- Η πυραμίδα του Maslow κι οι ανθρώπινες ανάγκες σήμερα - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
O Abraham Maslow γεννήθηκε το 1908 στη Νέα Υόρκη και σπούδασε Νομική.
Σύντομα στράφηκε προς την Ψυχολογία και τελείωσε τις σπουδές του στο Ουϊσκόνσιν το 1934 απ' όπου επέστρεψε στην γενέτειρα του με την οικογένεια του.
Μαζί με τον Carl Rogers (1902 - 1987) θεωρείται από τους πατέρες της Ανθρωπιστικής Ψυχολογίας στην οποία δίνεται μεγάλη βαρύτητα στην προσπάθεια του ανθρώπου να πραγματωθεί, να ολοκληρωθεί δηλαδή ως οντότητα.
Πέθανε το 1970 ύστερα από πολλές ταλαιπωρίες με την υγεία του.
Μερικές από τις αρχές του Maslow ήταν οτι η ανθρώπινη φύση είναι ουδέτερη - δεν τείνει δηλαδή ούτε στο καλό ούτε και στο κακό κι η οποιαδήποτε άσχημη συμπεριφορά προκαλείται από τις επιδράσεις που έχει το περιβάλλον πάνω στο άτομο - πως ο άνθρωπος έχει μια έμφυτη ροπή προς την υγεία κι η προώθηση της ενιαίας αντιμετώπισης του ανθρώπου σε ενιαίο επίπεδο.
Αυτό όμως που τον έκανε πολύ γνωστό ήταν το μοντέλο της πυραμίδας του, γνωστή κι ως Πυραμίδα του Maslow ή αλλιώς ως η Πυραμίδα των Αναγκών.
Σύμφωνα με το μοντέλο αυτό λοιπόν οι ανθρώπινες ανάγκες διαχωρίζονται σε 5 επίπεδα:
- Φυσιολογικές/Βασικές Ανάγκες
- Ανάγκες Ασφάλειας
- Ανάγκες Κοινωνικής Αποδοχής
- Ανάγκες Αυτοεκτίμησης
- Ανάγκες Αυτοπραγμάτωσης
Στην πρώτη βαθμίδα είναι οι Φυσιολογικές/Βασικές Ανάγκες (φαγητό, νερό, αέρας, σεξ).
Ανεβαίνοντας στην Πυραμίδα είναι οι Ανάγκες Ασφαλείας, η ανάγκη δηλαδή της στέγης, της υγείας και της προστασίας γενικότερα.
Στις Ανάγκες Κοινωνικής Αποδοχής βρίσκονται οι κοινωνικές μας σχέσεις με τους άλλους ανθρώπους, η ανάγκη μας να έχουμε φίλους, να ερωτευτούμε και να είμαστε κοινωνικά αποδεκτοί ενώ στις Ανάγκες Αυτοεκτίμησης ανήκουν οι ανάγκες μας εκείνες όπου ο άνθρωπος αποζητά την προβολή της ατομικότητας του, των δικών του αξιών κι αρχών και την αυτονομία του.
Τέλος, στις Ανάγκες Αυτοπραγμάτωσης ανήκουν όλες εκείνες οι ανάγκες οι οποίες κάνουν το άτομο να νιώθει πλήρης, πραγματωμένος κι ευτυχισμένος.
Για να ανέβει κάποιος μια βαθμίδα στην Πυραμίδα θα πρέπει να έχει ικανοποιήσει τις Ανάγκες της προηγούμενης βαθμίδας.
Αλήθεια, αυτό συμβαίνει στις μέρες μας?
Μας είναι εύκολο να ανέβουμε από κάποιο σκαλοπάτι κι ύστερα ή σκαλώνουμε σε κάποιο/α?
Γιατί έχουμε διαρκώς μια αίσθηση του ανικανοποίητου όσον αφορά τις ανάγκες των κατώτερων βαθμίδων και τι συνέπειες έχει αυτό για εμάς?
In anticipation of my resurrection...
Όμορφο θέμα Dying_Incubus
Θα περίμενε κανείς, ίσως, ότι οι άνθρωποι, οι οποίοι έχουν
ικανοποιήσει τις ανάγκες του πρώτου και κατώτερου επιπέδου, θα
προχωρούσαν στο δεύτερο επίπεδο, από εκεί και μετά την ικανοποίηση
αυτού του επιπέδου θα προχωρούσαν στο τρίτο, μετά στο τέταρτο και
τέλος στο πέμπτο.
Συμβαίνει όμως κάτι τέτοιο;
Ενώ για τα πρώτα 3 σκαλοπάτια, δηλαδή για τις φυσιολογικές / βασικές
ανάγκες, ανάγκες ασφάλειας, ανάγκες κοινωνικής αποδοχής, σε πολλές
περιπτώσεις υπάρχει η άνοδος, το πρόβλημα παρουσιάζεται ιδιαίτερα
από εκεί και πέρα, δηλαδή από το τρίτο στο τέταρτο σκαλοπάτι και πιό
έντονα από το τέταρτο στο πέμπτο και τελευταίο σκαλοπάτι.
Για το λόγο αυτό, θα ήθελα να διαχωρίσω σε ετούτο το σχήμα δύο
υποσχήματα, το ένα περιέχει τα πρώτα 3 σκαλοπάτια, το δεύτερο αναφέρεται
στα 2 τελευταία σκαλοπάτια.
Αν και όπως έγραψα πριν για πολλούς ανθρώπους η άνοδος στα 3 σκαλοπάτια
είναι κάτι σύνηθες, παρατηρούμε ότι δε συμβαίνει για όλους αυτό,
δηλαδή υπάρχουν άνθρωποι, που παρά το γεγονός ότι έχουν εκπληρώσει
τις φυσιολογικές / βασικές τους ανάγκες και τις ανάγκες ασφάλειας,
ή ακόμη και τις ανάγκες κοινωνικής αποδοχής, ξαναγυρίζουν πίσω σε
ένα από αυτά τα σκαλοπάτια και μένουν εκεί.
Κατά την άποψή μου, οι άνθρωποι αυτοί αρχικά εγκλωβίζονται μέσα σε
εκείνα τα 3 σκαλοπάτια, επειδή δε γνωρίζουν την ύπαρξη των υπόλοιπων
δύο σκαλοπατιών. Ο λόγος, που ξαναγυρίζουν σε προηγούμενα σκαλοπάτια
μπορεί να οφείλεται σε ψυχολογικά τραύματα, που έχουν υποστεί, όπως
για παράδειγμα ένας άνθρωπος, που έχει μεγαλώσει χωρίς να νιώθει
ασφαλής, πάντα θα κυνηγά την ασφάλεια, ή κάποιος άλλος που έχει το
λεγόμενο "κατοχικό σύνδρομο", πάντα θα γεμίζει το ψυγείο του με
απειρα φαγητά για να μην στερηθεί την τροφή!
Είναι λοιπόν, κάποιοι άνθρωποι ψυχολογικά εγκλωβισμένοι σε αυτά τα
3 σκαλοπάτια, αφενός επειδή δε γνωρίζουν τα παραπέρα και αφετέρου
επειδή τα ψυχολογικά τους βιώματα τους τραβούν προς τα κάτω και πίσω.
Τί γίνεται όμως με τα δύο ανώτερα σκαλοπάτια, την αυτοεκτίμηση και την
αυτοπραγμάτωση;
Κατά την άποψή μου, οι δύο αυτές ανάγκες έχουν παραμεληθεί πολύ
στην εποχή μας, ιδιαίτερα μετά τη βιομηχανική επανάσταση και την
μετανάστευση των ανθρώπων στις πόλεις. Με τη βιομηχανική επανάσταση
έσπασαν προηγούμενες δομές και ισορροπίες, μέσα από τις οποίες ο
άνθρωπος, ενδεχομένως, αυθόρμητα έφτανε στα δύο τελευταία σκαλοπάτια,
επειδή έβλεπε τα πράγματα πιό απλά και δεν υπήρχε κάτι, που να τον
τραβά προς τα πίσω. Μετά τη βιομηχανική επανάσταση, ξεκίνησε ένας
νέος αγώνας για επιβίωση μέσα στην πόλη και μαζί με αυτόν ένας αγώνας
για ασφάλεια, πέρα από το γνώριμο καταφύγιο της φύσης, και ένας
αγώνας για κοινωνική αποδοχή, ως αποτέλεσμα της αποξένωσης και της
κατάργησης των παλαιότερων παραδοσιακών μικροδομών (επαρχία, χωριά).
