martinist
ΜέλοςΣυμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Επίτρεψέ μου να διαφωνήσω καθ' ολοκληρίαν με τα λεγόμενά σου.
Όχι, οι Μαρτινιστές δεν είναι σιωνιστές. Δεν υπάρχει απολύτως καμμία ένδειξη γι' αυτό, ούτε στα κείμενά τους, ούτε στις πρακτικές τους, ούτε στον βίο και την πολιτεία τους.
Όσο για τον "Χριστιανισμό τους", ο Χριστιανισμός είναι ένας: η πίστη στον Σωτήρα Ιησού Χριστό. Ο Χριστιανισμός, είτε το θέλουμε, είτε όχι, προήλθε από την παράδοση της Παλαιάς Διαθήκης. Τούτο όμως δεν τον καθιστά σε καμμία περίπτωση "εβραϊκό", τη στιγμή που ο Χριστιανισμός εκφράζει διαφορετικό πνεύμα από τον ιουδαϊσμό.
Ο παραδοσιακός ευρωπαϊκός εσωτερισμός είναι ουσιαστικώς Χριστικός, Χριστιανικός, Χριστοκεντρικός.
Όσο για τον Κριναετό, ο ένας εκ των δύο ιδρυτών του ήταν πράγματι Μαρτινιστής. Από πού κι ως πού όμως συσχετίζεις τον Κριναετό με τον σιωνισμό; Πού είδες την παραμικρή τέτοια επιρροή στα κείμενά του ή στον βίο και την πολιτεία των μελών του;
Όσο για την Μπλαβάτσκυ, μόνο "φωτεινό και ελεύθερο μυαλό" δεν ήταν. Επιφυλάσσομαι να σας προσκομίσω στοιχεία για το πόσο κορόϊδο είχε πιαστεί επανειλημμένες φορές από διαφόρους επιτηδείους - μεταξύ των οποίων και ο περίφημος Κουτ-Χουμί, ο οποίος όχι μόνον δεν ήταν... Μαχάτμα, αλλά μυστικός πράκτορας της Ρωσσικής κυβερνήσεως της εποχής εκείνης.
Αγαπητέ: εάν έχεις ΣΤΟΙΧΕΙΑ για τους ισχυρισμούς σου, σε προκαλώ να τα προσκομίσεις. Εάν όχι, καλύτερα να επανεξετάσεις τις απόψεις σου.
Διότι η πρώτη εργασία που έχει να κάνει ο νεόφυτος στη Μύηση, είναι η απαλλαγή από τις προκαταλήψεις.
Σας ευχαριστώ,
martinist
quote:
Φίλε Martinist, νομίζω ότι θα είχε ενδιαφέρον να μας γράψεις δυο λόγια για τις σχέσεις –ομοιότητες ή διαφορές– Μαρτινισμού και Ροδοσταυρισμού. Η φίλη μας Tao θα το εκτιμούσε ιδιαίτερα.
Ο αληθής Ροδοσταυρισμός είναι ο Θεματοφύλακας της Μυσταγωγικής Παραδόσεως. Οι αληθείς Ροδόσταυροι γενικώς αποφεύγουν να εμφανίζονται, όχι επειδή φοβούνται διώξεις ή κατακραυγή, αλλ’ επειδή στην Ροδοσταυρική Μύηση ενυπάρχει η έννοια του Σιωπηλού Αγνώστου. Όμως ιδρύουν άλλα Τάγματα, εξωτερικότερα, στα οποία παραδίδουν κάποιες διδασκαλίες και μυσταγωγικές κλείδες και από εκεί ενδεχομένως αλιεύουν τα κατάλληλα πρόσωπα για τα εσώτερα...
Κατά τον 18 αιώνα οι Ρ+Σ θεώρησαν καλό να αξιοποιήσουν κάποιες υπάρχουσες δομές επαγγελματικών οικοδομικών σωματείων, στις οποίες εισήγαγαν την δοξασία τους, μεταφράζοντάς την όμως στην γλώσσα των οικοδόμων, αφού σ’ αυτούς απευθύνοντο. Γι' αυτό και ο Τεκτονισμός χρησιμοποιεί οικοδομικό μύθο και σύμβολα. Θα πρέπει να τονίσουμε ότι, όπως φαίνεται, οι Ρ+Σ έδωσαν στους οικοδόμους μόνον την δοξασία τους, χωρίς τις κλείδες των "μυητικών τεχνών" τους, όπως η Θεουργία, η Αλχημεία, η Αστροσοφία, η Ψυχουργία, η Θεραπευτική κλπ.
Ο Τεκτονισμός λοιπόν ιδρύθηκε επισήμως το 1717.
Λίγες δεκαετίες αργότερα, οι Ροδόσταυροι εμφάνισαν και θεμελίωσαν αυτό που σήμερα ονομάζεται Μαρτινισμός. Μόνο που στην περίπτωση αυτή δεν έγινε καμμία μετάφραση της δοξασίας.
Εάν παρατηρήσει κάποιος το Έμβλημα του Μαρτινισμού, θα δει σ' αυτό το γεωμετρικό εξαπέταλλο Ρόδο και τον Σταυρό...
Ο Μαρτινισμός είναι εκείνη η ακτίνα της Ρ+Σ μυήσεως η οποία έχει ως χαρακτηριστικά της:
α. την Θεοσοφία
β. την Θεουργία
Θεοσοφία είναι η Θεία Σοφία που αποκτάται με έναν και μόνον τρόπο: με την διαπροσωπική σχέση του ανθρώπου με τον Θεό. Αυτός είναι ο μοναδικός - μυητικά και ροδοσταυρικά ορθόδοξος - τρόπος. Εάν κάποιος έχει αντιρρήσεις, τον παραπέμπω στο "Αμφιθέατρο της Αιώνιας Σοφίας" του Ρ+Σ Ερρίκου Κούνρατ, έργο του 1595...
Θεουργία είναι η επακόλουθη συμμετοχή του μεμυημένου στο του Θεού Έργον.
Έτσι, ο μεμυημένος στον Μαρτινισμό πραγματώνει πρώτα την ατομική του αποκατάσταση (διάσταση της "Θεοσοφίας") και ακολούθως συμμετέχει στο Μέγα Έργο της Παγκοσμίας Αποκαταστάσεως (διάσταση της "Θεουργίας").
Αυτός είναι και ο απώτερος λόγος υπάρξεως της Μυήσεως. Ο μυούμενος δεν στοχεύει απλώς και μόνο στην προσωπική του πνευματική εξέλιξη. Αυτό μπορεί να το επιτύχει θαυμάσια δια της Θρησκείας. Η Μύηση αποσκοπεί στο Μυητικό Έργο, το Μέγα Έργο, το Συνολικό Έργο.
