυθαγορείου θεωρήματος και πρόσφατα ανακάλυψε ένα νέο θεώρημα στη γεωμετρία, το οποίον θα ονομαστεί το σημείον του Αργυρόπουλου, καθώς και ένα νέο τρόπο υπολογισμού οριζουσών τετραγωνικών πινάκων. Επίσης, πρόσφατα απέδειξε το τελευταίο θεώρημα του Φερμά για την περίπτωση των αρτίων εκθετών. Η απόδειξή του αυτή είναι η πρώτη κλασσική απόδειξη για την περίπτωση των αρτίων εκθετών που παρουσιάζεται. Ο ίδιος μας λέει ότι είναι κοντά στην πρώτη γενική κλασσική απόδειξη του θεωρήματος αυτού. Αυτή τη στιγμή συνεχίζει με εντατικούς ρυθμούς τις έρευνές του στο Northeastern University της Βοστώνης.

quote:

---

ΛΟΜΒΑΡΔΟΠΟΥΛΟΣ:
AGNOSTIC,σε όλα τα οποία αναφέρεις συμφωνώ...Δέν έχεις καταλάβει μάλον ότι είμαι παντελώς αδογμάτιστος...και ΙΔΙΑΙΤΕΡΩΣ ΕΠΙΦΥΛΑΚΤΙΚΟΣ ΜΕ ΤΗ ΒΙΒΛΟ...Το παράδειγμα το έθεσα γιά τόν τρεχαγύρευε,καθότι αυτός Ιουδαιοχριστιανός το Θρήσκευμα......Όσον αφορά τήν σχέση τήν δική μου με τή Βίβλο είναι καθαρά ερευνητική και ερμηνευτική.Τά ανέφερα αυτά διότι όντως τα Εβραικά γράμματα έχουν πολλές ερμηνείες και προφορές{αυτό μάς δείχνει ο μύθος αυτός που παρέθεσα,ότι ένα όνομα μπορεί χαραγμένο στήν Εβραική να διαβαστεί και να προφέρεται διαφορετικά} και γιά μένα η Εβραική όπως και η Ελληνική και πολλές άλλες γλώσσες είναι ιδιαιτέρως εξελιγμένες.Λόγω αυτύ παρέθεσα τό κείμενο και όχι διότι πιστεύω κατά γράμμα τή Βίβλο.Γιά μένα όσον αφορά τήν παρούσα συζήτηση η Βίβλος είναι απλά μία απόδειξη ότι και οι Εβραίοι,όπως και οι Έλληνες είχαν φοβερό γλωσσικό πλούτο 3000 έτη πρίν τό σήμερα.Είμαι οπαδός τής εξέλιξης εξάλλου.Ούτε πιστεύω σέ "Εθνικούς Θεούς",ούτε σε "αγαπημένους λαούς του Θεού".Ο Θεός γιά μένα είναι τό σύνολο τής συμπαντικής ενέργειας...

---

"Ο πιο σοφός άνθρωπος μπρος στο Θεό θα φανεί πίθηκος και στη σοφία και στην ομορφιά και σ' όλα τ' άλλα."(Ηράκλειτος).

quote:

