illidan stormrage

Το γεγονός πως κάποιος άνθρωπος πέτυχε σημαντικές πνευματικές κατακτήσεις, ακυρώνει ταυτόχρονα όλα τα ελατώματά του;

Απο την άλλη, είναι σωστό να ακυρώνονται οι πνευματικές κατακτήσεις, λόγω της ύπαρξης και εκδήλωσης των ελατωμάτων αυτών;

Όπως το Γιν και το Γιάνγκ, οι αρετές και τα ελαττώματα συνυπάρχουν. Και στην ουσία είναι διαφορετικά επίπεδα εκδήλωσης της ίδιας ενέργειας. Έτσι λειτουργούν όλοι οι άνθρωποι, παλεύοντας να κατακτήσουν ένα επίπεδο παραπάνω από αυτό στο οποίο βρίσκονται.

Η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση, από ότι έχω καταλάβει, και κάθε άνθρωπος μπορεί να συγκριθεί μόνο με τον εαυτό του. Και οι άνθρωποι έχουν ρυθμούς, μπορεί στα 25 τους να ήταν πρωταθλητές του στίβου, στα 30 τους όμως μπορεί να μην είναι πλέον.

Τελικά θα πρέπει να "κρίνουμε" τον καθένα, με βάση το έργο του. Και βέβαια, να "κρίνουμε" όχι τον ίδιο, αλλά εμάς. Κατά πόσο το έργο που άφησε πίσω του μας επηρεάζει, και μας βοηθά να γίνουμε καλύτεροι;

Προσωπική τοποθέτηση : Ο Καστανέντα, με βοήθησε - δεν θα πω να αντιληφθώ, γιατί αυτό σημαίνει βίωμα - τουλάχιστον να υποψιαστώ την ύπαρξη άλλων διαστάσεων και άλλων όντων. Όμως, πολύ περισσότερο με έχουν βοηθήσει στην αναζήτησή μου και στην πρακτική εφαρμογή των ιδεών φιλόσοφοι όπως ο Επίκτητος και ο Βούδας. Η εμπειρία μου με διάφορα συστήματα πολεμικών τεχνών, μου έδωσε μια πιο άμεση επαφή με το αόρατο. Και η επαφή μου με τους ανθρώπους και η τριβή μέσω διάφορου τύπου σχέσεων, με έχουν μεταλλάξει σε σημαντικό βαθμό. Για μένα λοιπόν, ο Καστανέντα είναι χρήσιμος, αλλά όχι απαραίτητος. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως είναι το ίδιο για όλους.

Σήμερα, ο Τζιμ Μόρισσον έχει αναγνωριστεί από το καλλιτεχνικό κατεστημένο των ΗΠΑ ως σημαντικός ποιητής. Μάλιστα, τα ποιήματά του διδάσκονται σε αρκετά Αμερικανικά Πανεπιστήμια.

Λένε ότι στις συναυλίες του, έδινε πάντα μια μυστικιστική χροιά. Αντιλαμβανόταν την πράξη αυτή όχι ως show, αλλά ως μια σύγχρονη μορφή τελετής. Σε αυτές, εκτός από τελετουργικό-χορευτικά στοιχεία, πρόσθετε επίσης και αρκετά θεατρικά παιχνίδια, με σκοπό την αφύπνιση του κοινού. Πολλές φορές τα παιχνίδια αυτά απαιτούσαν ανοιχτή αντιπαράθεση με το κοινό, κάτι που το έκανε αρκετές φορές, χωρίς μάλιστα να έχει προειδοποιήσει τη μπάντα του, προκαλώντας τους αρκετή αμηχανία.

When the still sea conspires an armor
and her sullent and aborted currents, breed tiny monsters
true sailing is dead.
Akward instant
and the first animal is jetissoned
legs furiously pumping
their stiff green gullop
and heads bomp up
poise,
delicate,
pause,
consent,
In mute, nustril agony
carefully refigned
and sealed over...

Jim Morisson "Horse Latittudes"

"New, why do you own the world,
how do you own disorder, didorder?"

"I cry, when angels deserve to die"

All of them by System of a Down

Υπάρχει κανείς μέσα στο Φόρουμ που να του αρέσει η ποίηση του Jim Morisson?

Γι' αυτό το ευ αγωνίζεσθαι ( fair play μας το είχαν μάθει ), έχει πάει περίπατο.

Έτσι λοιπόν, το μεγαλύτερο ποσοστό των αθλητών εξαγοράζει την επιτυχία του με διάφορους τρόπους, κυρίως με διαφημίσεις.

Αλήθεια, πόσο απέχουμε από αυτό που ήταν κάποτε οι Έλληνες;

Λέγεται πως ένας στρατηγός του Μαρδόνιου, στην πρώτη εκστρατεία των Περσών κατά της Ελλάδας, όταν άκουσε πως οι Έλληνες αγωνίζονται στους Ολυμπιακούς αγώνες για ένα στεφάνι ελιάς, αναφώνησε "Αλοίμονο Μαρδόνιε, με ποιούς άντρες μας έφερες να πολεμήσουμε;"

......

Where is it from?
Who can tell?

Να ζητήσω συγνώμη που έκανα τόσο καιρό να γράψω, αλλά προέκυψαν κάποιες σημαντικές υποχρεώσεις.

