- Σολομωνική - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

Δεν διαφωνώ κάπου κάθετα με το τελευταίο σου ποστ προς εμένα αλλά ούτως ή άλλως έχουν κατατεθεί επαρκώς οι απόψεις/εκτιμήσεις και των δύο μας.

Μόνο δύο παρατηρήσεις.

Άσε τον Απολογητή (που ουδέποτε άλλωστε τον ανέφερα στη συζήτησή μας) και διάβασε (αν δεν το έχεις κάνει ήδη δηλαδή) το Διογένη το Λαέρτιο όσον αφορά τις διώξεις των Φιλοσόφων. Εμένα εκεί μου λύθηκαν πάρα πολλές απορίες για τις διώξεις που υπέστησαν αυτοί οι άνθρωποι τους οποίους ΚΑΠΗΛΕΥΟΝΤΑΙ ΤΟΣΟ ΒΑΝΑΥΣΑ οι Νεοπαγανιστές στην προσπάθειά τους να πιστωθούν αυτά τα πρωτοπόρα Πνεύματα ώστε να ανεβάσουν το prestige τους.

Η "έρευνα των Γραφών" τους ξεσκεπάζει ΚΑΙ σ'αυτό το θέμα ΑΠΟΛΥΤΑ...

Η ταμπακιέρα για εμένα δεν είναι τόσο ο ακριβής αριθμός των Φιλοσόφων που διώχθηκαν με θρησκευτικά κίνητρα αλλά το γεγονός ότι υπήρχε ΝΟΜΟΣ και μάλιστα με ποινή ΘΑΝΑΤΟΥ για την Αθεία/Απιστία προς την "Πατρώα Θρησκεία" κάτι το οποίο α) αποκρύπτεται από τους Νεοπαγανιστές και β) αγνοείται από τον πολύ κόσμο.

Η "πνευματική ταμπακιέρα" βεβαίως ήταν, είναι και θα είναι η εξής: Αυτοί οι Φιλόσοφοι που όντως διώχθηκαν με θρησκευτικά κριτήρια ΤΙ ΣΤΗΝ ΕΥΧΗ ΕΙΠΑΝ/ΕΓΑΨΑΝ/ΔΙΔΑΣΚΑΝ αλλά προφανώς δεν είναι αυτό το θέμα μας στο παρον topic.

Εκεί η "έρευνα των Γραφών" προκαλεί παράκρουση των Νεοπαγανιστών καθώς έχω ακούσει/διαβάσει ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ που βγάζουν τρελό γέλιο...

Και η δεύτερη παρατήρηση/ερώτηση έχει να κάνει με τους πρώτους Χριστιανούς που προήλθαν από βίαιο εκχριστιανισμό.

Θεωρείς, ή ακόμα καλύτερα, έχεις κάποια ιστορική πηγή για κάποια παρατηρήσιμη κάμψη του Χριστιανικού φρονήματος/μαχητικότητας/ζήλου αυτών των ανθρώπων σε σχέση με τους προηγούμενους και τους επόμενους αυτών Χριστιανούς ή γενικά την ύπαρξη δύο ταχυτήτων Χριστιανών για τη συγκεκριμένη περίοδο που αναφέρεσαι?

Υ.Γ Η ερώτησή μου δεν επείγει οπότε συνέχισε αν θες με τον εκχριστιανισμό της Δυτικής Ευρώπης και μου απαντάς αργότερα.

quote:

---

quote:

---

αλλά επειδή είσαι ένας οξυδερκής άνθρωπος θεώρησα ότι αποτελεί μια "βαλβίδα εκτόνωσης" για εσένα οπότε δεν σου έγραψα κάτι παρόμοιο με του ΑΜΕΙΝΙΑ και είπα άσε να τους χαζέψει λίγο (όπως το ΙΣΙΣ-ΡΑ-ΕΛ)...

---

---

quote:

---

Εγώ πάντως, θα ήθελα μια απάντηση απο τον Ευμένη,στο ερώτημά μου μερικά πόστ πίσω.

ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.

---

quote:

---

PanosT

Θεωρείς, ή ακόμα καλύτερα, έχεις κάποια ιστορική πηγή για κάποια παρατηρήσιμη κάμψη του Χριστιανικού φρονήματος/μαχητικότητας/ζήλου αυτών των ανθρώπων σε σχέση με τους προηγούμενους και τους επόμενους αυτών Χριστιανούς ή γενικά την ύπαρξη δύο ταχυτήτων Χριστιανών για τη συγκεκριμένη περίοδο που αναφέρεσαι?

---

Πηγή για τέτοια κάμψη ή δύο ταχυτήτων χριαστιανών δεν έχει τύχει να βρω.

Lost in Necropolis

La ville de la mort

quote:

---

quote:

---

Εγώ πάντως, θα ήθελα μια απάντηση απο τον Ευμένη,στο ερώτημά μου μερικά πόστ πίσω.

ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.

---

Δεν επαναλαμβάνεις το ερώτημα;

---

quote:

---

ΕΥΜΕΝΗΣ

Θέλω να σου υποβάλλω ένα ερώτημα:

Αν είσαι οπαδός της πατρώας θρησκείας, σε τι διαφέρεις απο έναν χριστιανό,ισλαμιστή,βουδιστή και τα παρακλάδια αυτών, του σήμερα?