---

Agnostic :
Καθώς και της πλειοψηφίας των ειδικών

---

Η "ειδικοτητα" σε πληστες των περιπτωσεων ειναι μονο ενα ειδος πιστοποιησης . Θα σου θυμισω την περιπτωση γραμμικης γραφης , στην οποια το κυρος της παγκοσμιας κοινοτητας των "ειδικων" καταρακωθηκε απο εναν εμπορο ...
Βεβαια , αυτο δεν το λεω επειδη συμφωνω με τον κ. Μπελλο ... μην παρεξηγηθω ! Ουτε βεβαια συμφωνω με την θεση της επιστημης της γλωσσολογιας που λεει οτι : η σχεση μεταξυ σημαινοντος και σημαινομενου ειναι αυθαιρετη (Saussure) . Γιατι ειναι αυθαιρετη ; Επειδη ο Saussure και οι επομενοι γλωσσολογοι δεν ειχαν την ικανοτητα να προχωρησουν στην ερμηνεια της γενεσης των γλωσσων , πρεπει να αγνοησουμε τα αιτια αυτης της δημιουργιας ; Πρεπει να παψει η ιστορικη ερευνα διοτι ο Μπαμπινιωτης θεωρει πως : καθε διαμορφωμενη γλωσσικη κατασταση ειναι "συμπτωματικο" αποτελεσμα καποιας τυχαιας μεταβολης ... η γλωσσα δεν δημιουργειται ουτε ρυθμιζεται με τις εννοιες που δηλωνει ...τα διαχρονικα φαινομενα ειναι συμπτωματικα , ασυστηματικα και μεμονωμενα . Δεν συνιστουν σχεσεις αλλα στερουνται οποιασδηποτε σκοπιμοτητας . Αντιθετως , τα συγχρονικα ειναι σχεσεις μεταξυ στοιχειων που συναπαρτιζουν ορισμενο συστημα σε δεδομενο χρονο και εξυπερετουν , ως εκ τουτου, ορισμενη σκοπιμοτητα (Μπαμ. Θεω. Γλωσ. σελ. 39-40) Δηλαδη η εξελεκτικη πορεια της γλωσσας εν μεσω των αιωνων , το λογικο αιτιο της δημιουργιας της γλωσσας θεωρειται πως ειναι συμπτωματικο , ασυστηματικο , μεμονωμενο και στερειται σκοπιμοτητας ! Με λιγα λογια το αποτελεσμα καποιων "συλληψεων" του ανθρωπινου εγκεφαλου , ενος πληρως λογικου συστηματος , το οποιο στη προσπαθεια του να επικοινωνησει εδημιουργησε τον λογο - το γλωσσικο γιγνεσθαι - θα πρεπει να θεωρηθει τυχαιο γεγονος . Καταργουμε στην ουσια το λογικο γενεσιουργο αιτιο της δημιουργιας της γλωσσας , ακομη και την ερευνα του και δεχομαστε το στοιχειο της συμβατικοτητας ,αυθαιρετα κατ εμε .
Στον Πλατωνικο ("Περι ονοματων ορθοτητος λογικος") διαλογο ο Κρατυλος λεει : Αν μπορουσε κανεις να μιμιθει αυτο τουτο το γνωρισμα εκαστου πραγματος , δηλαδη την ουσια, με γραμματα και συλλαβες , αραγε δεν θα δηλωνε με την μιμηση τι ειναι καθε πραγμα ;
Δεν δεχεται δηλαδη την συμβατικοτητα των λεξεων , αλλα τον αρρηκτο δεσμο σημαινοντος και σημαινομενου .
Ειχα και παλαιοτερα μια παρομοια κουβεντα εδω με τον Κρατυλο (γλωσσολογος ειναι θαρρω) και ετσι εκανα μια υποτυπωδη ερευνα , την οποιαν και καταθετω παραπανω ... εν ολιγοις !

Για την ετυμολογια των λημματων που παραθετεις δεν θα σχολιασω προς το παρων διοτι δεν ειμαι ετοιμος , απλα ενημερωνομαι επειδη σε θεωρω σοβαρο "παικτη" ... εν καιρω θα γινει ...

ΣΟΦΟΝ ΤΟ ΣΑΦΕΣ
http://originalmakedon.blogspot.com/

quote:

---

trexagireve

Ρε φίλε, αμφισβήτησε ότι θέλεις, λέμε ότι όλος ο κόσμος και
δη η επιστημονική κοινότητα, ασχολείται με την ελληνική, όσο με
καμία άλλη γλώσσα..

---

Η ενασχόληση σε οποιοδήποτε βαθμό δεν την καθιστά "μητέρα των γλωσσών", ούτε τη μόνη "μαθηματική", ούτε την πιο επεξηγηματική, ούτε τόσα άλλα που ισχυρίστηκες. Απορώ πώς συγχέεις τόσο απλούς όρους.

quote:

---

trexagireve

Οτι η ελληνική είναι η πιο πλούσια γλώσσα και
γλώσσα του πνεύματος...

---

Φυσικά δεν υπάρχει καμία απόδειξη για την πιο πλούσια και κατέδειξα ότι δεν έχει επιστημονική βάση η συγκεκριμένη έννοια. Οσο για γλώσσα του πνεύματος, αυτό που ισχύει είναι ότι η ελληνική θεωρείται πολιτισμική γλώσσα όπως και άλλες γλώσσες στις οποίες γράφτηκαν λογοτεχνικά και λοιπά πνευματικά έργα. Γλώσσες πολιτισμικές είναι επίσης τα Σανσκριτικά, τα Λατινικά, παλιότερα τα Ακκαδικά κ.α. οι οποίες χρησιμοποιήθηκαν στη λογοτεχνία και σε πνευματικά συγγράματα γενικότερα...
Αυτό όμως είναι καθαρά θέμα ιστορικών συγκυριών και όχι εγγενών ιδιοτήτων της μιας ή της άλλης γλώσσας. Και φυσικά η συγγραφή λογοτεχνικών έργων δεν καθιστά μια γλωσσα πιο πλούσια, πιο επεξηγηματική ούτε πιο "μαθηματική" κτλ...

quote:

---

trexagireve

Τώρα, το ότι δεν αναγνωρίζεις πως η λατινική, η γαλλική και η αγγλική
ΕΙΧΑΝ δανειστεί απο την ελληνική, αυτές τις λέξεις που λές, ότι
δάνεισαν στην αγγλική,ειλικρινά, μου δείχνει μόνο ότι δεν
καταλαβαίνεις τι παραθέτεις....

