- Άνδρας καταβροχθίζει νεκρό έμβρυο - ΝΕΑ - Μέσα από το Διεθνές Internet

quote:

---

quote:

---

Ο θεός είναι ένα συνεχές γίγνεσθαι ….

---

Και αν δεν ειναι?

Για να πεις τι είναι, θα πει πως γνωρίζεις. Η λέξη γνωρίζω, θα πει κατά μια άποψη, ΤΕΛΟΣ, ΤΕΛΕΙΩΝΩ.

---

Μα δεν έχει και τόσο σημασία αγαπητέ μου Πλάτωνα - τα αποτελέσματα μετράνε και πώς το βάζεις το “παράδειγμα” να δουλέψει για σένα …

Γιώργος
Clever signature goes here

Ας επιτραπεί η παρέμβαση και η κατάθεση της άποψης ενός μέλους, που έτυχε να παρακολουθήσει τις τελευταίες σελίδες του topic, λόγω της συμμετοχής ενός αγαπημένου φίλου (γειά σου Ampere!).

Μέχρι πριν λίγες ημέρες έβρισκα την αντιπαράθεση από ενδιαφέρουσα έως αποκαλυπτική...
αλλά το αισθητικό μου κριτήριο δέχθηκε επίθεση εχθές, όταν είδα ότι το μέλος ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΟΣ επέμενε να αποδίδει τους εν λόγω χαρακτηρισμούς στο μέλος Schwabe, διανθισμένους με αναφορές σε πρόσωπα της οικογενείας του και με ειρωνικά σχόλια.
Χαρακτηρισμοί οι οποίοι δεν ελέχθησαν μόνο σε μία στιγμή έντασης, αλλά κατ' εξακολούθηση.

Ο τρόπος έκφρασης και τα λεχθέντα του Schwabe, αντιθέτως, δεν άφηναν αυτήν την πικρή ‘γεύση’ τουλάχιστον όχι σε έναν εξωτερικό παρατηρητή.

Θα συμφωνήσω, ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΕ, με τον ΠΛΑΤΩΝΑ και θα επαναλάβω:

ΓΙΑΤΙ αυτή η αντίδραση;

(το αίτιο βρίσκεται μέσα μας, και όχι στη συμπεριφορά των άλλων, η οποία απλά το ενεργοποιεί)

Την Καλημέρα μου,
NADA

Εάν πήγαινες φίλτατε και λίγο πιο κάτω στις ερμηνείες που δίνει ο Μπαμπινιώτης, τότε θα έβλεπες και τα εξής:

«Αυτός που δείχνει ιδιαίτερη έμφαση και στις πιο μικρές λεπτομέρειες (σε κάτι), ο τυπολάτρης, ο δογματικός»

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι ΕΦΟΣΟΝ οι αφηγήσεις της Βίβλου λαμβάνονται ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ και όχι Συμβολικά ή Αλληγορικά, εφόσον ως Ανάσταση αντιλαμβάνεσαι μια ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ της ύλης και όχι μια μύηση, εφόσον ως περπάτημα επάνω στο νερό αντιλαμβάνεσαι αυτό ακριβώς και όχι μια βαθιά αλληγορία, εφόσον με άλλα λόγια δεν βλέπουμε μια πράξη μυσταγωγίας προς την Ανάσταση ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ, τότε έχεις μια ΣΧΟΛΑΣΤΙΚΗ αντιμετώπιση των περιγραφών καθώς ΕΜΜΕΝΕΙΣ στις περιγραφόμενες λεπτομέρειες και σποραδικά επικαλείσαι μια Γνωστική/αλληγορική πλευρά των λεγομένων.

Με άλλα λόγια, άλλοτε πατάς στην Σχολαστική κατανόηση της Βίβλου και άλλοτε σε μια αλληγορία. Σε αντίθεση, η Γνωστική πλευρά του Ιουδαϊσμού/Χριστιανισμού απηχούσε Συμβολισμούς και όχι κυριολεκτικές περιγραφές και αδιέξοδες εμμονές «αποκλειστικότητας».

Αγαπητέ Dying_Incubus, θα ήταν τουλάχιστον αχαριστία από μέρους μου αν δεν αναγνώριζα τη θετική σημασία που είχε και εξακολουθεί να έχει το forum αυτό, τουλάχιστον για μένα.
Θεωρώντας μάλιστα και την δική σου συμβολή ως συντονιστή πολύ ικανοποιητική δεν βρίσκω πλέον το λόγο να μπεις στη διαδικασία να απαντήσεις στα ερωτήματα που σου απηύθυνα.
Όλα είναι τέλεια, όπως έλεγε και κάποιο άλλο μέλος, και αν κάτι έχει πάει στραβά σε αυτή τη κουβέντα, αναγνωρίζω ότι η δική μου ευθύνη γι αυτό είναι η μεγαλύτερη (και το εννοώ ).

