Toreador
Νέο ΜέλοςΣυμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα

Από την άλλη πλευρά, όσοι κατηγορούν τον ελληνικό πολιτισμό για αντιγραφή στοιχείων από τον αιγυπτιακό, ας μας δείξουν έναν, έστω έναν πολιτισμό χωρίς προσμείξεις από σύγχρονους ή προγενέστερους πολιτισμούς.
Συνεπώς, το πολιτικά ορθόν θα πρέπει να λάβει υπόψη του και τον πολιτισμικό συγκρητισμό, δηλ. η ανεκτικότητα προς κάθετι τι το αλλότριο θα πρέπει να συνυπάρξει με την αντίληψη ότι "το αλλότριο" ενυπάρχει στο κάθετι. Πάει καιρός από την εποχή της παρθενογένεσης...

Όσο για το μονοτονικό, ως γνωστόν οι αρχαίοι δεν είχαν πνεύματα. Τόνιζαν τις λέξεις μετρικά και όχι τονικά, δηλ. την τονισμένη συλλαβή δεν την πρόφεραν πιο δυνατά, όπως εμείς σήμερα, αλλά σε άλλο σημείο της μουσικής κλίμακας, όπως πάνω - κάτω οι Ιταλοί, (ή οι Επτανήσιοι). Τα σημεία στίξης καθιερώθηκαν αργότερα, από τους εβδομήκοντα, προκειμένου να ξεχωρίζουν τα μακρά από τα βραχέα φωνήεντα, καθώς και τις δασυνόμενες λέξεις, καθώς η προφορά των κλασσικών χρόνων είχε ατονήσει. Συνεπώς, η θέση ότι η κατάργηση του πολυτονικού αλλοιώνει την προφορά των αρχαίων ΔΕΝ ΕΥΣΤΑΘΕΙ. Εξάλλου, η ζωή συνεχίζεται, η γλώσσα είναι ένα ζωντανό κομμάτι του πολιτισμού μας και κάθε ξένο, ή νεκρό στοιχείο το αποβάλλει αργά ή γρήγορα

Η απάντηση σε όσους αμφιβάλλουν για την ομορφιά του τοπίου που πολύ σωστα διαφημίσθηκε εδώ. Και μην ακουσω οτι το τοπιο μοιαζει με ελβετια
. Η ελβετια μοιαζει με την κορινθία, αυτο ειναι το σωστο.
Βλέπετε, λοιπόν, αγαπητοί φίλοι; Χρήσιμες, ασφαλώς, οι προσωπικές ιστορίες, και απόλυτα σεβαστός ο πόνος όσων έχασαν δικούς τους με αυτόν τον τρόπο, αλλά θα πρέπει να δούμε το θέμα εμφύλιος λίγο σφαιρικότερα. Αν και έχω ψάξει πολύ βιβλιογραφικώς, δεν έχω βρει ΟΥΤΕ ΕΝΑ ιδεολογικά αποχρωματισμένο βιβλίο σχετικά με τα γεγονότα. Ακόμα και το δίτομο έργο του καθ. Μαργαρίτη, που διατυμπανίσθηκε ως σημαντικότατη προσφορά στην ιστορική έρευνα, δυστυχώς μεροληπτεί άγρια υπέρ του αριστερού Δημοκρατικού Στρατού.
Αυτό που έχει περισσότερη σημασία είναι η γενιά μας, η νέα γενιά να μην αγνοώντας, φυσικά την ιστορία της, να τραβήξει μπροστά ενωμένη, διότι αυτά που μας χωρίζουν είναι πολύ λιγότερα από αυτά που μας ενώνουν. Εξάλλου, με την απάλυνση των ιδεολογικών διαφορών μετά το 1989 (η οποία δεν θεωρώ ότι σημαίνει το τέλος της ιστορίας, κ. Φουκουγιάμα) η εποχή μας αντιμετωπίζει νέες προκλήσεις που απαιτούν νέες ιδέες.
Συμπερασματικά, θα πρότεινα και εγώ εκδρομή στην πραγματικά ειδυλλιακή Λίμνη Δόξα (μια μικρή λίμνη Πλαστήρα της Πελοποννήσου) και επίσκεψη στην παρακείμενη Μονή Αγίου Γεωργίου. Από κει και πέρα, τα μνημόσυνα στην κοντινή στήλη - μνημείο υπέρ των σφαγιασθέντων (η οποία κοροϊδευτικά αποκαλείται "θερμόμετρο" από την άλλη πλευρά) είναι ασφαλώς απόλυτο δικαίωμα όσων έχουν βιώσει προσωπικές ιστορίες πόνου, αλλά δεν συνεισφέρουν στην ερμηνεία της ιστορίας, όπως προανέφερα.
ΥΓ: Διευκρινιστικά αναφέρω προς φίλο adrou ότι το όρος Κακοβούνι λέγεται "Κοκκοβούνι" και όχι Κακοβούνι και δεν πρόκειται για όρος, αλλά για ένα λόφο. Το δε βάραθρο βρίσκεται στο απέναντι βουνό Ντουρντουβάνα (ή Χελμός) και γεωλογικά πιστεύεται ότι συνδέεται με τις κοντινές Καταβόθρες της Λίμνης Φενεού και παραπέρα, με τις πηγές Λάδωνα στην γειτονική Αχαϊα.

