- role playning games - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.
kostas
ΑΛΛΑ
ΑΣ ΜΗ ΜΠΕΡΔΕΥΟΥΜΕ ΤΗΝ ΒΟΥΡΤΣΑ ΜΕ ΤΗΝ...
episode 2: THE RETURN
ΕΔΩ ΣΤΗΝ ΣΟΥΗΔΙΑ ΠΡΙΝ ΛΙΓΟ ΚΑΙΡΟ ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ ΒΙΑΙΑ ΕΝΑΣ ΑΝΤΡΑΣ ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΕΠΑΙΖΕ role playing games ΚΑΠΟΙΟΙ ΕΣΠΕΥΣΑΝ ΝΑ ΡΙΞΟΥΝ ΤΑΧΑΜΟΥ ΕΚΕΙ ΤΟ ΦΤΑΙΞΙΜΟ. Η ΑΛΗΘΕΙΑ; ΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΔΕΝ ΗΞΕΡΑΝ ΚΑΝ ΟΤΙ ΑΣΧΟΛΟΥΝΤΑΝ ΜΕ ΤΕΤΟΙΑ.
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΕΧΟΥΝ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΤΑΣΗ ΚΑΠΟΙΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΙΕΡΕΙΣ ΠΟΥ ΑΠΟ ΟΤΙ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΞΕΧΝΟΥΝ ΟΤΙ Η ΙΕΡΑ ΕΞΕΤΑΣΗ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΑ.
"For the strength of the wolf is the pack
and the strength of the pack is the wolf"
quote:
παιζω απο το 91 παιχνιδια ρολων και καπου ακουσα οτι εχουν αποκρυφιστικη σημασια οποιος γνωριζει κατι ας μου πειkostas
φιλε κωστα απο τα λιγοστα που ξερω για τα παιχνιδια αυτα θα ελεγα οτι τουλαχιστον τα βαμπιρ παιχνιδια ρολων θα μπορουσε καποιος να τα χαρακτηρισει σατανηστικα, εγω δεν συμφωνω με τετιους χαρακτηρισμους μιας και σκεφτομαι σχετικα ανοικτα.
μιας και αναφερες το θεμα για παιχνιδια ρολων , να πω οτι θελω να ασχοληθω και εγω αλλα δεν ξερω απο που να αρχησω.εχεις να μου προτινεις κατι?
φιλικα Νικος
Don't Try to Give Days in your Life, just try to Give Life in your Days
quote:να πω οτι θελω να ασχοληθω και εγω αλλα δεν ξερω απο που να αρχησω.εχεις να μου προτινεις κατι?
quote:
DIABLO
Violator
Don't Try to Give Days in your Life, just try to Give Life in your Days
ΑΜΑ ΚΑΠΟΙΟΣ ΘΑ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΑΣΧΟΛΗΘΕΙ ΜΕ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ ΤΟΤΕ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΡΕΙ ΤΑ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΕΝΗΜΕΡΩΘΕΙ.ΤΑ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΜΑΓΑΖΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΟΝΟΜΑΖΟΝΤΑΙ ΚΑΙΣΣΕΣ ΟΙ ΤΑ FANTASY SHOPS...
Welcome_To_The_World_Of_Darkness
κάνε κλικ!
Ποτέ μην παραδεχτείς τα όρια του ανθρώπου. Να σπας τα σύνορα. Να αρνιέσαι ότι θωρούν τα μάτια σου. Να πεθαίνεις και να λες: ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!
Η σκληραγώγηση του σώματος το καθιστά έτοιμο να αντισταθεί σε εξωτερικές, αλλά και εσωτερικές ασθένειες. Σε προκλήσεις θα εξυπηρετούσε τους σκοπούς της ψυχής. Ένα αγύμναστο και κατώτερο σώμα θα μπορούσε να διαφθείρει μια ενάρετη ψυχή. Είναι αυτός που προτείνει για την διατροφή των αθλητών το κρέας (αν και οι Πυθαγόρειοι ήταν αυστηρά φυτοφάγοι).
Ο Πυθαγόρας είχε κάποιες αντιρρήσεις για τους μεγάλους αγώνες. Πίστευε ότι οι αθλητές γίνονταν φιλόνικοι και δοξομανείς. Δεν ήθελε την μονόπλευρη άσκηση και πίστευε στην αρμονική και σύμμετρη άσκηση, τη διαφύλαξη και διατήρηση του ιδανικού βάρους.
Πίστευε ότι το σώμα υποφέρει από το πολύ και από το λίγο. Κάθε πρωί στη σχολή των Πυθαγορείων γινόταν γυμναστική και εξάσκηση. Με τη γυμναστική το άτομο αποκτά αρετές, ανδρεία, σωφροσύνη, τιμιότητα, τόλμη κ.α.
ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΣΩΜΑΤΙΚΗΣ ΕΠΑΦΗΣ ΣΤΟΝ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟ.
Μαγκιά του διότι κατ'αυτόν τον τρόπο
απέφυγε πολλά ,χμμμμμμμμμμ,ενοχλητικά φαινόμενα.
Για μένα ναι.
Τα φαινόμενα και τα συμβαίνοντα αυτό δείχνουν, την εξαθλίωση του αθλητή για να μπορέσει να καταρρίψει το ρεκόρ, να πουλήσει και να φέρει χρήματα από τα τηλεοπτικά και τις διαφημίσεις.
Έτσι χορηγούν στον αθλητή αναβολικά και εξοντώνουν την όποια έννοια της ευγενούς άμιλλας, της φυσικής δύναμης, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Το αντικείμενο ( αθλητής ) θυσιάζετε στο βωμό του θεάματος και του κέρδους παραλύοντας μετά από κάποια χρόνια ή πεθαίνοντας σε πολύ μικρή ηλικία διότι κατέστρεψε τον οργανισμό του με τη χρήση στεροειδών.
Πόσο σύγχρονος μοιάζει ο Πυθαγόρας !!!!!!
Ο κακός λύκος
Γι' αυτό το ευ αγωνίζεσθαι ( fair play μας το είχαν μάθει ), έχει πάει περίπατο.
Έτσι λοιπόν, το μεγαλύτερο ποσοστό των αθλητών εξαγοράζει την επιτυχία του με διάφορους τρόπους, κυρίως με διαφημίσεις.
Αλήθεια, πόσο απέχουμε από αυτό που ήταν κάποτε οι Έλληνες;
Λέγεται πως ένας στρατηγός του Μαρδόνιου, στην πρώτη εκστρατεία των Περσών κατά της Ελλάδας, όταν άκουσε πως οι Έλληνες αγωνίζονται στους Ολυμπιακούς αγώνες για ένα στεφάνι ελιάς, αναφώνησε "Αλοίμονο Μαρδόνιε, με ποιούς άντρες μας έφερες να πολεμήσουμε;"
ευστοχότατο αυτό για τον Μαρδόνιο. Τότε λοιπόν αγωνίζονταν για το στεφάνι ελιάς και η άμιλλα ήταν το χαρακτηριστικό των αρχαίων Ελλήνων. Τώρα που όλα θυσιάζονται στο βωμό του χρήματος και που τα έπαθλα είναι απίστευτα χρηματικά ποσά, πού να σκεφθούν το ευ αγωνίζεσθαι και την άμιλλα; Άραγε υπάρχουν σήμερα αυτές οι λέξεις;
Οι αθλητές έχουν γίνει εμποτεύσιμο είδος. Έτσι τους έχουν κάνει.
Φίλε/η Ramoglou,
από εξαθλίωση άλλο τίποτα. Στη σημερινή εποχή οι αθλητές εκτός από διαφημίσεις τρέχουν από τη μία "κοινωνική" εκδήλωση στην άλλη τραβώντας τα φλας της δημοσιότητας.
Φαντάζεστε να τους βάζαμε σήμερα να αγωνιστούν με έπαθλο κλάδο ελιάς; Πόσοι θα έπαιρναν μέρος;;;;;;
Μια ερώτηση:
Τι ήταν το αυθεντικό ολυμπιακό πνεύμα;
Δηλαδή, πώς ήταν δυνατό να αποφευχθεί η προσπάθεια για μια εγωιστική νίκη, από τη στιγμή που ορισμένοι άνθρωποι αγωνίζονταν με όλες τους τις δυνάμεις για την πρωτιά.
Ποιό ήταν το νόημα των Ολυμπιακών Αγώνων, πέραν της ανάγκης για διατήρηση μιας καλής φυσικής κατάστασης των ανδρών, εν όψη ενός επερχόμενου πολέμου.
Πάλι μου βγήκαν περισσότερες ερωτήσεις
Η προσωπική μου άποψη είναι ότι το αυθεντικό ολυμπιακό πνεύμα είναι... πνεύμα. Και ως πνεύμα, ανήκει στον πνευματικό κόσμο. Εκεί είναι το σπίτι του και όταν αρχίζει να κατεβαίνει και να γίνεται σχέδια, σκοποί, τρόποι, ιδεολογίες, διάθεση, συναίσθημα, χρόνος, χώρος, σταδιακά "ντύνεται" με χιτώνες χοντρούς και κρύβεται η εσωτερική του φρεσκάδα και αγνότητα που έχει δανειστεί από τον Κόσμο των Ιδεών.