---

Το ποιος δεν καταλαβαίνει τι παραθέτει έχει φανεί περίτρανα. Μην κοιτάς που δεν στο λένε κι άλλοι, απλά δεν ασχολούνται διότι είναι χάσιμο χρόνου. Και ελπίζω κάποια στιγμή να καταλάβεις ότι άλλο τα δάνεια και άλλο η καταγωγή ολόκληρων γλωσσών...

quote:

---

trexagireve

Όσο για μυθολογίες...Φίλε μου, απλά δεν μπορείς να δεις την
αλήθεια, γιατί δεν θέλεις, όχι γιατί δεν μπορείς...
Ανήκεις σε κείνο το είδος των Ελλήνων, που γνωρίσαμε απο την
ιστορία, που δεν βλέπανε ποτέ το όμορφο,αλλά κοιούσανε πως
θα το θάψουνε, ή σε ανθρώπους, πως θα τους σκοτώσουνε...
Μήπως είναι θέμα ζήλιας; Λέω εγώ...Αλλά να χηλεύει κανείς τη
χώρα του, ή την αξία της γλώσσας του, μου φαίνεται περίεργο...

---

Αντίθετα, ανήκω σε εκείνους που επειδή ενδιαφέρονται ειλικρινά για την πραγματική αξία και ιστορία της γλώσσας τους προσπαθούν να μάθουν μέσω της μελέτης επιστημονικών συγγραμμάτων πώς αυτή πραγματικά ήταν(και είναι) και όχι πώς θα ήθελα να ήταν(και να είναι). Ακριβώς επειδή τη σέβομαι προσπαθώ να αποβάλλω κάθε παιδαριώδες μύθευμα που της αποδίδουν οι μυθομανείς τσαρλατάνοι του γλωσσικού ιμπεριαλισμού και της ασύστολης παραμυθολογίας πολτοποιώντας τον εγκέφαλο των αδαών. Εσύ προφανώς επιλέγεις τα κείμενα-φαντάσματα για τους Αγγλους επιχειρηματίες που προτρέπουν τα στελέχη τους να μάθουν αρχαία ελληνικά διότι δήθεν αυξάνουν τις ηγετικές ικανότητες...και κάθε λογής παραμυθολογία που ικανοποιεί τους ευσεβείς σου πόθους αποδεικνύοντας πόσο γοητευτική αλλά συνάμα ανθεκτική και επικίνδυνη είναι η γλωσσική μυθολογία στα αυτιά των αδαών. Εσύ λοιπόν πρέπει να προβληματιστείς διότι αντί να δεις το πραγματικά αληθινό και πραγματικά όμορφο της ελληνικής γλώσσας (π.χ. ότι ομιλείται βεβαιωμένα εδώ και 3500 τουλάχιστον χρόνια) προτιμάς την φαντασιοπληξία, την πλάνη και τον φενακισμό. Αντί να κράζεις τους μαϊντανούς καιροσκόπους που παραμορφώνουν τη γλώσσα μας με κάθε λογής γοητευτική μπουρδολογία για λίγη φήμη και μερικά ευρώ, προτιμάς να υιοθετείς το ψέμα και την ασέλγεια πάνω στη γλώσσα μας. Κόψε λοιπόν το υποκριτικό παραπονιάρικο υφάκι και άρχισε να μελετάς από σοβαρές επιστημονικές πηγές την ιστορία της ελληνικής γλώσσας και όχι από αλμπάνηδες που ικανοποιούν την ματαιοδοξία σου. Από την άλλη, αν σου αρέσει να σε εξαπατούν και να καταντάς περίγελος συνεχώς, τότε δεν μπορώ να σε βοηθήσω άλλο. Το χρέος μου στον άρρωστο το έκανα.

quote:

---

Αποδείξεις για τη μαθηματική κατασκευή της Ελληνικής γλώσσας.