(Για τους πιο "ψαγμένους" θα αναφέρω ότι η θεοσοφική διάσταση του Μαρτινισμού σχετίζεται περισσότερο με το έργο του Σαιν Μαρτέν, ενώ η θεουργική του διάσταση σχετίζεται περισσότερο με το έργο του δον Μαρτίνες ντε Πασκουάλλυ. Πάντως τούτο δεν είναι απόλυτο, διότι και τα δύο έργα εμπεριέχουν και τις δύο διαστάσεις).
Σας ευχαριστώ,
martinist
Edited by - martinist on 26/06/2003 22:28:23
quote:
ο de GUAITA μελος της γνωστης κομπανιας του Παρισιου με τους Peladan, Levi, κλπ)
Χαίρετε, αγαπητοί φίλοι.
Μία διευκρίνιση: Ο Ελιφάς Λευί ουδέποτε σχετίσθηκε με το Μαρτινιστικό Τάγμα του Παπύς, όπως δείχνουν οι κάτωθι χρονολογίες.
Ελιφάς Λευί: 1810 - 1875
Papus: 1865 - 1916
Guaita: 1861 - 1897
Peladan 1858 - 1918
Το δε Μαρτινιστικό Τάγμα του Παπύς ιδρύθηκε το 1887.
Πάντως, δοθείσης ευκαιρίας, θα ήθελα να πω ότι από όλα τα έργα που συνέγραψε ο Papus, σχεδόν κανένα δεν απηχεί το πνεύμα της μαρτινιστικής μυήσεως (με εξαίρεση την "Επιστήμη των Αριθμών", που εξεδόθη μετά τον θάνατό του). Όλα τα υπόλοιπα βιβλία του εκφράζουν το "αποκρυφιστικό" πνεύμα που μάστιζε τα τάγματα εκείνη την εποχή.
Σας ευχαριστώ,
martinist
quote:
Ένας άλλος φαραώ, ο Άμωσις, είχε ιδρύσει τη Μεγάλη Λευκή Αδελφότητα, "θεματοφύλακα" της πανάρχαιας σοφίας που είχε περιέλθει στους Αιγύπτιους.
Αγαπητέ Spiral,
"Μεγάλη Λευκή Αδελφότητα" είναι μία από τις ονομασίες που δίδονται στην Εσωτέρα ή Θριαμβεύουσα Εκκλησία, η οποία εδράζεται στο Πνευματικό και στο ανώτατο Αιθερικό επίπεδο και δεν ταυτίζεται με καμμία αδελφότητα ή Τάγμα επί της γης, αν και κάποιοι αποπειράθηκαν να σφετερισθούν το όνομα αυτό :-)
Η "Μεγάλη Λευκή αδελφότητα" δεν είναι τίποτε άλλο από εκείνο που η Ορθοδοξία (και όχι μόνον) αποκαλεί "κοινωνία των Αγίων". Στην καλύτερη λοιπόν περίπτωση, η Μ.Λ.Α. επισκιάζει και καθοδηγεί κάποια ή κάποιες Αδελφότητες επί της γης, εάν ή όσο αυτές εκπληρούν τις προϋποθέσεις.
Ευχαριστώ,
martinist
Edited by - martinist on 24/06/2003 11:38:47
Edited by - martinist on 24/06/2003 11:39:31
Υπάρχουν πολλές παραδόσεις σχετικά με τους Ροδοσταύρους. Το πρόβλημα είναι ότι... οι περισσότερες είναι αντιφατικές μεταξύ τους.
Είναι βέβαιον ότι τέτοιες παραδόσεις, τοποθετούμενες στο απώτατο παρελθόν, είναι και θα παραμένουν πάντοτε αναπόδεικτες και χωρίς ιστορικά τεκμήρια, συνεπώς επαφίενται στον "πατριωτισμό" των οπαδών του τάδε ή του δείνα εσωτεριστικού ρεύματος.
Η μεγαλύτερη δυσκολία τεκμηριώσεως οφείλεται στο ότι οι Ροδόσταυροι συνήθως υιοθετούσαν διαφορετικά ονόματα, τα οποία αποσιωπούσαν αυτή τους την ιδιότητα.
Αυτά που έχω ακούσει και διαβάσει σχετικώς με την προέλευση των Ροδοσταύρων είναι τα εξής:
Α. Το Τάγμα του Ρόδου ίδρυσε ο Προφήτης Ηλίας. Σύμβολό του ήταν το γεωμετρικό Ρόδο (Εξάκτινος Αστέρας).
Β. Με την έλευση του Χριστού, Το Τάγμα του Ρόδου εγκολπώθηκε τον γεννώμενο Χριστιανισμό και βαθμιαίως έγινε Τάγμα του Ρόδου και του Σταυρού. Λέγεται ότι το Τάγμα τούτο ιδρύθηκε επισήμως από τον Μεγάλο Κωνσταντίνο. Σύμβολά του πλέον ήσαν αφ' ενός το γεωμετρικό Ρόδο με τον Σταυρό, αφ' ετέρου το Μονόγραμμα του Χριστού.
Γ. Κατά το 1090 στην Κωνσταντινούπολη, υπό την αιγίδα του Αλεξίου Κομνηνού, ο (κατά την παράδοση) Ροδόσταυρος Μιχαήλ Ψελλός ίδρυσε το Τάγμα των Αδελφών της Ανατολής. Για την ύπαρξη αυτού του Τάγματος υπάρχουν τεκμήρια στους κόλπους κάποιων Ταγμάτων σήμερα.
Όσον αφορά στον Μιχαήλ Ψελλό, είναι γνωστό ότι είχε ασχοληθεί με την Αλχημεία και με την Θεουργία - "Τέχνες" κατ' εξοχήν Ροδοσταυρικές.
Δ. "Διάδοχος" του Τάγματος των Αδελφών της Ανατολής ήταν το Τάγμα των "Αγνώστων Φιλοσόφων" ή "Κοσμοπολιτών" που ιδρύθηκε από τον Ροδόσταυρο Σαξώνιο Κομνηνό το 1643 ή 1646. Του Τάγματος αυτού έχει δημοσιευθεί το Καταστατικό, καθώς και κάποια αλχημική διδασκαλία.
Ε. Όσον αφορά στα περί αιγυπτιακής καταγωγής των Ροδοσταύρων, δυσκολεύομαι να τα πιστεύσω, και τούτο λόγω των συμβόλων τους. Τόσο το Ρόδο, όσο και ο Σταυρός, είναι σύμβολα αναφερόμενα στο Πρόσωπο του Χριστού. (πρβλ. "Ρόδον το Αμάραντον...").
Εκτός κι αν δεχθούμε ότι η όλη παράδοση της Παλαιάς Διαθήκης κατάγεται από την Αρχαία Αίγυπτο - κάτι που έχει υποστηριχθεί από ορισμένους, αλλά κατά τη γνώμη μου δεν αληθεύει.