Σύμφωνα και με τον παπά Γιάννη τον Ρωμανίδη η δύναμη της Ορθοδοξίας είναι ο Ησυχασμός

Ο πυρήνας , η ψίχα του Χριστιανισμού, είναι η άμεση εμπειρία που «γνωρίζεται» μέσω της καρδιάς.

Φράση «κλειδί» είναι (και) το «πάντοτε χαίρετε, αδιαλείπτως προσεύχεστε, εν παντί ευχαριστείτε».

Εάν δεν έχει «κατακτηθεί « τέτοιο βίωμα, όσο έξυπνος* και αν είναι κάποιος, όσο καλά και αν κατέχει τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη και τους άλλους κλασσικούς, όταν θα προσπαθήσει μόνο με αυτά τα εφόδια να θεολογήσει, να κατανοήσει ή να ερμηνεύσει τα των Γραφών, αναπόφευκτα θα βγει …οφ σάϊντ.

*( δεν ειπώθηκε «μακάριοι οι έξυπνοι» ούτε «μακάριοι οι μορφωμένοι».
Οι πτωχοί τω πνεύματι, οι καθαροί τη καρδία, οι πραείς και διάφοροι άλλοι …κακόμοιροι είναι αυτοί που μακαρίζονται).

Και αυτό είναι ακριβώς το σημείο που κάνει τη διαφορά. Αυτή είναι η ουσία που χάνεται με τον σχολαστικισμό.

Είναι άλλο το να χρησιμοποιείς τη γλώσσα της φιλοσοφίας για να περιγράψεις, να κοινωνήσεις την εμπειρία του φωτισμού της καρδιάς που οι πατέρες κέρδισαν (ή ίσως σωστότερα με την οποία χαριτώθηκαν) με την ασκητική τους και άλλο να βασίζεσαι στη φιλοσοφία για να στηρίξεις ή να απορρίψεις λόγια που δεν είναι γέννημα απλού (ή σύνθετου) διανοητικού στοχασμού.
.
.
Συνεχίζεται…

Θα ήθελα να επισημάνω για ακόμα μια φορά, καλέ μου φίλε, οτι η παρέμβαση που έκανα δεν αφορούσε κάποιο συγκεκριμένο μέλος και μόνο.
Αν ανατρέξεις στο μήνυμα μου θα δείς οτι συμβούλευσα όλους τους συνομιλητές να διατηρήσουν την ψυχραιμία τους και να προβούν σε ένα διάλογο χωρίς την ανταπόδοση προσβλητικών χαρακτηρισμών.
Σίγουρα λοιπόν για μια τεταμένη ατμόσφαιρα σε ένα θέμα δεν ευθύνεται μόνο ένα άτομο...

Ελπίζω, καλέ μου φίλε, να μην εννοούσες πραγματικά την παρακάτω σου δήλωση:

quote:

---

Δεν σου κρύβω ότι με λύπη διαπιστώνω μια υπερβολική ανεκτικότητα από μέρους της διαχείρισης στη στάση του μέλους Schwabe.

---

In anticipation of my resurrection...

Μάλιστα.......

Λοιπόν έχετε δίκιο. Μα ποιος δεν το ξέρει?

Όλα ξεκινούν από μέσα μας. Σκοτάδια.....

Είναι αλήθεια....... άλλοι έχουν σκοτάδια και παλεύουν με τα σκοτάδια τους. Και άλλοι βλέπουν σκοτάδια στους άλλους.......

«Όποιος είναι έξω από το χορό, πολλά τραγούδια λέει». Είδατε τι σπουδαία πράγματα λέει ο λαός μας?

Τι διαφορά έχει το ξινόπικρο από το πικρόξινο? Αν είσαι μέσα στο χορό και χορεύεις, το κρασί είναι μπρούσκο, αν είσαι έξω από το χορό, γνωρίζεις μόνο τα χαρακτηριστικά του χορού και όχι τον ίδιο το χορό......

Εάν είσαι παρατηρητής είσαι δίκαιος μέσα στη «δικαιοσύνη» της υποκειμενικότητας........

«Μη κρίνεις ίνα μη κριθείς». Μα εσύ πρώτος έκρινες θα μου πεις.......Ναι, είχα λάθος,..........αλλά είχα λόγους,.........ο παρατηρητής τι λόγους έχει?

Να μετρήσει τη δική μου αγάπη? Ποιος έχει μετρητή αγάπης??

Και αυτός ο μετρητής τι γεύση έχει? Ξινόπικρη η πικρόξινη??

Όλα είναι αλήθεια και ψέμα. Μια αντανάκλαση της πραγματικότητας.

ΕΡΩΤΗΣΗ : ΠΩΣ ΒΡΙΣΚΟΥΜΕ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΤΟ ΦΩΤΙΖΟΥΜΕ??