Για να εμβαθύνω ακόμη περισσότερο το ερώτημά μου,τολμώ να υποθέσω και το εξής:
Αν, λέω άν, το Δωδεκάθεο δεν είναι φανταστικό, αλλά πραγματικό, άν πράγματι πρόκειται για υπερ-όντα απο το διάστημα, με υπερ-τεχνολογία, ακόμη και τότε,η θρησκευτική αποδοχή τους, είναι κατα την ταπεινή μου γνώμη, κολάσιμη.

Π.χ. Ενας Παπούα της νέας Γουϊνέας,βλέπει εμένα που είμαι σαφώς πνευματικά ανώτερός του και τεχνολογικά "θαυματουργός".
Αν με αναγάγει σε θεότητα, με λατρεύει, μου ανάβει κεράκια, με προσκυνάει και σκοτώνει στο όνομά μου,τότε είναι ένας ηλίθιος Παπούα.
Αν όμως με δέχεται ώς πραγματικό πρόσωπο και απλά συμβιώνει μαζί μου ή αδιαφορεί παντελώς,τότε πρόκειται για έναν έξυπνο Παπούα.

Θα ήθελα να με διαφωτίσεις ώς προς το ερώτημά μου.

ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.

---

Λοιπόν ΕΥΜΕΝΗΣ η ερώτηση έχει ώς εξης:

ΕΥΜΕΝΗΣ

Θέλω να σου υποβάλλω ένα ερώτημα:

Αν είσαι οπαδός της πατρώας θρησκείας, σε τι διαφέρεις απο έναν χριστιανό,ισλαμιστή,βουδιστή και τα παρακλάδια αυτών, του σήμερα?

Για να εμβαθύνω ακόμη περισσότερο το ερώτημά μου,τολμώ να υποθέσω και το εξής:
Αν, λέω άν, το Δωδεκάθεο δεν είναι φανταστικό, αλλά πραγματικό, άν πράγματι πρόκειται για υπερ-όντα απο το διάστημα, με υπερ-τεχνολογία, ακόμη και τότε,η θρησκευτική αποδοχή τους, είναι κατα την ταπεινή μου γνώμη, κολάσιμη.

Π.χ. Ενας Παπούα της νέας Γουϊνέας,βλέπει εμένα που είμαι σαφώς πνευματικά ανώτερός του και τεχνολογικά "θαυματουργός".
Αν με αναγάγει σε θεότητα, με λατρεύει, μου ανάβει κεράκια, με προσκυνάει και σκοτώνει στο όνομά μου,τότε είναι ένας ηλίθιος Παπούα.
Αν όμως με δέχεται ώς πραγματικό πρόσωπο και απλά συμβιώνει μαζί μου ή αδιαφορεί παντελώς,τότε πρόκειται για έναν έξυπνο Παπούα.

Θα ήθελα να με διαφωτίσεις ώς προς το ερώτημά μου.

quote:

---

Agnostic

quote:

---

PanosT

Θεωρείς, ή ακόμα καλύτερα, έχεις κάποια ιστορική πηγή για κάποια παρατηρήσιμη κάμψη του Χριστιανικού φρονήματος/μαχητικότητας/ζήλου αυτών των ανθρώπων σε σχέση με τους προηγούμενους και τους επόμενους αυτών Χριστιανούς ή γενικά την ύπαρξη δύο ταχυτήτων Χριστιανών για τη συγκεκριμένη περίοδο που αναφέρεσαι?

---

Πηγή για τέτοια κάμψη ή δύο ταχυτήτων χριαστιανών δεν έχει τύχει να βρω.

---

Οι άνθρωποι αυτοί εκχριστιανίστηκαν κυρίως μέσα από βίαιες διαδικασίες, απόρροια των σταυροφοριών που οργάνωσαν οι δυτικοί χριστιανοί γείτονές τους, Γερμανοί και Σκανδιναβοί, με τις ευλογίες του Πάπα βεβαίως...

Για το εν λόγω θέμα είχα φυλάξει στο παρελθόν ένα εξαιρετικό και ευσύνοπτο άρθρο του καθηγητή σκανδιναβικών σπουδών Ruth Williamson από ένα link που πλέον δεν λειτουργεί(http://scandinavian.washington.edu/papers/crusades.htm)

Κατάφερα όμως και το βρήκα από ένα άλλο και θα το παραθέσω μεταφρασμένο παρακάτω με προσθήκη εικόνων και ορισμένων πρόσθετων πληροφοριών που συνέλλεξα από άλλες πηγές.

Το τωρινό link (με κατατοπιστικούς χάρτες και απεικονίσεις)είναι το ακόλουθο:
http://www.conflicts.rem33.com/images/deut/drang.htm

Για πάμε λοιπόν...

Οι Σταυροφορίες στη Βαλτική από τον 11ο έως τον 15ο αιώνα διαμόρφωσαν το υπομόχλιο της αλλαγής της περιοχής της Βαλτικής από τον αγροτικό παγανισμό των χωρικών που πλήρωναν φόρο σε οποιονδήποτε κυρίαρχο επικρατούσε των άλλων και τους εξουσίαζε, στην εκχριστιανισμένη αστική υποδομή της νεότερης Βαλτικής κοινωνίας προσανατολισμένης στις αγορές. Η άνοδος και πτώση της ιπποσύνης κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου είναι ενδεικτική των αλλαγών που συνέβησαν. Ο θεσμός των ιπποτών αντιπροσώπευε τις αξίες της μεσαιωνικής Ευρώπης και η εισβολή των ιπποτικών ταγμάτων στις βαλτικές χώρες κατά τη διάρκεια αυτών των σταυροφοριών μετέδωσε τις εν λόγω αξίες στις βαλτικές περιοχές παρά την ισχυρή αντίσταση των ανεξάρτητων, μη εκκλησιασμένων ανθρώπων που κατοικούσαν εκεί. Η ανάμειξη βόρειων Γερμανών και Σκανδιναβών στις σταυροφορίες άφησε σημαντικά πολιτικά και κοινωνικά αποτυπώματα και αλλαγές που επηρέασαν τη μελλοντική διαδρομή των ιστορικών γεγονότων στην περιοχή της Βαλτικής που επρόκειτο να καταλήξει στις χώρες της Εσθονίας, της Λεττονίας και της Λιθουανίας.