Θα ήθελα να πω λίγα πρακτικά πράγματα για το Σέλντρέικ, συγκεκριμένα για το καινούργιο βιβλίο του που κυκλοφόρησε στα ελληνικά "Επτά πειράματα που θα αλλάξουν τον κόσμο".

Διάβασα όλο το βιβλίο, και αν και υπήρχαν σημεία που βρήκα ενδιαφέροντα, και άλλα όχι τόσο, μου έκανε εντύπωση το εξής : Για πρώτη φορά σε βιβλίο, βρίσκω τόσο ενδιαφέρον έναν πρόλογο, πολύ πιο ενδιαφέρον μάλιστα από αρκετά από τα κύρια σημεία του βιβλίου!

Στον πρόλογό του λοιπόν ο Σέλντρέικ, αναφέρεται στη γενικότερη φιλοσοφία κάτω από την οποία πραγματοποιεί τις έρευνές του και τα πειράματά του, η οποία είναι απλή, πρακτική και ταυτόχρονα επαναστατική.

Παρά το γεγονός ότι ερευνά σε περιοχές που η σύγχρονη επιστήμη αρνείται να εισέλθει, τα πειράματά του είναι τόσο απλά, που μπορούν να πραγματοποιηθούν πολύ εύκολα από οποιονδήποτε, πράγμα που ο ίδιος προτείνει στους αναγνώστες του νά κάνουν, και όχι μόνο αυτό, αλλά να μοιραστούν μαζί του τα αποτελέσματα, για να τον βοηθήσουν στις έρευνές του.

Δεν ξέρω αν ο ίδιος ο Σέλντρέικ κατανοεί τις προεκτάσεις που μπορεί να πάρει ένα τέτοιο εγχείρημα, φανταστείτε όμως μια παγκόσμια κοινότητα επιστημόνων, ή έστω φίλων της επιστήμης, οι οποίοι δουλεύουν πάνω σε ένα κοινό σκοπό, αποδεσμευμένοι ( όσο αυτό είναι δυνατό ), από κατεστημένες αντηλήψεις και οικονομικά συμφέροντα ( παιχνίδια εταιριών ). Κάτι σαν την κοινότητα προγραμματιστών του Linux δηλαδή.

Το βιβλίο λοιπόν αναφέρεται σε τέτοια απλά πειράματα, και είναι χωρισμένο σε τρία μέρη. Την επόμενη φορά που θα γράψω ( και αυτή τη φορά θα είναι σύντομα ), θα μιλήσω για το πρώτο μέρος του βιβλίου, που αναφέρεται στις ασυνήθιστες ικανότητες των ζώων.

Με ειλικρίνεια

illidan stormrage

Βέβαια, ο Κοέλο αναφέρεται σε πνευματικές κατακτήσεις.

Γεγονός είναι όμως πως είναι λογικό, να έχεις περίσσότερες πιθανότητες να πετύχεις κάτι, όταν αφιερώνεις μεγάλο ποσό ενέργειας σε αυτό, είτε αυτή η ενέργεια είναι δράση, είτε συνεισθήματα, είτε σκέψεις.

Το φαινόμενο της προσδοκίας, όπως το ορίζει ο Σέλντρέικ, έχει περισσότερο να κάνει με ένα εμπόδιο στο δρόμο μας προς τη γνώση. Κάποιες προκαταλήψεις, που μας εμποδίζουν να αντιληφθούμε μεγαλύτερο μέρος της αλήθειας.

Έτσι, κάποιος επιστήμονας έχει πείσει τον εαυτό του για το αλάθητο μιας θεωρίας, δεν μπορεί να είναι αντικειμενικός.

Κάθε πείραμα που θα αποδεικνύει πως η θεωρία δεν ισχύει, θα το θεωρεί ως τυχαίο γεγονός.

Αν το πείραμα πάρει άλλη τροπή από αυτή που προσδοκά, θα ψάχνει να βρει απαντήσεις που να μην καταρίπτουν τη θεωρία του, θα αποδόσει το φαινόμενο σε εξωτερικές επιδράσει και όχι σε αδυναμία της θεωρίας.

Θα συγκεντρώνει μετά μανίας τα πειραματικά δεδομένα που επαληθεύουν τη θεωρία του, και θα παρουσιάζει μόνο αυτά στα επιστημονικά συνέδρια ( Υπήρχαν συνέδρια, κατά τα οποία παρουσιάζονταν πειραματικές μετρήσεις που επαλήθευαν μια θεωρία, οι οποίες όμως είχαν επιλαγεί "τυχαία", μέσα από ένα σύνολο μετρήσεων. Τελικά, το ποσοστό των μετρήσεων που παρουσιαζόταν ήταν μικρότερο του 60% ).

Αν κάποιος επιστήμονας γνωρίζει πως ένα πείραμα είναι επικίνδυνο, με την έννοια ότι μπορεί να καταρίψει τη θεωρία του, μπορεί να επιλέξει να μην το κάνει ποτέ. Θα επικαλεστεί ίσως άλλους λόγους γι' αυτό ( έλλειψη πόρων, χρόνου, ασημαντότητα του πειράματος ), ενώ ο πραγματικός λόγος θα είναι ο φόβος του μπροστά στην αλλαγή, που θα επιφέρει το πείραμα.

Μόλις θυμήθηκα μία πολύ ωραία παραβολή, που λένε στην Ινδία, και που μπορεί να μας βοηθήσει να καταλάβουμε πως δρά σε μεγάλο μέρος η σύγχρονη επιστήμη.