Ίσως λοιπόν παλαιότερα ο άνθρωπος να μην ένιωθε ότι ο δρόμος του
σταματά στα 3 πρώτα σκαλοπάτια, επειδή η άνοδος προς τα πάνω
αυθόρμητα του συνέβαινε. Δεν υποστηρίζω βέβαια, ότι εκείνοι οι
παλαιοί, παραδοσιακοί άνθρωποι ήταν οπωσδήποτε αυτοπραγματωμένοι,
αλλά ίσως λιγότερο εγκλωβισμένοι και αποπροσανατολισμένοι από τον
σύγχρονο άνθρωπο του τελευταίου τουλάχιστον αιώνα.
Για εμάς σήμερα, όταν έστω αντιληφθούμε την ανάγκη μας να βαδίσουμε
τα δύο ανώτερα σκαλοπάτια, όταν ξεπεράσουμε αυτά, που μας τραβούν προς
τα κάτω, θα πρέπει να παλέψουμε σε ένα ανώτερο επίπεδο από αυτό,
που παλαιότερα πάλευε ο άνθρωπος. Θα πρέπει να "σπάσουμε" τα λάθη,
τις αλυσίδες, που μας δεσμεύουν, να καταλάβουμε ότι αυτό που φταίει
και δεν είμαστε ευτυχισμένοι είναι ο φαύλος κύκλος, η επαναφορά και η
ανάλωση σε ένα στάδιο, το οποίο είναι ατελές και ανεπαρκές.
Πιό δύσκολα θα βρούμε το δρόμο σήμερα, γιατί θα πρέπει να θυμηθούμε
τη φύση μας, να ξεθωρακιστούμε από τις ψυχολογικές μας πανοπλίες,
να εμπιστευτούμε αυτούς, που μας θυμίζουν, ότι είμαστε κάτι περισσότερο
από "υλικά ρομπότ"...
Πολύ μεγάλο θέμα αυτό που άνοιξες. Που να ξεκινήσουμε και πως να προχωρήσουμε και πως να βάλουμε σε μια «πυραμίδα» κι εμείς τις σκέψεις μας ...
Ο αγαπητός Maslow λοιπόν, υποστηρίζει πως οι ανάγκες μας θα πρέπει να ταξινομηθούν σε κάποιες «βαθμίδες» . Και για να μπορούμε να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες που προκύπτουν από την κάθε βαθμίδα θα πρέπει να έχουμε ικανοποιήσει της ανάγκες των προηγούμενων.
Είναι η προσωποκεντρική προσέγγιση μέσα στα πλαίσια της υπαρξιακής ψυχολογίας που εκλαμβάνει το ον σαν μια ενότητα, συνεχώς αυξανόμενη , με μια αδιάκοπη πορεία προς την αυτοπραγμάτωση όπως θα έλεγε ο καλός μαθητής !
Μάλιστα ο Μανσλοου μιλάει χαρακτηριστικά «για το αυτοπραγματούμενο ανθρώπινο ον».
Εδώ θα θέσω ένα πρώτο ερώτημα
Ποιοι παράγοντες προσδιορίζουν τις ανάγκες μας?
Μπορούν να κατηγοριοποιηθούν οι ανάγκες μας και η προτεραιότητα μεταξύ τους , και μάλιστα με ομαδικό τρόπο , δηλαδή να ισχύει για όλους μας αυτή η σκάλα , και μάλιστα όταν ο απώτερος σκοπός είναι η ατομική πραγμάτωση ?
Και πολύ περισσότερο σε μια κοινωνία που είναι δομημένη με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε, ένα μέρος του πληθυσμού να γεννιέται με τις ανάγκες των πρώτων επιπέδων καλυμμένες και ένα άλλο μέρος να γεννιέται μη έχοντας ούτε τα προς το ζειν?
«Αλήθεια, αυτό συμβαίνει στις μέρες μας?»
Βάζω λοιπόν κι εγώ το ίδιο ερώτημα που έκανες κι εσύ. Αλήθεια αυτό συμβαίνει στις μέρες μας? Αυτό άραγε συνέβαινε πάντα?
Γιατί παρατηρούμε το εξής. Στην τελευταία σκάλα, πόσοι φθάνουν? Και όσους είδαμε να φθάνουν δεν ήταν απαραίτητο ότι είχαν καλύψει τις ανάγκες από τις προηγούμενες κλίμακες.
Κι όσους δυστυχισμένους βλέπω δεν ειναι απαραίτητο ότι βρίσκονται ακόμα στη χαμηλότερη κλίμακα κάλυψης των αναγκών τους. Πολλές φορές έχουν καλύψει κάθε υλική ανάγκη αλλά δεν βρίσκουν κανένα τρόπο να αντιληφθούν τις πνευματικές τους ανάγκες...
Τώρα βέβαια αν σκεφτούμε ότι και ο ίδιος ο Maslow υποστήριζε ότι μόλις ένα ελάχιστο ποσοστό του πληθυσμού έχει φθάσει στη αυτοπραγμάτωση να υποθέσουμε ότι τόσο περίπου είναι το ποσοστό που έχει καλύψει τις προηγούμενες βαθμίδες?
Προσοχή δεν κρίνω αυτή τη στιγμή το έργο του Maslow ο οποίος ήταν ένας μεγάλος αναζητητής της αλήθειας και ένας πραγματικά σπουδαίος ερευνητής στον τομέα της ανρθωπιστικής ψυχολογίας, απλά θέτω μερικά ερωτήματα συγκεκριμένα για την «πυραμίδα» και την θεωρία περί «ιεραρχίας των ανθρώπινων αναγκών».
Δηλαδή το γεγονός ότι ο άνθρωπος έχει συνεχείς ανάγκες που όταν η μία καλύπτεται προβάλλει μια άλλη και ότι οι ανάγκες αυτές έχουν μια ανοδική βαθμίδα. Και ότι ένας άνθρωπος μπορεί να φθάσει να καλύψει την ανάγκη πραγμάτωσής του μόνο και εφόσον έχει καλύψει τις πρωταρχικές του ανάγκες
Αυτό - φαινομενικά τουλάχιστον - ίσως και να μην συμβαίνει τόσο εύκολα όσο προσπαθούμε να ανέλθουμε προς την κορυφή της πυραμίδας.
Πολλές φορές δείχνουμε να "κολλάμε" στα κατώτερα επίπεδα, δε μπορούμε να βρούμε την χρυσή τομή εκείνη που θα μας δώσει την απαιτούμενη πληρότητα ώστε να προχωρήσουμε στο επόμενο στάδιο.
Ίσως αυτό να είναι μια απόρροια της κατάστασης της κοινωνίας μας.
Ο σύγχρονος άνθρωπος βομβαρδίζεται συνεχώς από την ιδέα της απόκτησης ολοένα και περισσότερων υλικών αγαθών.
Ένα καλύτερο σπίτι, ένα εξοχικό σπίτι, ένα ακριβό αυτοκίνητο είναι ανάγκες οι οποίες λίγο - πολύ έχουν απασχολήσει όλους τους ανθρώπους.
Άλλους λιγότερο κι άλλους περισσότερο.
Πολλές φορές νομίζω οτι οι άνθρωποι κάνουμε κύκλους στα 3 πρώτα επίπεδα και κυρίως στα 2 πρώτα.
Γιατί δείχνουμε να μην ικανοποιούμαστε με κάποια λιγότερα πράγματα κι αποζητούμε συνεχώς περισσότερα?
Που μας οδηγεί αυτό και γιατί δε μπορούμε να απαλλαγούμε από αυτά τα δεσμά?
quote:
Για εμάς σήμερα, όταν έστω αντιληφθούμε την ανάγκη μας να βαδίσουμε
τα δύο ανώτερα σκαλοπάτια, όταν ξεπεράσουμε αυτά, που μας τραβούν προς
τα κάτω, θα πρέπει να παλέψουμε σε ένα ανώτερο επίπεδο από αυτό,
που παλαιότερα πάλευε ο άνθρωπος. Θα πρέπει να "σπάσουμε" τα λάθη,
τις αλυσίδες, που μας δεσμεύουν, να καταλάβουμε ότι αυτό που φταίει
και δεν είμαστε ευτυχισμένοι είναι ο φαύλος κύκλος, η επαναφορά και η
ανάλωση σε ένα στάδιο, το οποίο είναι ατελές και ανεπαρκές.