Από τον μαθηματικό και συγγραφέα Λευτέρη Αργυρόπουλο.
Η Ελληνική γλώσσα είναι η μητέρα όλων των γλωσσών της γής, δηλαδή είναι η γλώσσα των γλωσσών. Σε αντίθεση με τις άλλες γλώσσες, η Ελληνική γλώσσα είναι μία υπέροχη μαθηματική δημιουργία και ως μαθηματική κατασκευή είναι κατά συνέπεια και μουσική γλώσσα. Κατά την εποχή του Πυθαγόρα, αλλά και προγενέστερα από αυτόν, οι Έλληνες χρησιμοποιούσαν τα σύμβολα των γραμμάτων για να συμβολίζουν τους αριθμούς. Πρέπει να αναφέρουμε ότι η Ελληνική γλώσσα αποτελείται από 28 σύμβολα και 27 αριθμητικές θέσεις. Αναλυτικά, τα 28 αυτά σύμβολα είναι τα εξής:
Α=1
Β=2
Γ=3
Δ=4
Ε=5
F=6
S΄= 6
Ζ=7
Η=8
Θ=9
Ι=10
Κ=20
Λ=30
Μ=40
Ν=50
Ξ=60
Ο=70
Π=80
Q=90
Ρ=100
Σ=200
Τ=300
Υ=400
Φ=500
Χ=600
Ψ=700
Ω=800
ΣΑΜΠΙ=900

Το σύμβολο F ονομάζεται δίγαμμα, το S΄ στίγμα, ενώ το Q ονομάζεται κόππα και το σαμπί είναι ένα π στραμμένο προς τα δεξιά κατά 45 μοίρες.

Σύμφωνα με το προηγούμενο σύστημα αριθμήσεως, κάθε λέξη έχει ένα και μόνο ένα άθροισμα, το οποίον ονομάζεται λεξάριθμος. Έτσι, ο λεξάριθμος της λέξεως ΛΕΞΑΡΙΘΜΟΣ είναι:
ΛΕΞΑΡΙΘΜΟΣ = 30+5+60+1+100+10+9+40+70+200 = 525. Η λέξη ΛΕΞΑΡΙΘΜΟΣ είναι σύνθετη και παράγεται από τις λέξεις ΛΕΞΙΣ και ΑΡΙΘΜΟΣ, είναι δηλαδή ο αριθμός της κάθε Ελληνικής λέξεως, σύμφωνα με το Ελληνικό σύστημα αριθμήσεως.

Όταν δύο λέξεις ή προτάσεις έχουν τον ίδιο λεξάριθμο, τότε λέμε ότι έχουμε λεξαριθμική ισοψηφία ή ταυτότητα μεταξύ αυτών.

Οι περισσότεροι λεξάριθμοι κυμαίνονται μεταξύ των αριθμών 200 και 1800, ενώ γενικά οι αριθμητικές τους τιμές βρίσκονται μεταξύ του 1 και του 5000. Έτσι, είναι μικρή η πιθανότητα για δύο λέξεις να έχουν τον ίδιο λεξάριθμο και δεν μπορεί να θεωρηθεί ως σύμπτωση το γεγονός της ισοψηφίας.

---

Αυτό δεν αποδεικνύει κάποια μαθηματική δομή της ελληνικής γλώσσας ούτε ότι είναι μητέρα των γλωσσών όπως αφελώς αναφέρει ο Αργυρόπουλος(προφανώς δεν διαβάζει ιστορικοσυγκριτική γλωσσολογία). Το μόνο που θα μπορούσε να αποδείξει είναι ότι το παιχνίδι με τις αριθμητικές αξίες των αλφαβητικών συμβόλων που αναπαριστούν τους φθόγγους της γλώσσας, αποτελεί διασκεδαστικό χάσιμο χρόνου! Οταν έχουμε χιλιάδες λέξεις και προτάσεις που μπορούν να παραχθούν, τότε αναπόφευκτα θα μας βγαίνουν και αρκετές ισοψηφίες μεταξύ των αριθμητικών αξιών των γραφημάτων τους, οι οποίες συνδυασμένες με την διάλεκτο που μας συμφέρει, το αλφάβητο που μας βολεύει(διότι οι αρχαίοι μέχρι την Ευκλείδια μεταρρύθμιση του 403 π.Χ. χρησιμοποιούσαν διαφορετικά κατά τόπους αλφάβητα) και τους λογικοφανείς συνειρμούς για τις "ισοψηφίες" που κατεβάζει η κούτρα του καθενός, τότε αυξάνουμε τις πιθανότητες να το πετύχουμε. Η ελληνική γλώσσα μπορεί να γραφτεί και με γραμμική Β, και με Greeklish, ακόμα και με οποιαδήποτε επιλεγμένα ιδεογράμματα αν το αποφασίσει μια κοινότητα. Σε τέτοιες περιπτώσεις πάνε άκλαφτες οι ισοψηφίες και οι δήθεν μαθηματικές δομές όπως τις εννοεί ο Αργυρόπουλος με το μοντέλο του. Άρα δεν μπορούμε να μιλάμε για "μαθηματική κατασκευή" της γλώσσας μέσω του παραπάνω προτεινόμενου συστήματος, αλλά για υποτιθέμενη "μαθηματική κατασκευή" ενός συγκεκριμένου γραφικού συστήματος το οποίο "χρησιμοποιεί" μια γλώσσα - την ελληνική εν προκειμένω - για να παράγει ισοψηφίες. Η γλώσσα αυτή καθαυτή είναι κάτι διαφορετικό από το σύστημα γραφής που θα χρησιμοποιηθεί για την γραφική της παράσταση σε υλικά μέσα. Φυσικά και αυτό το τελευταίο είναι εντελώς αυθαίρετο αφού όπως είπα προσαρμόζεται στις επιλεκτικές κρίσεις του εκάστοτε λεξαριθμιστή που μπορεί ακόμα και να ανακατέψει λέξεις από διαφορετικές χρονικές περιόδους, διαφορετικών διαλέκτων, να χρησιμοποιήσει λέξεις δάνειες στην ελληνική (και είναι να αναρωτιέται κανείς γιατί μια δήθεν θεϊκή και μητέρα γλωσσα θα χρειαζόταν λέξεις άλλων γλωσσών για να παράγει "ισοψηφίες"), να προσθέσει ή να αφαιρέσει άρθρα όπου τον συμφέρει ώστε να του βγουν τα μαγειρέματα και μετά να εντυπωσιάζει τους εύπιστους για το δήθεν μεγάλο κατόρθωμα μέσω της "απόκρυφης"(sic) γνώσης και "ιερής δομής" της ελληνικής γλώσσας.