Λέγεται πως κάποτε ένας βασιλιάς, θέλοντας να κάνει ένα πείραμα, κάλεσε ένα σωρό τυφλούς, και τους ζήτησε να ψηλαφίσουν έναν ελέφαντα, και αφού γίνει αυτό, να του περιγράψουν με τι μοιάζει ο ελέφαντας.

Κάποιοι έποιασαν το πόδι του ελέφαντα. Είπαν τότε ότι ο ελέφαντας μοιάζει με κολώνα.

Κάποιοι έποιασαν την ουρά του. Είπαν ότι ο ελέφαντας μοιάζει με σχοινί.

Κάποιοι άλλοι έπιασαν την προβοσκίδα του, και θεώρησαν πως ο ελέφαντας είναι ένα μεγάλο φίδι.

Αυτοί που έπιασαν τα αυτιά του, ήταν σίγουροι πως ο ελέφαντας είναι μια τεράστια βεντάλια.

Πως λοιπόν να πείσεις έναν άνθρωπο, πως αυτό που πιστεύει δεν είναι σωστό; Πως να κάνεις τον τυφλό να δει; Αφού και ο επιστήμονας είναι άνθρωπος. Είναι τυφλωμένος από τις δικές του αδυναμίες.

Δεν θέλει να καταριφθεί η θεωρία στην οποία πιστεύει, γιατί τότε θα ξεβολευτεί, και θα αναγκαστεί να δουλέψει για την εύρεση μιας νέας θεωρίας. Αν έχει μια έδρα σε κάποιο πανεπιστήμιο, πιθανόν να τη χάσει, αν αποδειχθεί ότι διδάσκει λάθος θεωρία. Αν έχει γράψει κάποιο σύγγραμα, τότε αυτό θα σταματήσει να διατίθεται στα βιβλιοπωλεία. Και αν ο επιστήμονας έχει οικογένεια; Πως θα την συντηρήσει, όταν δεν θα είναι πια χρήσιμος; Που θα πάει να δουλέψει, αφού το μόνο που ξέρει είναι να παρατηρεί αντιδράσεις και να ανακατεύει σωλήνες;

Μπορεί να απλοποιώ λίγο τα πράγματα, όμως όλοι αυτοί οι παράγοντες είναι τόσο σημαντικοί, που ο Σέλντρεικ πιστεύει πως η επιστήμη θα προχωρήσει πραγματικά, μόνο αν εξελιχθεί σε ικανοποιητικό βαθμό μια "Ψυχολογία της Επιστήμης", η οποία θα βοηθά τους επιστήμονες να αποβάλουν τις προκαταλήψεις τους και να εργάζονται με καθαρό μυαλό και ανιδιοτέλεια, με σκοπό το κοινό καλό και την ευημερία του συνόλου.

Το τόπικ που θα ήθελα να ανοίξω, αφορά έναν από τους πιο ελπιδοφόρους επιστήμονες του 21ου αιώνα.

Θα ήθελα να μου επιτρέψετε, να ξεκινήσω το τόπικ λίγο παράδοξα. Ξέρω πως το λογικό, θα ήταν να παραθέσω ένα αρχικά ένα βιογραφικό του Επιστήμονα, μετά να αναφερθώ στις κυριότερες θεωρίες του, και από αυτές να πυροδοτηθεί η συζήτηση.

Θα ήθελα λοιπόν να ξεκινήσει η συζήτηση, από μια απλή αφορμή, από ένα από τα πολλά πειράματα, που αναφέρονται στο τελευταίο βιβλίο του, με τίτλο "Επτά πειράματα που θ' αλλάξουν τον κόσμο".

Το φαινόμενο στο οποίο θα αναφερθούμε, ονομάζεται "φαινόμενο της προσδοκίας", και αναφέρεται στην τάση των επιστημόνων, αλλά και όσων συμμετέχουν στο πείραμα, να χειραγωγούν το αποτέλεσμα. Βέβαια, η αντίληψη αυτή δεν είναι κάτι καινούργιο για την Κβαντική Φυσική, το φαινόμενο έχει ήδη διαπιστωθεί. Όμως, έχει γίνει σοβαρή μελέτη πάνω στην ψυχολογία του πειράματος;

Τα τελευταία χρόνια λοιπόν, ένας ψυχολόγος ονόματι Ρόμπερτ Ρόζενταλ, πραγματοποίησε το εξής πείραμα :

Σε ένα δημοτικό σχολείο, επέλεξε τυχαία κάποια παιδιά από την πρώτη, δεύτερη και τρίτη τάξη αντίστοιχα ( περίπου 20% από κάθε τάξη ).

Ανακοίνωσε στους δασκάλους τους πως μετά από κάποια τεστ που έκανε στους μαθητές, διαπίστωσε πως αυτά τα συγκεκριμένα παιδιά είχαν αυξημένες διανοητικές ικανότητες.

Ποιά ήταν τα αποτελέσματα στο τέλος της σχολικής χρονιάς;

Στην πρώτη τάξη : Ο μέσος όρος του δείκτη νοημοσύνης των παιδιών αυτών ήταν κατά 15,4 μονάδες μεγαλύτερος, σε σχέση με τα υπόλοιπα παιδιά.

Στην δεύτερη τάξη : Ο μέσος όρος του δείκτη νοημοσύνης ήταν κατά 9,5 μονάδες μεγαλύτερος.