Ακριβώς αυτό, αγαπητή μου! 
Καλή μου vasiliskos, πιστεύω πως ο προσδιορισμός των αναγκών μας προέρχεται τόσο από εμάς όσο κι από το περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγαλώνουμε κι αλληλεπιδρούμε με τα υπόλοιπα μέλη του.
Πράγματι η ταξινόμηση των αναγκών μας σύμφωνα με τον Maslow είναι ομαδική, ας σκεφθούμε όμως κατά πόσο έχει απήχηση στην πραγματικότητα.
Ένας άνθρωπος θα προσπαθήσει πρώτα να έχει την κοινωνική αποδοχή των γύρω του, να ερωτευτεί κτλ ή θα κοιτάξει πρώτα να βρει τον τρόπο να καλύψει βασικές ανάγκες όπως την καθημερινή του τροφή, τον ύπνο του?
Θα κοιτάξει να έχει μια στέγη (ανάγκες ασφάλειας) ή την αυτοπραγμάτωση του?
Ίσως κάποιοι άνθρωποι να φαίνεται οτι δεν αναλώνονται αρκετά στις κατώτερες βαθμίδες.
Εγώ θα πω οτι το πιο πιθανό κατά την γνώμη μου είναι να τις έχουν καλύψει πολύ ευκολότερα από κάποιον άλλον άνθρωπο ή καλύτερα με περισσότερη λιτότητα.
Με λίγα λόγια ικανοποιούνται με την κάλυψη πιο απλών αναγκών από κάθε βαθμίδα χωρίς να αναλώνουν περισσότερο χρόνο απ' ό,τι θα έπρεπε.
Μια μερίδα ανθρώπων που πράγματι γεννιέται με τουλάχιστον τα 2 πρώτα επίπεδα ήδη καλυμμένα, πιστεύεις οτι μπορούν να μεταπηδήσουν ευκολότερα κατευθείαν στο πέμπτο ή κολλάνε κάπου στο 3ο - 4ο επίπεδο?
quote:
Γιατί παρατηρούμε το εξής. Στην τελευταία σκάλα, πόσοι φθάνουν? Και όσους είδαμε να φθάνουν δεν ήταν απαραίτητο ότι είχαν καλύψει τις ανάγκες από τις προηγούμενες κλίμακες.
Ο Maslow σύμφωνα με σχετική έρευνα του είχε δηλώσει πως περίπου το 2% των ανθρώπων είχαν φτάσει στην κάλυψη των αναγκών της αυτοπραγμάτωσης.
Όμως σίγουρα θα είχαν καλύψει, φίλη μου, τις ανάγκες των προηγούμενων βαθμίδων.
Δεν είναι απαραίτητο το μέγεθος κι ο αριθμός των αναγκών να είναι ίδιος για όλους μας.
Κάποιος άνθρωπος μπορεί να είναι πλήρως ικανοποιημένος με το να ζει σε ένα μικρό δυάρι κι ένας άλλος με το να ζει σε μια μεζονέτα.
Ποιός θα πρέπει να προσπαθήσει περισσότερο για να έχει αυτό που επιθυμεί? 
In anticipation of my resurrection...
quote:
Με λίγα λόγια ικανοποιούνται με την κάλυψη πιο απλών αναγκών από κάθε βαθμίδα χωρίς να αναλώνουν περισσότερο χρόνο απ' ό,τι θα έπρεπε.
Ξέρεις φίλε μου, πάντα πίστευα και πιστεύω ακόμα, ότι "το κλειδί" για να προχωρήσει κάποιος πιο μακριά είναι να έχει πολύ λίγα πράγματα να κουβαλάει για να είναι ανάλαφρος και ακούραστος ο δρόμος του. Λιτότητα, απλότητα, μέτρο.
Αν μπορείς να αρκεστείς στα πιο απλά πράγματα στην καθημερινή διαβίωση, και δεν επιθυμείς να αγοράσεις ότι σκουπιδι κυκλοφορεί κανένας "πονηρός" έμπορος δεν θα μπορέσει να σου πουλήσει "σκάρτα".
Λένε ότι είναι δύσκολο να το καταφέρει κανείς στην εποχή της αφθονίας που βιώνουμε. Και μας το λένε συνέχεια πως είναι δύσκολο μην τυχόν και καταλάβουμε ότι μπορούμε να το πετύχουμε.
Γιατί αν το καταφέρναμε στα πρώτα επίπεδα της πυραμίδας θα μένανε πολλοι έμποροι άνεργοι 
Dying Incubus πολύ ενδιαφέρον θέμα και ακόμα πιο ενδιαφέρουσες οι ερωτήσεις που έθεσες.
Για αρχή όμως να κάνω το εξής σχόλιο.
Πρόσφατα, το 1981, ο Edwin C. Nevis ενώ δίδασκε ένα μάθημα σχετικό με την ψυχολογία του μάρκετινγκ στην Σαγκάι της Κίνας παρατήρησε ότι η ιεραρχία των αναγκών των κινέζων μαθητών του ήταν αρκετά διαφορετικές από αυτές της πυραμίδας του Μάσλοου. Έτσι λοιπόν διαμόρφωσε μια άλλη πυραμίδα αυτήν των αναγκών στην κομμουνιστική Κίνα. Το σχήμα είναι το ακόλουθο (από κάτω προς τα πάνω).
Safety
Physiology
Belonging
Γιατί το έγραψα τώρα το παραπάνω; Απλά για να δείξω την σχετικότητα της θεωρίας του Μάσλοου ο οποίος βάσισε τα στοιχεία του στην δομή της αμερικανικής κοινωνίας. Ως γνωστόν, μελέτησε τους χαρακτήρες προσώπων όπως ο Αινστάιν, η Ελέανορ Ρούσβελτ κ.α. που λειτουργούσαν μέσα στα πλαίσια της αμερικανικής-δυτικής κοινωνίας. Ίσως λοιπόν σε διαφορετικές κουλτούρες και πολιτισμούς το παραπάνω σχήμα να πρέπει να διαφοροποιηθεί ανάλογα και σύμφωνα με τις αρχές της πολιτισμικής σχετικότητας (cultural relativity) που πρώτος είχε παρατηρήσει στα ταξίδια του και ο Ηρόδοτος.
Να πω και πάλι πως δεν προσπαθώ να μειώσω στο ελάχιστο την αξία της κατηγοριοποίησης των αναγκών του Μάσλοου. Και παρατηρήστε ότι η αυτο-πραγμάτωση βρίσκεται στην κορυφή και των δύο σχημάτων και αυτό είναι σημαντικό.
Τώρα στα ερωτήματα.
quote:
Για να ανέβει κάποιος μια βαθμίδα στην Πυραμίδα θα πρέπει να έχει ικανοποιήσει τις Ανάγκες της προηγούμενης βαθμίδας.Αλήθεια, αυτό συμβαίνει στις μέρες μας?
Μας είναι εύκολο να ανέβουμε από κάποιο σκαλοπάτι κι ύστερα ή σκαλώνουμε σε κάποιο/α?
Γιατί έχουμε διαρκώς μια αίσθηση του ανικανοποίητου όσον αφορά τις ανάγκες των κατώτερων βαθμίδων και τι συνέπειες έχει αυτό για εμάς?
Ο Μάσλοου πίστευε, και συμφωνώ μαζί του, πως ένα από τα βασικά κωλύματα ομαλής ανάληψης στην πυραμίδα αποτελεί η εκπαίδευση η οποία δυστυχώς όχι μόνο δεν βοηθά αλλά πολλές φορές και αναστέλει την αυτοπραγμάτωση. Μάλιστα ο Μάσλοου κάνει κάποιες συγκεκριμένες προτάσεις στους εκπαιδευτικούς οι οποίες κατά την γνώμη μου έιναι αρκετά σημαντικές γιαυτό και τις αναφέρω:
1. Πρέπει να διδάσκουμε τους ανθρώπους να είναι αυθεντικοί, να έχουν επίγνωση του εσωτερικού εαυτού τους και να ακούν τις φωνές των συναισθημάτων τους.