Απαντήστε εάν έχετε φωτίσει κάποια από τα δικά σας σκοτάδια. Αλλιώς σιωπήστε. Όλοι με λένε αμαρτωλό αλλά δεν με νοιάζει.........γιατί το ξέρω. Αν σας το πω εγώ δεν το αντέχετε......

Όπως έστρωσες θα κοιμηθείς. Κάποιος ατενίζει τα μεταξωτά του σεντόνια και δεν βλέπει από κάτω τις αράχνες........

Έχω πολλά σκοτάδια μέσα μου για να διαβάζω ........σκοτάδια.

Άντε να δούμε.....

**Εάν στα μηνύματα σας αναφέρεται ξανά το μέλος που κατά τη γνώμη μου λειτουργεί εμπρηστικά για το θέμα, η συζήτηση θα λήξει αμέσως.....
Αλήθεια αυτό πως σας φαίνεται ξινόπικρο ή πικρόξινο? Που είναι η αγάπη σας για μένα.........αγαπημένοι μου?

Η αλήθεια πάντως είναι ότι το «…με λύπη διαπιστώνω μια υπερβολική ανεκτικότητα…» όταν το έγραφα το εννοούσα. Μετά όμως σκέφτηκα ότι και έτσι να ήταν χαλάλι του*, είναι άξιο παλικάρι, οπότε το «με λύπη» άλλαξε σε …«με χαρά»

Όσο για τα δικά μου ατοπήματα …όπως λέει και το ψαλτήρι «…την ανομίαν μου εγώ γινώσκω, και η αμαρτία μου ενώπιόν μου έστι δια παντός»

*(αφού αγαπητέ ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΟΣ είναι αυτός που κατ’ εξοχήν μας βοηθά να βρούμε τα σκοτάδια μέσα μας, και ως γνωστόν το σκοτάδι δεν είναι τίποτε άλλο παρά έλλειψη φωτός, δηλαδή εν προκειμένω, αγάπης ).

…συνέχεια

Για την ορθόδοξη θεολογία μεταξύ Θεού και κτισμάτων ουδεμία ομοιότης υπάρχει. Και εφ’ όσον ουδεμία ομοιότης υπάρχη, σημαίνει ότι δεν υπάρχει αναλογία μεταξύ κτιστού και ακτίστου. … που σημαίνει ότι δεν μπορούμε μέσω των κτισμάτων να γνωρίζουμε το άκτιστο, δηλαδή τον Θεόν. Αυτόν ή την ενέργειά Του.

Στη φιλοσοφική και θεολογική παράδοση της Δύσεως (όμως) έχουν δεχθεί δύο αναλογίες, δηλαδή δύο διαφορετικές συσχετίσεις. Την αναλογία του όντος (analogia entis) και την αναλογία της πίστεως (analogia fidei)

Πρόκειται για τη λεγόμενη Σχολαστική θεολογική και φιλοσοφική παράδοση, –με τη διδασκαλία περί αρχετύπων του Πλάτωνος και των Νεοπλατωνικών να αποτελεί την γνωσιολογική της βάση- κατά την οποία πιστεύεται ότι υπάρχει μία αναλογία του όντος και μία αναλογία της πίστεως μεταξύ των κτιστών ουσιών και των ακτίστων αρχετύπων ειδών ή ιδεών ή λόγων, που υποτίθεται ότι υπάρχουν μέσα στον νουν του Θεού.

Η αναλογία του όντος λέει (όπως το έχω καταλάβει) ότι με τη λογική μέθοδο και το φιλοσοφικό στοχασμό μπορούμε να ανιχνεύσουμε κάποια γνώση περί Θεού. Ενώ η αναλογία της πίστης ότι ο Θεός αποκαλύπτει στον άνθρωπο τα περί του εαυτού Του μέσα στην Αγία Γραφή.

Στην Ορθόδοξη όμως παράδοση (ακόμη) και τα νοήματα της Αγίας Γραφής περί Θεού είναι καταργήσιμα νοήματα. Καταργούνται στην εμπειρία της θεώσεως. Πρίν είναι απλώς βοηθητικά…

Η Αγία Γραφή είναι οδηγός προς τον Θεόν, αλλά δεν έχει η περιγραφή του Θεού στην Αγία Γραφή καμία ομοιότητα με τον Θεόν. Μιλά για τον Θεόν, μιλά για την Αλήθεια αλλά δεν είναι η αλήθεια. Είναι οδηγός προς την αλήθεια και την Οδόν που είναι ο Χριστός. … Τα νοήματα που περιέχει είναι όλα ανθρώπινα και οδηγούν προς τον Θεόν, προς τον Χριστό και τίποτε άλλο…

Παρακουλουθώντας αυτό το topic, δεν μπόρεσα να μην παρατηρήσω το υψηλό επίπεδο της κατάρτισης που διακρίνει όσους συμμετέχουν σε αυτό. Παρά τις διαφωνίες, τις αντιλογίες, και τους διαξιφισμούς, η αναζήτηση της αλήθειας υπήρξε διαχρονικά, ακριβώς το μόνο σημείο της ανθρώπινης αμφιλογίας. Πεδίο "λαμπρών" συγκρούσεων και έντονης διαμάχης...