Στην τρίτη τάξη : Οι αλλαγές ήταν σχεδόν ανεπαίσθητες. Ο Επιστήμονας δεν κατάφερε να επηρρεάσει τους δασκάλους, οι οποίοι, μετά από δύο χρόνια εμπειρίας με τα συγκεκριμένα παιδιά, είχαν παγιωμένες αντιλήψεις σχετικά με τις δυνατότητες του καθενός.

Το περίεργο είναι πως στις πρώτες τάξεις, η παρότρυνση του επιστήμονα πυροδότησε μια σειρά ενεργειών, "Butterfly effect". Με το που άκουσαν οι δάσκαλοι πως αυτά τα παιδιά είχαν μεγαλύτερες δυνατότητες, άρχισαν να τα προσέχουν περισσότερο. Τα παιδιά, ανταποκρίθηκαν σε αυτή την προσοχή, με περισσότερη μελέτη και μεγαλύτερη επιμέλεια. Το γεγονός αυτό, βελτίωσε και τη διαγωγή τους σε κάποι βαθμό. Αποτέλεσμα : οι δάσκαλοι θεωρούσαν τα παιδιά αυτά περισσότερο ολοκληρωμένα και ευτυχισμένα από τα υπόλοιπα.

Θα ήθελα τώρα με αφορμή αυτό το πείραμα να συζητήσουμε λίγο τις ψυχολογικές προεκτάσεις που έχει αυτό στη ζωή μας. Ας θυμηθούμε όλοι. Ποιά ήταν η τελευταία φορά που μια κατεστημένη άποψη που είχαμε για ένα άτομο ( είτε αυτή ήταν δικιά μας, έίτε διαμορφωμένη εκ των έξω ), μας ώθησε να τον έχουμε παρεξηγήσει για αρκετό καιρό; Πως πιστέύετε πως δημιουργούμε στους εαυτούς μας την "προσδοκία του αποτελέσματος", και τι μπορούμε να κάνουμε για να την ελλατώσουμε;

Αυτά για αρχή. Χωρίς να σημαίνει ότι στο μέλλον δεν θα αναφερθούμε στην ζωή του επιστήμονα, αλλά και στην κυριότερη θεωρία του, από τις πιο επαναστατικές στην ιστορία της επιστήμης, αυτή των μορφογενητικών πεδίων.

Θα τα πούμε σύντομα με περισσότερα πειράματα.

Αν και νέο μέλος, θα ήθελα να παραθέσω την άποψή μου, σχετικά με το δρόμο του Καστανέντα.

Έχω διαβάσει τα περισσότερα από τα βιβλία του. Αν και στο πρώτο του βιβλίο, δείχνει μια τάση να κατηγοριοποιήσει και να συστηματικοποιήσει τα συμπεράσματα και τις εμπειρίες του, με σκοπό (;) να τις κάνει ένα σύσστημα, ένα δρόμο μαθητείας θα λέγαμε, νομίζω πως η τάση αυτή εξασθενεί στα επόμενα έργα του.

Βρίσκω τα βιβλία του αρκετά χαοτικά, όπως άλλωστε ήταν ο δρόμος που ακολουθούσε. Οι πρακτικές του και οι διδασκαλίες του, μπορεί εύκολα να παρερμηνευτούν ( Ξέρω ένα σωρό άτομα, που μπήκαν πολύ βαθιά και εθίστικαν στα ναρκωτικά, και γι' αυτό φέρναν ως άλλοθι τον Καστανέντα. Δεν κατηγορώ βέβαια τον Καστανέντα για την ανοησία τους. )

Βρίσκω ενδιαφέρον την αντίληψη του κόσμου που έχουν όσοι ακολουθούν αυτό το δρόμο. Μου θυμίζει αρκετά τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τον κόσμο ο Νήο στο Μάτριξ.

Πιστεύω όμως τα εξής: Πως είναι ένας δρόμος τόσο δύσκολος, που οι επί γης άνθρωποι που μπόρεσαν και που θα μπορέσουν να τον ακολουθήσουν, είναι μετρημένοι στα δάχτυλα. Επίσης, λόγω της πολυπλοκότητάς του, απάιτεί έναν δάσκαλο, που να καθοδηγεί τα βήματα του μαθητή.

Ποιός από μας γνωρίζει έναν πραγματικό, εν ζωή Δον Χουάν, ο οποίος θα τον βοηθήσει να ξεπεράσει τις παγίδες;

Όπως όλοι οι δρόμοι, αν τον αντιμετωπίσεις με επιπολάιότητα, και όχι με σεβασμό, δεν θα σε οδηγήσει εκεί που πρέπει.

Αυτά είχα να πω, ευχαριστώ που με διαβάσατε.

Να ζητήσω συγνώμη που έκανα τόσο καιρό να γράψω, αλλά προέκυψαν κάποιες σημαντικές υποχρεώσεις.

Θα ήθελα να πω λίγα πρακτικά πράγματα για το Σέλντρέικ, συγκεκριμένα για το καινούργιο βιβλίο του που κυκλοφόρησε στα ελληνικά "Επτά πειράματα που θα αλλάξουν τον κόσμο".

Διάβασα όλο το βιβλίο, και αν και υπήρχαν σημεία που βρήκα ενδιαφέροντα, και άλλα όχι τόσο, μου έκανε εντύπωση το εξής : Για πρώτη φορά σε βιβλίο, βρίσκω τόσο ενδιαφέρον έναν πρόλογο, πολύ πιο ενδιαφέρον μάλιστα από αρκετά από τα κύρια σημεία του βιβλίου!