2. Πρέπει να διδάσκουμε τους ανθρώπους να υπερβαίνουν τα πολιτισμικά όρια τους και να γίνονται πολίτες του κόσμου (αυτό είχε πεί και ο Σωκράτης -Δεν είμαι Αθηναίος, δεν είμαι Έλληνας, είμαι πολίτης του κόσμου).
3. Πρέπει να βοηθάμε τους ανθρώπους να ανακαλύψουν την φωνή τους στην ζωή, το κάλεσμα, τo πεπρωμένο και την μοίρα τους. Αυτό ειδικότερα επικεντρώνεται στο να βρει κανείς την κατάλληλη καριέρα και σύντροφο στην ζωή.
4. Πρέπει να διδάξουμε τους ανθρώπους πως η ζωή είναι πολύτιμη, ότι υπάρχει χαρά που μπορεί να βρεθεί στην ζωή, και αν οι άνθρωποι είναι ανοιχτοί να δουν το καλό και την χαρά σε κάθε κατάσταση, αυτό δίνει αξία στην ίδια την ζωή.
5. Πρέπει να δεχτούμε κάθε άτομο όπως αυτή ή αυτός πραγματικά είναι και να βοηθήσουμε το άτομο να ανακαλύψει την εσωτερική του φύση. Από την πραγματική γνώση των κλίσεων και των περιορισμών μπορούμε να μάθουμε τι να χτίσουμε και ποιές δυνατότητες ήδη υπάρχουν εκεί.
6. Πρέπει να σιγουρευτούμε πως οι βασικές ανάγκες του ατόμου θα ικανοποιηθούν. Αυτό περιλαμβάνει την ανάγκη της ασφάλειας, του να ανήκεις και την εκτίμηση.
7. Πρέπει να αναζωογονήσουμε την συνείδηση, να διδάξουμε το άτομο να εκτιμά την ομορφιά και τα άλλα καλά πράγματα στην φύση και στην ζωή.
8. Πρέπει να διδάξουμε τους ανθρώπους ότι ο έλεγχος είναι κάτι καλό και η απόλυτη παράδοση στις παρορμήσεις κάτι κακό. Χρειάζεται έλεγχος για να βελτιώσεις την ποιότητα ζωής σε όλα τα επίπεδα.
9. Πρέπει να διδάξουμε τους ανθρώπους να παραβλέπουν τα ασήμαντα ζητήματα στην ζωή και να καταπιάνονται με τα σοβαρά. Αυτά είναι τα ζητήματα αδικίας, πόνου, δοκιμασίας, και θανάτου.
10. Πρέπει να διδάξουμε τους ανθρώπους να μπορούν να διαλέγουν με επιτυχία. Πρέπει να ασκείται κανείς στο να κάνει καλές επιλογές.
Αυτά έγραψε ο Μάσλοου.
Άν λοιπόν η εκπαίδευση που λαμβάνουμε μέσα από την οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον καθώς και το σχολείο εμπεριέχει τα παραπάνω το άτομο έχει πολλές πιθανότητες να είναι ηθικό, δημιουργικό και να επικεντρώνει την ζωή και την ύπαρξη του στις ανάγκες της κορυφής της πυραμίδας.
Και αν όχι;
Ο αγώνας ίσως να είναι πιο σκληρός και δύσκολος, η ανάβαση αργή και το κατρακύλημα πιο συχνό. Όμως και η ικανοποίηση που νοιώθεις μετά πιο εντυπωσιακή.
Οπότε αξίζει τον κόπο
Φυσικά και δεν είναι εύκολο στην εποχή της αφθονίας που ανήκουμε, όμως δεν είναι κι ανέφικτο.
Τι θα γίνει δηλαδή αν αρκεστούμε σε κάτι το απλό το οποίο μπορεί να ικανοποιήσει την ανάγκη μας καθεαυτή από το να προτιμήσουμε κάτι το σύνθετο το οποίο καλύπτει εν μέρει την συγκεκριμένη μας ανάγκη?
Κι αυτό το σύνθετο τι ανάγκες μας ικανοποιεί?
Τι καλύπτει στην πραγματικότητα?
Λίγο μέτρο όμως, βρε παιδιά!
Φίλε μου A. Kircher, πολύ ενδιαφέροντα τα όσα κατέθεσες!
Την διάταξη των αναγκών κατά Nevis δεν την γνώριζα, είναι όμως πολύ σημαντική γιατί μπορεί να καταδεικνύει αυτό που λες:
quote:
Ίσως λοιπόν σε διαφορετικές κουλτούρες και πολιτισμούς το παραπάνω σχήμα να πρέπει να διαφοροποιηθεί ανάλογα και σύμφωνα με τις αρχές της πολιτισμικής σχετικότητας (cultural relativity) που πρώτος είχε παρατηρήσει στα ταξίδια του και ο Ηρόδοτος.
Οι ανάγκες των ανθρώπων είναι συνυφασμένες με το κοινωνικό - πολιτικό/σμικό - οικογενειακό περιβάλλον μέσα στο οποίο έχουν μεγαλώσει.
Ένας άνθρωπος πχ του δυτικού κόσμου που καλύπτει πιο εύκολα τις βασικές/φυσιολογικές του ανάγκες θα έπρεπε να δείχνει μικρότερο ενδιαφέρον για αυτές.
Αντιθέτως βλέπουμε οτι διακατέχεται από ένα αίσθημα "πλεονεξίας".
Στις χώρες της Ανατολής που οι ίδιες ανάγκες καλύπτονται πιο δύσκολα παρατηρούμε ένα πιο περιορισμένο ενδιαφέρον για την κάλυψη τους την στιγμή που θα ήταν αναμενόμενο να παρατηρούμε το αντίθετο.
Γιατί αυτά λοιπόν η διάθεση για την κάλυψη των κατώτερων αναγκών είναι αντιστρόφως ανάλογη με τις δυνατότητες που έχουμε (Δύση - Ανατολή) για να τις καλύψουμε?
Τις 10 προτάσεις του Maslow προς τους εκπαιδευτικούς τις βρίσκω και πολύ ορθές αλλά και πολύ ιδανικές για μια σωστή εκπαίδευση κι έπειτα για το χτίσιμο μιας σωστής παιδείας.
Φίλε μου, αν τις κοιτάξουμε προσεκτικά μία προς μία θα αντιληφθούμε οτι όλοι μας στις Συζητήσεις έχουμε κάνει διαλόγους γύρω απ' αυτές τις προτάσεις.
Η εκπαίδευση όμως είναι αυτή που θα μας ανυψώσει?
Κι αν όχι, γιατί δεν την απαιτούμε?
Την δικαιούμαστε...
In anticipation of my resurrection...
quote:
vasiliskos
Ξέρεις φίλε μου, πάντα πίστευα και πιστεύω ακόμα, ότι "το κλειδί" για να προχωρήσει κάποιος πιο μακριά είναι να έχει πολύ λίγα πράγματα να κουβαλάει για να είναι ανάλαφρος και ακούραστος ο δρόμος του. Λιτότητα, απλότητα, μέτρο.
Αν μπορείς να αρκεστείς στα πιο απλά πράγματα στην καθημερινή διαβίωση, και δεν επιθυμείς να αγοράσεις ότι σκουπιδι κυκλοφορεί κανένας "πονηρός" έμπορος δεν θα μπορέσει να σου πουλήσει "σκάρτα".
Ότι ακριβώς σκεφτόμουνα κι εγώ, διαβάζοντας το θέμα.
Οι περισσότεροι από εμάς κινούνται μεταξύ 1 και 2 επιπέδου και μόλις τα αποκτήσουμε αυτά, τα χρησιμοποιούμε για να κατακτήσουμε και το 3 επίπεδο. Και μένουμε εκεί γιατί ξαναγυρίζουμε στο 1 και στο 2 για να αυξήσουμε περισσότερο το 3.
Τώρα γιατί γίνεται αυτό ;
Πιθανών γιατί αυτό θέλει και η κοινωνία που ζούμε.