quote:

---

Οι λέξεις ΣΦΑΙΡΙΚΟΣ και ΘΕΜΕΛΙΩΔΗΣ έχουν τον ίδιο λεξάριθμο, διότι:
ΣΦΑΙΡΙΚΟΣ = 200+500+1+10+100+10+20+70+200 = 1111
ΘΕΜΕΛΙΩΔΗΣ = 9+5+40+5+30+10+800+4+8+200 = 1111

Η ερμηνεία της προηγούμενης λεξαριθμικής ταυτότητος είναι προφανής, διότι ο ΣΦΑΙΡΙΚΟΣ είναι ο ΘΕΜΕΛΙΩΔΗΣ μαθηματικός μηχανισμός της δημιουργίας της ύλης, δεδομένου του γεγονότος ότι τα υποατομικά σωματίδια της ύλης είναι σφαιρικά, αλλά ακόμη και οι πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος έχουν σφαιρικό σχήμα.

---

Αυτό εννοώ περί επιλεκτικής κρίσης και λογικοφανών συνειρμών που βολεύουν τον καθένα. Γιατί ο ΣΦΑΙΡΙΚΟΣ είναι και ΘΕΜΕΛΙΩΔΗΣ? Άσε που τα υποατομικά σωματίδια δεν είναι σφαιρικά, ούτε το σχήμα όλων των πλανητών είναι σφαιροειδές. Η Γη είναι πεπλατυσμένο σφαιροειδές. Γιατί αποδεικνύει κάτι βαθύτερο η συγκεκριμένη εξίσωση? Γιατί δεν ισχυει ότι ΘΕΜΕΛΙΩΔΗΣ=ΥΛΗ αφού όλα στη φύση εμπεριέχουν ύλη? Γιατί το μέτρο αξιολόγησης του θεμελιώδους είναι οι πλανήτες και όχι τα ΝΕΦΗ ΑΕΡΙΩΝ ΚΑΙ ΣΚΟΝΗΣ,μαζί με την ΒΑΡΥΤΙΚΗ ΕΛΞΗ που αποτέλεσαν παράγοντες για να δημιουργηθεί το ηλιακό μας σύστημα στο οποίο εμπεριέχονται οι πλανήτες? Γιατί να μην είναι μέτρο αξιολόγησης το ΥΔΡΟΓΟΝΟ αφού από αυτό μέσω πυρηνικής σύντηξης σχηματιζονται τα υπόλοιπα χημικά στοιχεία στο σύμπαν? Προφανώς επειδή οι λέξεις αυτές έχουν διαφορετικό λεξάριθμο και δεν μας βγαίνει το γλυκό...

quote:

---

Οι λέξεις ΦΩΤΟΝΙΟΝ και ΚΥΜΑΤΟΕΙΔΩΣ ισοψηφούν με τον αριθμό 1850, δηλαδή
ΦΩΤΟΝΙΟΝ = ΚΥΜΑΤΟΕΙΔΩΣ = 1850,
γεγονός που δηλώνει ότι η Ελληνική γλώσσα γνωρίζει ότι το ΦΩΤΟΝΙΟΝ διαδίδεται ΚΥΜΑΤΟΕΙΔΩΣ εις τον τρισδιάστατον χώρον. Πράγματι, έχει αποδειχθεί ότι όχι μόνον το ΦΩΤΟΝΙΟΝ διαδίδεται ΚΥΜΑΤΟΕΙΔΩΣ, αλλά επιπλέον οι κυματοειδείς καμπύλες της διαδόσεως του φωτονίου είναι ημιτονοειδείς.