Σας ευχαριστώ,
martinist
quote:
Είχα την εντύπωση ότι το επίπεδο Αστρικό ή Αιθερικό όπως το προτιμάς, είναι η αμέσως επόμενη «γειτονική» κοντινή μας διάσταση, στην οποία μπορεί ο καθένας να βρεθεί με λίγη εξάσκηση, λίγη προετοιμασία, πολύ ψυχραιμία, και ένα απλό «κλικ» των δαχτύλων…
Επικίνδυνη μα εύκολη υπόθεση…
Όπου εκατοντάδες, χιλιάδες Ναοί τον περιμένουν με… ανοιχτές αγκάλες…
Ψευδαίσθηση, ε?
Αγαπητέ Jupiter,
Δυστυχώς, ο εσωτερισμός - και δη ο ελληνικός - μαστίζεται από την εξής πληγή:
Εκ παραλλήλου με την μεθοδολογία της παραδοσιακής μυήσεως, έχει αναπτυχθεί μία ολόκληρη παραφιλολογία η οποία συντηρείται από όλους εκείνους οι οποίοι είναι ανίκανοι να προχωρήσουν βάσει κανόνων. Αυτοί είναι οι λεγόμενοι "άνθρωποι των εξαιρέσεων". Ακόμη κι όταν γνωρίζουν το ορθόν, ανευρίσκουν χίλιες δύο δικαιολογίες για να εξαιρέσουν τους εαυτούς τους.
Όμως, ένα ερμητικό ρητό λέγει το εξής: "NEMO ACCIPIT QUI NON LEGITIME CERTAVERIT", δηλαδή: "Ουδείς λαμβάνει παρά μόνον όποιος επέτυχε σύμφωνα με τους κανόνες".
Πόσοι εσωτεριστές άξιοι του ονόματός τους βαδίζουν με υπομονή, απλότητα και αφάνεια, κατακτώντας μία - μία τις βαθμίδες και προχωρώντας σταδιακά στην οντολογική τους εκπλήρωση; Οι περισσότεροι, δυστυχώς, έλκονται από το παράδοξο, το παράξενο, το απόκρυφο, τις "δυνάμεις"...
Όμως, καμμία υπερβατική δύναμις δεν επιδαψιλεύεται εάν ο άνθρωπος δεν έχει αποδείξει εμπράκτως ότι είναι έτοιμος. Και έτοιμος είναι εκείνος που έχει μεταστοιχειώσει τον εαυτό του ώστε να ομοιάζει προς τη Θεία Φύση. Ο Θεός χαρίζει δυνάμεις σ' έναν άνθρωπο για έναν και μοναδικό λόγο: για να ενεργεί (ο Θεός) και μέσω του συγκεκριμένου ανθρώπου προς όφελος της ανθρωπότητος. Τότε ο άνθρωπος καθίσταται Θεουργός, αφού συμμετέχει κι αυτός στο του Θεού Έργον.
Πόσοι όμως απ' όσους κυνηγούν τις "δυνάμεις" έχουν τέτοια ευγενή κίνητρα;
Μπορείς λοιπόν να κρίνεις μόνος σου την ποιότητα των ισχυρισμών όσων διατυμπανίζουν ότι "βγαίνουν στο αιθερικό", "παρευρίσκονται σε Ναούς" ή "συνομιλούν με Αγγέλους". Αυτές είναι περιπτώσεις εξαιρετικά σπάνιες. Κι εκείνοι που τις βιώνουν, ποτέ δεν το αποκαλύπτουν. Διότι ο πραγματικός μεμυημένος είναι "Σιωπηλός Άγνωστος".
Σας ευχαριστώ,
martinist
quote:
Για τους Ναούς του Αστρικού θα γράψει καμιά ψυχή?
Χαίρε, αγαπητέ Jupiter,
Το "αστρικό" επίπεδο, το οποίο στην Ορφική παράδοση αποκαλείται "αιθέρας", δημιουργείται από την επίδραση του Πνεύματος επί της ύλης. Είναι μία ουσία εύπλαστη και δίμορφη, την οποίαν θα πρέπει να νοήσουμε ως φάσμα: στο "αραιότερο" άκρο της ομοιάζει με την αρχή - πνεύμα, στο δε "πυκνότερο" ομοιάζει με την αρχή - ύλη. Εν τούτοις δεν είναι ούτε ύλη, ούτε πνεύμα.
Το αιθερικό ή αστρικό επίπεδο είναι η αόρατη διάσταση του υλικού κόσμου. (προτιμώ τον όρο "αιθέρας ή αιθερικό", διότι το "αστρικό" αναφέρεται στο αιθερικό των αστέρων. Άλλα είδη είναι το ανθρώπινο αιθερικό, το ζωικό, το φυτικό, το ορυκτό κλπ)
Στα ανώτατα "στρώματα" του αιθέρα ενεργούν οι Θείες Πνευματικές οντότητες. Αυτή τη δράση τους μπορούμε να την περιγράψουμε ως "Θεουργική", αφού επιτελούν "το του Θεού Έργο".
Διευκρινίζουμε ότι οι Θείες Πνευματικές αυτές Οντότητες στην πραγματικότητα κατοικούν εκτός του υλικού κόσμου (ορατού ή αόρατου), στον Πνευματικό Κόσμο. Η δράση τους όμως, κατευθυνόμενη στον κόσμο, λαμβάνει χώραν στο ανώτατο αιθερικό επίπεδο, απ' όπου κατόπιν κατευθύνεται όπου απαιτείται.
Λόγω ακριβώς αυτής της Θείας Πνευματικής δραστηριότητος που λαμβάνει χώραν στο ανώτατο αιθερικό επίπεδο, μπορούμε να περιγράψουμε αυτό ως Ναό - αντανάκλαση του Αιωνίου αρχετύπου Ναού που είναι ο Πνευματικός Κόσμος.
Αυτός ο αόρατος Ναός και οι συμμετέχοντες στην αιώνια Θεουργική του δραστηριότητα έχει ονομασθεί κατά καιρούς με διάφορα ονόματα: Εσωτέρα Εκκλησία, Θριαμβεύουσα Εκκλησία, Λευκή Αδελφότης, Τάγμα του Λευκού Μανδύα κ.α. Γι' αυτήν, καλύτερα απ' όλους έχει ομιλήσει ο Ροδόσταυρος Καρλ φον Εκχαρτσχάουζεν (1752 - 1813) στο κλασσικό του έργο "Η Νεφέλη στο Αγιαστήριο".
Επειδή το αστρικό ή αιθερικό επίπεδο διέπεται από νόμους "αισθητικής" φύσεως - όπως είναι ο Νόμος της Ομοιογενείας - κάθε εισερχόμενος σ' αυτό "πηγαίνει" σε επίπεδο ποιότητος ανάλογης με το δικό του. Μοναδικό κριτήριο του Νόμου της Ομοιογενείας είναι η Αγνότης. Και λέγοντας Αγνότητα δεν εννοούμε την αυθαίρετη αποχή από τη γενετήσια πράξη, αλλά την συνθήκη η οποία εξασφαλίζει την επίτευξη Ενότητος στο ανθρώπινο όν. Και τούτο διότι η Ενότης έχει ως προϋπόθεση την απουσία παντός ξένου στοιχείου.