Οι Βόρειες Σταυροφορίες αποτελούν παρακλάδι της καθολικής επιχείρησης σταυροφοριών αποτελούμενης από πέντε κύριες σταυροφορίες που έλαβαν χώρα μεταξύ του 1096 και του 1221. Οι σταυροφορίες ήταν ένοπλα προσκυνήματα, που κλήθηκαν και ευλογήθηκαν από τον Πάπα, αρχικά με σκοπό την ανάκτηση της Ιερουσαλήμ και την γύρω περιοχή της Μέσης Ανατολής, που και οι δύο θεωρούνταν «ιερή γη» για την καθολική Εκκλησία. Οι εχθροί σ’ αυτές τις σταυροφορίες υποτίθεται ήταν μη χριστιανοί, κυρίως οπαδοί του Ισλάμ. Καθώς οι ισορροπίες δυνάμεων άλλαξαν τον 12ο αιώνα, η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία στην Κωνσταντινούπολη και έδρα της χριστιανικής Βυζαντινής Αυτοκρατορίας έγιναν επίσης στόχος των Σταυροφόρων. Όπως και στις Βόρειες Σταυροφορίες, το κίνητρο των μαχόμενων –κυρίως ιππότες και πρίγκιπες- αφορούσε περισσότερο την απόκτηση γης και δύναμης παρά ιερότητας, παρόλο που η χορήγηση αιώνιας σωτηρίας από τον Πάπα ήταν ένα υψηλής σημασίας κίνητρο. Ειδικότερα, η επιτυχία των σταυροφοριών με όρους μέτρησης θρησκευτικής μεταστροφής στον χριστιανισμό ήταν αμελητέα στη Μέση Ανατολή, αλλά σημαντική στην περιοχή της Βαλτικής όπου όλοι οι λαοί πλην των Λιθουανών προσηλυτίστηκαν στον Καθολικισμό μέχρι το τέλος του 13ου αιώνα.

Αναταραχή επικρατούσε τον 12ο αιώνα μεταξύ των δυνάμεων της κοσμικής και θρησκευτικής βορειοκεντρικής Ευρώπης (σημερινή Γερμανία), με παίκτες όπως η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ο Πάπας, διάφοροι πρίγκιπες και ευγενείς καθώς και επίσκοποι που αγωνίζονταν για έδαφος, δύναμη και έσοδα. Οι χωρικοί αγωνίζονταν να αποφύγουν τον έλεγχο αυτών των παικτών, συνεπώς τους προσφέρονταν κίνητρα για να εγκατασταθούν σε περιοχές ανατολικά προς όφελος των ενδιαφερόντων ενός συγκεκριμένου παίκτη, και τα κίνητρα περιλάμβαναν ανακούφιση από τις υποχρεώσεις της δουλοπαροικίας. Για να επανακτήσουν τα χαμένα έσοδα, οι πόλεις και οι εμπορικές επιχειρήσεις φορολογήθηκαν. Αυτή η δομή δεν ήταν ο κανόνας στην Μεσαιωνική Ευρώπη η οποία κυριαρχούνταν από το φεουδαρχικό σύστημα που έγερνε την πλάστιγγα ισχύος προς τους γαιοκτήμονες ευγενείς με την ιδιοκτησιακή τους δύναμη.

Ανατολικά της βορειοκεντρικής Ευρώπης βρίσκεται φυσικά η περιοχή της Βαλτικής. Ο παραδοσιακός αγροτικός και πολεμικός τρόπος ζωής των χωρικών της Βαλτικής έπαυσε όταν η ανάγκη των κοινωνιών της κεντρικής Ευρώπης για περισσότερη γη διογκώθηκε σε μια ανάγκη για τα προϊόντα και τον φυσικό πλούτο που διέθετε η Βαλτική, προσελκύοντας επαγγελματίες έμπορους που επιθυμούσαν κάποιο είδος προστασίας από τους κινδύνους για τη ζωή και την περιουσία τους από το εμπόριο στα απομακρυσμένα βορειοανατολικά εδάφη. Την ίδια στιγμή η Καθολική Εκκλησία ενδιαφερόταν να εμποδίσει την εισβολή της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας δυτικότερα στις περιοχές της Βαλτικής και να προσηλυτίσει όλους τους ορθόδοξους χριστιανούς στη μία και μοναδική αληθινή Καθολική Εκκλησία ενοποιώντας ξανά ολόκληρη τη χριστιανοσύνη. Συνεπώς ο 12ος αιώνας χαρακτηρίστηκε από μια σύγκλιση των στόχων της Καθολικής Εκκλησίας και των κοσμικών εμπορικών συμφερόντων να επεκτείνουν τα σύνορα του μεσαιωνικού ευρωπαϊκού πολιτισμού στη γη της Βαλτικής για πολιτικούς και οικονομικούς λόγους.