Για αυτόν τον λόγο, καλύτερα να μείνουμε στην αρχική του πνευματική σύλληψη και να προσπαθήσουμε να χωρέσουμε στο μυαλό μας, την σημαντική εκείνη στιγμή που αυτό το ιδεώδες "γραπώθηκε" από τις ψυχές των ιερέων-μυστών που πρώτοι συνέλαβαν και εφάρμοσαν αυτό το σχέδιο, ενότητας, άμιλλας, υπέρβασης, όπως εμφανίζεται μέσα από το Ολυμπιακό Πνεύμα.
Οι άλλες μεθοδεύσεις και μολύνσεις του, από την ανθρώπινη υπεροψία, φιλοδοξία και απληστία ήταν ένα φυσικό επακόλουθο για κάθε Ιδεώδες που λογω της βαρύτητας πέφτει τελικά στα χέρια των εμπόρων και των αγυρτών.
Αν θέλεις να τιμήσεις την Νίκη πρέπει να χάσεις η και να θυσιάσεις το "εγώ" σου μέσα σε αυτήν την λατρεία. Όποιος δεν το καταφέρνει, έχει συλλάβει μόνο ένα φάντασμα και όχι το Ολυμπιακό Πνεύμα.
Σημασία έχει όμως ότι αυτό το Ιδεώδες έκανε την εμφάνισή του στην ανθρωπότητα και αυτό δεν μπορεί να μας το αφαιρέσει κανένας.
Καλόν Αγώνα σε όλους και ας Νικήσει ο Καλύτερος.
Εγώ θα ήθελα να θυμίσω τα εξής
Ο Ολυμπιονίκης απολάμβανε ιδιαίτερες τιμές στην πόλη (κράτος) απο την οποία προερχόταν. Ήταν μεγάλη τιμή ας πούμε για την Σπάρτη να έχει εναν ολυμπιονίκη. Αν θυμάμαι καλά ο ολυμπιονίκης γινόταν ήρωας (με την αρχαία σημασία του όρου) πράγμα ιδιαίτερα τιμητικό (το να είσαι δαλαδή πρότυπο, παράδειγμα προς μίμηση, και να θεωρέίται ακόμα και το λείψανό σου ιερό).
Από αυτήν την άποψη (να τιμηθεί η πατρίδα) δεν νομίζω οτι ο αθλητής που φιλοδοξούσε να γίνει ολυμπιονίκης γινόταν δοξομανής (διαφθείρονταν πνευματικά), μια και οι κόποι του είχαν σκοπό την εξύψωση της πατρίδας και μέσω αυτής, και αυτού του ίδιου.
Φυσικά η εξαίρεση επιβεβαιώνει τον κανόνα, και αναφέρομαι μόνο στα αρχαία χρόνια.
Πολλές φορές επίσης αυτές οι κλισέ φράσεις που χρησιμοποιούνται σήμερα, όπως «ολυμπιακό ιδεώδες» ή «επιστροφή στη γενέτειρα», μπαίνουνε στο παιχνίδι για καθαρά εμπορικούς λόγους και όχι για κάτι άλλο.
Είναι όντως αλήθεια πως ελάμβαναν οι νικητές τον κότινο ως τιμητική επιβράβευση. Δεν ήταν όμως ΜΟΝΟ ο κότινος.
Οι άρχοντες των πόλεων, προκειμένου να δώσουνε και άλλα κίνητρα, φρόντιζαν ώστε να αμείβονται οι αθλητές και με άλλες παροχές. Τέτοιες ήταν π.χ. ένα αξίωμα στρατηγού ή μια άλλη πολιτική θέση.
Και αναρωτιέμαι άραγε, ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ?
Επίσης ας μην ξεχνούμε πως με νόμο του Σόλων ελάμβαναν οι ολυμπιονίκες «πριμ» χρηματικό. Το ίδιο ίσχυε και για τους νικητές των Ίσθμιων.
Αργότερα, ιδιαίτερα μετά τον Πελοποννησιακό πόλεμο, εμφανίστηκαν και φαινόμενα επαγγελματιών αθλητών, με ότι αυτό συνεπάγεται.
Επομένως, οι ολυμπιακοί αγώνες δεν υπήρξαν (με τα όσα σήμερα κρίνουμε) «άσπιλοι», παρά ενσωμάτωναν και ακολουθούσανε τις αλλαγές ενός ζωντανού κοινωνικού γίγνεσθαι
Σε κάθε περίπτωση, και με τις όποιες «παραφωνίες», διατήρησαν και διατηρούν το μεγαλείο τους. Και αυτό είναι που συγκινεί από άκρη σε άκρη τον κόσμο μας.