Να δουλεύουμε όλο και περισσότερο για να αποκτήσουμε όλο και περισσότερα, για να ικανοποιήσουμε τεχνητές ανάγκες, που η ίδια κοινωνία μας έχει δημιουργήσει για να καταξιωθούμε πιο ψηλά σε αυτή. Έτσι να μας μένει και λιγότερος χρόνος για να σκεφτούμε τελικά πόσο ανούσιος είναι όλος αυτός ο αγώνας που κάνουμε για το κυνήγι όλο και περισσότερων αγαθών.
Για πολλούς πιστεύω στόχος είναι το 3. Ανάγκες Κοινωνικής Αποδοχής γιατί σε αυτό το επίπεδο βλέπουν τους κόπους τους στα επίπεδα 1και 2 να ανταμείβονται.
Πολλοί πάλι ίσως να μην γνωρίζουν καν την ύπαρξη των :
4. Ανάγκες Αυτοεκτίμησης
5. Ανάγκες Αυτοπραγμάτωσης
Έτσι ώστε να τις επιδιώξουν.
Στράτος
στα πλαισια μιας εργασιας για την συμπεριφορα του καταναλωτη, ειχα διαβασει για την πυραμίδα του Maslow, σε ενα απο τα βιβλια που εξεταζονται οι φοιτητες της ΑΣΟΕΕ (το αναφερω αυτο για την εγκυροτητα).
Εκει η πυραμιδα του Maslow, παρουσιαζοταν με μια ειδοποιο διαφορα απο τη δικη σου:
στο τεταρτο επιπεδο αντι για Ανάγκες Αυτοεκτίμησης, υπηρχαν οι Αναγκες Αυτοπροβολης, οι οποιες περιλαμβανουν την αναγκη για κυρος, για εξουσια, αναγκη να ξεχωρισεις και να διαφοροποιηθεις.
Μοιαζει με την περιγραφη σου αλλα δεν ειναι τοσο προσανατολισμενες σε "ανωτερα" ιδανικα. Εμενα μου φαινεται λογικοτερο γιατι μια ολοκληρη πυραμιδα χωρις ψιγμα ματαιοδοξιας, ειναι λιγο εξωπραγματικη.
Δυστυχως το βιβλιο δεν το εχω για να παραθεσω το χωρίο ως εχει, γιατι ηταν δανεικο. Αλλα θα επιφυλασσομαι να ψαξω μολις βρω χρονο για να το διευκρινισω.
Θα ηθελα να επισημανω κατι. Νομιζω οτι γινεται μια μονιμη παρανοηση στο τι αντιπροσωπευει καθε επιπεδο της πυραμιδας.
Οταν μιλαμε για βασικες αναγκες (1ο επιπεδο) εννοουμε απλως να μην εχουμε αδειο στομαχι (φαι), ο οργανισμος να εχει ξεκουραστει (υπνος), να βρισκομαστε σε συνθηκες ικανοποιητικης συγκεντρωσης οξυγονου, αζωτου, κλπ(αερας). Για το sex θα μιλησω αργοτερα γιατι εχω μια παρατηρηση.
Αν εγω θελω να φαω καραβιδες με φρεσκα ζυμαρικα, ψαρονεφρι με σος τρουφας και φρουτοσαλατα μινεστρονε, σαφως και ΔΕΝ εντασσεται στις βασικες αναγκες.
Αν εγω θελω king size με στρωμα νερου για να κοιμηθω, σαφως και ΔΕΝ εντασσεται στις βασικες αναγκες.
Και τα δυο εντασσονται στις αναγκες Αυτοπροβολης (4ο επιπεδο).
Οταν μιλαμε για αναγκες ασφαλειας (2ο επιπεδο), εννοουμε να διαθετουμε μια απλη κατοικια, μια σταθερη δουλεια, ενα μεταφορικο μεσο, κοινωνικη προστασια (π.χ.αστυνομια)κλπ.
Αν εγω θελω σαλε στην Ελβετια (που θελω) και Porsche (που επισης θελω, Carrera GT προτιμω Αγιε μου Βασιλη), προφανως προκειται και παλι για αναγκη 4ου επιπεδου.
Ετσι λοιπον βλεπουμε οτι στο δυτικο κοσμο που οι πλειοψηφια γεννιεται με εξασφαλισμενες τις αναγκες 1ου κ 2ου επιπεδου, οι επιδιωξεις μας και οι στοχοι μας βρισκονται κυριως στο 4ο επιπεδο.
Βεβαια εδω πρεπει να κανω μια διευκρινηση, γιατι παραπανω παρουσιασα το 4ο σκαλοπατι ως καθαρα "υλικο" και μπορει να γινει παρανοηση.
Η αυτοπροβολη μπορει να ειναι υλικη, πνευματικη ή συνδιασμος αναλογα με το ατομο. Για καποιον κυρος ειναι η Porsche και να γινει "πρωτο ονομα στην πιατσα", ενω για καποιον αλλο να αναγνωριστει η πολυχρονη ακαδημαικη του ερευνα.
Φυσικα το πιο δυσκολο βημα ειναι η μεταβαση απο το 4ο στο 5ο σκαλοπατι της αυτοπραγματωσης.
Δυο αποριες μου:
1. Το sex , το οποιο ο Maslow το κατατασσει στις βασικες αναγκες, θεωρετε πως προηγειται των αναγκων ασφαλειας; Εγω θεωρω το αντιθετο, εκτος αν μεσα στο sex συμπεριλαμβανει και την αυτοικανοποιηση οποτε και συμφωνω.
2.Ο γαμος και η σταθερη σχεση (οχι ο ερωτας), εντασσονται στις αναγκες ασφαλειας ή στις κοινωνικες;
Dying_Incubus
quote:
Φυσικά και δεν είναι εύκολο στην εποχή της αφθονίας που ανήκουμε, όμως δεν είναι κι ανέφικτο.
Εχεις παρατηρήσει φίλε μου, πόσο φτωχή είναι αυτή η αφθονία?
Οπως πολύ σωστά είπε η Κίρκη αναλωνόμαστε συνέχεια στο 1ο 2ο επίπεδο και το 4ο επίπεδο είναι κι αυτό μια «επέκταση» των επιθυμιών των πρώτων επιπέδων. Βλέπουμε ότι η «καταξίωση» η «επιβεβαίωση» για την πλειοψηφία είναι μια πιο «πολυτελής» έκδοση των βασικών αναγκών. Ολα κινούνται σε μία βιτρίνα. Οι πιο φτωχοί την κοιτούν και επιθυμούν κάποια μέρα να γίνουν μέρος της. Οι πιο καταξιωμένοι επιδεικνύονται φιλάρεσκα μέσα από αυτήν.
Στο 5ο επίπεδο και νομίζω ότι όλοι συμφωνούμε και το βλέπουμε αυτό, πόσο ποσοστό κατορθώνει να φθάσει? Πόσο ποσοστό έχει έστω την επιθυμία να φθάσει?
Και επι πλέον όλοι οι μηχανισμοί της βιτρίνας των αναγκών λειτουργούν ακριβώς με τρόπο ώστε να ξεφύγουν όσο το δυνατόν λιγώτεροι...
Είναι η γνωστή άποψη που προωθείται συνεχώς ότι κάποιος που δεν έχει φιλοδοξίες πλουτου, καταξίωσης κοινωνικής, που δεν προσπαθεί να αποκτήσει όσο το δυνατόν περισσότερα, απλά είναι ή ανίκανος ή τεμπέλης. Στην πιο ευγενική περίπτωση τον ονομάζουν απλά «γραφικό».
Kircher
quote:
Ένας άνθρωπος πχ του δυτικού κόσμου που καλύπτει πιο εύκολα τις βασικές/φυσιολογικές του ανάγκες θα έπρεπε να δείχνει μικρότερο ενδιαφέρον για αυτές.
Αντιθέτως βλέπουμε οτι διακατέχεται από ένα αίσθημα "πλεονεξίας".»
