- ΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΚΑΠΟΙΟΥ ΠΟΥ ΠΕΘΑΝΕ ΓΙΑ 40 ΗΜΕΡΕΣ...???? - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

Ένα πρωί πριν από έξι χρόνια ξύπνησα για να πάω στην δουλειά, από την στιγμή που άνοιξα τα μάτια μου ένοιωθα κάτι να με πιέζει στο στήθος, σαν αυτό που λέμε ψυχοπλάκωμα και με το που σηκώθηκα με συνεπήρε ένα έντονο συναίσθημα θλίψης το οποίο συνοδεύτικε από κλάμα τόσο δυνατό που με έριξε στα γόνατα, κάτι που δεν είχα ξαναπάθει (να πέσω γονατιστός από οποιοδήποτε συναίσθημα) και ούτε ξαναέπαθα.
Αφού συνήλθα το δικαιολόγησα σκεπτόμενος ότι είδα κάποιο όνειρο το οποίο δεν θυμόμουν αλλά προφανώς με είχε επηρεάσει.

Έτσι σηκώθηκα και πήγα για δουλειά όταν μια ώρα αργότερα χτύπησε το τηλέφωνο μου και άκουσα την αδελφή του να μου λέει ότι ο Γιάννης είχε πεθάνει μερικές ώρες πιο πριν.
Αμέσως και ίσως αναπόφεκτα αυτό που άκουγα συνδυάστηκε με αυτό που μου είχε συμβεί νωρίτερα.

Τις επόμενες 2 μέρες μέχρι την κηδεία του ήμουν πολύ καλά ψυχολογικά και γενικά σε θανάτους κοντινών μου προσώπων είμαι καλά, βέβαια αν πεθάνουν οι γονείς μου ή ο αδερφός μου δεν ξέρω πως θα το πάρω, αλλά το ότι πιστεύω πως η ψυχή συνεχίζει να ζει (δεν πιστεύω σε παράδεισο, κόλαση και τα σχετικά απλώς ότι υπάρχει, τώρα που δεν ξέρω) με βοηθάει αρκετά και πιθανόν αυτή να είναι η ψυχολογική άμυνα που έχω δημιουργήσει για τέτοια γεγονότα.

Την ημέρα τις κηδείας του και στην πορεία προς το νεκροταφείο είμασταν μεγάλη παρέα, γύρω στα 30 άτομα, όλοι φίλοι του, εγώ και κανά 2 ακόμα γελάγαμε ασταμάτητα και κάναμε πλάκα σε σημείο που φυσικά σπάσαμε τα νεύρα των υπολοίπων (φυσικά αυτό το κλίμα κόπηκε μόλις μπήκαμε στο νεκροταφείο, πιο πολύ για σεβασμό προς τους συγγενείς), βέβαια αυτή η καλή διάθεση, μου έφυγε μόλις ακούμπησα το φέρετρο, εκεί ακολούθησα την χορωδία κλάματος που υπήρχε είδη.

Μετά από 20 περίπου μέρες, ένα πρωί βρέθηκα σε μια κατάσταση μεταξή ξύπνιου και ονείρου (αυτού που λένε "μόρα"), ανοιχτά τα μάτια και να μην μπορώ να κουνήσω το σώμα και επειδή είναι κάτι που σε μικρότερη ηλικία μου γινόταν συχνά περίμενα να περάσει όταν ξαφνικά και είναι μόνη φορά που έγινε κάτι τέτοιο, όλα μπροστά μου έγιναν λες και ήταν μέσα σε νερό (μόνο έτσι μπορώ να το περιγράψω) και είδα ένα τεράστιο σε σύκριση με εμένα, χέρι φωτός, διάφανο λες και ήταν σχέδιο από λέιζερ, να έρχεται κατά επάνω μου και ταυτόχρονα άκουγα την φωνή του Γιάννη να μου λέει "έλα μαζί μου, είναι ωραία εδώ", τότε φώναξα "Οχι" και συνήλθα από όλη αυτήν την κατάσταση.
Αμέσως μετά άνοιξε η πόρτα του δωματίου και μπήκε η μάνα μου ρωτώντας με τι έπαθα, εγώ της είπα ότι είδα ένα εφιάλτη και τελείωσε εκεί.

Από τότε δεν τον ξαναείδα ούτε στον ύπνο μου, ούτε στο ξύπνιο και τώρα που το σκέφτομαι ούτε καν σε φωτογραφία δεν το έχω δει, αφού εγώ δεν έχω, με την οικογένεια του κόπηκαν οι επαφές αμέσως και δεν έχω ξαναπάει στο νεκροταφείο όπου υποθέτω πως στο μνήμα του θα υπήρχε-υπάρχει(;) κάποια φωτογραφία.

