- Tελικά ήλθεν ο Αντίχριστος; - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

kost,
η Αλήθεια σίγουρα είναι μία,

το θέμα είναι ότι μάλλον τα καταλληλότερα εργαλεία & manuals για να τη βρούμε δεν είναι τα εκάστοτε 'ιερά' βιβλία και Αγιες Γραφές...

Σίγουρα κάτι λένε κι αυτά, κάτι γράφουν και κάτι προσπαθούν να πουν,
αλλά καλύτερα όπως λες να τα βλέπουμε ως κείμενα με ιστορική, φιλολογική, αρχαιολογική, κλπ αξία, όπως τόσα άλλα κείμενα τόσων λαών, αρχαίων και μη. Είναι μια αναφορά και μια κληρονομιά,
τα προβλήματα αρχίζουν με τα κάθε είδους "Αλάθητα"...

Δεκτή Μεσιέ ΝΙΚΟΜΑΧΟΣ.

sesostris σου έστειλα πμ. με το e-mail μου για τα απόκρυφα.

Εσύ από μικρός πρέπει να ήθελες να γίνεις... βιολιτζής!

Καθένας με τον πόνο του,
κι ο ΧΟ...το "βιολί" του

Ε ναι, διότι μιλάμε για διαφορετικές αντιλήψεις και διαφορετικούς πολιτισμούς. Και ο αρχαίος ελληνικός μύθος έχει πλήθος παραδειγμάτων θεών που κατέβαιναν και γονιμοποιούσαν θνητές γυναίκες όμως η σεξουαλική πράξη καθαυτή δεν λογοκρίνεται όντας απολύτως υγιής και ιερή πράξη (ο Έρωτας ήταν από τις σημαντικότερες θεότητες στην ελλάδα).

Από την άλλη ο εβραϊκός Νόμος ήταν ένα ψυχοπλακωτικό συνονθύλευμα από γραπτούς και άγραφους νόμους γιατο τι επιτρέπεται να κάνεις, πότε, πού και πώς θα το κάνεις, πότε θα γαμήσεις, πότε θα κλάσεις κτλ...και γι'αυτό τα ευαγγέλια επιχείρησαν η αλήθεια είναι να αναβαθμίσουν αυτό τον απαραχαιωμένο και υποκριτικό Νόμο τονίζοντας ότι σημασία δεν έχει το γράμμα αλλά το πνεύμα του νόμου...

Και πάλι όμως το κήρυγμα του Ιησού είναι φουλ ηθικολογικό, καταπιεστικό και ψυχαναγκαστικό...και δεν το κάνει τουλάχιστον με τον φιλοσοφικό, καλαίσθητο και εκπληκτικά βαθύ τρόπο του Πλάτωνα που απέρριπτε τα αισθητά, αλλά το κάνει με έναν χοντροκομμένο, βάρβαρο τρόπο του στυλ "εάν σε σκανδαλίζει ο οφθαλμός σου ξερίζωσέ τον", "εγκατάλειψε όλα τα απατηλα εγκόσμια, και έλα ξυπόλητος μαζί μου να αρχίσουμε το κήρυγμα". Ή λέει κάπου ο Ιησούς "όσοι ψεύδονται, κλέβουν, μοιχεύουν, εξαπατούν,πορνεύουν, μεθάνε, σκοτώνουν κτλ. είναι καταδικασμένοι"...εδώ δηλαδή αναπαράγει το νόμο του Μωυσή με όλη την γραφική απλοϊκότητά του...από την άλλη βέβαια οι μαθητές που επέλεξε ήταν όλοι 'χαμηλής τάξης'υποτίθεται, η πόρνη η Μαγδαληνή που αγάπησε, ο Ιούδας ο απατεώνας, μισητοί φοροεισπράκτορες, αμόρφωτοι ψαράδες κτλ...δηλαδή δεν βγάζεις άκρη...

kost,
σε αυτό το τελευταίο επέτρεψέ μου να διαφωνήσω.

Το ότι αυτό που λέμε Δυτικός κόσμος/Δυτικός πολιτισμός/ Αξίες (με υπέρτατη την Ελευθερία και τη Δικαιοσύνη),κλπ,
είναι ακριβώς αποτέλεσμα του θριάμβου και της αποδοχής του Ελληνικού πνεύματος.

Αν ίσχυε έτσι όπως το λες, θα ήμασταν ακόμα στο Μεσαίωνα,
όπου Ιερές εξετάσεις καταδικάζανε Γαλιλέους,
και το Βατικανό εξέδιδε ακόμη και για ψύλλου πήδημα, φετφάδες όπως κάνουν τώρα κάποιοι σε διάφορα Αραβιστάν και Ταλιμπανιστάν.