Γιατί ο δυτικός κόσμος δεν είναι απλά «πολιτισμός της αφθονίας», είναι «πολιτισμος της απληστίας»
Η για να είμαι πιο ακριβής ωθείται στο να είναι άπληστος. Γιατι πρέπει να πουληθούν όλα αυτά που κατασκευάζονται. Δεν υπάρχει περιθώριο κέρδους χωρίς «αγορά» Αρα οι ανάγκες πρέπει να είναι τέτοιες ώστε ο κόσμος μας να περιορίζεται στη σχέση «πουλάω-αγοράζω»
Φανταστείτε ότι ακόμα και στο χώρο «της εσωτερικής αναζήτησης» έχουν βγει αμέτρητοι έμποροι που επίσης «πουλάνε» ότι νάναι. Και μάλιστα με τον πιο ύπουλο τρόπο.
quote:
Η εκπαίδευση όμως είναι αυτή που θα μας ανυψώσει?
Κι αν όχι, γιατί δεν την απαιτούμε?
Την δικαιούμαστε...»
Πως μπορει να εφαρμοστεί πλέον στην πράξη το ρήμα «απαιτώ?»....
Ευστράτιος
quote:
Πολλοί πάλι ίσως να μην γνωρίζουν καν την ύπαρξη των :
4. Ανάγκες Αυτοεκτίμησης
5. Ανάγκες Αυτοπραγμάτωσης
Έτσι ώστε να τις επιδιώξουν.
Συμφωνώ απόλυτα με όσα ανέφερες αγαπητέ Στράτο όπως βλέπεις και από την απάντησή μου.
Απλα πρόσθεσα ότι δεν είναι τίποτα τυχαίο. Δεν αφήνεται τίποτα τυχαίο. Κατά τη δική μου γνώμη τα χειρότερα θα έρθουν. Ακόμα τίποτα δεν είδαμε...
Ενα πράγμα που περισσότερο απ'όλα με στεναχωρεί ειναι ότι ενώ δεν είναι όλα "χαμένα", πολλοί είναι αυτοί που θέλουν να βγουν από το μαντρί, οι σκέψεις τους μένουν απλά σκέψεις. Εμείς εδώ, όπως και στις παρέες μας, στο κόσμο μας, αναρωτιόμαστε, επιθυμούμε να φθάσουμε σε αλήθειες, πολλοί έχουν αναλώσει όλη τους τη ζωή πολεμόντας γι'αυτό, όμως μπορούμε πραγματικά να αλλάξουμε κάτι?
Οι προβληματισμοί μας μπορούν να είναι κάτι παραπάνω από προβληματισμοι? Οχι για τον καθένα μας ατομικά. Αυτό δίνοντας την προσωπικη μας μάχη μπορούμε να το κατορθώσουμε. Ομως οι υπόλοιποι?
Υιοθετούμε την άποψη "ο καθένας είναι άξιος της τύχης του, ας πρόσεχε.." ή μπορεί να γίνει κάτι διαφορετικό?
Είναι εύκολο να αδιαφορήσουμε για τους ανθρώπους, είναι εύκολο και να φθάσει κανείς να απογοητευτεί και να εγκαταλείψει την ιδέα άνθρωπος.
Το δύσκολο είναι να μείνει ενεργό ανήσυχο πνεύμα και να ξαναγαπήσει τον άνθρωπο από την αρχή...
Εκεί άκουσα για πρώτη φορά για την πυραμίδα. Κατά την γνώμη μου, κορυφαίο.
Γράφω κι εγώ που προτοάκουσα για την πυραμίδα του Μάσλοου. Ενα απόσπασμα από μια "καθοδήγηση" στο τμήμα μάρκετινγκ κάποιας μεγάλης πολυεθνικής (φυσικά ανάμεσα σε πίνακες, στατιστικές και άλλα ωραία που θα ήταν κουραστικό να παραθέσω
"Το αντικείμενο μελέτης για να εντοπίσουμε μια σωστή στρατηγική για την τοποθέτηση στην αγορά είναι χωρίς αμφιβολία ο καταναλωτής. Κατά την διάρκεια των χρόνων αναπτύχθηκαν διάφορες θεωρίες για να γίνει αντιληπτό πως αναπτύσσεται το προτσές αγοράς, πως γεννιούνται και ποιές είναι επιθυμίες που ωθουν το άτομο να αγοράσει ένας προϊόν αντί για ένα άλλο.
Από την πυραμίδα του Μάσλοου όπου μπορούμε να εντοπίσουμε επτά βασικές ανάγκες που κάθε άτομο προσπαθεί να ικανοποίησει, και από την θεωρία του Χεζμπεργκ όπου πρωταρχική θέση έχει η επικοινωνία με τον καταναλωτή και αντιληψή του για την μοναδικότητα της προσφοράς που θα του κάνουμε.
Ο εντοπισμός ενός «διαφοροποιητικού παράγοντα» είναι βασικός, δεδομένου ότι κάθε άτομο είναι σε θέση να θυμηθεί επτά μάρκες από κάθε κατηγορία προϊόντων. Αντί λοιπόν να είμαστε στην όγδοη θέση μεταξύ των πολλών άλλων, είναι σπουδαιο να δημιουργήσουμε μια νέα κατηγορία προϊόντων και υπηρεσιών ώστε να είμαστε οι πρώτοι στην κατηγορία των αναγκών.
Η απόφαση αγοράς εξαρτάται από την ικανότητα που έχουν τα προιόντα να ικανοποιούν ανάγκες, και όχι μόνο λειτουργικές αλλά κυρίως ψυχολογικού και συναισθηματικού χαρακτήρα. Ο καταναλωτής δεν λειτουργεί μόνο με λογικό τρόπο, ωθείται κυρίως από αισθήσεις. Για να τον κερδίσουμε είναι απαραίτητο να του πουλήσουμε συγκινήσεις!! Δεν πρέπει απλά να του πουλάμε ένα αγαθό αλλά να του ΔΩΡΙΖΟΥΜΕ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ!
Η συναισθηματική προσέγγιση που ποντάρει πάνω στην ενεργοποίηση ακριβώς, των συναισθημάτων του πρέπει να στοχεύει να του προκαλεί αισθήματα ικανοποίησης και να τον βοηθάει να συνδέει την ικανοποίηση των αναγκών που αναφέρονται παράπάνω όταν θα μπαίνει σε συντονισμό με το προιόν.
Kαλησπερα κι απο μενα!
Αγαπητε Dying_Incubus,
Παρα πολυ ωραιο και επικοδομητικο το θεμα που ανοιξες!
Να πω κι εγω απο μεριας μου πως ολα αυτα που παρατηρησε και ανελυσε ο κυριος Abraham Maslow ειναι ιδανικα ωστε να μας βοηθουν να εστιαζουμε στον στοχο που εχουμε χωρις να ξεφευγουμε.
Νομιζω ομως πως οσες γνωσεις και να εχουμε,οσο εκπαιδευτικοι κι αν ειναι οι γονεις στα παιδια τους,το κυριο συστατικο δεν ειναι η βαση αυτης της πυραμιδας.
Αλλα οι αρετες που πρεπει να μαθουμε να εχουμε!
Αν εχουμε την αρετη της υπομονης,
αν εχουμε την αρετη της επικοινωνιας,κ.α.
Τοτε σιγουρα μπορουμε να τηρησουμε μια μεθοδο ωστε να επιτυχουμε στον στοχο/σκοπο μας.
Καλο ειναι καποιες φορες να μην υποκυπτουμε στα παθη μας,να αρκουμαστε στα απαραιτητα και να μην επιθυμουμε πολλα πραγματα μαζι.
Ενα καθε φορα.
Αρκει κατα την γνωμη μου η αγαπη και η προσπαθεια για επικοινωνια ωστε να μπορουμε να διατηρουμε την ισσοροπια που πρεπει να εχουμε.
Να νιωθουμε και να βλεπουμε το ποτηρι μισογεματο και οχι μισοαδειο.
Αυτα προς το παρον..
Και παλι συγχαρητηρια για το ωραιο θεμα!
Mε εκτιμηση Άντα
Το πρόβλημα είναι ακριβώς σε αυτό που λες ότι δίδασκε το σεμινάριο. Τα προϊόντα δεν προσπαθούν πλέον να καλύψουν ανάγκες, αλλά τις δημιουργούν.