Συνεπώς, κάποιος που εξέρχεται απροετοίμαστος στο αιθερικό, μακράν του να ευρεθεί στον "τόπο" της Θεουργικής Δραστηριότητος των Θείων Πνευματικών Οντοτήτων, θα ευρεθεί στα "κατώτερα" στρώματα, στο πεδίο της πλάνης, της εναντιώσεως, των ψευδαισθήσεων, των αρνητικών επηρειών, της αποσυνθετικής δράσεως η οποία επενεργεί τον θάνατο των μορφών ζωής.
Εκείνος όμως ο οποίος εκπληροί τους όρους του Νόμου της Ομοιογενείας καθώς και κάποιες άλλες προϋποθέσεις (ρόλου, αποστολής κλπ) δύναται εξερχόμενος στο αιθερικό να οδηγηθεί στα ανώτατα στρώματα αυτού και να συμμετάσχει κι αυτός στην αιώνια Θεουργική δραστηριότητα των Πνευματικών Οντοτήτων.
Αυτός είναι ένας από τους στόχους της (αληθινής) Μυήσεως: Η συμμετοχή του μεμυημένου στο Μέγα Έργο της Παγκοσμίας Αποκαταστάσεως.
Μάλιστα, λέγεται ότι οι γνήσιοι Ροδόσταυροι, φθάνοντας στον βαθμό του Διδασκάλου (4ος βαθμός) ανέπτυσσαν τέτοια ενσυνείδητη δραστηριότητα κατά τη διάρκεια του ύπνου.
Ελπίζω να ήμουν διαφωτιστικός και να μη σας κούρασα.
Σας ευχαριστώ,
martinist
Edited by - martinist on 20/06/2003 23:16:34
quote:
Φίλε Martiniste,
κάνε τον κόπο να μας τα μεταφράσεις...Ευχαριστώ
DIM
Αγαπητοί μου φίλοι,
Ο Κρόουλυ απευθύνει το λόγο του στον Σατανά και τον αποκαλεί: "Ήλιο", "Οφθαλμό", "πατέρα του", "Φαλλό" τον οποίον ζητά να... γλύψει, "Κύριό του", "Λαγνεία του τράγου", "Άγγελό του", "Μυητή του"...
Εάν παρέθεσα τα παραπάνω αποσπάσματα, το έκανα μόνο και μόνο για να καταδείξω ότι ο Κρόουλυ ήταν σατανιστής. Διότι εσχάτως κάποιοι εσωτεριστικοί κύκλοι προσπάθησαν να πείσουν ότι πρόκειται περί... παρεξηγημένης προσωπικότητος!
Δεν θέλω να γίνω πιο συγκεκριμένος, διότι στόxος μου δεν είναι να κατηγορήσω πρόσωπα και χώρους, αλλ' απλώς να καταδείξω την πραγματικότητα.
Σας ευχαριστώ,
martinist
Επειδή έγινε αναφορά στον «κύριο» Κρόουλυ, θα ήταν καλό να πιστοποιήσουμε λίγο το ποιόν του.
Στο έργο του «Magic in Theory and Practice», σελ. 266, διαβάζουμε την εξής επίκληση:
"Thou Satan-Sun Hadith that goest without Will!"
Στην σελ. 267:
"Thou spiritual Sun! Satan, Thou Eye, Thou Lust! Cry aloud! Cry aloud! Whirl the Wheel, O my Father, O Satan, O Sun!" […]
"Give me suck, Thou Phallus, Thou Sun!"
"Satan, thou Eye, thou Lust!"
"Satan, thou Eye, thou Lust!"
"Satan, thou Eye, thou Lust!"
σελ. 270:
"The Eye! Satan, my Lord! The Lust of the goat!"
"Mine Angel! Mine initiator! Thou one with me --- the Sixfold Star!"
Χωρίς σχόλια!
Όσο για τις περίφημες Ενωχιανές επικλήσεις, είναι παράξενο αλλά εμφανίζονται σε διαφορετικά συστήματα. Π.χ. υπάρχουν στο σύστημα της «Χρυσής Αυγής» (Regardie, The Golden Dawn, σελ.671 κ.ε.), αλλά και στη «Σατανική Βίβλο» του άλλου περιβόητου «κυρίου», του Άντον Σάντορ ΛαΒέυ, ως «κλείδες» ακραιφνώς σατανιστικές (LaVey, The Satanic Bible, σελ.153 κ.ε.
Όσο για το Νεκρονομικόν, μέχρι τώρα το θεωρούσα ως ευφυές εφεύρημα του Λάβκραφτ. Εάν κάποιος έχει στοιχεία ότι προϋπήρξε, θα ήθελα να τα παρουσιάσει στο τόπικ.
Ευχαριστώ πολύ,
martinist
quote:
Καλησπερα σε ολους.Ναι, η επεκταση της συνειδησεως ειναιενας σοβαρος προσανατολισμος.Ομως πως ειμαστε σιγουροι οτι ισοδυναμει με το Αστρικο ταξιδι,μονο?
Χαίρετε, αγαπητοί φίλοι.
Τι εννοούμε όταν λέμε "επέκταση της συνειδήσεως";
Προκειμένου να κατανοήσουμε επαρκώς τον όρο, θα πρέπει να λάβουμε υπ' όψιν την συγκρότηση του ανθρωπίνου όντος. Κατά τον ευρωπαϊκό εσωτερισμό, ένας τρόπος περιγραφής είναι δια των τεσσάρων συμβολικών στοιχείων:
Γη - σώμα, υλική αρχή
Ύδωρ - ψυχή, συναισθηματική ή παθητική αρχή
Αήρ - πνεύμα, λογιζόμενη ή ενεργητική αρχή
Πυρ - Θείο Στοιχείο, ο "εν ημίν Χριστός".
Έχει σημασία να παρατηρήσουμε ότι τα τρία πρώτα είναι ετερόφωτα αλλά άμεσα παρατηρήσιμα, ενώ το Πυρ είναι μεν αυτόφωτο, αλλά πιο δυσδιάκριτο. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι το συμβολικό στοιχείο του Πυρός γίνεται αντιληπτό δια της Φωνής της Συνειδήσεως.
Η συνήθης, καθημερινή συνείδηση ή αντίληψη του ανθρώπου εδράζεται στο στοιχείο του Αέρος. Επέκταση λοιπόν ή διεύρυνση ή εξέλιξη της συνειδήσεως νοείται η ολοένα και μεγαλύτερη σύνδεση αυτής με το Θείο Στοιχείο του Πυρός.