Ο Μαϊνχάρδος, ένας αυγουστιανός μοναχός από το Χόλσταιν, συνόδεψε μερικούς εμπόρους μέχρι τον ποταμό Ντοβαγκα στα τέλη του 12ου αιώνα στα πλαίσια μιας ιεραποστολής να προσηλυτίσει τους κατοίκους της Λιβονίας στον χριστιανισμό, ιδρύοντας την πρώτη εκκλησία και την πρώτη εκκλησιαστική κοινότητα πιστών. Βασιζόμενος στην εγκατάσταση του Μαϊνχάρδου, ο διάδοχός του, επίσκοπος Μπερτθόλδος ίδρυσε μια δύναμη σταυροφόρων για να προσηλυτίσει με περισσότερο επιθετικό τρόπο τον ντόπιο πληθυσμό το 1198. Αυτή η προσπάθεια συνέπεσε με την κήρυξη της Τέταρτης Σταυροφορίας από τον Πάπα Ιννοκέντιο ΙΙΙ και θεωρείται το ξεκίνημα των Βόρειων Σταυροφοριών. Ο επόμενος επίσκοπος ονόματι Αλβέρτος, δημιούργησε το 1202 το ιπποτικό σταυροφορικό τάγμα γνωστό ως Αδερφοί του Ξίφους αποκτώντας παπική ευλογία για μια επίσημη σταυροφορία το 1204 και μέχρι το 1208 είχε προσηλυτίσει βίαια τους Κουρονιανούς και τους Λεττονούς στο χριστιανισμό. Ταυτόχρονα, αφότου ο επίσκοπος Αλβέρτος ίδρυσε την πόλη της Ρίγας το 1201 η ανάπτυξή της ενισχύθηκε από την οικονομική δραστηριότητα παραχθείσα από τους Σταυροφόρους και η Ρίγα προσέλκυσε εμπόρους που αναζητούσαν μια σταθερή βάση απ’ όπου θα εμπορεύονταν στην περιοχή της Βαλτικής. Ο Αλβέρτος ήταν ένας ισχυρός αρχηγός που κατάφερε να συμφιλιώσει τα αντιμαχόμενα συμφέροντα του Πάπα και του αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας καθώς και να αποκρούσει μια δανική απόπειρα κατάκτησης πριν το θάνατό του το 1229.

Τα χριστιανικά στρατιωτικά τάγματα δημιουργήθηκαν γύρω στο 1120 μετά την Πρώτη Σταυροφορία στους Αγίους Τόπους, εξελισσόμενα από τα πρώιμα φιλανθρωπικά θρησκευτικά τάγματα των Αγίων Τόπων, για να γίνουν ένα μείγμα στρατιωτικών και θρησκευτικών οπαδών που αποκρυσταλλώθηκαν σε έναν ειδικού τύπου ιππότη, έναν θρησκευτικό ιππότη. Ο Πάπας Ουρβανός Β, συγκαλώντας την Πρώτη Σταυροφορία, καθιέρωσε μια νέα χριστιανική φιλοσοφία, λέγοντας ότι είναι δυνατός ο συνδυασμός πολέμου και θρησκευτικού τρόπου ζωής διότι «το να δώσει κάποιος τη ζωής του για χάρη ενός αδελφού είναι σημάδι αγάπης». Οι επόμενοι Πάπες στηρίχτηκαν σ’ αυτή τη νέα φιλοσοφία για τη στρατολόγηση τόσο προσωρινών σταυροφορικών δυνάμεων από τις ανώτερες τάξεις όσο και μόνιμων μελών των ποικίλων χριστιανικών στρατιωτικών ταγμάτων. Τα πρώτα τάγματα λέγονταν Ιππότες του Ναού ή Ναΐτες και Οσπιταλιέροι ή Ιωαννίτες Ιππότες για λόγους που σχετίζονταν με τις αρχικές λειτουργίες τους. Το Τευτονικό Τάγμα που διαμορφώθηκε από ένα γερμανικό τάγμα που διοικούσε ένα νοσοκομείο στην Άκρα, κοντά στην Ιερουσαλήμ το 1193, εγκαταστάθηκε στην κεντρική Ευρώπη ύστερα από πρόσκληση του Ούγγρου βασιλιά το 1211. Αντιθέτως, το Τάγμα των Αδερφών του Ξίφους ιδρύθηκε ειδικά για να έχει μόνιμη παρουσία στην Βαλτική για να ενισχύσει το ιεραποστολικό έργο προσηλυτισμού του πληθυσμού με τη βία χωρίς την ανάγκη στήριξης σε εθελοντικές στρατολογήσεις.

Ενώ οι μοναχοί και επίσκοποι των ιεραποστολών εισήγαγαν τον Καθολικισμό στη Βαλτική, ήταν η άνοδος των ιπποτικών σταυροφορικών ταγμάτων, πρώτα οι Αδερφοί του Ξίφους και ύστερα το Λιβονικό Τάγμα των Τευτόνων Ιπποτών, που καθόρισαν τις Βόρειες Σταυροφορίες.