Φαίνεται είναι χαρακτηριστικό της εποχής μας να μην υπάρχει υπομονή γενικώς στον κόσμο, αφού σε όλα σχεδον τα σχετικά forums οι χρήστες εκφράζουν την αγανάκτησή τους για την έλλειψη επαρκών hints.
Για όσους θέλουν να επιμείνουν στο σπορ...ας δώσουν περισσότερη σημασία στα url της κάθε σελίδας και λιγότερη στα click πάνω στην οθόνη...
Δεν ξέρω οι απόψεις του είναι επηρεασμένες από τον Νίτσε (δεν είμαι ειδικός στον θείο Φρήντριχ) αλλά σίγουρα το "Οσοι Ζωντανοί", το αξιολογώτερο, ίσως, βιβλίο του Δραγούμη, γραμμένο το 1907, αντανακλά την ατμόσφαιρα μιας εποχής - μεταίχμιο για την Ελλάδα, όπου το παλαιό είχε πεθάνει και το καινούριο δεν είχε γεννηθεί ακόμα. Μιας εποχής που η χώρα ετοιμαζόταν να εξορμήσει για τα εθνικά της δίκαια. Για αυτό και σε κάποιο άλλο σημείο του ίδιου έργου, ο Δραγούμης αναφέρει "Να ενωθούν οι Έλληνες σε ένα μεγάλο κράτος Ελλαδικό, να τονωθούν εθνικά, να μπουν στα αίματα, να αγωνίζονται, να πολεμούν, να θεριεύουν. Να αγωνίζονται και να πολεμούν όχι μεταξύ τους, αλλά με τα άλλα έθνη".
Ο Δραγούμης ήταν εθνικιστής, αλλά όχι ασφαλώς με την έννοια που δίδουμε σήμερα. Ανήκε στην "αριστερά" των εθνικιστών διανοοουμένων της εποχής του. Άλλωστε, λίγες δεκαετίες νωρίτερα, είχαμε το παράδειγμα του ριζοσπάστη εθνικιστή Γαριβάλδη στην Ιταλία, ο εθνικισμός του οποίου δεν έχει καμμία σχέση με τον εθνικισμό του σήμερα.
Για να επιστρέψουμε στον Δραγούμη, πιστεύω ότι οι απόψεις του περί κοινωνικής παρακμής θα μπορούσαν να περιγράψουν κάλλιστα και την σημερινή κοινωνία. Ωστόσο, η λύση στο πρόβλημα δεν βρίσκεται στην άντληση δύναμης από κάποια εθνικά ιδεώδη, ούτε από την σύγκρουση μεταξύ των λαών. Η παγκοσμιοποιημένη κοινωνία του σήμερα απαιτεί άλλες διεξόδους, τελείως διαφορετικές από αυτές που στις αρχές του αιώνα θα έδιδε, και πράγματι έδωσε, ο υγιώς νοούμενος εθνικισμός.
αφιερωμενο στην ξωτικουλα και σε ολα τα "ενδον σκαπτοντα" e-ξωτικούλια...
ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΕΚΠΟΜΠΗ - ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΜΑΝΟΥ
Στίχοι - Μουσική : Αφροδίτη Μάνου
Απ' το ραδιόφωνο ακούω δυνατά jazz-rock
με πιάνει κόκκινο στο ύψος της Πανόρμου
κι εσύ φρενάρεις με κοιτάζεις και παθαίνω shock
κι εκτροχιάζομαι στην μέση εκεί του δρόμου
Πατάω γκάζι και γελάς πίσω άπ' το τζάμι
δυόμιση η ώρα κι η νύχτα φωτεινή
με έχει τυλίξει ένα τεράστιο πλοκάμι
και το Wolkswagen μου δεμένο με σκοινί
Στης Κηφισίας το φανάρι κάνω αριστερά
κι ενώ παλεύω μ' όλες τις προκαταλήψεις
μεσ' στον καθρέπτη μου τα δυο σου φώτα σταθερά,
κάτι μου το 'λεγε πως πίσω μου θα στρίψεις.
Πατάω γκάζι και γελάς πίσω άπ' το τζάμι
τρεις παρά είκοσι κι η νύχτα φωτεινή
με έχει τυλίξει ένα τεράστιο πλοκάμι
και το Wolkswagen μου δεμένο με σκοινί.
Στον Βασιλόπουλο ανάβεις ξαφνικά το flash
κι η νύχτα παίζει τα παιχνίδια τα δικά της
είσαι αλληνής και φεύγεις, ούτε ξέρω που θα πας
καλή σου νύχτα φίλε, μες στην αγκαλιά της.