Αλλά και από άλλης πλευράς κι αν το δει κάποιος, αφ' ής στιγμής ο Θεός είναι η Αλήθεια, ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται την Αλήθεια καθ' ό μέτρο συνδέεται με τον Θεό, με το Θείο Στοιχείο στο εσωτερικό του εαυτού του.
Κατά την γνώμη μου, λοιπόν, η διεύρυνση της συνειδήσεως δεν αφορά στο αστρικό ή αιθερικό επίπεδο, αλλά στην σύνδεση του συνειδησιακού επικέντρου του ανθρώπου με το Θείο Στοιχείο, το οποίο είναι υπερβατικό ως προς τον άνθρωπο, επειδή ακριβώς υπερβαίνει την ανθρώπινη φύση.
Όσοι έχουν ασχοληθεί με την Καββάλα, ας σκεφθούν ότι το Κέτερ (Στέμμα) τοποθετείται επί της κεφαλής - δεν αποτελεί μέρος του ανθρώπου, αλλ' έρχεται και στέφει ή στεφανώνει τον άνθρωπο όταν αυτός εκπληροί τις προϋποθέσεις.
Σας ευχαριστώ,
martinist
Νομίζω ότι θα πρέπει να προσδιορίσουμε για τι ακριβώς μιλάμε. Στο παρατιθέμενο απόσμασμα του βιβλίου θρησκευτικών περί "πνευματισμού", ο πνευματισμός νοείται ως εκείνη η πρακτική της επικοινωνίας με τον αόρατο κόσμο με διαφόρους τρόπους, όπως είναι το "αβάκιο" (πίνακας OUIJA), ή - παλαιότερα - τα περίφημα "τραπεζάκια".
Θα πρέπει να αντιδιαστείλουμε τον πνευματισμό (spiritisme) από την πνευματοκρατία (spiritualisme), που είναι ο αντίποδας του υλισμού ή υλοκρατίας (materialisme) και που είναι η ουσία του εσωτερισμού.
Εάν διαβάσουμε τον "πατέρα" του πνευματισμού Άλαν Καρντέκ ή ακόμη τα βιβλία του "Πνευματιστικού Ομίλου Αθηνών", ενός ομίλου ο οποίος ασχολείται με τέτοιου είδους "επικοινωνίες", θα δούμε ότι πράγματι πρεσβεύουν στην μετεσνάρκωση και στο κάρμα. Αυτά τα βιβλία είναι γεμάτα από υποτιθέμενες "μεταθανάτιες" υπαγορεύσεις αρχαίων Ελλήνων όπως του Σωκράτη, του Πλάτωνα, του Ευκλείδη κ.α.
Εάν παρατηρήσουμε την προσωπικότητα ανθρώπων που ασχολούνται με πνευματισμό, θα διαπιστώσουμε ότι αυτοί οι άνθρωποι έχουν σοβαρό πρόβλημα. Θεωρώντας ότι ο πνευματικός κόσμος "τους μιλά στο αυτί", χάνουν κάθε αίσθηση ελευθερίας και προσωπικής ευθύνης. Χάνουν την προσωπικότητά τους και καταλήγουν άβουλα πλάσματα που άγονται και φέρονται από τις "υπαγορεύσεις". Και τούτο είναι το λιγότερο.
Διότι κάποτε καταλήγουν πράγματι να επικοινωνούν με αόρατες οντότητες, αλλ' όχι με εκείνες που νομίζουν. Κι επειδή ο λόγος στο πνευματικό και αιθερικό επίπεδο έχει τεράστιο δυναμισμό, ο καταλυτικός λόγος των αρνητικών οντοτήτων με τις οποίες έρχονται σε επαφή καταλήγει να τους καταστρέψει ολόκληρη την ζωή.
Γνωρίζω προσωπικώς άνθρωπο ο οποίος, έπειτα από 3 χρόνια τέτοιων "επικοινωνιών", κατέστρεψε τελείως την επαγγελματική του ζωή (έχει να εργασθεί κάπου δύο χρόνια), παράτησε την γυναίκα του και τα δύο του παιδιά, και θεωρεί ότι "κάνει πνευματικό έργο".
Συνεπώς, υπ' αυτό το πρίσμα θα θεωρήσω ότι το παρατεθέν απόσπασμα περί πνευματισμού είναι μάλλον σωστό.
Σας ευχαριστώ,
martinist
Edited by - martinist on 23/09/2003 10:05:44
quote:
Φίλε Martiniste το ήξερες ότι είστε υπό την προστασία του A.M.O.R.C
στην Γαλλία ?
Αγαπητέ Galaxy,
Τι εννοείς;
Υπάρχουν παγκοσμίως περί τα 30 ανεξάρτητα Μαρτινιστικά Τάγματα. Όλα είναι γνήσια ως προς την καταγωγή, αλλά το κάθε ένα έχει την δική του ποιότητα και την δική του πιστότητα προς τις αρχές των θεμελιωτών του Μαρτινισμού (Σαιν Μαρτέν και Μαρτίνες ντε Πασκουάλλυ).
Ένα από αυτά είναι το TMO ("Παραδοσιακό Μαρτινιστικό Τάγμα"), το οποίο πράγματι λειτουργεί σαν εσωτερικός κύκλος του AMORC. Κατά κοινήν ομολογίαν είναι αρκετά "ιδιόρρυθμο", δεν αναγνωρίζει κανένα άλλο Μαρτ* Τάγμα, ούτε και αναγνωρίζεται από κανένα.
Προσωπικώς δεν έχω καμμία σχέση με αυτό.
Άλλα Μαρτ* Τάγματα είναι:
Το Μαρτινιστικό Τάγμα του Παπύς,
Το Μαρτινιστικό και Συναρχικό Τάγμα,
Το Αρχαίο Μαρτινιστικό Τάγμα,
Το Ρ+Σ Μαρτινιστικό Τάγμα,
Το Μαρτινιστικό Τάγμα των Κάτω Χωρών,
Το Βρετανικό Μαρτινιστικό Τάγμα,
Το Μαρτινιστικό Τάγμα των Ιπποτών του Χριστού
κλπ, κλπ, κλπ...
Οι παραπάνω ονομασίες είναι λίγο - πολύ αυθαίρετες και απλώς και μόνον διακρίνουν ένα τάγμα από τα υπόλοιπα. Δηλαδή, δεν δηλώνουν κάποιον ιδιαίτερο χαρακτήρα.
Ευχαριστώ,
martinist
Ο Σαρκωθείς Θείος Λόγος λέγει: "Η Βασιλεία του Θεού εντός υμών εστιν" (Λουκ. 17.20-21. Τούτο σημαίνει ότι ο εσωτερισμός είναι η ουσία, η εσωτερική ταυτότητα της Θρησκείας, ακόμη κι αν δεν αποκαλείται έτσι. Συνεπώς, θα διαφωνήσω με τον αγαπητό Spiral ότι ο εσωτερισμός σκοτώνει ην Θρησκεία. Ή μάλλον θα έλεγα ότι ο κακώς εννοούμενος εσωτερισμός είναι εκείνος που σκοτώνει την θρησκεία.