Σχετικά με τις ανάγκες της Φύσης, νομίζω είμαστε αναρμόδιοι να απαντήσουμε στα πως και τα γιατί των δημιουργημάτων της.

Σχετικά με τις επιθανάτιες εμπειρίες, έχω να πω πως αυτό που αναφέρθηκε πιο πάνω περί "επικοινωνίας" του θανόντος με ένα προσφιλές του άτομο ακριβώς κατά τη στιγμή του θανάτου, είναι γενικότερα αληθές. Ας μην το δούμε έτσι απλά "οι νεκροί επικοινωνούν με τους ζωντανούς" (για το συγκεκριμένο υπάρχουν και τα EVP) αλλά έχει να κάνει με μια πιο ειδική περίπτωση, όπου φαίνεται πως το άτομο που πεθαίνει, εκείνη ακριβώς τη στιγμή αποκτά μια ιδιαίτερη ικανοτητα επικοινωνίας και αυθόρμητα επιζητά να βρει ένα άτομο που αγαπά πολύ.

Πιστέψτε με, όντως υπάρχουν τέτοιες περιπτώσεις και δεν έχουν να κάνουν απαραίτητα με λεκτική επικοινωνία. Υπάρχουν φορές όπου το άλλο άτομο αισθάνεται απλά ένα δροσερό ρεύμα αέρα γύρω του ή μια ελαφριά πίεση σε ένα σημείο του σώματός του (σαν να τον ακουμπά κάποιος με το δάκτυλο) ή ακόμα κι ένα μούδιασμα χωρίς λόγο.

Lux e tenebris

Πάντως η θεωρία της επανάληψης της εμπειρίας της γέννησης δεν στέκει γιατί τότε ο εγκέφαλος των εμβρύων δεν είναι σε πλήρη λειτουργία, επίσης τα νεογέννητα έχουν τα μάτια τους κλειστά όταν γεννιούνται.

Άλλες θεωρίες περί λευκού φωτός έχουν να κάνουν με προγενέστερη χρήση ψυχοτρόπων ουσιων, με "δάνεια" από το συλλογικό ασυνείδητο (κατά Γιούνγκ), με "έφοδο" ενδορφινών στον επιθανών εγκέφαλο, με έλλειψη οξυγόνου στον εγκέφαλο ή αντίθετα με περίσσεια διοξειδίου του άνθρακα. Εκδοχές για όλα τα γούστα...

Πάμε τώρα σε κάποιες πιο "προσγειωμένες" θεωρίες:

1. Η διάταση της κόρης του οφθαλμού:
Συμβαίνει κατά τη διάρκεια του θανάτου λόγω έλλειψης οξυγόνου στον εγκέφαλο. Τότε, οι κόρες διαστέλλονται και κατά συνέπεια εισχωρεί στον οφθαλμό περισσότερο φως απ' ότι συνήθως. Έτσι αυτή η διαδικασία από κάποιους μπορεί να αποτυπωθεί ως "λούζονται στο φως".

2. Η αίσθηση της αιώρησης και το ταξίδι στο τούνελ:
Συμβαίνει επίσης λόγω έλλειψης Ο2. Ένα από τα αποτελέσματα της μειωμένης οξυγόνωσης του εγκεφάλου είναι η δυσλειτουργία των σωματικών νεύρων. Στην προκειμένη περίπτωση, τα νεύρα στέλνουν πληροφορίες στον εγκέφαλο για το τι συμβαίνει μέσα κι έγω από το σώμα, βάσει των πληροφοριών των 5 αισθήσεων. Η καλή λειτουργία των νεύρων είναι άμεσα συνδεδεμένη με την παροχή επαρκούς Ο2 σε αυτά. Όταν λοιπόν τα νεύρα δεν προμηθεύονται επαρκείς ποσότητες Ο2, δίνουν λανθασμένες πληροφορίες και εκεί αποδίδεται η ψευδαίσθηση της αιώρησης ή του τούνελ. Σαν παράδειγμα για τη λειτουργία των νεύρων σας θυμίζω πως αν ελέψξουμε τα κατάλληλα νεύρα σε έναν άνθρωπο που έχει χάσει το πόδι του, είναι δυνατόν ο άνθρωπος αυτός να αισθανθεί πόνο στα δάκτυλα του ποδιού που του λείπει...