Όσον αφορά τα τάγματα, οι Αδερφοί του Ξίφους ήταν ένα τάγμα επαγγελματιών ανδρών που έδιναν επίσης όρκους αφοσίωσης στον Χριστό να ζήσουν μοναστική ζωή και να πολεμήσουν εναντίων των απίστων. Η κλάση τους στρατολογήθηκε στο μεγαλύτερο μέρος της από την διοικητική τάξη των ακτημόνων και κατώτερων ευγενών οι οποίοι αποτελούσαν επίσης το υπουργικό προσωπικό των μεσαιωνικών Γερμανών πριγκίπων. Το ίδιο το Τάγμα διαρθρωνόταν στις τάξεις των ιπποτών, των ιερέων και υπηρετών διαφόρων κατηγοριών που εκτελούσαν μια ευρεία γκάμα βασικών καθηκόντων. Οι αδερφοί του Ξίφους καθοδηγούνταν από τον μάγιστρό τους τους που εκλεγόταν από τις τάξεις και διατηρούσε την θέση του εφ’ όρου ζωής. Ο επίσκοπος Αλβέρτος και οι άλλοι ιεραπόστολοι επωφελήθηκαν από την παρουσία του Τάγματος στα χρόνια αναπτύξεώς του λόγω του ότι είχαν ορκιστεί υποταγή μόνο στον Πάπα της Ρώμης. Καθώς όμως οι Αδερφοί του Ξίφους αποκόμιζαν δύναμη και επιρροή, η διαμάχη τους με τον επίσκοπο Αλβέρτο εντάθηκε συν τω χρόνω.

Καθώς οι Αδερφοί του Ξίφους αποκτούσαν εμπειρία στη μάχη εναντίον των ντόπιων της Βαλτικής, έμαθαν επίσης πώς να πολεμούν αποτελεσματικά στο ξένο κλίμα της Λιβονίας εκμεταλλευόμενοι την ευκολία μετακίνησης πάνω στον πάγο και στο χιόνι την περίοδο του χειμώνα, αντί να μάχονται μέσα στη λάσπη τον υπόλοιπο χρόνο. Επιπλέον, έμαθαν να επωφελούνται από την φυλετική κοινωνική δομή των αυτοχθόνων της Βαλτικής στο πλαίσιο της οποίας πολλές μικρές ομάδες εκδήλωναν την πρόθεση να πολεμήσουν η μια την άλλη για τοπική κυριαρχία. Χρησιμοποιώντας αυτά τα πολιτιστικά χαρακτηριστικά οι Σταυροφόροι κατακτούσαν μια μικρή φυλή κάποια στιγμή και την στρατολογούσαν για να εξαπολύσουν επιθέσεις εναντίον της επόμενης φυλής την οποία πιθανώς μισούσαν. Έτσι λοιπόν οι Λιβονοί, οι Σεμιγαλλιοι και οι Σελονιανοί ακολούθησαν τους Λεττονούς και τους Κουρονιανούς υποταγμένοι στον Καθολικισμό. Οι Αδερφοί του Ξίφους αγωνίζονταν επίσης για έλεγχο της γης και ενδυνάμωση του ρόλου τους στον εκχριστιανισμό και τον εκπολιτισμό της Λιβονίας. Ο επίσκοπος Αλβέρτος υποχρεώθηκε να μοιραστεί το 1/3 της περιουσίας του με τους Αδερφούς του Ξίφους και προσφέρθηκαν να διεκδικήσουν το 1/3 όλων των μελλοντικών εκτάσεων γης που θα κερδίζονταν από την σταυροφορική προσπάθεια. Εντωμεταξύ, ο επίσκοπος έπρεπε να διαπραγματεύεται συνέχεια και να αποκρούει συγκαλυμμένες απειλές από γειτονικές δυνάμεις όπως η Ρωσία και η Δανία που επιχειρούσαν να εισβάλλουν στο έδαφός του. Οι Αδερφοί του Ξίφους επιθυμούσαν να αναλάβουν τους Εσθονούς που μάχονταν για να διεκδικήσουν την υποταγή των ηττημένων Λεττονών, και σημείωσαν μερικές επιτυχίες σε μικροσυμπλοκές όταν ο επίσκοπος δεν είχε τη δύναμη να τους αναχαιτίσει. Τελικά το 1218 μέσω του συνδυασμού της ρωσικής επιθετικότητας, της υπεροχής των Αδερφών του Ξίφους και του ενδιαφέροντος των Δανών να αποκτήσουν στήριγμα στην Εσθονία εκπληρώνοντας τους χριστιανικούς σταυροφορικούς όρκους τους συμμετέχοντας στις Βόρειες Σταυροφορίες, η Σταυροφορία στη Βαλτική εισήλθε στην Εσθονία φέρνοντας τον εσθονικό λαό κάτω από την Καθολική σφαίρα επιρροής.