Κατά την γνώμη μου οι δύο έννοιες δεν δύνανται παρά να είναι συμπληρωματικές.
Φιλικότατα,
martinist
1. Πρώτιστο καθήκον του εσωτεριστή είναι ο σεβασμός προς όλες ανεξαιρέτως τις θρησκείες. Η φράση «αυτός γαρ ο σατανάς μετασχηματίζεται εις άγγελον φωτός» αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη (Β. Κορινθ. 11.14). Συνεπώς, μιλώντας για «χολυγουντιανές ταινίες», επίτρεψέ μου να σου πω ότι υπέπεσες σε βαρύ ατόπημα, του οποίου τα αίτια θα έπρεπε να σε απασχολήσουν σοβαρά.
2. Ως προς την Θεουργία: Σε προηγούμενο μήνυμά μου αναφέρω δημοσιευμένες πηγές δύο διαφορετικών ιστορικώς επιτυχημένων Θεουργικών συστημάτων -- πηγές τις οποίες υποβάλλω στην μελέτη, δοκιμή και κρίση παντός ενδιαφερομένου. Σύ, μέχρι στιγμής, δεν μας έχεις παράσχει την παραμικρή τεκμηρίωση των θεωριών σου περί Θεουργίας.
Η τεκμηρίωση, αγαπητέ αδελφέ, είναι το πρώτο ήμισυ του παντός. Το δεύτερο ήμισυ του παντός αφήνω να το ανακαλύψει η οξυδέρκεια του κάθε σοβαρού εσωτεριστή.
Σας ευχαριστώ,
martinist
«ΟΠΟΙΟΣ ΝΟΜΙΖΕΙ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ» - ΕΡΡΙΚΟΣ ΚΟΥΝΡΑΤ.
quote:
Τώρα αν σου έλεγαν πως σε κάποιες άλλες διαστάσεις θα μπορούσες να συναντούσες οντότητες τόσο εξελιγμένες που ο φτωχός νους του ανθρώπου είναι ανίκανος να συλλάβει, και ότι μια συνάντηση , με μια από αυτές , θα έκανε πολύ καλό στην εξέλιξη σου .
Θα πήγαινες ??
Αγαπητέ Galaxy,
Έχω κάπως ασυνήθιστες απόψεις σχετικώς με τις "διαστάσεις".
Όπως ο γνωστός μας χώρος έχει τρεις διαστάσεις - μήκος, πλάτος και ύψος - και κάθε φυσικό ον ζει και στις τρεις, είτε το συνειδητοποιεί, είτε όχι, χωρίς να έχει την δυνατότητα να αποκλείσει τον εαυτό του από κάποιαν,
παρομοίως θεωρώ ότι η ύπαρξη του ανθρώπου έχει επτά διαστάσεις:
- τις τρεις γνωστές του χώρου,
- τον χρόνο,
- την ψυχική ή συναισθηματική,
- την πνευματική ή διανοητική
- και την Θεία.
Κάθε ανθρώπινο όν, λοιπόν, είτε το συνειδητοποιεί είτε όχι, ζει συγχρόνως σε όλες αυτές τις διαστάσεις. Προσωπικώς δεν πιστεύω ότι υπάρχουν "παράλληλα σύμπαντα" ή "διαστάσεις", διότι θεωρώ ότι η Δημιουργία είναι ΜΙΑ και ΕΝΙΑΙΑ, κατ' αντανάκλαση της Μοναδικότητος και του Ενιαίου της Θείας Μονάδος.
Εάν τώρα αναφέρεσαι στο περίφημο "αστρικό ταξείδι" ή εξωτερίκευση του ενσυνειδήτου όντος του ανθρώπου από το φυσικό του σώμα, αυτό είναι κάτι που πραγματικά με γοητεύει, παρ' όλον ότι ουδέποτε στην ζωή μου είχα τέτοια εμπειρία.
Όμως, έχω να ρωτήσω το εξής:
Μέ ποιόν τρόπο και με ποιά κριτήρια δύναται κάποιος να πιστοποιήσει την ταυτότητα και την ποιότητα τυχόν τέτοιων "συναντήσεων"; Όταν γνωρίζουμε ότι ο δαίμονας δύναται κάλλιστα να μετασχηματίζεται σε άγγελο φωτός;
Και εδώ θα πρέπει να τονίσουμε το εξής σημαντικότατο. Ο λόγος έχει τεράστια ισχύ. Κι αν ο Λόγος του Θεού ζωοποιεί, ο λόγος των δαιμονικών οντοτήτων φθείρει και αποσυνθέτει. Ποιος σώφρων εσωτεριστής θα ήθελε να εκτεθεί σε τέτοιον κίνδυνο;
Ο Νόμος που κατ' εξοχήν διέπει το αιθερικό επίπεδο είναι ο λεγόμενος Νόμος της Ομοιογενείας. Ο νόμος αυτός κρίνει ανά πάσα στιγμή τον άνθρωπο βάσει κριτηρίων αγνότητος και τον κατατάσσει στο επίπεδο ποιότητος όπου ο ίδιος αποδεικνύει εμπράκτως ότι ανήκει. ("Όμοιος ομοίω αεί πελάζει").
Όταν λοιπόν κάποιος "εξωτερικευθεί" στο αιθερικό (αστρικό) επίπεδο, τότε αυτομάτως ευρίσκεται σε επίπεδο ποιότητος ανάλογης με την δική του. Η παραμικρή ηθικοπνευματική ατέλειά του θ' αποτελούσε πύλη ή έρεισμα για να δεχθεί αρνητικές επήρειες από πλευράς του "αντιπάλου" και των συνεργών του.
Αλλ' ας δεχθούμε ότι κάποιος εκπληροί τις απαιτήσεις του εν λόγω Νόμου. Έχοντας ως δεδομένο ότι ο Θεός ο Ίδιος σέβεται σε τέτοιον βαθμό την προσωπικότητα και το αυτεξούσιον του ανθρώπου, που κατήλθε ως άνθρωπος για να του μιλήσει ως ίσος προς ίσον συνάνθρωπος - μήπως τέτοιες συναντήσεις υποδούλωναν τον άνθρωπο, ο οποίος "ψυχαναγκαστικώς" θα υιοθετούσε τον λόγο οντοτήτων, ως προερχόμενο "άνωθεν";
Πάντως - για να απαντήσω στην ερώτησή σου - η απάντησή μου είναι και εδώ καταφατική, υπό πολύ συγκεκριμένες προϋποθέσεις που αφορούν:
α) στην ηθικοπνευματική συγκρότηση του εσωτερικού εαυτού,
β) στην δυνατότητα πιστοποιήσεως (εάν υπάρχει) της ταυτότητος και της ποιότητος τέτοιων οντοτήτων.