Αγαπητέ Αmpere σε χαιρετώ,

Διαβάζοντας σε σένα ¨...Για την ορθόδοξη θεολογία μεταξύ Θεού και κτισμάτων ουδεμία ομοιότης υπάρχει. Και εφ’ όσον ουδεμία ομοιότης υπάρχη, σημαίνει ότι δεν υπάρχει αναλογία μεταξύ κτιστού και ακτίστου. … που σημαίνει ότι δεν μπορούμε μέσω των κτισμάτων να γνωρίζουμε το άκτιστο, δηλαδή τον Θεόν. Αυτόν ή την ενέργειά Του.¨

Όπως επίσης και το ¨...Η Αγία Γραφή είναι οδηγός προς τον Θεόν, αλλά δεν έχει η περιγραφή του Θεού στην Αγία Γραφή καμία ομοιότητα με τον Θεόν. Μιλά για τον Θεόν, μιλά για την Αλήθεια αλλά δεν είναι η αλήθεια. Είναι οδηγός προς την αλήθεια και την Οδόν που είναι ο Χριστός. … Τα νοήματα που περιέχει είναι όλα ανθρώπινα και οδηγούν προς τον Θεόν, προς τον Χριστό και τίποτε άλλο…¨

Θα ήθελα να σε ρωτήσω αν τον άνθρωπο τον θεωρείς ένα από τα κτίσματα του Θεού. Αν τον θεωρείς κι αυτόν κτίσμα, γιατί αναφέρεις ότι στην ορθόδοξη θεολογία δεν υπάρχει καμία ομοιότης, καμία αναλογία κτιστού και Κτίστη; Το κατ΄ εικόνα και το καθ΄ ομοίωση του ανθρώπου στην γέννηση, δεν φανερώνει την ομοιότητα και την αναλογία; Αυτό δηλαδή η ορθοδοξία το απορρίπτει; Από που το συμπέρανες αυτό;

Αν δεν τον θεωρείς κτίσμα τότε τί τον θεωρείς;

Θα ήθελα επίσης να σε ρωτήσω πώς είναι δυνατόν να μιλάς για την αλήθεια, χωρίς να ομολογείς την αλήθεια; Μπορείς να περιγράψεις την αλήθεια χωρίς να είσαι ο ίδιος η αλήθεια;
Μπορούν τα ανθρώπινα να οδηγήσουν στο Θεό, ή θα οδηγήσουν ξανά πίσω στα ανθρώπινα;

Θα συμφωνούσα ότι¨...Η Αγία Γραφή είναι οδηγός προς τον Θεόν, αλλά δεν έχει η περιγραφή του Θεού στην Αγία Γραφή καμία ομοιότητα με τον Θεόν. Μιλά για τον Θεόν, μιλά για την Αλήθεια αλλά δεν είναι η αλήθεια. Είναι οδηγός προς την αλήθεια και την Οδόν που είναι ο Χριστός. … Τα νοήματα που περιέχει είναι όλα ανθρώπινα και οδηγούν προς τον Θεόν, προς τον Χριστό και τίποτε άλλο…",... με την εξής προυπόθεση:
Ότι ο Χριστός δεν είχε έρθει ακόμα, η υπόσχεση του Θεού δεν είχε πραγματοποιηθεί ακόμα, κι αφού εμείς δεν αντικρύσαμε την αλήθεια, μιλούμε μόνο προσεγγιστικά προς αυτήν. Από τη στιγμή όμως που Χριστός ήρθε και σαρκώθηκε, φανερώνοντας την αλήθεια του Θεού, αυτήν δεν είναι απρόσωπη κι απροσπέλαστη.
Ο Θεός ήταν και είναι ο Χριστός, και διαμέσου αυτού τα πάντα φανερώθηκαν στους ανθρώπους, οπότε και αυτήν η ίδια η αλήθεια.
"Στην αρχή υπήρξε ο Λόγος, και ο Λόγος ήτανε με το Θεό, κι ήταν Θεός ο Λόγος...". Αν αυτό δεν είναι ακριβής περιγραφή του Θεού μέσα στους ανθρώπινους περιορισμούς της θεόπνευστης Αγίας Γραφής, τότε δεν υπάρχει ελπίδα, καμιά σωτηρία.