Αφροδίτη Μάνου
Μουσική/Στίχοι: Αφροδίτη Μάνου
Η νύχτα ξέρει και φοβάται
μας αγαπάει και μας λυπάται
μαζί μας πίνει και ξενυχτάει
και το πρωί για ύπνο πάει...
Η νύχτα θέλει να αγαπιέται
και από έρωτα χτυπιέται
καπνίζει, βρίζει και διαβάζει
κλαίει σαν παιδί και αναστενάζει...
Η νύχτα παίζει και κιθάρα
και μένει πάντα από τσιγάρα
γράφει τραγούδια και ζηλεύει
γυρνάει στους δρόμου και αλητεύει...
Η νύχτα ντύνεται γυναίκα
και ξεκινάει κατά τις δέκα
τους άλλους βάζει να τα σπάνε
και τα πληρώνει όσα κερνάνε...
Η νύχτα κάνει απιστίες
και παίρνει μέρος σε ληστείες
βάζει μία βόμβα στη Κυψέλη
και ύστερα λέει ότι θέλει...
Η νύχτα ό,τι και να γίνει
αναλαμβάνει την ευθύνη
αυτός που ξέρει τι συμβαίνει
με τη νύχτα ζει και σωπαίνει...
Αφιερωμένο στην ξωτικούλα


Η ζωή, η ζωή εδώ τελειώνει, σβήνει το καντήλι μου...μπρρρρ...
site στα ισπανικά σχετικά με τα "αγαθά της χριστιανικής πίστης". Ως γνωστόν, στην Λατινική Αμερική, τουλάχιστον, η Καθολική Εκκλησία "μεγαλούργησε"...