Επομένως καταλήγουμε στη θεωρία της μειωμένης παροχής Ο2 στον εγκέφαλο ως αιτία των επιθανάτιων εμπειριών.

Άλλωστε το λέει και το σχετικό τραγούδι των Sweet: "Love is like oxygen, you get too much you get too high, not enough and you're gonna die, love gets you high"

Lux e tenebris

Την ώρα που κοιμόμαστε εκτός του ότι είμαστε πιο χαλαροί, ήρεμοι και ευάλωτοι σε τέτοιου είδους παρεμβάσεις, είναι και ένας ασφαλέστερος τρόπος επικοινωνίας μεταξύ των δύο κόσμων.
Έχω διαβάσει περιπτώσεις που γίνονται επισκέψεις από πεθαμένους σε αγαπημένα πρόσωπα την ώρα που κοιμούνται και μάλιστα χωρίς να γνωρίζουν τα δεύτερα ότι εκείνοι έχουν ήδη απεβιώσει. Επισκέψεις γίνονται είτε γιατί θέλουν να τους αποχαιρετήσουν με το δικό τους τρόπο, είτε επειδή θέλουν να τους προειδοποιήσουν ή προστατέψουν για κάτι.
Θεωρώ ότι αυτός είναι ένας ανώδυνος τρόπος προσέγγισης για να μην τρομοκρατήσουν τον αγαπημένο τους.
Για σκεφτείτε την περίπτωση να σας εμφανιζόταν ξαφνικά φόρα παρτίδα κάποιος που ξέρατε ότι είχε πεθάνει και να σας μιλούσε σαν να μην συμβαίνει τίποτα... Φρίκη!
Δεν νομίζω να επέλεγε (αν ήταν στο χέρι του) τέτοιο τρόπο επικοινωνίας.
Έχουν αναφερθεί περιπτώσεις βέβαια,(όπως σε ένα κοντινό μου πρόσωπο) που εμφανίστηκαν σαν όραμα μπροστά τους κάποια λεπτά μετά τον θάνατό τους, όχι στον ύπνο τους αλλά όταν ήταν με πλήρεις τις αισθήσεις τους. Και μάλιστα η χιλιομετρική απόσταση που τους χώριζε ήταν 350 χλμ. Στη συνέχεια μάθαιναν ότι μόλις απεβίωσε.

Ξέρω, 'γω... τίποτα δεν αποκλείω γιατί λίγα γνωρίζουμε από όσα πραγματικά συμβαίνουν.

Δεν έχω επιστημονική εξήγηση δυστυχώς για ότι σας γράφω και πιστεύω πως είναι δύσκολο να δοθεί, αλλά όταν υπάρχουν αμέτρητες μαρτυρίες παρόμοιων γεγονότων, ακόμα κι αν τα περισσότερα δεν αληθεύουν, τελικά κάπου θα κρύβεται και κάποια αλήθεια. Δεν συμφωνείτε?

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΠΕ ΣΤΟΝ ΛΗΣΤΗ ΑΠΟ ΣΗΜΕΡΑ ΘΑ ΕΙΣΑΙ ΜΑΖΙ ΜΟΥ ΣΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟΥ ΕΙΠΕ ΟΤΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΣΤΗ ΓΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΓΙΑ 40 ΜΕΡΕΣ.
ΣΑΦΩΣ ΚΑΙ Η ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ ΔΕΝ ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΟΤΙ Η ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΘΑ ΠΕΡΙΦΕΡΕΤΕ ΓΙΑ 40 ΜΕΡΕΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΜΕΤΑ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ.
ΤΟ ΠΩΣ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΕ ΑΥΤΗ Η ΘΕΩΡΕΙΑ ΔΕΝ ΤΟ ΞΕΡΩ. ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΞΕΡΩ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΜΙΑ 'ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ', ΕΓΩ ΘΑ ΤΗΝ ΕΛΕΓΑ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ, ΟΤΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΟΥ ΕΧΕΙ ΑΝΑΣΤΗΘΕΙ ΟΠΟΣ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ. ΑΡΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 40 ΜΕΡΕΣ.