Στον πρόλογό του λοιπόν ο Σέλντρέικ, αναφέρεται στη γενικότερη φιλοσοφία κάτω από την οποία πραγματοποιεί τις έρευνές του και τα πειράματά του, η οποία είναι απλή, πρακτική και ταυτόχρονα επαναστατική.

Παρά το γεγονός ότι ερευνά σε περιοχές που η σύγχρονη επιστήμη αρνείται να εισέλθει, τα πειράματά του είναι τόσο απλά, που μπορούν να πραγματοποιηθούν πολύ εύκολα από οποιονδήποτε, πράγμα που ο ίδιος προτείνει στους αναγνώστες του νά κάνουν, και όχι μόνο αυτό, αλλά να μοιραστούν μαζί του τα αποτελέσματα, για να τον βοηθήσουν στις έρευνές του.

Δεν ξέρω αν ο ίδιος ο Σέλντρέικ κατανοεί τις προεκτάσεις που μπορεί να πάρει ένα τέτοιο εγχείρημα, φανταστείτε όμως μια παγκόσμια κοινότητα επιστημόνων, ή έστω φίλων της επιστήμης, οι οποίοι δουλεύουν πάνω σε ένα κοινό σκοπό, αποδεσμευμένοι ( όσο αυτό είναι δυνατό ), από κατεστημένες αντηλήψεις και οικονομικά συμφέροντα ( παιχνίδια εταιριών ). Κάτι σαν την κοινότητα προγραμματιστών του Linux δηλαδή.

Το βιβλίο λοιπόν αναφέρεται σε τέτοια απλά πειράματα, και είναι χωρισμένο σε τρία μέρη. Την επόμενη φορά που θα γράψω ( και αυτή τη φορά θα είναι σύντομα ), θα μιλήσω για το πρώτο μέρος του βιβλίου, που αναφέρεται στις ασυνήθιστες ικανότητες των ζώων.

Με ειλικρίνεια

illidan stormrage

Βέβαια, ο Κοέλο αναφέρεται σε πνευματικές κατακτήσεις.

Γεγονός είναι όμως πως είναι λογικό, να έχεις περίσσότερες πιθανότητες να πετύχεις κάτι, όταν αφιερώνεις μεγάλο ποσό ενέργειας σε αυτό, είτε αυτή η ενέργεια είναι δράση, είτε συνεισθήματα, είτε σκέψεις.

Το φαινόμενο της προσδοκίας, όπως το ορίζει ο Σέλντρέικ, έχει περισσότερο να κάνει με ένα εμπόδιο στο δρόμο μας προς τη γνώση. Κάποιες προκαταλήψεις, που μας εμποδίζουν να αντιληφθούμε μεγαλύτερο μέρος της αλήθειας.

Έτσι, κάποιος επιστήμονας έχει πείσει τον εαυτό του για το αλάθητο μιας θεωρίας, δεν μπορεί να είναι αντικειμενικός.

Κάθε πείραμα που θα αποδεικνύει πως η θεωρία δεν ισχύει, θα το θεωρεί ως τυχαίο γεγονός.

Αν το πείραμα πάρει άλλη τροπή από αυτή που προσδοκά, θα ψάχνει να βρει απαντήσεις που να μην καταρίπτουν τη θεωρία του, θα αποδόσει το φαινόμενο σε εξωτερικές επιδράσει και όχι σε αδυναμία της θεωρίας.

Θα συγκεντρώνει μετά μανίας τα πειραματικά δεδομένα που επαληθεύουν τη θεωρία του, και θα παρουσιάζει μόνο αυτά στα επιστημονικά συνέδρια ( Υπήρχαν συνέδρια, κατά τα οποία παρουσιάζονταν πειραματικές μετρήσεις που επαλήθευαν μια θεωρία, οι οποίες όμως είχαν επιλαγεί "τυχαία", μέσα από ένα σύνολο μετρήσεων. Τελικά, το ποσοστό των μετρήσεων που παρουσιαζόταν ήταν μικρότερο του 60% ).

Αν κάποιος επιστήμονας γνωρίζει πως ένα πείραμα είναι επικίνδυνο, με την έννοια ότι μπορεί να καταρίψει τη θεωρία του, μπορεί να επιλέξει να μην το κάνει ποτέ. Θα επικαλεστεί ίσως άλλους λόγους γι' αυτό ( έλλειψη πόρων, χρόνου, ασημαντότητα του πειράματος ), ενώ ο πραγματικός λόγος θα είναι ο φόβος του μπροστά στην αλλαγή, που θα επιφέρει το πείραμα.

Μόλις θυμήθηκα μία πολύ ωραία παραβολή, που λένε στην Ινδία, και που μπορεί να μας βοηθήσει να καταλάβουμε πως δρά σε μεγάλο μέρος η σύγχρονη επιστήμη.

Λέγεται πως κάποτε ένας βασιλιάς, θέλοντας να κάνει ένα πείραμα, κάλεσε ένα σωρό τυφλούς, και τους ζήτησε να ψηλαφίσουν έναν ελέφαντα, και αφού γίνει αυτό, να του περιγράψουν με τι μοιάζει ο ελέφαντας.

Κάποιοι έποιασαν το πόδι του ελέφαντα. Είπαν τότε ότι ο ελέφαντας μοιάζει με κολώνα.