Ανοίγοντας τα ντουλάπια σε κάποια σπίτια, παθαίνεις σοκ από το πλήθος των διαφορετικών μπουκαλιών με καθαριστικά και απορρυπαντικά, τα οποία είναι υποτίθεται εξειδικευμένα να κάνουν το τάδε ή το δείνα...
Πάρε κόσμε
Πιστεύω όμως πως υποσυνείδητα νιώθουν μια ανάγκη να πάνε λίγο παραπέρα, να προχωρήσουν πέρα απ' αυτό το επίπεδο.
Κάποιες στιγμές νιώθουν οτι δεν είναι αυτό που βιώνουν το παν κι οτι πρέπει να υπάρχει και κάτι άλλο πέρα απ' αυτό.
Ίσως να μην γνωρίζουν ακριβώς την ύπαρξη ή έστω την σημασία των αναγκών των 2 ανώτερων επιπέδων αλλά μήπως τη νιώθουν κατά κάποιο τρόπο?
Μήπως "υποπτεύονται" την ύπαρξη της?
Αγαπητή μου Κίρκη, την πυραμίδα του Maslow την διδάχθηκα κι εγώ στην σχολή που φοιτούσα, αν και την διδάχθηκα μέσα από ένα πρίσμα πιο οικονομολογικό παρά ψυχολογικό - κοινωνικό.
Σχετικά με το παράδειγμα που αναφέρεις (πολυτελές φαγητό - στρώμα ύπνου) πιστεύω οτι δεν εκφράζουν ακριβώς ανάγκες Αυτοπροβολής.
Εγώ θα τις χαρακτήριζα ως ανάγκες Κοινωνικής Αποδοχής.
Μια τέτοια συμπεριφορά από εμάς θα έδειχνε μόνο μια διάθεση αυτοπροβολής ή μια επιθυμία μας να γίνουμε αρεστοί, αποδεκτοί από τους άλλους έστω και μέσα από μια λανθάνουσα τέτοια συμπεριφορά?
Η επίδειξη αυτή με άλλα λόγια έχει ως στόχο να δούμε το αποτέλεσμα εμείς οι ίδιοι ή για να το εκτιμήσουν οι άλλοι?
Ακόμα και το σαλέ στην Ελβετία θα το κατέτασσα στην τρίτη βαθμίδα για τους ίδιους ακριβώς λόγους.
Γνώριζα οτι το 4ο επίπεδο μπορεί να περιλαμβάνει τις Ανάγκες Αυτοεκτίμησης όπως και τις ανάγκες Αυτοπροβολής που αναφέρεις.
Πιστεύω όμως οτι όσο εξελισσόμαστε αναζητούμε κάτι ανώτερο από τα άλλα 3 επίπεδα - ή έστω κάτι που σχετίζεται με πιο εσωτερικές αξίες - και πιστεύω οτι η Αυτοπροβολή σχετίζεται με την προσπάθεια Κοινωνικής Αποδοχής από τους άλλους.
quote:
Δυο αποριες μου:
1. Το sex , το οποιο ο Maslow το κατατασσει στις βασικες αναγκες, θεωρετε πως προηγειται των αναγκων ασφαλειας; Εγω θεωρω το αντιθετο, εκτος αν μεσα στο sex συμπεριλαμβανει και την αυτοικανοποιηση οποτε και συμφωνω.
2.Ο γαμος και η σταθερη σχεση (οχι ο ερωτας), εντασσονται στις αναγκες ασφαλειας ή στις κοινωνικες;
Το sex κατατάσσεται στην πρώτη Κατηγορία ως μια βιολογική ανάγκη καθώς στο πρώτο επίπεδο έχουμε τις βιολογικές ανάγκες του ανθρώπου.
Ο γάμος κι η σταθερή σχέση από την άλλη πιστεύω πως μπορούν να ενταχθούν στην τρίτη βαθμίδα καθώς εκφράζουν ένα μέρος της κοινωνικής μας φύσης.
Από την άλλη προσφέρουν και μια αίσθηση ασφάλειας στο άτομο οπότε δεν ξέρω αν μπορώ να σου απαντήσω με σιγουριά σε αυτή την ερώτηση.
Ίσως κάποιος άλλος φίλος να δώσει μια καλύτερη ιδέα.
Φίλη μου vasiliskos, είναι όντως πολύ φτωχή αυτή η αφθονία, όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται αυτό.
Ο άνθρωπος δεν αποτελείται ούτε από ύλη μόνο ούτε από πνεύμα.
Αποζητάει υλικά αγαθά αλλά και πνευματικά προκειμένου να είναι σε μια αρμονική ισορροπία.
Πιστεύω οτι όλοι μας έχουμε την επιθυμία να φτάσουμε στην Αυτοπραγμάτωση, αυτό που μας εμποδίζει όμως είναι όλα τα δεσμά που έχουμε να σπάσουμε προτού φτάσουμε σ' αυτήν.
Φίλη μου whiz, έδωσες μια πολύ σωστή παράμετρο στο θέμα!
Αυτήν των αρετών που πρέπει να θυμόμαστε.
Οι αρετές θα μας βοηθήσουν σε σημαντικό βαθμό όταν ο έλεγχος μας κινδυνεύσει επικίνδυνα να χαθεί, θα μας υπενθυμίζουν οτι όχι μόνο όλα έχουν ένα μέτρο αλλά κι οτι πρέπει να προχωρήσουμε λίγο παρακάτω.
Το να μην υποκύπτουμε στα πάθη μας απαιτεί μεγάλο αυτοέλεγχο και μεγάλη προσπάθεια από τη μεριά μας, από την άλλη όμως λειτουγεί κι ως ένα είδος δικαιολογίας όταν παρόλα αυτά το κάνουμε...
quote:
Αρκει κατα την γνωμη μου η αγαπη και η προσπαθεια για επικοινωνια ωστε να μπορουμε να διατηρουμε την ισσοροπια που πρεπει να εχουμε.
Πως ακριβώς εννοείς την επικοινωνία, αγαπητή μου?
Ως μια προσπάθεια γνωριμίας κι ανοίγματος στους γύρω μας ή στον ίδιο μας τον εαυτό?
In anticipation of my resurrection...
Χμ...
Φιλε μου Dying_Incubus,
προσπαθω να δω πως θα μπορουσα να εκφρασω αυτο που εννοω οταν λεω αγαπη και επικοινωνια.
Εχεις δει μηπως το εργο I AM SAM?
Αν το εχεις δει τοτε σιγουρα θα κατανοησεις τι εννοω.
Αν παλι οχι,θα επανελθω στο θεμα διοτι δεν μπορω να συγκεντρωθω αυτη την στιγμη.
Δεν ξερω τι εχω παθει εχω αποσυντονιστει χωρις λογο.
Mε εκτιμηση Άντα
Να επανέλθεις όποτε θέλεις βέβαια!
quote:
Δεν ξερω τι εχω παθει εχω αποσυντονιστει χωρις λογο.
Ελπίζω να μην σε αποσυντόνισα εγώ... 
In anticipation of my resurrection...
Kαλε μου Dying_Incubus,
Δεν με αποσυντονισες εσυ απλα αυτες τις ημερες ειμαι λιγο αλαλλουμ!
Μαλλον εχω αναγκη απο λιγη ξεκουραση!
Ευχομαι καλη χρονια σε ολους!
Mε εκτιμηση Άντα
Ίσως θέλεις λίγη ξεκούραση, όπως αναφέρεις.
Όποτε είσαι έτοιμη, εδώ θα είμαστε!
Καλή χρονιά και σε σένα!
In anticipation of my resurrection...
Μερικές σκέψεις...
Οι δύο τελευταίες βαθμίδες της πυραμίδας, αυτοεκτίμηση και
αυτοπραγμάτωση, ανήκουν σε αυτό που εγώ θα ονόμαζα Προσωπική
Ζωή, ή Συνείδηση Ταυτότητας του ατόμου. Συγκεκριμένα, μέσα
από την αυτοεκτίμηση, το άτομο μπορεί να φτάσει στην αυτοπραγμάτωση,
που είναι, θα έπρεπε να είναι το ζητούμενο για τον κάθε άνθρωπο.