ΕΑΝ Η 'ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ' ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΠΑΡΗΓΟΡΕΙ ΚΑΙ ΟΧΙ Η 'ΑΓΝΩΣΤΗ' ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΤΕ ΜΑΛΛΟΝ ΘΑ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΕΙ Η 'ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ'. ΑΛΛΑ ΕΑΝ Η 'ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ' ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ 'ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ' ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΚΑΜΙΑ ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ ΤΟΤΕ Η ΜΟΝΗ ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ ΕΙΝΑΙ Η 'ΑΓΝΩΣΤΗ' ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.
ΤΟ ΜΟΝΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΟΝΟΣ ΚΑΙ Η ΘΛΙΨΗ. Η ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΗ. ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ!

quote:

---

quote:

---

Η συγκέντρωση για μένα είναι ακόμα στην επιρροή των εγω και του γνωστού μας εαυτου. Αυτο το χταπόδι που σου έγραψα, κάνει μια κίνηση και βάζει στην άκρη τα πλοκάμια, μα απο κάτω, αυτο είναι πάντα. Το χταπόδι.

---

Έχει ενδιαφέρον όπως το λες. Επομένως, το χταπόδι ειναι ο παρατηρητής; Ή υπάρχει κάτι που δεν είναι χταπόδι;

quote:

---

Ίσως να λέμε το ίδιο, με διαφορετικα λόγια.

---

Ναι, ίσως

Edited by - Dr Jekyll Mr Hyde on 10/10/2012 14:35:53

---

quote:

---

Το χταπόδι είναι ότι γνωστο, ο χρονος, κάτι που έχει αρχη και τέλος. (και ο παρατηρητής)

---

Αυτό που διακυβεύεται εδώ είναι η έννοια της σημασίας . “Η σημασία”, όπως λέει ο Putnam , “είναι προϊόν αλληλεπίδρασης . Το ίδιο το περιβάλλον συμβάλλει στον καθορισμό , του σε τι αναφέρονται οι λέξεις ενός ομιλητή ή οι λέξεις μιας κοινότητας”. Επειδή αυτό το περιβάλλον είναι ανοιχτό , δεν επιδέχεται καμία εκ των προτέρων περιεκτική περιγραφή με όρους αποτελεσματικών διαδικασιών . Τα επιχειρήματα που αφορούν τη σημασιολογία και τη σημασία είναι πολύ σπουδαία για κάθε θεωρία της συνείδησης (και της σκέψης) , κανονική αναφορά της οποίας είναι η δική μας φαινομενική εμπειρία ως ανθρώπων και η ικανότητά μας να περιγράφουμε αυτή την εμπειρία μέσω της γλώσσας .

Η κάθε “νόηση” δημιουργεί τη δική της εκδοχή της πραγματικότητας μέσω κοινωνικών και γλωσσικών αλληλεπιδράσεων , και η πραγματικότητα , όπως και η ίδια η βιολογία , εξαρτάται από ιστορικά γεγονότα .

Δοκ, ας ξεκαθαρίσουμε ένα σημείο.

Ποιος είναι αυτός που λέει αυτο είναι παρατηρητής, αυτο είναι μέσα η έξω απο κάπου, μέσα η έξω απο το χρονο? ο ίδιος ο παρατηρητής είναι χρονος, άσχετα αν ξεχωρίζει η μας φένεται κάτι εξωτερικό. Όταν λες πειναω, δίψαω, η υποφερω, ξεχωρίζεις καταστάσεις, μα στην ουσία είναι manifestation του ίδιου πράγματος, του εαυτου (χταπόδιου) 

Ο παρατηρητής λοιπόν, είναι ψυχολογικος χρονος.

Έχουμε λοιπόν, παρατηρητη, παρατηρούμενο, και παρατηρηση. Τα δυο πρώτα τα βλέπω αλληλένδετα, στο χορόχρονο και στην ψυχολογία μας. 

Τη Διαδικασια της παρατήρησης, αυτο δίλ. που ρωτάς παρακάτω. 

Δοκ
Και στο άχρονο χάνεται ο παρατηρής; 

Στην παρατήρηση, (που ειναι προσοχη) ο παραρητης δεν διαιωνίζεται. Δεν μετράει (αν μου επιτρέπεται να χρησιμοποιήσω αυτη τη λέξη) όσο εδραιώνεται η προσοχη, τόσο ο παρατηρητής αφηνει την θέση του στο Νέο, μιας και μ'αυτο (ο παρατηρητής) νοιώθει/βιώνει, ατραξια, χαρα, διαύγεια, καλοσύνη, και τέτοιες καταστάσεις. Για να είμαι πιο ακριβείς, ο παρατηρητής δεν κάνει τίποτα, (οταν δεν χρειαζεται) γιατι κατάλαβε πως αν κάτι κάνει, συνήθως ασχολούμαστε με κάτι, (αυτο) αυτη η κατασταση...δεν!

Αυτο προσωπικα το ονομάζω άρνηση να κάνω κάτι, και είναι διάφορετικο απο το κάνω meditation και τέτοια, που είναι πρόθεση.