Κάποιοι έποιασαν την ουρά του. Είπαν ότι ο ελέφαντας μοιάζει με σχοινί.

Κάποιοι άλλοι έπιασαν την προβοσκίδα του, και θεώρησαν πως ο ελέφαντας είναι ένα μεγάλο φίδι.

Αυτοί που έπιασαν τα αυτιά του, ήταν σίγουροι πως ο ελέφαντας είναι μια τεράστια βεντάλια.

Πως λοιπόν να πείσεις έναν άνθρωπο, πως αυτό που πιστεύει δεν είναι σωστό; Πως να κάνεις τον τυφλό να δει; Αφού και ο επιστήμονας είναι άνθρωπος. Είναι τυφλωμένος από τις δικές του αδυναμίες.

Δεν θέλει να καταριφθεί η θεωρία στην οποία πιστεύει, γιατί τότε θα ξεβολευτεί, και θα αναγκαστεί να δουλέψει για την εύρεση μιας νέας θεωρίας. Αν έχει μια έδρα σε κάποιο πανεπιστήμιο, πιθανόν να τη χάσει, αν αποδειχθεί ότι διδάσκει λάθος θεωρία. Αν έχει γράψει κάποιο σύγγραμα, τότε αυτό θα σταματήσει να διατίθεται στα βιβλιοπωλεία. Και αν ο επιστήμονας έχει οικογένεια; Πως θα την συντηρήσει, όταν δεν θα είναι πια χρήσιμος; Που θα πάει να δουλέψει, αφού το μόνο που ξέρει είναι να παρατηρεί αντιδράσεις και να ανακατεύει σωλήνες;

Μπορεί να απλοποιώ λίγο τα πράγματα, όμως όλοι αυτοί οι παράγοντες είναι τόσο σημαντικοί, που ο Σέλντρεικ πιστεύει πως η επιστήμη θα προχωρήσει πραγματικά, μόνο αν εξελιχθεί σε ικανοποιητικό βαθμό μια "Ψυχολογία της Επιστήμης", η οποία θα βοηθά τους επιστήμονες να αποβάλουν τις προκαταλήψεις τους και να εργάζονται με καθαρό μυαλό και ανιδιοτέλεια, με σκοπό το κοινό καλό και την ευημερία του συνόλου.

Το τόπικ που θα ήθελα να ανοίξω, αφορά έναν από τους πιο ελπιδοφόρους επιστήμονες του 21ου αιώνα.

Θα ήθελα να μου επιτρέψετε, να ξεκινήσω το τόπικ λίγο παράδοξα. Ξέρω πως το λογικό, θα ήταν να παραθέσω ένα αρχικά ένα βιογραφικό του Επιστήμονα, μετά να αναφερθώ στις κυριότερες θεωρίες του, και από αυτές να πυροδοτηθεί η συζήτηση.

Θα ήθελα λοιπόν να ξεκινήσει η συζήτηση, από μια απλή αφορμή, από ένα από τα πολλά πειράματα, που αναφέρονται στο τελευταίο βιβλίο του, με τίτλο "Επτά πειράματα που θ' αλλάξουν τον κόσμο".

Το φαινόμενο στο οποίο θα αναφερθούμε, ονομάζεται "φαινόμενο της προσδοκίας", και αναφέρεται στην τάση των επιστημόνων, αλλά και όσων συμμετέχουν στο πείραμα, να χειραγωγούν το αποτέλεσμα. Βέβαια, η αντίληψη αυτή δεν είναι κάτι καινούργιο για την Κβαντική Φυσική, το φαινόμενο έχει ήδη διαπιστωθεί. Όμως, έχει γίνει σοβαρή μελέτη πάνω στην ψυχολογία του πειράματος;

Τα τελευταία χρόνια λοιπόν, ένας ψυχολόγος ονόματι Ρόμπερτ Ρόζενταλ, πραγματοποίησε το εξής πείραμα :

Σε ένα δημοτικό σχολείο, επέλεξε τυχαία κάποια παιδιά από την πρώτη, δεύτερη και τρίτη τάξη αντίστοιχα ( περίπου 20% από κάθε τάξη ).

Ανακοίνωσε στους δασκάλους τους πως μετά από κάποια τεστ που έκανε στους μαθητές, διαπίστωσε πως αυτά τα συγκεκριμένα παιδιά είχαν αυξημένες διανοητικές ικανότητες.

Ποιά ήταν τα αποτελέσματα στο τέλος της σχολικής χρονιάς;

Στην πρώτη τάξη : Ο μέσος όρος του δείκτη νοημοσύνης των παιδιών αυτών ήταν κατά 15,4 μονάδες μεγαλύτερος, σε σχέση με τα υπόλοιπα παιδιά.

Στην δεύτερη τάξη : Ο μέσος όρος του δείκτη νοημοσύνης ήταν κατά 9,5 μονάδες μεγαλύτερος.

Στην τρίτη τάξη : Οι αλλαγές ήταν σχεδόν ανεπαίσθητες. Ο Επιστήμονας δεν κατάφερε να επηρρεάσει τους δασκάλους, οι οποίοι, μετά από δύο χρόνια εμπειρίας με τα συγκεκριμένα παιδιά, είχαν παγιωμένες αντιλήψεις σχετικά με τις δυνατότητες του καθενός.