---

Εδώ το ρήμα που θα δήλωνε τη διάδοση γιατί το έφαγες? Μήπως επειδή θα χάλαγε η ισοψηφία?

quote:

---

Μία από τις μεγαλύτερες αποδείξεις του γεγονότος ότι η Ελληνική γλώσσα είναι μαθηματική λαμβάνεται από την λεξαριθμική εξαγωγή του αριθμού π=3,14... .
Γνωρίζουμε ότι ο αριθμός π ορίζεται σαν το πηλίκον του μήκους της περιφερείας ενός κύκλου προς τη διάμετρο αυτού. Πρέπει να τονίσουμε ότι το σύμβολον π προέρχεται από το αρχικόν γράμμα της λέξεως πηλίκον, διότι το π δεν είναι τίποτε άλλο παρά το πηλίκον του μήκους της περιφερείας του κύκλου ως προς τη διάμετρό του. Εάν σχηματίσουμε το πηλίκον των λεξαρίθμων
(ΜΗΚΟΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΚΥΚΛΟΥ)/ΔΙΑΜΕΤΡΟΣ, παρατηρούμε ότι αυτό ισούται με τον αριθμό 3,14 !!! με ακρίβεια τριών ψηφίων. Πράγματι έχουμε:
ΜΗΚΟΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΚΥΚΛΟΥ = 338+1016+940 = 2294
ΔΙΑΜΕΤΡΟΣ = 730, επομένως 2294/730=3,1424657534...!!!

΄Ομως υπάρχει και συνέχεια, η οποία δείχνει ότι η λεξαριθμική εξαγωγή του π δεν ειναι τυχαία. Η συνέχεια είναι η λεξαριθμική εξαγωγή του χρυσού αριθμού. Αυτή έχει ως εξής:
Από τα μαθηματικά γνωρίζουμε ότι Φ = ( +1)/2 = 1,618... . Σχηματίζοντας το πηλίκον που δίδει τον αριθμό Φ, χρησιμοποιώντας την αρχαία Ελληνική γλώσσα λαμβάνουμε:
(Ο ΠΕΝΤΕΠΟΔΟΣ + ΕΝ)/(Η ΔΥΑΣ) = (70+864+55)/(8+605) = 989/613 = 1,61...!!!

---

Εδώ πέφτει το γέλιο της αρκούδας. Αξίζει να αναφέρουμε ότι αυτές οι ανοησίες έχουν απαντηθεί προ πολλού(πριν ο τρεχαγυρευε ξεφύγει από την εποχή του λίθου και ανακαλύψει το internet) και ο κ. Αργυρόπουλος απέτυχε να αποδείξει την εγκυρότητα της θεωρίας του. Να η απάντηση στα μαγειρέματα τα οποία εντυπωσιάζουν τους αδαείς σαν το φίλο μας τον τρέχαγυρευε...

http://www.skepdic.gr/Newsletters/newsletter2.htm

Μια από τις μεγαλύτερες αποδείξεις για τη μαθηματική δομή της ελληνικής γλώσσας, σύμφωνα πάντα με τον κ. Αργυρόπουλο, είναι η λεξαριθμική εξαγωγή του αριθμού π=3,14... . Όπως είχα αναφέρει και στο πρώτο newsletter, ο κ. Αργυρόπουλος ορίζει το π ως,

π=ΜΗΚΟΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΚΥΚΛΟΥ/ΔΙΑΜΕΤΡΟΣ=2294/730=3.14...

αλλά και τον χρυσό αριθμό Φ=1.618..,

(Ο ΠΕΝΤΕΠΟΔΟΣ + ΕΝ)/(Η ΔΥΑΣ) = (70+864+55)/(8+605) = 989/613 = 1,61...