Το Χρονικό του Ερρίκου της Λιβονίας είναι μια πρωτογενής πηγή από εκείνη την περίοδο γραμμένο από έναν ιερέα ονόματι Ερρίκο που έζησε στην περιοχή από το 1205 μέχρι το 1259 και κατέγραψε την ιστορία της το 1225 και 1226 για τους ανώτερούς του. Η μαρτυρία του ξεκινά ως εξής: «Θεϊκή Πρόνοια, με την φλόγα της αγάπης Του...ξύπνα τους ειδωλολάτρες Λιβονούς από τον ύπνο της ειδωλολατρίας και της αμαρτίας με τον ακόλουθο τρόπο». Οι προκαταλήψεις του Ερρίκου αντικατοπτρίζουν την επικρατούσα εικόνα των Καθολικών της εποχής ότι οι αυτόχθονες παγανιστές ήταν δόλιοι και αναξιόπιστοι επειδή είχαν την τάση να κάνουν κύκλους υιοθετώντας τον χριστιανισμό τον οποίο αργότερα απαρνούνταν σύμφωνα με τις υπαγορεύσεις των πολιτικών σκοπιμοτήτων. «Ο πιο ύπουλος άνθρωπος βαφτίστηκε, όπως και όλοι οι άλλοι...Υποσχέθηκαν ότι θα διατηρούσαν πιστά τους χριστιανικους κανόνες. Ωστόσο αυτή η υπόσχεση παραβιαζόταν αργότερα με τα ύπουλα τεχνάσματα τους.
Για παράδειγμα, εάν επρόκειτο να τους σκοτώσουν συμφωνούσαν να βαφτιστούν, αλλά όταν η ειρήνη επέστρεφε ξέπλεναν πάλι την βάφτισή τους στον ποταμό.

Στα δέκα χρόνια μετά το 1217 η Εσθονία άλλαξε χέρια πολλές φορές, για να περιέλθει τελικά το 1227 στο καθεστώς των Αδερφών του Ξίφους και του επισκόπου Αλβέρτου. Το 1234, οι βετεράνοι των σταυροφοριών στην Ιερουσαλήμ κλήθηκαν να σταματήσουν την εισβολή της παγανιστικής Πρωσίας στα χριστιανικά εδάφη και το Τάγμα των Τευτόνων Ιπποτών έφτασε στην Βαλτική. Επρόκειτο για ένα μεγαλύτερο και πιο παραδοσιακά σχηματισμένο τάγμα με έδρα τη Γερμανία συγκριτικά με τους Αδερφούς του Ξίφους. Μετά την ολοκληρωτική ήττα των Αδερφών του Ξίφους από τους Λιθουανούς στη μάχη της Σάουλε το 1236, οι εναπομείναντες Αδερφοί του Ξίφους προσχώρησαν στο Τάγμα των Τευτόνων Ιπποτών, σχηματίζοντας το Λιβονικό Τάγμα. Το 1242 οι Ρώσοι νίκησαν το Λιβονικό Τάγμα στη Μάχη της Λίμνης Πέιψι, διαμορφώνοντας ένα καθορισμένο σύνορο μεταξύ των γερμανόφωνων περιοχών της Βαλτικής και της Ρωσίας που διήρκεσε για αιώνες.

Το 1252 το Τευτονικό Τάγμα κατέλαβε την λιθουανική πόλη Κλαϊπέντα αποκόπτοντας τη μοναδική έξοδο των Λιθουανών προς την θάλασσα (επανακτήθηκε από τη Λιθουανία μόλις τον 20ο αιώνα). Το 1253 ο Δούκας Μιντάουγκας της Λιθουανίας –περικυκλωμένος από ιππότες από σχεδόν κάθε πλευρά- συμφώνησε να αποδεχτεί το χριστιανισμό. Τότε όλη η Λιθουανία εντάχθηκε στο Βασίλειο του Χριστού εκτός από την Σαμογετία που αρνήθηκε να αναγνωρίσει τον Μιντάουγκας σαν αρχηγό της και συνέχισε να πολεμά το Τάγμα. Όταν ο Μιντάουγκας δολοφονήθηκε από έναν συνωμότη το 1263, η Λιθουανία επανήλθε στον παγανισμό και ακολούθησε περίοδος χάους. Το 1284 το Τευτονικό Τάγμα κατάφερε να νικήσει τους Πρώσους που εξαφανίστηκαν ως ξεχωριστή φυλή, αφότου αφομοιώθηκαν στις γειτονικές κοινωνίες της Πολωνίας, Γερμανίας και Λιθουανίας. Αργότερα οι Γερμανοί κατακτητές θα οικειοποιηθούν το όνομά τους χρησιμοποιώντας το για τους εαυτούς τους.

Τον 14ο αιώνα οι Σταυροφόροι συνέχισαν να εδραιώνουν τις κτήσεις τους στις βαλτικές χώρες, ενισχύοντας τη δύναμή τους στην Εσθονία το 1343 ως συνέπεια της αγροτικής επανάστασης εναντίον της δανικής κυριαρχίας και της ακόλουθης πώλησης της βόρειας Εσθονίας από τους Δανούς στο Τευτονικό Τάγμα για 10.000 μάρκα. Στην αρχή του αιώνα ο Μεγάλος Δούκας Γεδιμίνας της Λιθουανίας είχε επεκτείνει επιτυχώς τα εδάφη του προς το νότο και την ανατολή ενώ αναχαίτισε την εισβολή Σταυροφόρων στη γη του. Αλλά το 1328 η Λιθουανία έχασε τη Σαμογετία η οποία διοικούνταν από τους Τεύτονες Ιππότες για τα επόμενα 30 χρόνια. Το 1386 ο Μεγάλος Δούκας Γιογκάιλα της Λιθουανίας διατήρησε την χώρα του παίρνοντας για σύζυγο την Πολωνή βασίλισσα στην Ένωση της Κρέβα και δημιούργησε το ισχυρό Λιθουανοπολωνικό κράτος. Σε αυτή την ένωση σφραγίστηκε ο χριστιανικός χαρακτήρας της Λιθουανίας. Τέλος, το 1410 η Λιθουανία συμμετέχοντας σ’ ένα συνασπισμό Ρώσων, Πολωνών, Τατάρων και Τσέχων νίκησε το Τευτονικό Τάγμα στη μάχη του Τάννενμπουργκ δίνοντας οριστικό τέλος στην ύπαρξη των Τευτόνων Ιπποτών.