Το περίεργο είναι πως στις πρώτες τάξεις, η παρότρυνση του επιστήμονα πυροδότησε μια σειρά ενεργειών, "Butterfly effect". Με το που άκουσαν οι δάσκαλοι πως αυτά τα παιδιά είχαν μεγαλύτερες δυνατότητες, άρχισαν να τα προσέχουν περισσότερο. Τα παιδιά, ανταποκρίθηκαν σε αυτή την προσοχή, με περισσότερη μελέτη και μεγαλύτερη επιμέλεια. Το γεγονός αυτό, βελτίωσε και τη διαγωγή τους σε κάποι βαθμό. Αποτέλεσμα : οι δάσκαλοι θεωρούσαν τα παιδιά αυτά περισσότερο ολοκληρωμένα και ευτυχισμένα από τα υπόλοιπα.

Θα ήθελα τώρα με αφορμή αυτό το πείραμα να συζητήσουμε λίγο τις ψυχολογικές προεκτάσεις που έχει αυτό στη ζωή μας. Ας θυμηθούμε όλοι. Ποιά ήταν η τελευταία φορά που μια κατεστημένη άποψη που είχαμε για ένα άτομο ( είτε αυτή ήταν δικιά μας, έίτε διαμορφωμένη εκ των έξω ), μας ώθησε να τον έχουμε παρεξηγήσει για αρκετό καιρό; Πως πιστέύετε πως δημιουργούμε στους εαυτούς μας την "προσδοκία του αποτελέσματος", και τι μπορούμε να κάνουμε για να την ελλατώσουμε;

Αυτά για αρχή. Χωρίς να σημαίνει ότι στο μέλλον δεν θα αναφερθούμε στην ζωή του επιστήμονα, αλλά και στην κυριότερη θεωρία του, από τις πιο επαναστατικές στην ιστορία της επιστήμης, αυτή των μορφογενητικών πεδίων.

Θα τα πούμε σύντομα με περισσότερα πειράματα.

Είναι η οργή της καταιγίδας ( Stormrage ). Το μικρό μου όνομα είναι Ill-i-dan, δηλαδή αυτός που είναι άρρωστος με τα Νταν ( Του Ταεκ-Βον-Ντο ). Just Kiddin'. Κάτι σαν τον Μοναχό στο Mean Machine, για όποιον το έχει δει.

Επειδή μου αρέσει εξίσου να κάνω χιούμορ, αλλά και να μην ξεφεύγω από το θέμα, θα σας πω και έναν άλλο λόγο για τον οποίο μου αρέσει ο επίκτητος. Είναι ο μοναδικός φιλόσοφος, που γέλασα καθώς διάβαζα τις διδασκαλίες του ( ειδικά στο σημείο που έφερνε ως αντιπαράδειγμα κάποιον που ξεχνά να... σκουπίσει τη μύτη του ). Πιστεύω πως το χιούμορ δεν πρέπει να λείπει από τη ζωή μας, και πως ο δρόμος της εσωτερικής αναζήτησης δεν ανήκει αποκλειστικά σε αυτούς που το πρόσωπό τους έχει μόνιμα χαραγμένη επάνω του την έκφραση της... δυσκοιλιότητας.

Θα ήθελα κι εγώ να ανοίξω κάποιο τόπικ συζήτησης, αλλά ο μόνος μου ενδοιασμός είναι η νεότητά μου σ' αυτό τον τόπο. Τι λέτε, θα ήταν καλό ένα τόπικ, για τα μορφογενετικά πεδία και τον R. Sheldrake? ( Πρόσφατα διάβασα ένα πολύ καλό βιβλίο )

Και για να μην ξεφεύγουμε από το θέμα μας, που είναι ο Επίκτητος, παραθέτω στη συνέχεια έναν από τους αγαπημένους μου διαλόγους - παραδείγματα, τα οποία χρησιμοποιούσε αρκετά συχνά ο Επίκτητος στη διδασκαλία του.

"Όταν ο Βεσπασιανός, έστειλε μήνυμα στο Πρίσκο τον Ελούδιο να μην πάει στη σύγκλητο, εκείνος απάντησε:

- Είναι στο χέρι σου να μη με αφήσεις να είμαι συγκλητικός. Για όσο όμως είμαι, πρέπει να πηγαίνω.
- Πήγαινε, αλλά όταν μπεις μέσα, μη μιλήσεις.
- Μη με ρωτάς και δεν θα μιλήσω.
- Αλλά είμαι όμως υποχρεωμένος να σε ρωτήσω.
- Τότε κι εγώ πρέπει να πω αυτό που μου φαίνεται δίκαιο.
- Αν όμως το πεις, θα σε σκοτώσω.
- Πότε λοιπόν σου είπα ότι είμαι αθάνατος; Κι εσύ θα κάνεις το δικό σου, κι εγώ το δικό μου. Δική σου υπόθεση είναι να με σκοτώσεις, ενώ δική μου να πεθάνω χωρίς να τρέμω. Δική σου να με εξορίσεις, και δική μου να φύγω χωρίς λύπη"

Ένα παρόμοιο ήθος με τους σύγχρονους Έλληνες πολιτικούς δηλαδή. :)

Είμαι ένα "τρυφερό πόδι" των Φόρουμς του Εσοτέρικα.