Το Φ ισούται με ( +1)/2. Το πρόβλημα όμως και στις δυο περιπτώσεις είναι πως τόσο το π όσο και το Φ είναι άρρητοι αριθμοί και συνεπώς δεν μπορούν να γραφτούν σαν κλάσμα ακεραίων αριθμών. Ο ορισμός του π που δίνει ο κ. Αργυρόπουλος είναι λανθασμένος. Το κλάσμα που έχει γράψει είναι μια προσέγγιση του π στα πρώτα 2 δεκαδικά ψηφία. Γνωρίζει άραγε η ελληνική γλώσσα το π λανθασμένα; Ή μήπως το ορίζει με λάθος τρόπο; Ποιά η χρησιμότητα της παραπάνω λεξαριθμικής ισοψηφίας; Το μήκος της περιφέρειας ενός κύκλου προς της διάμετρο του δεν ισούται με 2294/730. Αν ίσχυε κάτι τέτοιο τότε το αρχαίο πρόβλημα του τετραγωνισμού του κύκλου με κανόνα και διαβήτη, θα μπορούσε να λυθεί. Η υπερβατικότητα του π, που αποδείχθηκε το 1882 απο τον Lindemann, έλυσε και το πρόβλημα απαντώντας πως ... το πρόβλημα είναι άλυτο. Κάθε προσέγγιση του π, είναι και προσέγγιση του προβλήματος. Συνεπώς, ο κ. Αργυρόπουλος αναφέρει ένα λάθος ορισμό ως απόδειξη (και ισχυρή μάλιστα) της μαθηματικής δομής της ελληνικής γλώσσας.

Οσο για το νούμερο 3,1424657534... η ελληνική δεν το προέβλεψε τόσο καλά διότι στην πραγματικότητα τα πρώτα 10 δεκαδικά ψηφία είναι 3,1415926535...

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CE%B9%CE%B8%CE%BC%CF%8C%CF%82_%CF%80

Φαίνεται ο θεϊκός κατασκευαστής της ελληνικής γλώσσης δεν είναι και τόσο θεϊκός αφού υποπίπτει σε σφάλματα...
(παρόλα αυτά αδαείς σαν τον τρεχαγύρευε πιστεύουν τις παραπάνω ανοησίες)

quote:

---

Διαπιστώνουμε λοιπόν, ότι η Ελληνική γλώσσα γνωρίζει ακόμη και τις κυριότερες μαθηματικές σταθερές όπως το π και το φ. Όμως και το φ δεν έχει δοθεί τυχαία ως σύμβολο του χρυσού αριθμού, διότι είναι το αρχικόν γράμμα της λέξεως ΦΥΣΙΣ, η οποία έχει τον ίδιο λεξάριθμο με τη λέξη ΑΝΘΡΩΠΟΣ και την φράση ΜΕΣΟΣ ΚΑΙ ΑΚΡΟΣ ΛΟΓΟΣ. Είναι γεγονός ότι η ΦΥΣΙΣ, αλλά καί ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ έχουν κατασκευασθεί με βάση τον χρυσό αριθμό φ. Πράγματι:
ΑΝΘΡΩΠΟΣ = 1+50+9+100+800+80+70+200 = 1310
ΦΥΣΙΣ = 500+400+200+10+200 = 1310
ΜΕΣΟΣ ΚΑΙ ΑΚΡΟΣ ΛΟΓΟΣ = 515+31+391+373 = 1310 .
Η Ελληνική γλώσσα γνωρίζει λοιπόν τη γεωμετρία της κατασκευής του ανθρώπου, αλλά και τον τρόπο της κατασκευής του. Πράγματι:
ΣΤΥΣΙΣ = ΧΥΜΟΣ = ΑΝΘΡΩΠΟΣ = ΦΥΣΙΣ = 1310, γεγονός που δηλώνει ότι ο άνθρωπος δημιουργείται από την στύση του ανδρικού οργάνου που παράγει το σπέρμα και είναι ένα ον ταυτιζόμενον με την φύσιν, διότι γεννιέται από αυτή και επιστρέφει εις αυτήν. Για το γεγονός της λεξαριθμικής ταυτίσεως της φράσεως ΜΕΣΟΣ ΚΑΙ ΑΚΡΟΣ ΛΟΓΟΣ με τη λέξη ΑΝΘΡΩΠΟΣ, πρέπει να πούμε ότι το πηλίκον του ύψους του ανθρώπου προς το ύψος του ομφαλού του, δίδει τον χρυσόν αριθμόν, γεγονός που επιβεβαιώνει ότι ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ είναι ΜΕΣΟΣ ΚΑΙ ΑΚΡΟΣ ΛΟΓΟΣ.

---

Η ίδια μπακάλικη τακτική κι εδώ. Στη δημιουργία του ανθρώπου εμπλέκονται πολλοί ακόμα παράγοντες τους οποίους προφανώς δεν περιλαμβάνεις στην "έρευνα" γιατί δεν θα βγουν οι ισοψηφίες. Σεξουαλική πράξη, Πλήρωση των σηραγγωδών σωμάτων με αίμα, εκσπερματιση, γονιμοποιηση του ωαριου από το σπερματοζάριο και πολλοί άλλοι σε διαφορετικές φάσεις.