Ωστόσο, τί είναι αυτό, που κάνει πολλούς ανθρώπους να παραμένουν
στις 3 κατώτερες βαθμίδες και να μην μπορούν μέσα από την 4η να
φτάσουν την 5η βαθμίδα;
Θα σταθώ στην 3η βαθμίδα, που θεωρώ σημαντική, για το λόγο ότι εκεί
καταλήγουν και ολοκληρώνονται οι 3 κατώτερες βαθμίδες, και εκεί
ακριβώς είναι που εκδηλώνεται το πρόβλημα, του γιατί είναι τόσο
δύσκολο να ανέβουμε στις 2 επόμενες. Αντί να ανεβαίνουμε από την
3η στην 4η βαθμίδα και από εκεί στην 5η, κλωθογυρίζουμε ανάμεσα
στην 3η και την 4η...
Η Προσωπική Ζωή, είναι η κατάσταση κατά την οποία το άτομο τα έχει
καλά με τον εαυτό του και με την έννοια αυτή, είναι αυτάρκες, ελεύθερο
και ανεξάρτητο. Μπορεί λοιπόν να κάνει τις δικές του επιλογές και να
είναι σε θέση να δεχτεί τις συνέπειες των επιλογών του. Δεν εξαρτάται
από τους άλλους, δεν έχει την ανάγκη της αποδοχής των άλλων, αν και
αρέσκεται να βρίσκεται ανάμεσα στους άλλους. Είναι λοιπόν ελεύθερος, και
λόγω επιλογής προσωπικής του, ένα μέλος μιας ομάδας, μιας κοινωνίας.
Η ανθρώπινη κοινωνία ωστόσο, είναι ένα σύστημα κύκλων, ομάδων,
περιβάλλοντων, μέσα στα οποία ο άνθρωπος καλείται να υπάρξει και να
υπάρξει αρμονικά, να συμβιώσει. Αν δεν μπορέσει να συμβιώσει αρμονικά,
τότε περιθωριοποιείται, και αυτό είναι κάτι που απεχθάνεται, είναι
κάτι που τον φοβίζει.
Πώς μπορεί όμως να συμβιβάσει την προσωπική ζωή του, την συνείδηση
ταυτότητάς του με τα διάφορα περιβάλλοντα, όταν κάθε ένα από αυτά, του
επιβάλλει και έναν συγκεκριμένο ρόλο; Πώς μπορεί να "παλέψει" την
ανάγκη να "είναι αρεστός", ώστε να ανήκει στην ομάδα, όταν αυτή η ανάγκη
για να εκπληρωθεί, μπορεί να βγάλει τον άνθρωπο αυτό από την προσωπική του
ζωή; Πώς, με άλλα λόγια, να κρατήσει αυτή του την ταυτότητα, και ταυτόχρονα
να ταυτίζεται με όλους τους ρόλους, που η κοινωνικοποίηση του επιβάλλει;
Πώς να αυτοπραγματωθεί, να είναι ο εαυτός του, και ταυτόχρονα να
ανήκει σε μια κοινωνία, σε έναν κύκλο, μια ομάδα, και να είναι
αποδεκτός;
Το "έτσι είμαι, για όποιον του αρέσει!" είναι μια δήλωση, που θέλει θάρρος,
ανδρεία, και επιφέρει πόνο, όταν το "είμαι" δεν γίνεται αποδεκτό. Και οι
ομάδες, κύκλοι, περιβάλλοντα της κοινωνίας, είναι συστήματα με νόμους δικούς
τους, που πολλές φορές έρχονται σε σύγκρουση με τις προσωπικές αξίες του
κάθε ανθρώπου.
Το άτομο μέσα από αυτήν την πίεση, εύκολα μπορεί να πέσει σε μια από τις
δύο παγίδες: Την παγίδα της απόλυτης ανεξαρτησίας και την παγίδα της
καθολικής ομαδοποίησης.
Στην πρώτη περίπτωση, στην αγωνία του να κρατήσει
την ταυτότητά του, γίνεται ανένταχτο άτομο, συγκρατημένο, ποτέ πραγματικά
"μέσα στο παιχνίδι", αλλά αντίθετα γυροφέρνοντας στην περιφέρεια, κάνοντας
μικρά βηματάκια προς τα μέσα ή προς τα έξω. Παίζει με την ιδέα της ομάδας,
αλλά ποτέ δε γίνεται μέρος αυτής. Ως αποτέλεσμα, συγκρατείται σε μια κατάσταση
ανολοκλήρωτου, στην οποία νιώθει μοναξιά, αφού δεν αναπτύσσει βαθιές,
ειλικροινείς σχέσεις και δεσμεύσεις. Τί να την κάνεις την ταυτότητα, όταν δεν
έχεις να την μοιραστείς με κάποιους, να την εκφράσεις;!
(το άτομο αυτό φαινομενικά "πηδά" στην 5η βαθμίδα, ενώ δεν υπάρχει
η 3η βαθμίδα)
Στη δεύτερη περίπτωση, το άτομο εντάσσεται μέσα στην ομάδα ολοκληρωτικά,
χάνοντας την ταυτότητά του. Επειδή του λείπει η έκφραση της ταυτότητάς του,
είτε ταυτίζει (βλέπει) στην ομάδα αυτό, που θα ήθελε να είναι, είτε που
καταπιέζει την ταυτότητα, και χάνει τον εαυτό του. Βέβαια, κάποια στιγμή
έρχεται η στιγμή της αλήθειας, όπου το άτομο συνειδητοποιεί ότι "δεν είναι",
κατάσταση η οποία προηγείται της βασικής ερώτησης: "ποιός είμαι τελικά;"
(το άτομο παραμένει στην 3η βαθμίδα, από όπου φαινομενικά αγγίζει
και την 4η, για να ξαναγυρίσει πάλι πίσω)
Μέσα από την 4η βαθμίδα, την αυτοεκτίμηση, το άτομο εύκολα μπορεί να
επιστρέψει στην 3η βαθμίδα, ή από την 3η βαθμίδα να πηγαίνει στην 4η, με άλλα
λόγια να γυροφέρνει ανάμεσα σε αυτές τις δύο βαθμίδες, νομίζοντας ότι έχει βρει
τον εαυτό του. Με την βοήθεια της κοινωνικής αποδοχής το άτομο εκτιμά τον
εαυτό του. Την εκτίμησή του τη χρησιμοποιεί ώστε να γίνει περισσότερο κοινωνικά
αποδεκτός. Βέβαια, είναι ολοφάνερη η πλάνη που υπάρχει σε αυτή την κατάσταση,
αφού η αυτοεκτίμηση του ανθρώπου εξαρτάται από την αποδοχή, και αντίστοιχα η
αποδοχή γίνεται και ο στόχος της αυτοεκτίμησης του ανθρώπου!
Φαίνεται λοιπόν, ότι οι δύο ανώτερες βαθμίδες της πυραμίδας, η αυτοεκτίμηση
και η αυτοπραγμάτωση, έρχονται σε σύγκρουση με την τρίτη βαθμίδα της
κοινωνικής αποδοχής. Τα άτομα, είτε παραμένουν λοιπόν στην τρίτη βαθμίδα, αποδοχή,
είτε προχωρούν, (νομίζουν ότι προχωρούν) στην 4η και 5η βαθμίδα, αλλά χάνοντας
την προηγούμενη, χάνουν τη βάση τους, τελικά βρίσκονται στο 0.
Δε γίνεται λοιπόν κατά την άποψή μου να υπάρξει ένα άτομο στις ανώτερες
βαθμίδες, παρά μόνο αν καταφέρει να εναρμονίσει την 3η βαθμίδα (κοινωνικό ον)
με τις υπόλοιπες δύο.
Όποιος έχει μπει στο συλλογισμό που καταγράφω παραπάνω, ίσως έχει συνειδητοποιήσει
την τρομαχτική δυσκολία που έχει η σύνδεση της 3ης με την 4η και 5η βαθμίδα!..
Δυσκολία, που οδηγεί τους περισσότερους ανθρώπους σε χιλιάδες συμβιβασμούς, ή
κάποιους άλλους στο περιθώριο και στην κοσμάρα τους.
Αυτός ο οποίος καταφέρει την εναρμόνιση, κατά τη γνώμη μου είναι ένας πολύ
καλός ισορροπιστής! Και σίγουρα, ένας ανδρείος πολεμιστής!