Ευχαριστώ,
martinist
quote:
Φιλε Martinist
Οταν οδηγησε τα διαμονια -την Λεγεωνα-στους χοιρους,
με αποτελεσμα το κοπαδι να πεσει στον γκρεμο,
ηταν μια καλη πραξη ??
Φίλε αγαπητέ,
Κατά την γνώμη μου ισχύει το εξής:
Ολόκληρο το Σύμπαν με τα τρία βασίλειά του - ορυκτό, φυτικό και ζωικό - αποτελεί το περιέχον, εντός του οποίου ενοικεί το περιεχόμενο.
Περιέχον ή περιβάλλον είναι όλες οι ορυκτές, φυτικές και ζωικές μορφές ζωής. Περιεχόμενο είναι ο άνθρωπος, ο οποίος - αν και μετέχει και των τριών βασιλείων της φύσεως (ορυκτό: οστά, φυτικό: νεύρα, ζωικό: σάρκα και αίμα)- τα υπερβαίνει δια του ατομικού του πνεύματος.
Έτσι λοιπόν, αν και οφείλουμε να σεβόμασθε κάθε μορφή ζωής του περιβάλλοντος, εν τούτοις η σημασία της είναι δευτερεύουσα μπροστά στο περιεχόμενο της ζωής του ανθρώπου. Διότι δια του ανθρώπου και μόνον δύναται να πραγματοποιηθεί η Αποκατάσταση της αρχέγονης Πτώσεως.
Όσον αφορά στο συγκεκριμένο ερώτημα, φοβάμαι πως αγνοούμε την νομοτέλεια που διέπει τέτοια γεγονότα. Εάν εκείνος ήταν ο μόνος τρόπος για να σωθεί ο δαιμονιζόμενος, σίγουρα κανένα κοπάδι ζώων δεν μπορεί να θεωρηθεί ως σημαντικότερο από την ανθρώπινη ζωή.
Κι εν πάσει περιπτώσει, θεωρώ ότι ο Σαρκωθείς Θείος Λόγος μεταχειριζόταν πάντοτε τον βέλτιστο τρόπο για να πραγματοποιήσει το έργο Του, λαμβάνοντας υπ' όψιν ότι όποτε θαυματουργούσε, ταυτοχρόνως δίδασκε.
Ας μη λησμονούμε το εξής:
"Ο πιστεύων εις εμέ τα έργα α εγώ ποιώ κακείνος ποιήσει, και μείζονα τούτων ποιήσει..." (Ιω. 14.12).
Σας ευχαριστώ,
martinist
quote:
Φίλε Μartinist ,
αν σου έλεγαν πως στο Άγιο Όρος υπάρχει ένας παππούλης που συζητώντας
μαζί του φωτίζεσαι πραγματικά , θα πήγαινες ?
Αγαπητέ φίλε,
Όχι μόνον θα πήγαινα, αλλά έχω ήδη πάει τέσσερεις φορές - όχι σαν τουρίστας, αλλά σαν προσκυνητής.
martinist
quote:
θελω τη συμβολη και τη συμβουλη σας φιλοι μου- στις δυο παρακατω περιπτωσεις, ειναι θεμιτη, επιβαλλεται η αντικειται στο νομο;1)Ο εξορκισμος και αποβολη ή καταστροφη αρνητικης αιθερικης μορφης.
2)Η ανακλαση προς την πηγη της, μιας αρνητικης σκεπτομορφης και/η αποροφηση αρνητικης σκεπτομορφης.
Κατά την γνώμη μου ο εξορκισμός είναι μεν θεμιτός, αλλ' οι προϋποθέσεις του υπερβαίνουν την συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων - εσωτεριστών και μη. Διότι είναι άλλο να προβάλλει κάποιος το Φως δια τελετικών ευλογίας, θεραπείας κλπ, και άλλο να νικά το κακό κατά κράτος, επιτιθέμενος σε αρνητικές πνευματικές οντότητες.
Προκειμένου να νικήσει ο άνθρωπος το εκτός του εαυτού του κακό οφείλει οπωσδήποτε να το έχει νικήσει τελείως εντός του εαυτού του. Ποιος μπορεί να ισχυρισθεί κάτι τέτοιο;
Όσο για την δεύτερη περίπτωση, πιστεύω ότι οφείλουμε να καταστρέφουμε το κακό, αλλ' όχι τους κακούς. Επιστρέφοντας κάτι κακό σ' εκείνον που το γέννησε, άραγε δεν του ανταποδίδουμε κακό; Κι αν οι καλοί διαπράττουν το κακό, τότε ποιοι θα μείνουν για να κάνουν το καλό;
Σας ευχαριστώ,
martinist
Επιτρέψατέ μου να επεκταθώ λίγο περισσότερο στο θέμα της Θεουργίας.
Η Θεουργία είναι η Μυητική τέχνη του Λόγου - του εσωτέρου Λόγου του ανθρώπου - ο οποίος (Λόγος) έχει υπαχθεί ολοκληρωτικά και εμπράκτως στον Θείο Λόγο (για να μην πώ "ταυτισθεί"). Τούτο αποτελεί εξ ων ουκ άνευ. Υπό αυτή την προϋπόθεση, τι κίνδυνοι μπορεί να ελλοχεύουν;
Η Θεουργία δεν έχει καμμία απολύτως σχέση με επικλήσεις οντοτήτων και "εμφανίσεις". Αυτό είναι μαγεία, ακόμη κι αν κάποιοι συγγραφείς - μεταξύ των οποίων και ο αμφιλεγόμενος Αμπελαίν - το θεώρησαν ως Θεουργία.
Η διαφορά της Θεουργίας από την μαγεία είναι ότι στην πρώτη περίπτωση ο τελετουργός υπάγει την θέλησή του στο Θείο Θέλημα, ενώ στην περίπτωση της μαγείας εξαίρει την θέλησή του για δικούς του σκοπούς. Πρόκειται για θεμελιώδη διαφορά. Γι' αυτό και τα άμεσα αποτελέσματα της μαγείας ουδέποτε υπερβαίνουν το αιθερικό (ή "αστρικό") επίπεδο, ενώ της Θεουργίας δύνανται να αφορούν και στα τρία επίπεδα, πνευματικό, αιθερικό, υλικό.
Λέγω "τα άμεσα αποτελέσματα", διότι δεν υπάρει πράξη του ανθρώπου που να μην έχει πνευματική διάσταση και συνέπειες.
Κατά δε το μέτρο της αποκλίσεως της ανθρώπινης θελήσεως από το Θείο Θέλημα, η μαγεία είναι πάντοτε μαύρη.