Αλλά μέσα στο Λόγο υπάρχουν τα πάντα, και μέσου αυτού κινητοποιείς τα πάντα. Και προς το καλό και προς το κακό. Και αφού ο λόγος μας είναι ο θεός, μπορείς μέσα από την ποιότητά του να προσεγγίσεις το Θεό, όσο εσύ θελήσεις, όσο τον ενσαρκώνεις στο χριστό κομμάτι της ύπαρξής σου. Τόσο απλά, τόσο ταπεινά, τόσο οντολογικά, ούτε του όντος, ούτε της πίστης, ούτε του μη όντος. Κι αφού ανέφερες και για την πίστη, η πίστη είναι το στάγμα της όλης ποιότητας του λόγου που ενσάρκωσες στο χριστό κομμάτι της ύπαρξής σου. Απλό;
"...Ο Λόγος ήταν το αληθινό το φως που φωτίζει κάθε ερχόμενο άνθρωπο στον κόσμο τούτο, μα ο κόσμος δεν τον αναγνώρισε,.."

Απάντησε μου λοιπόν με το λόγο σου φίλε Ampere,

Να το πω εγώ ίσως: O……ΑΚΑΤΟΝΟΜΑΣΤΟΣ!!

Σε κάθε περίπτωση, και καθώς ο Πανδαμάτωρ χρόνος έχει έντονα αφήσει τα σημάδια του μετά από λίγες κιόλας μέρες, θα ήθελα να διευκρινίσω ότι επ’ ουδενί δεν εξαιρεί ο υποφαινόμενος την αφεντιά του από τον «κατάλογο των λαθών».

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να χορεύει κανείς, και να 'γεύεται' επίσης.
Ένας παρατηρητής μπορεί να μην συμμετέχει άμεσα, μπορεί όμως να ενσυναισθάνεται.
Και τότε η "γεύση" του μπορεί να είναι πιο ακριβής και ορθή, καθώς προκύπτει από όλα τα εμπλεκόμενα μέρη.
Ένας παρατηρητής μπορεί και αυτός να έχει λόγους να παρέμβει. Και σίγουρα έχει δικαίωμα, όταν το γεγονός λαμβάνει χώρα σε μία ανοικτή αγορά.

"Πουθενά δεν είναι μακρυά", και τίποτα δεν συμβαίνει που να μην αφορά και να μην αγγίζει όλους, με κάποιον τρόπο...

Τα κίνητρα ενός παρατηρητή μπορεί να είναι από κακοήθη έως ευγενικά.
Για τα δικά μου κίνητρα μπορώ να σε διαβεβαιώσω ότι προσεγγίζουν τα δεύτερα. Δεν είναι εμφανές;

Η οποιαδήποτε κριτική δεν είναι απαραίτητα ένδειξη έλλειψης Αγάπης.
Και προσωπικά θεωρώ προτέρημα να μπορεί κάποιος να διαμορφώνει άποψη/Κρίση και να την εκφράζει.
«Μη κρίνεις ίνα μη κριθείς». Υπάρχει κανείς από εμάς που να μην κρίνεται; (ή που να μην "κριθεί", με την έννοια της Ορθοδοξίας;)
Άλλο η κρίση, άλλο η κακολογία. Και το δεύτερο κανείς δεν το επιδοκιμάζει.

---------

Για το ΣΚΟΤΑΔΙ εντός...
για κάποιο μέρος από αυτό.
Εμφανίζεται κάθε φορά που μάς πιέζουν οι εξωτερικές συνθήκες.
Αναδύεται ως αρνητική συμπεριφορά σε περιπτώσεις που οι επιθυμίες μας δεν ικανοποιούνται, που κάτι μπαίνει εμπόδιο στην πραγματοποίηση των στόχων μας.
Εμφανίζεται όταν οι άλλοι δεν αποδέχονται τα πιστεύω μας.
Όταν αντιμετωπίζουμε συμπεριφορές που δεν συμφωνούν με τα υποτιθέμενα αλάνθαστα ηθικά μας κριτήρια και τις "υψηλές" μας Αρχές.

Η αντιμετώπισή του συνοψίζεται -κατ΄εμέ- στις εξής φάσεις:

ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ -προϋποθέτει Ταπεινότητα
ΑΠΟΔΟΧΗ - " Αγάπη
ΧΡΗΣΗ - " Τόλμη
ΕΛΕΓΧΟΣ - " Γνώση
ΧΕΙΡΙΣΜΟΣ - " Δύναμη
ΑΠΟΡΡΙΨΗ - " Θέληση.

--------------

ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΟΣ όλα καλά. Αλλά την τελευταία σου απαγορευτική δήλωση για τον Schwabe την θεωρώ τουλάχιστον υπερβολική.

Tryfield Καλωσόρισες!