Δεν ξέρετε πόσο χάρηκα, όταν σε μια τυχαία αναζήτηση μου στο ίντερνετ για θέματα που αφορούσαν τη μουσική, οι μηχανές μου έδωσαν κάποιο φόρουμ από αυτή τη σελίδα. Από τότε παρακολουθούσα αρκετά συχνά τα άρθρα, αλλά δεν είχα δώσει προσοχή στον τομέα των Φόρουμς μέχρι πρόσφατα. Η δουλειά που έχει γίνει σε όλους τους τομείς είναι πολύ καλή, και συγχαρητήρια σε αυτούς που εμπνεύστηκαν και δημιούργησαν αυτόν το δικτυακό τόπο.

Διάλεξα αυτό το φόρουμ, γιατί ο Επίκτητος είναι ένας από τους αγαπημένους μου φιλοσόφους. Ίσως γιατί, από όσους έχω διαβάσει, είναι ο πιο πρακτικός και κατανοητός, αν και έζησε 1900 χρόνια πριν.

Περιμένω ανυπόμονα τη συνέχεια του Τόπικ. Να είστε καλά.

The "green horn", illidan stormrage

Βρίσκεται πως παρουσιάζει σωστά τη φιλοσοφία τους;

Επίσης, βλέπω γενικοτερα μια τάση τα τελευταία χρόνια να γυρίζονται ταινίες ηρωϊκού - πολεμικού στυλ ( Άρχοντας των Δαχτυλιδιών, Μάτριξ, η Τροία που έρχεται, Οι Πύλες της Φωτιάς ( που μας έχουν και τηγανιζόμαστε στο λάδι μας για το πότε θα γίνει το βιβλίο του Πρέσφιλντ ταινία ).

Σας φαίνεται τυχαίο το γεγονός;

Προσωπικά πιστεύω πως ο πολιτισμός μας στον 20ο αιώνα, πέρασε μια αρκετά σοβαρή κρίση αξιών, και τα πρότυπα είχε υπήρξαν αρκετά υλιστικά και επιφανειακά.

Χαίρομαι που επιτέλους επιστρέφουν τα ηρωϊκά πρότυπα στη ζωή μας, και εύχομαι να κατανοηθεί από όσο το δυνατόν περισσότερους η έννοια του εσωτερικού πολέμου και του ήρωα, και να μην μείνουμε στην επιφάνεια, στα ειδικά εφέ, στις γυριστές κλωτσιές και στα μεγάλα λόγια.

Γι' αυτό το ευ αγωνίζεσθαι ( fair play μας το είχαν μάθει ), έχει πάει περίπατο.

Έτσι λοιπόν, το μεγαλύτερο ποσοστό των αθλητών εξαγοράζει την επιτυχία του με διάφορους τρόπους, κυρίως με διαφημίσεις.

Αλήθεια, πόσο απέχουμε από αυτό που ήταν κάποτε οι Έλληνες;

Λέγεται πως ένας στρατηγός του Μαρδόνιου, στην πρώτη εκστρατεία των Περσών κατά της Ελλάδας, όταν άκουσε πως οι Έλληνες αγωνίζονται στους Ολυμπιακούς αγώνες για ένα στεφάνι ελιάς, αναφώνησε "Αλοίμονο Μαρδόνιε, με ποιούς άντρες μας έφερες να πολεμήσουμε;"

Μέσα στον αιώνα μας, εκδόθηκαν πολλά μυθιστορήματα αυτής της γραμμής.

Ο συγγραφέας Ρόμπερτ Χάινλάϊν, έγραψε αρκετά τέτοιου τύπου μυθιστορήματα. Χαρακτηριστικότερο όλων το "They". Ο Πρωταγωνιστής ζητά τη βοήθεια ψυχολόγου, μην μπορώντας να ερμηνεύσει δίάφορα φάινόμενα που συμβαίνουν στη ζωή του. Π.χ., γυρίζοντας σπίτι του μια βροχερή μέρα, για να πάρει μια ομπρέλλα, ανακάλυψε πως στο πίσω μέρος του σπιτιού του είχε λιακάδα. Σταδιακά καταλήγει στο φρενοκομείο, ενώ καθώς το μυθιστόρημα πλησιάζει προς το τέλος, μοιάζει να επιβεβαιώνεται όλο και περισσότερο.

Προσωπικά δεν πιστεύω πως όλοι αυτοί οι συγγραφείς ήταν όντως υποστηρικτές της θεωρίας αυτής. Πιστεύω όμως, πως ένα μεγάλο μέρος των ανθρώπων, αν και ασυνείδητα, είναι φανατικοί οπαδοί της. Δεν μπορούν να το επεξεργαστούν και να το εκφράσουν λογικά, γιατί ίσως θα χάσουν τη μοναδικότητα την οποία αισθάνονται, γιατί φοβούνται πως θα τους χαρακτηρίσουν και χίλια δύο άλλα.

Πόσες φορές έχουμε ποιάσει τον εαυτό μας να κάνουμε σκέψεις του στυλ : "Όλα σε μένα συμβαίνουν", "Είμαι σίγουρος πως αυτό είναι η αλήθεια", "Ο κόσμος δεν πάει καθόλου καλά";

Μπορεί λοιπόν η θεωρία αυτή να είναι λανθασμένη, έχει όμως αρκετούς πιστούς ανά τον κόσμο. Το θέμα είναι να μην καταφέρουν να πείσουν κι εμάς, να "κοιτάζουμε την πάρτη μας, και να μην ασχολούμαστε με φιλοσοφίες, ιδεολογίες, και λοιπές μ.."!