(τέλος άρθρου)

ΠΡΟΣΘΕΤΕΣ, ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

- Μια εικόνα από τις καταστροφικές επιθέσεις των Σταυροφόρων στη Βαλτική λαμβάνουμε από το χρονικό του 13ου αιώνα Scriptores Rerum Livonicarum. Εκεί ένας σταυροφόρος αφηγείται τα εξής: «Όταν φτάσαμε εκεί στήσαμε φρουρές σε όλους τους δρόμους των χωριών και της υπαίθρου. Πυρπολήσαμε και καταστρέψαμε τα πάντα, σκοτώσαμε όλους τους άρρενες κατοίκους, σκλαβώσαμε τις γυναίκες και πήραμε τα κοπάδια και τα άλογα των ειδωλολατρών...Δεν έμεινε μέρος χωρίς να βαφτεί με ειδωλολατρικό αίμα». (ΠΗΓΗ: Βλάσης Ρασσιάς: Μια Ιστορία Αγάπης, τ. Γ, σελ. 240-241, εκδ. Ανοιχτή Πόλη)

- Το zaltys, το λιθουανικό πράσινο φίδι έπαιζε εξαιρετικά σημαντικό ρόλο στην παγανιστική λιθουανική πίστη και στις λαϊκές παραδόσεις. Κάθε νοικοκυριό είχε το δικό του φίδι. Σύγχρονες καταγραφές για τον βίαιο εκχριστιανισμό των λαών της Βαλτικής από τους Γερμανούς εισβολείς αναφέρουν ότι οι Γερμανοί έπιαναν τα φίδια παρά τις έντονες διαμαρτυρίες των ντόπιων και τα έκαιγαν σε δημόσια πυρά στο κέντρο των βαλτικών χωριών. (ΠΗΓΗ: J.P. Mallory, Οι Ινδοευρωπαίοι, σελ. 101-102, εκδ. Στάχυ,1989)
http://www.britannica.com/EBchecked/topic/655510/zaltys

- Μετά το σχηματισμό του Λιθουανοπολωνικού κράτους διατάχθηκε καταστροφή των ιερών δέντρων και των αγαλμάτων των παγανιστικών θεών των Λιθουανών.
http://www.balticsworldwide.com/tourist/lithuania/history.htm

- Στις Βόρειες Σταυροφορίες περιλαμβάνεται και η πρώιμη εκστρατεία των Γερμανών της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κατά των Σλάβων Βενδών που κατοικούσαν στην βορειοανατολική Γερμανία και ξεκίνησε το 1147. Δεν είχε θεαματικά αποτελέσματα από προσηλυτιστική σκοπιά και οι Βένδες εκχριστιανίστηκαν όχι άμεσα αλλά σε βάθος χρόνου.
http://en.wikipedia.org/wiki/Wendish_Crusade

- Οι επιδρομές των Σταυροφόρων φαίνεται πως άλλαξαν άρδην το φυσικό και πολιτιστικό τοπίο της Βαλτικής. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα δημοσιευμένη στο Science (30 Νοεμβρίου 2012) οι Σταυροφόροι αποψίλωσαν μεγάλες δασικές εκτάσεις για τις ανάγκες οικοδόμησης κάστρων και ευθύνονται και για την εξαφάνιση του τοπικού βόνασου, του προγόνου του σημερινού βοδιού. Η επικράτησή τους ενδέχεται να σταμάτησε το παγανιστικό έθιμο βρώσης σκύλων που μάλλον είχαν οι φυλές της Βαλτικής.
http://www.livescience.com/25302-baltic-crusades-caused-deforestation-extinctions.html

Περαιτέρω πηγές για τις Βόρειες Σταυροφορίες στα ακόλουθα links:

http://www.deremilitari.org/RESOURCES/SOURCES/baltic1.htm

http://en.wikipedia.org/wiki/Northern_Crusades

http://www.jesusneverexisted.com/christianization-lithuania.html

http://www.the-orb.net/encyclop/religion/crusades/cruurban.html

http://hemaalliance.com/discussion/viewtopic.php?f=20&t=1696
(αποσπάσματα από το Χρονικό του Ερρίκου της Λιβονίας)

quote:

---

Λοιπόν ΕΥΜΕΝΗΣ η ερώτηση έχει ώς εξης:

ΕΥΜΕΝΗΣ

Θέλω να σου υποβάλλω ένα ερώτημα:

Αν είσαι οπαδός της πατρώας θρησκείας, σε τι διαφέρεις απο έναν χριστιανό, ισλαμιστή, βουδιστή και τα παρακλάδια αυτών, του σήμερα?

Για να εμβαθύνω ακόμη περισσότερο το ερώτημά μου,τολμώ να υποθέσω και το εξής:
Αν, λέω άν, το Δωδεκάθεο δεν είναι φανταστικό, αλλά πραγματικό, άν πράγματι πρόκειται για υπερ-όντα απο το διάστημα, με υπερ-τεχνολογία, ακόμη και τότε,η θρησκευτική αποδοχή τους, είναι κατα την ταπεινή μου γνώμη, κολάσιμη.