Σάς χαιρετώ λοιπόν.
NADA

Πέτρωσαν οι ώρες της μοναξιάς.
Το φωτοστέφανο του φεγγαριού μαράθηκε.
Η προσευχή παγώνει στα χείλη.
Η αγάπη Σου δεν απαλύνει τα ξεραμένα μου σπλάχνα
Ο κόσμος μαραμένο τριαντάφυλλο
σε δάκτυλα που στάζουν αγωνία.

Βαδίζουμε
στ΄ απόβλητα που γεννοβόλησε
ο γάμος με την εξωτερικότητα.
Γκρεμισμένοι
απ’ τη χαρά του εσταυρωμένου έρωτα,
στην οδύνη του έκπτωτου ερωτισμού.

Αν δεν ανθήσουν τα μάτια της ψυχής
τα βλέφαρα γίνονται ο τάφος του Θεού.

Καλή μου NADA

Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΑΣ ΕΛΗΞΕ.........

ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ

quote:

---

Καλή μου NADA

Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΑΣ ΕΛΗΞΕ.........

ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ

---

Β) {θέλεις αγαπά τον πλησίον σου ως σεαυτόν}
(Λευιτικό 19:18)

Γ) {Αγαπητοί, ας αγαπώμεν αλλήλους. Διότι η αγάπη είναι εκ του Θεού. και πας όστις αγαπά, εκ του Θεού εγεννήθη και γνωρίζει τον Θεόν. Όστις δεν αγαπά, δεν εγνώρισε τον Θεόν. Διότι ο Θεός είναι αγάπη.}
(Ιωάννου Α 4/δ/7-8)

Τάδε έφη……δάσκαλε που δίδασκες και λόγο δεν εκράτεις…….

Και η γοερή αντίφαση:
«Καλή μου NADA….Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΑΣ ΕΛΗΞΕ.»

............................................

{Τεκνία μου, μη αγαπώμεν με λόγον, μηδέ με γλώσσαν, αλλά με έργον και αλήθειαν}

Λόγω της ιδιάζουσας τροπής που πήρε η συζήτηση, και σεβόμενος την επιθυμία του φίλου ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΟΣ για τον τερματισμό της, βρισκόμουν σε δίλημμα αν έπρεπε να δώσω οποιουδήποτε είδους συνέχεια. Επειδή όμως νομίζω ότι σου οφείλω κάποια απάντηση θα το επιχειρήσω με αυτή μου την ένθεση.

Πριν δοκιμάσω να απαντήσω σε όσα με ρωτάς, οφείλω προηγουμένως να (ξανα)διευκρινίσω ότι ούτε τυπικά (θεολογικές σπουδές) ούτε ουσιαστικά (φωτισμό καρδιάς) προσόντα διαθέτω για να βασιστώ σε δικά μου λόγια για τέτοια θέματα που με ξεπερνούν κατά πολύ.

Το μόνο που προσπαθώ να κάνω είναι να μεταφέρω εδώ κάποια «σκαλίσματα» (όπως πολύ σωστά επεσήμανε ο …ονόματα δε λέμε) και μέσω της συρραφής των ερανισμάτων που σταχυολογώ να στρέψω την προσοχή σε κάτι που θεωρώ πολύτιμο θησαυρό και που ενώ ήταν και είναι δίπλα μας τον έχουμε απορρίψει, ίσως, λόγω της στρεβλής εικόνας που έχουμε για αυτόν ή και της λανθασμένης εντύπωσης πως όσα μάθαμε αρκούν για να καταλήξουμε πως δεν αξίζει να ασχοληθούμε άλλο.

Τα όσα έγραψα και στα οποία αναφέρεσαι δεν είναι δικές μου θεωρίες και συμπεράσματα. Αντιγραφές είναι από ανθρώπους που κατά γενικότερη ομολογία έχουν το κύρος και (πιστεύω) την εμπειρία να μιλήσουν γι αυτά. Επειδή όμως υπάρχουν και τα λάθη από αντιγραφή (πόσο μάλλον όταν επιχειρείται και μεταγραφή), γι αυτό και ίσως θα ήταν φρονιμότερο αν τα ερωτήματά σου δεν είναι μόνο ρητορικά, να αποταθείς σε ανθρώπους με την ανάλογη γνώση και πνευματικότητα που να μπορούν να σου λύσουν τέτοιου είδους απορίες. Αν πάντως έχεις την υπομονή μπορείς να ρίξεις μια ματιά και στα πιο κάτω links για πιο επίσημες περί την ορθοδοξία θέσεις.
Κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν
Γνώση δια του Υιού και Λόγου
Αναλογία όντος και αναλογία πίστεως

Όλο τον ιστότοπο της Ορθόδοξης Ομάδας Δογματικής Έρευνας τον θεωρώ πολύ έγκυρο περί τα ορθόδοξα πράγματα, τουλάχιστον στο βαθμό που εγώ μπορώ να εκτιμήσω. Τον ανακάλυψα μόλις πρόσφατα αλλά από όσο έχω δει έχει γίνει πολύ καλή δουλειά. Οι φίλοι (αλλά και οι «πολέμιοι») της Χριστιανικής Ορθοδοξίας πιστεύω ότι αξίζει να τον «επισκεφτούν».