Το ότι έχουμε αυτή την Ευρώπη και την Αμερική που έχουμε (παρά τα λάθη τους και τα μπουρδουκλώματά τους -αλλά κατά τεκμήριο ό,τι καλύτερο διαθέτει ο κόσμος μέχρι στιγμής σε θέματα πνεύματος και αξιών) είναι ακριβώς διότι, σιωπηλά μεν και αργά (σε ιστορικούς χρόνους) ο Ελληνισμός και η Ελληνική Φιλοσοφική Σκέψη παίρνουν σταδιακά...ρεβάνς και επικρατούν, τουλάχιστον στην μερίδα των 'μορφωμένων' του Δυτικού πολιτισμού
(γιατί από μπουνταλάδες και 'ένδεια' ποτέ δεν μας έλειψε ο σκοταδισμός και η χαζομάρα ανεξαρτήτως κρατών και εθνοτήτων)

Γιατί γράφτηκαν τα «ευαγγέλια» στην Ελληνική γλώσσα.

Ο αείμνηστος καθηγητής της Φιλοσοφίας Ιωάννης Θεοδωρακόπουλος στη μελέτη του «Η γλώσσα και το νόημά της» ότι η γλώσσα είναι ο γεωμετρικός τόπος των σημείων που συνανήκουν στον αισθητό και στο νοητό κόσμο. Η γλώσσα δεν είναι απλώς πολλές μεμονωμένες λέξεις, ούτε άθροισμα λέξεων, αλλά έμψυχη ενότητα, όπου μέσα της κάθε λέξη και κάθε συντακτική θέση είναι συνδεδεμένη με την αντίθετη λέξη και θέση και το κάθε νόημα με το αντινόημά του.

Στην ελληνική γλώσσα όμως υπάρχει απόλυτη ταύτιση μεταξύ σημαίνοντος (που είναι η λέξη) και σημαινομένου (που είναι αυτό που εννοεί η λέξη). Για παράδειγμα παίρνουμε τη λέξη γέφυρα. Στα αγγλικά έχουν τη λέξη bridge = γέφυρα, χωρίς όμως η ίδια η λέξη να σημαίνει κάτι. Στην ελληνική γλώσσα όμως όταν λέμε γέφυρα εννοούμε (γαία + επί + ύδωρ), δηλαδή ένα κομμάτι γης πάνω στο νερό, αυτό δηλαδή που είναι στην πραγματικότητα.

Ο μεγάλος φιλόσοφος και μαθηματικός Βένερ Χάϊζενμπεργκ είχε παρατηρήσει αυτή τη σημαντική ιδιότητα, για την οποία είχε πει: «Η θητεία μου στην αρχαία ελληνική γλώσσα υπήρξε η σπουδαιότερη πνευματική μου άσκηση. Στη γλώσσα αυτή υπάρχει η πληρέστερη αντιστοιχία ανάμεσα στη λέξη και στο εννοιολογικό της περιεχόμενο».

Η διαπίστωση μιας τέτοιας χαρακτηριστικής ιδιότητας μας κάνει να υποκλινόμαστε στην ανωτέρα νοημοσύνη της γλώσσας μας. Άλλο ένα παράδειγμα από τα άπειρα:

Στην αγγλική η λέξη clever σημαίνει έξυπνος και τίποτε άλλο. Στην ελληνική όμως «έξυπνος» είναι ο έξυπνος είναι «ο έξω του ύπνου ευρισκόμενος», δηλαδή «αυτός που δεν κοιμάται (και κυριολεκτικά και μεταφορικά).

Η ακρίβεια της ελληνικής γλώσσας αποκαλύπτεται ιδιαίτερα σε πολλές λέξεις. Για παράδειγμα παίρνουμε τη λέξη ηλικία, η οποία προέρχεται από τις λέξεις ήλιος + κίω (=πορεύομαι ακολουθώντας μια πορεία, πορεύομαι κυκλικά (=περιστρέφομαι), ελίσσομαι, πορεύομαι και ανέρχομαι. Από το ρήμα κίω, για παράδειγμα, προέρχεται η λέξη κισσός, ο οποίος ακολουθεί ανοδική πορεία.

Με βάση τα παραπάνω, τι σημαίνει επομένως ηλικία; Σημαίνει πόσες περιστροφές έχει κάνει ο καθένας από εμάς από τη στιγμή που γεννήθηκε μέχρι σήμερα. Φυσικά, κάθε περιστροφή είναι και ένα έτος, οπότε η ηλικία του καθενός μας είναι μοναδική και προσωπική.

Ποια άλλη γλώσσα, λοιπόν, έχει τέτοια ακρίβεια νοήματος όσο η ελληνική, η οποία εκτός του πλήρους δια της ετυμολογίας νοήματος, δίνει και γνώσεις επιστημονικές; Πώς εγνώριζαν δηλαδή οι Έλληνες, οι οποίοι εδημιούργησαν τη λέξη «ηλικία», την περιστροφική κίνηση της Γης περί τον ήλιο; (Στα αγγλικά η λέξη age=ηλικία, δεν έχει κανένα άλλο νόημα. Το ίδιο και στα λατινικά detas= ηλικία χωρίς κανένα άλλο νόημα).