Π.χ. Ενας Παπούα της νέας Γουϊνέας,βλέπει εμένα που είμαι σαφώς πνευματικά ανώτερός του και τεχνολογικά "θαυματουργός".
Αν με αναγάγει σε θεότητα, με λατρεύει, μου ανάβει κεράκια, με προσκυνάει και σκοτώνει στο όνομά μου,τότε είναι ένας ηλίθιος Παπούα.
Αν όμως με δέχεται ώς πραγματικό πρόσωπο και απλά συμβιώνει μαζί μου ή αδιαφορεί παντελώς,τότε πρόκειται για έναν έξυπνο Παπούα.

Θα ήθελα να με διαφωτίσεις ώς προς το ερώτημά μου.

---

quote:

---

Το ότι πιστεύεις σε θεό, είναι αρκετό για μένα, να μην σε ξεχωρίζω απο έναν άλλο θρησκευόμενο.

ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.

---

quote:

---

Όχι σε Θεό.

Σε Θεούς.

Πολλούς Θεούς.

Πάρα πολλούς Θεούς.

Το ότι δεν με ξεχωρίζεις απο έναν άλλο θρησκευόμενο, αποδεικνύει την βαθειά σου άγνοια στο θέμα της Ελληνικής κοσμοαντίληψης.

---

ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.

Οχι φίλε μου.Δεν μπορώ να αναγάγω σε θεότητες, κάποια πιθανώς ανώτερα και προηγμένα όντα,τα οποία ήρθαν προφανώς στη Γη,ώς επικεφαλείς πολεμικών σκαφών και επίσης προφανώς δημιούργησαν το ανθρώπινο γένος.

Και ξέρεις γιατί?
Επειδή μας έκαναν κατ' εικόνα και ομοίωση, αλλά όχι ΣΑΝ ΚΙ ΑΥΤΟΥΣ!!οπότε άς πάνε να...θα γίνω μόνος μου σαν κι αυτούς!

[/quote]

ανώτερα και προηγμένα όντα,τα οποία ήρθαν προφανώς στη Γη

Όχι φίλε μου Θεοί των Ελλήνων δεν είναι οι εξωγήινοι.

ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΩ ΟΧΙ ΜΟΝΟΝ ΕΙΣΑΙ ΕΙΣΑΙ ΑΣΧΕΤΟΣ,
ΑΛΛΑ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟ!

quote:

---

Eumenis
Όχι φίλε μου Θεοί των Ελλήνων δεν είναι οι εξωγήινοι.

---

Εσύ είσαι και απορώ γιατί σε δέχτηκαν

quote:

---

Όχι φίλε μου Θεοί των Ελλήνων δεν είναι οι εξωγήινοι.

ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΩ ΟΧΙ ΜΟΝΟΝ ΕΙΣΑΙ ΕΙΣΑΙ ΑΣΧΕΤΟΣ,
ΑΛΛΑ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟ!

---

ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.

Όταν κάποτε ο βασιλιάς Μίνως ξιπαζόταν πως έχει αγαστές σχέσεις με τον ίδιο τον Ποσειδώνα, ο θεός δεν του χάλασε το χατήρι και του έστειλε έναν ολόλευκο ταύρο. Ήταν η απόλυτη απόδειξη για το αληθές των ισχυρισμών του βασιλιά στα μάτια των υπηκόων του.

Ο Μίνως, για να ευχαριστήσει τον Ποσειδώνα, θυσίασε έναν ταύρο, αλλά όχι τον μοναδικής ομορφιάς λευκό, όπως θα περίμενε ο θεός. Η συνέχεια περιέχει πολύ σεξ, κτηνοβασία και το ανθρωποθήριο Μινώταυρο.

Συμπέρασμα: ο Ποσειδώνας είδε την ανθρώπινη ξιπασιά με χιούμορ μάλλον. Αυτό που τον έκανε έξαλλο ήταν η αλαζονεία

δεν λέει πουθενά για φωτιές και τσεκούρια. Εκτός και αν αναφέρεστε κάπου αλλού.

Όσο για τις καταστροφές και ο Νέρωνας ακόμα έβαλε να κάψουν την Ρώμη για να ενοχοποιήσει τους Χριστιανούς.

quote:

---

mdiamant
Όσο για τις καταστροφές και ο Νέρωνας ακόμα έβαλε να κάψουν την Ρώμη για να ενοχοποιήσει τους Χριστιανούς.

---

*

Πρέπει όμως να ομολογήσει κανείς ότι και μόνο από την θεματογραφία της συζήτησης "ο μη μεθ'εμού... φωτιά και τσεκούρι" κάτι το οποίο δεν έχει λεχθεί ούτε γραφεί ποτέ, καταλήγει ότι αρχίζει εκ του πονηρού η συζήτηση.

Ακόμα και ο Τάκιτος σε γραφόμενα του αναφέρεται στο Νέρωνα ότι αυτός υπέδειξε τους ενόχους.

Όσο για τις πηγές αναφοράς των αναγραφομένων του Τάκιτου είναι αντιγραφή από μεσαιωνικό χειρόγραφο <<κώδικας Medicus 68 II>>. Όπως καταλαβαίνεται από μόνο του κάτι τέτοιο αποτελεί πρόβλημα. Δεύτερον Ο Τάκιτος Έζησε να γράψει την συγκεκριμένη μαρτύρια το 116 μ.χ η καταστροφή έγινε το 64 μ.χ μιλάμε δηλαδή για μαρτυρία κάποιού 50 χρόνια μετά.

Ο δε Σουητώνιος και όχι Ο Σουετώνιος έγραψε περί του γεγονότος αργότερα ακόμα από τον Τάκιτο.