quote:

---

Το κατ΄ εικόνα και το καθ΄ ομοίωση του ανθρώπου στην γέννηση, δεν φανερώνει την ομοιότητα και την αναλογία; Αυτό δηλαδή η ορθοδοξία το απορρίπτει; Από που το συμπέρανες αυτό;

---

Όπως μπορείς και στα πιο πάνω links να δεις αγαπητέ Tryfield, δεν είναι δικά μου συμπεράσματα τα περί μη αναλογίας κτιστού και ακτίστου. Στην Αγία Γραφή γράφονται πολλά και δεν μπορούμε να σταθούμε στην εξέτασή τους μόνο μέσα από την διανοητική επεξεργασία τους. Δεν είναι δυνατόν να «θεολογίσουμε» απλώς φιλολογίζοντες και φιλοσοφώντας.
Οι Πατέρες της χριστιανικής Εκκλησίας …το περιεχόμενο του «κατ’ εικόνα» απέφυγαν να το σχηματοποιήσουν σε συγκεκριμένο ορισμό, ζήτησαν να διαφυλάξουν από τον κίνδυνο νοητικών σχηματοποιήσεων το μυστήριο του τρόπου της θείας Υπάρξεως και την αποτύπωσή του στην ανθρώπινη ύπαρξη.
Στην Κυριακή της Ορθοδοξίας μάλιστα, αυτό που αναθεματίζεται είναι ακριβώς αυτή η Πλατωνική θεώρηση για την αναλογία κτιστών και άκτιστων αρχετυπικών ιδεών.

«Όταν η Γραφή χρησιμοποιείται σωστά οδηγεί τον καθένα στην κάθαρση, το φωτισμό της καρδιάς καί, όταν θελήσει ο Κύριος, στην θέωση. Αλλά δεν υπάρχει τίποτα στη Γραφή το οποίο να έχει πραγματική ομοιότητα με το άκτιστο. Αυτό συμβαίνει επειδή "Θεόν φράσαι αδύνατον, νοήσαι δε αδυνατώτερον" και "δέν υπάρχει ομοιότητα μεταξύ ακτίστου και κτιστού". Αυτή την πραγματικότητα την γνωρίζει κανείς μέσω της δικιάς του εμπειρίας της θέωσης. ... Όταν κανείς αποκτήσει την "αδιάλειπτη νοερά προσευχή" μέσα στην καρδιά του, οι λόγοι της Βίβλου και των Πατέρων διαβάζονται σαν ανοικτό βιβλίο. ...»

quote:

---

πώς είναι δυνατόν να μιλάς για την αλήθεια, χωρίς να ομολογείς την αλήθεια; Μπορείς να περιγράψεις την αλήθεια χωρίς να είσαι ο ίδιος η αλήθεια;

---

Η αλήθεια σύμφωνα και με τον αποφατισμό της Ορθόδοξης Θεολογίας δεν εξαντλείται στην διατύπωσή της; Έχουμε αναφερθεί επ’ αυτού σε προηγούμενες σελίδες αυτού του topic. Για τους Χριστιανούς βεβαίως ο Χριστός είναι η αλήθεια . Όμως ακόμη και αυτό είναι μία διατύπωση.

quote:

---

Μπορούν τα ανθρώπινα να οδηγήσουν στο Θεό, ή θα οδηγήσουν ξανά πίσω στα ανθρώπινα;

---

Όχι δεν μπορούν, χρειάζεται το ανθρώπινο θέλημα να συναινέσει στο θεϊκό και να ζητήσει τη βοήθειά Του.
«Η έσχατη πλάνη στην οποία μπορεί να οδηγηθεί ο άνθρωπος είναι εκείνη της αυτοθεώσεως, κατά την οποία αναγνωρίζει θεία αρχή στην κτιστή φύση του και προσχωρεί στην αίρεση του πανθεϊσμού, φυσική θρησκεία του ανθρώπινου λογικού.»

quote:

---

Από τη στιγμή όμως που Χριστός ήρθε και σαρκώθηκε, φανερώνοντας την αλήθεια του Θεού, αυτήν δεν είναι απρόσωπη κι απροσπέλαστη.
Ο Θεός ήταν και είναι ο Χριστός, και διαμέσου αυτού τα πάντα φανερώθηκαν στους ανθρώπους, οπότε και αυτήν η ίδια η αλήθεια.