Η επιτέλεση του Θείου Έργου δεν απαιτεί εμφανίσεις πνευματικών οντοτήτων. Το πνεύμα "ευρίσκεται" εκτός τόπου και χρόνου, δεν εντοπίζεται, συνεπώς δεν εμφανίζεται. (Εάν κάτι εμφανίζεται ως αποτέλεσμα μαγικών επικλήσεων, τούτο δεν είναι το πνεύμα, αλλά ένα είδωλο). Η δράση του πνεύματος όμως μπορεί να εντοπισθεί, εστιαζόμενη εντός του χώρου και του χρόνου.
Τεχνικώς, ένα τυπικό Θεουργίας δεν είναι τίποτε άλλο από την έκφραση ΜΙΑΣ ιδέας στα εξής επίπεδα:
- της σκέψεως
- του Λόγου
- της δράσεως (δια της χειρονομίας)
- και του περιβάλλοντος χώρου (δια του συμβολικού διακόσμου).
Και η εν λόγω ιδέα δεν είναι τίποτε άλλο από μία διάσταση του Θείου Θελήματος (θεραπεία ασθενείας, φώτιση κλπ).
Η Θεουργία - αν και δεν ονομαζόταν έτσι - υπήρχε ανέκαθεν στον Χριστιανισμό. Τι είναι οι θεραπείες που επιτέλεσε ο Σαρκωθείς Θείος Λόγος και κατόπιν οι μαθητές Του;
Όσον αφορά στην ομαδική τέλεση Θεουργίας, δεν υπάρχει τίποτε πιο επικίνδυνο από αυτό. Όταν κάποιος ενεργεί μόνος, η Θεουργία "συγχωρεί" κάποιες μικρές ατέλειες. Όταν ενεργούν πολλοί από κοινού, τότε επέρχονται διάφοροι "συντονισμοί" που έχουν ως αποτέλεσμα μεγάλη ισχύ μεν, αλλά οι τυχόν ατομικές ατέλειες προστίθενται και δύνανται να έχουν καταστρεπτικά αποτελέσματα επί των ιδίων και επί άλλων. Η ομαδική τέλεση Θεουργίας απαιτεί πλήρη και έμπρακτη ηθικοπνευματική τελειότητα.
Όσο για το ξίφος, το οποίο πράγματι απεικονίζεται στο πρώτο Αρκάνιο του ΤΑΡΩ, έχω να πω ότι στην αρχέγονη Θεουργία δεν χρησιμοποιούνται ξίφος και ράβδος, αλλά τα αρχέτυπά τους, Σταυρός και Κερί.
Εάν κάποιοι από εσάς γνωρίζουν την Γαλλική γλώσσα, μπορούν να ανατρέξουν στα τυπικά των "Εκλεκτών Κοέν", τα οποία στην πλειονότητά τους έχουν δημοσιευθεί (εκδ. CARISCRIPT, καθώς και CIREM). Θα διαπιστώσουν ότι σχεδόν δεν διαφέρουν από απλές προσευχές. Εκείνο που τα διαφοροποιεί είναι οι προϋποθέσεις τις οποίες καλλιεργούσαν οι εν λόγω Μύστες.
Επίσης καλή πηγή είναι το Sacramentaire du Rose Croix, το Θεουργικό Τυπικό των "Αδελφών της Ανατολής" ή "Αδελφών της Ασίας". (Τούτο δεν σημαίνει ότι ήσαν Ασιάτες... Η λέξη "Ασία" παραπέμπει στον τίτλο του Ιππότη του Αγίου Ιωάννη του Ευαγγελιστή - Eques Α Santo Johannes Evangelista - αρχικά που δίδουν τη λέξη ASIE).
Τα όσα σας αναφέρω αποτελούν μεν προσωπικές μου απόψεις, αλλά βασίζονται σε πραγματικά συστήματα Θεουργίας τα οποία έχουν αποδείξει την αποτελεσματικότητά τους επί σειράν αιώνων.
Σε τέτοια θέματα - αλλά και γενικότερα στον εσωτερισμό - καλόν είναι ο καθένας να προσπαθεί να εντρυφεί στις πηγές και να αποφεύγει απόψεις τρίτων, οι οποίοι μπορεί να είναι καλοπροαίρετοι, αλλά πλήρως πεπλανημένοι. Κι ακόμη σημαντικότερο: αν μπορεί, ας ανακαλύπτει "έξωθεν μαρτυρίες" και παρασκηνιακές πληροφορίες ("backstage information") διότι όλα τα Τάγματα παρουσιάζουν ωραιοποιημένες εκδοχές για ό,τι τα αφορά (καταγωγή, διδασκαλία, τεχνικές κλπ). Φαίνεται ότι οι άνθρωποι αρέσκονται στους μύθους :-)
Σας ευχαριστώ,
martinist
quote:
Ο αληθινος μυστης -μπορει να κατεχει τεχνικες θεουργιας- αλλα ΠΟΤΕ δεν θα τις εξασκησει και ουτε αναφερεται σ'αυτες.
Επίτρεψέ μου να εκφράσω την ταπεινή μου γνώμη.
ΘΕΟΥΡΓΙΑ εξ ορισμού είναι ΤΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΕΡΓΟΝ και πιο συγκεκριμένα η ενεργός συμμετοχή του ανθρώπου στο Θείο Έργο.
Ο άνθρωπος εκείνος που θα κατορθώσει να φθάσει στην κατάσταση του Μύστη, όχι απλώς γνωρίζει να θεουργεί, όχι απλώς δύναται να θεουργεί, αλλ' οφείλει να το κάνει. Κάθε αληθής και ζώσα μύηση δεν στοχεύει παρά σ' αυτό.
Στόχος της Μυήσεως δεν είναι απλώς η ατομική πνευματική αποκατάσταση - τούτο ιδανικώς προϋποτίθεται. Στην πράξη όμως ο μυούμενος οφείλει να το πραγματοποιήσει σε εύλογο χρονικό διάστημα, ώστε να δύναται πλέον να συμμετέχει στο του Θεού Έργον, στο Μέγα Έργο της Παγκόσμιας Πνευματικής Αποκαταστάσεως.
Θα ήθελα επίσης να διευκρινήσω ότι η Θεουργία δεν είναι καθόλου ζήτημα "τεχνικών" ή "τυπικών", αλλ' εσωτερικών προϋποθέσεων. Ουσιαστικώς δεν είναι τίποτε άλλο από απλή προσευχή - μία προσευχή όμως η οποία γίνεται κατά τέτοιον τρόπο, ώστε να εισακούεται, επειδή ακριβώς εκπληροί τις προϋποθέσεις του Νόμου της.
Σημειωτέον ότι στα 4 Ευαγγέλια υπάρχουν τουλάχιστον 9 λόγοι του Χριστού που θεμελιώνουν την Θεουργία, τόσο θεωρητικώς όσο και πρακτικώς!
Σας ευχαριστώ
martinist