Οσο για το σόφισμα ότι ο άνθρωπος είναι μέσος και άκρος λόγος, απλά διαλέγεις και πάλι ισοψηφίες που για την αντίληψή σου έχουν κάποιο νόημα, ενώ ο άνθρωπος είναι και πολλά άλλα (π.χ. θηλαστικό).

quote:

---

Στα δύο βιβλία του ο Λευτέρης Αργυρόπουλος έχει καταγράψει χιλιάδες παραδείγματα λεξαριθμικών ταυτοτήτων όπως οι προηγούμενες, δίνοντας στον αναγνώστη την ευκαιρία να κατανοήσει ότι η Ελληνική γλώσσα γνωρίζει ακόμη και τους νόμους της συμπαντικής δημιουργίας και κατά συνέπεια την αλήθεια. Πράγματι:
ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΣΤΙΝ = 64+565 = 629
ΑΛΗΘΗΣ ΛΟΓΟΣ = 256+373 = 629, δηλαδή:
ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΣΤΙΝ = ΑΛΗΘΗΣ ΛΟΓΟΣ = 629 !!!

Επίσης:
Ο ΑΛΗΘΗΣ ΛΟΓΟΣ = ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ = 699!!!
Δια τούτον τον λόγον, ο ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ εστίν ο ΑΛΗΘΗΣ ΛΟΓΟΣ
Οι τίτλοι των δύο βιβλίων του Λευτέρη Αργυρόπουλου είναι:

---

Για να γελάσουμε λίγο πάρε και τις ισοψηφίες με βάση τη λεξαριθμική θεωρία του ίδιου του Αργυρόπουλου που του φωνάζουν ότι η θεωρία του είναι κάλπικη αλλά αυτός δεν το βλέπει (προφανώς για να πουλάει βιβλία σε αδαείς και εύπιστους όπως ο τρέχαγυρευε)

Ο ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ = ΑΝΩΦΕΛΗΣ = 1594
ΟΙ ΛΕΞΑΡΙΘΜΟΙ = ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΑ = 415
ΛΕΞΑΡΙΘΜΟΙ = ΜΠΛΕΞΙΜΟ = 335
ΛΕΞΑΡΙΘΜΟΣ = ΓΚΑΦΑ = 525
ΕΛ. ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ = ΥΠΟΧΘΟΝΙΟΣ = 1559
Ο Κ. ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ = ΑΡΓΟΣΤΡΟΦΟΣ = ΔΙΠΡΟΣΩΠΟΣ = 1614
ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΕΞΑΡΙΘΜΟΣ = ΕΥΤΕΛΗΣ = 948

Και τέλος μια ισοψηφία που αναφέρεται στον φίλο μας τον τρέχαγυρευε που ασπάζεται όλες αυτές τις ανοησίες...

Η ΑΝΑΛΟΓΙΑ ΑΡΙΘΜΩΝ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΕΣΤΙ = ΑΝΟΗΤΩΝ ΠΙΣΤΗΣ ΓΕΛΟΙΑ, ΑΝΟΗΤΗ ΠΑΝΥ ΜΑ ΚΑΙ ΜΩΡΗ = 4184

quote:

---

trexagireve

Έρχονται κι άλλα...Εσύ, τωρα, ξέρεις...Φέρε μερικές εκτιμήσεις ακόμη και ονόμασε τες επιχειρήματα....

---

Φαντάζομαι θα είναι του ίδιου μπακάλικου παραεπιστημονικού επιπέδου όπως αυτά που μας παρουσίασες. Δηλαδή θα ανήκουν στην κατηγορία της διαδικτυακής σαβούρας, από αυτή που αποδέχονται άτομα με έλλειψη κριτικής σκέψης και λογικής σαν εσένα. Τουλάχιστον γελάμε...κάτι είναι κι αυτό...

Α βρε φουκαρά τρεχαγύρευε...

Lost in Necropolis

La ville de la mort

Edited by - Agnostic on 06/04/2009 08:20:26

Α βρε φουκαρά τρεχαγύρευε...".......

quote:

---

ΛΟΜΒΑΡΔΟΠΟΥΛΟΣ:
Επίσης τόν Χριστιανισμό τόν αντιμάχονται ακόμη πιό σφοδρά οι "χριστιανοί δογματικοί-καθολικοί,ορθόδοξοι,προτεστάντες,κόπτες,πρεσβητεριανοί,ευαγγελιστές{ευαγγελικοί},νεοπεντικοστιανοί και άλλες δέν ξέρω πόσες αιρέσεις...

---

"Ο πιο σοφός άνθρωπος μπρος στο Θεό θα φανεί πίθηκος και στη σοφία και στην ομορφιά και σ' όλα τ' άλλα."(Ηράκλειτος).

το θέμα αυτό απενεργοποιείται.