---

Το σύμβολο της πίστεως περιέχει όλες τις …λεπτομέρειες και τις …ομολογίες. Από κει και πέρα ας κάνουμε ο καθένας τον αγώνα που μας αναλογεί.

quote:

---

"Στην αρχή υπήρξε ο Λόγος, και ο Λόγος ήτανε με το Θεό, κι ήταν Θεός ο Λόγος...". Αν αυτό δεν είναι ακριβής περιγραφή του Θεού μέσα στους ανθρώπινους περιορισμούς της θεόπνευστης Αγίας Γραφής, τότε δεν υπάρχει ελπίδα, καμιά σωτηρία.

---

Δεν καταλαβαίνω πώς οδηγήθηκες σε αυτό σου το συμπέρασμα.

quote:

---

Αλλά μέσα στο Λόγο υπάρχουν τα πάντα, και μέσου αυτού κινητοποιείς τα πάντα. Και προς το καλό και προς το κακό. Και αφού ο λόγος μας είναι ο θεός, μπορείς μέσα από την ποιότητά του να προσεγγίσεις το Θεό, όσο εσύ θελήσεις, όσο τον ενσαρκώνεις στο χριστό κομμάτι της ύπαρξής σου. Τόσο απλά, τόσο ταπεινά, τόσο οντολογικά, ούτε του όντος, ούτε της πίστης, ούτε του μη όντος.

---

Αν σου πω ότι αυτό, διόλου απλό δεν μου φάνηκε, μη με παρεξηγήσεις. Πραγματικά διαπιστώνω μια γενικότερη αδυναμία μου να καταλάβω πολλούς συνομιλητές μου. Το μέλος ΠΛΑΤΩΝΑΣ ίσως θα μπορούσε να σου εξηγήσει σε τι αναφέρομαι. Πάντως θα συμφωνήσω ότι είναι σημαντικό να επιτρέψουμε, να αφήσουμε χώρο να γεννηθεί στην καρδιά μας ο Χριστός. Για τα υπόλοιπα επιφυλάσσομαι γιατί κάτι δεν μου …κάθεται καλά.

quote:

---

Κι αφού ανέφερες και για την πίστη, η πίστη είναι το στάγμα της όλης ποιότητας του λόγου που ενσάρκωσες στο χριστό κομμάτι της ύπαρξής σου. Απλό;
"...Ο Λόγος ήταν το αληθινό το φως που φωτίζει κάθε ερχόμενο άνθρωπο στον κόσμο τούτο, μα ο κόσμος δεν τον αναγνώρισε,.."
Απάντησε μου λοιπόν με το λόγο σου φίλε Ampere,

---

Ίσως είναι και αυτά ένας τρόπος να διατυπώσεις την αλήθεια αγαπητέ φίλε.
Εγώ απλά θέλω να δώσω έμφαση, στο ότι αν επιμένουμε να στηριζόμαστε μόνο σε όσα με τη λογική μας κατανοούμε, αν επιμείνουμε να χωρέσουμε στη λογική μας και το φιλοσοφικό μας στοχασμό το Θεό τότε το μόνο που πετυχαίνουμε είναι να δημιουργούμε εμείς ένα Θεό «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν» του ανθρώπου και όχι το αντίστροφο.

«Το λογικό κτίσμα ανεβαίνει στον Θεό όχι με φιλοσοφικό στοχασμό ή διανοητική αφαίρεση, αλλά με τη νοερά προσευχή, δια μέσου της οποίας αποσπάται από κάθε εικόνα και έννοια των κτιστών, για να παρασταθεί γυμνό ενώπιον του Θεού, πρόσωπο με Πρόσωπο. Η απόσπαση δεν γίνεται από καταφρόνηση προς τον κτιστό κόσμο, αλλά από πόθο και αγάπη να ενωθεί με τον ζώντα και αληθινό Θεό..».

Κλείνοντας, θα ήθελα να παρακαλέσω τους συντονιστές και ιδιαίτερα εσένα αγαπητέ Dying_Incubus που μας «παρακολουθείς», αν ο θεματοθέτης αυτού του topic δεν θέλει να συνεχιστεί άλλο, τότε το θέμα να κλειδωθεί αφού δοθεί πρώτα λίγος χρόνος για την παράθεση τυχόν τοποθετήσεων που εκκρεμούν.

αν εγω πω οτι το 4 ειναι 13 ανεστραμενο μεσα απ οτον καθρευτη που σχηματιζεται θερμανοντας στους -50 αυγα τουρκιας
πρεπει να μπορω να απαντησω στις αποριες που γενιουνται στον καθε εναν

αν αρχιζω τα ετσι ειναι,εισαι εγκαθετος,εισαι πολεμιος της σωστης μου κρισης και αλλα τετοια κωμικα καλυτερα να μην αρχιζω καθολου την οποια καταθεση αποψης

quote:

---

Κανεις δεν εμαθε σκοποβολη πυροβωλοντας το κεφαλι του

---

Δεν του φταίνε σε τίποτα τα κεφάλια των άλλων όμως!
Δεν νομίζεις;