Ποια η διάφορα?

Είναι δύσκολο σε ένα φόρουμ εσωτερισμου, να γράφουν ορισμένες έννοιες, εντελώς αντίθετες απο όσα ο εσωτερισμος διδάσκει. Έχω συνειδητοποιήσει εδω και χρόνια σε τη φυλακη ζούμε οι περισσότεροι, και απευθύνομαι σε σένα, μιας και εμπειρίες έχεις και περισσότερη τρέλα απο όσους έχω γνωρίσει. (η τρέλα με την καλη έννοια....εκείνου που δεν φοβάται)

Τη συνταγή που θα ακούσεις, την έχεις ξανακούσει, την εφαρμόσες στο βουνο με ότι Συνεβει, και τώρα γυρνας και λες, δεν γίνεται στη ζωη που ζούμε, με τις υποχρεώσεις και τέτοια, να ζούμε αυτη την κατάσταση.

Γιατι ρε Νίκ?

Εκει τι έκανες, αλήθεια σε ρωτάω.

Δεν άδειασες μηπως, απο ότι μαλακια μας φόρτωσε το σύστημα, μεχρι σήμερα?

Δεν έβαλες στην άκρη τους γκουρού, τους παισιους, την κατάρτηση του πως σε θέλουν οι αλλοι, τις πίστες, τα δόγματα, τις πεποιθήσεις, και ότι άλλη αρλουμπα μάζεψες στα 30 η 50 σου χρόνια η στα 5.000 χρόνια η και 500.000 χρόνια της ψυχολογικής ανθρώπινης αναταραχής?

Δεν θα σου έγραφα προσωπικα, θα στο έλεγα όμως άμα κάποτε βρισκόμαστε, μα είναι δυνατή εκείνη η κατάσταση του κενού και απερίγραπτου, να είναι σταθερά στη ζωη. Θέλει μια στιγμη μόνο!

Θυμάσαι το Σωκράτη, που με ρωτήσεις στο παρελθόν γιατι στον ανέφερα πάντα?

Δεν ξέρω τίποτα έλεγε Νίκ!

Για δεστο βαθειά, προσεχτικα, όταν δεν ξέρεις τίποτα, πως είναι η συνείδηση? 

........

Ξέρεις τι θα πει αυτο?

Είσαι έξω απο τον ψυχολογικο αναβρασμό! Σε μια στιγμη, και για πάντα!

Το βλέπεις? αν το βλέπεις, τελείωσε. Αν δεν το βλέπεις...

Συνεχίζεις να είσαι πιασμένος, όπως όλος ο κόσμος, στους αιώνες... 

Ειλικρινά,δεν μπορώ να βρεθώ στην άχρονη κατάσταση,τόσο εύκολα,όσο πριν την έλευση των προβλημάτων στην Ελλάδα.

Το μυαλό μου είναι συνεχώς απασχολημένο,με το τι μέλλει γεννέσθαι στη χώρα μας και κατ'επέκταση σε εμας τους ίδιους.

Ηρεμώ όμως με τον τρόπο μου.
Η απομόνωση έστω και σε ενα δωμάτιο,βοηθά.
Για λίγο όμως,πολύ λίγο.

quote:

---

Πλάτων
Δεν έβαλες στην άκρη τους γκουρού, τους παισιους, την κατάρτηση του πως σε θέλουν οι αλλοι, τις πίστες, τα δόγματα, τις πεποιθήσεις, και ότι άλλη αρλουμπα μάζεψες στα 30 η 50 σου χρόνια η στα 5.000 χρόνια η και 500.000 χρόνια της ψυχολογικής ανθρώπινης αναταραχής?

---

quote:

---

Ταξινόμηση και διαγραφή.

---

Με καλύτερό σου φάε,πιε και νηστικός κοιμήσου.

Μην νομίζεις πως δεν συμβαίνουν τα ίδια και εδω που ζω.

Τώρα για το όσο μας έμεινε να ζήσουμε, και το τι θα βρούμε η
παραδώσουμε, δεν με απασχολει...

κοιτάζω πως ζω τώρα, και τι θα παρέδιδα αυτη τι στιγμη, αν...Έφευγα. Δεν με νοιάζει και τόσο που θα πάω, μα που είμαι! Τώρα! (γιατι, εκει θα είμαι και μετα)

Με πιανεις..έτσι?

Θυμάσαι που λέγαμε ότι τα ποσοστά βλακείας στον ανθρώπινο πληθυσμό αγγίζουν το 98% ?

Αρχίζω να πιστεύω ότι είναι...περισσότερο!!!