Αυτά και πολλά άλλα προκαλούν το θαυμασμό διασήμων γλωσσολόγων. Ένας από αυτούς είναι και ο Ισπανός Ακαδημαϊκός και μεγάλος Ελληνιστής Fransisco Atrados, ο οποίος είπε: «Αν δεν ήταν η Ελληνική γλώσσα, η Ευρώπη θα παρέμενε ένα έδαφος πρωτογόνων…». Τις γλώσσες Γαλλική, Αγγλική, Ιταλική, Ισπανική και Γερμανική τις ονόμασε «κρυπτοελληνικές». Διεκήρυξε δε ότι «Η Ελληνική γλώσσα είναι η πλέον παγκόσμια γλώσσα».

Στους χρόνους της Αναγεννήσεως μια από τις μεγάλες πνευματικές μορφές της εποχής ο μεγάλος Ολλανδός Ουμανιστής και θερμός Ελληνιστής Έρασμος έλεγε για τη γλώσσα των Ελλήνων: «Αν εξαφανιστεί η Ελληνική Γλώσσα θα φτωχύνει η παγκόσμια διανόηση».

Η ελληνική γλώσσα είναι η μόνη γλώσσα στον κόσμο που έχει πραγματικά την δυνατότητα να αποτελέσει την κοινή βάση της παγκόσμιας επικοινωνίας. Ο λόγος είναι προφανής. Εκτός από την ακρίβειά της στην απόδοση των νοημάτων από γλώσσα σε γλώσσα, έχει και οικονομία στην κωδικοποίηση και μεταφορά δεδομένων λόγω της ίδιας της δομής της.

Αυτό φαίνεται και από το γεγονός ότι οι χειριστές των Ηλεκτρονικών Υπολογιστών Υψηλής, Προηγμένης Τεχνολογίας μας λένε: «Η μόνη «αποδεκτή» γλώσσα από τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές του άμεσου μέλλοντος είναι η κλασσική ελληνική, ως γλώσσα ανωτέρου επιπέδου και ιδιαιτέρως κατά τη διαδικασία διερμηνείας».

Μόνον την ελληνική δέχονται για τη μαθηματική της δομή και κυρίως για την αρμονική και γεωμετρική της έκφραση και απεικόνιση. Και όχι μόνον τη δέχονται οι υπολογιστές ως μοναδικό λεκτικό και ηχητικό κώδικα επικοινωνίας, αλλά και τη θεωρούν ατέρμονα, δηλαδή μη οριακή, απεριόριστη. Χωρίς την ελληνική γλώσσα είναι αδύνατο να κάνει ούτε βήμα προς τα εμπρός η επιστημονική σκέψη της αύριον.

Η ελληνική γλώσσα έχει ποικιλία πολυπρισματική. Έχει πλήθος λεκτικών τύπων. Αν, για παράδειγμα, η λέξη «άνδρας» έχει σε μερικές γλώσσες δύο λεκτικούς τύπους όλους κι όλους, δηλαδή έναν για τον ενικό και έναν για τον πληθυντικό αριθμό (π.χ. man-men, homo-homini, κ.λ.π.), στην αρχαία ελληνική γλώσσα έχουμε δέκα: ανήρ, ανδρός, ανδρί, άνδρα, άνερ, άνδρες, ανδρών, ανδράσι, άνδρας, άνδρες και βέβαια το δυϊκό αριθμό.

Εάν μάλιστα προχωρήσουμε στους διαφορετικούς μονολεκτικούς τύπους των ρημάτων, τότε η διαφορά είναι συντριπτική. Υπάρχουν γλώσσες, που έχουν το πολύ τέσσερις διαφορετικούς μονολεκτικούς τύπους ενός ρήματος.

Αντίθετα, το πιο απλό ρήμα της αρχαίας ελληνικής, το ρήμα «λύω», έχει συνολικά 337 μονολεκτικούς τύπους (137 στην ενεργητική φωνή, 145 στη μέση φωνή και 55 με παθητική διάθεση).

Ποια, λοιπόν, γλώσσα θα μπορούσε να συναγωνισθεί την αρχαία ελληνική; Μήπως η λατινική; Ίσως αυτή να πλησιάζει κάπως αλλά και αυτής ένα απλό ρήμα, όπως το amo, έχει συνολικά 122 τύπους (80 στην ενεργητική και 42 στην παθητική).

Η διαφορά επομένως των τύπων μεταξύ του πιο απλού ρήματος των δύο πλέον συγγενών γλωσσών, της ελληνικής και της λατινικής, δηλαδή της μητέρας γλώσσας και της απογόνου της είναι εκπληκτική:337 μονολεκτική τύποι υπάρχουν στην Ελληνική και 122 τύποι στη λατινική. Δηλαδή 215 μονολεκτικοί τύποι περισσότεροι υπάρχουν στην Ελληνική γλώσσα από την αμέσως επόμενη, τη λατινική.

Τι σημαίνουν όλα τα ποίο πάνω:

Απλά σημαίνουν ότι αν θέλεις να γράψεις κάτι, που να επιδέχεται πολλαπλές ερμηνείες το γράφεις στα Ελληνικά.

Σημαίνουν επίσης, ότι κανείς δεν εγγυάται ότι όλα αυτά δεν γραφήκαν από κάποιον ή κάποιους, τότε κοινωνικές – πολιτικές συμμορίες, που το μόνο που τους ενδιέφερε, όπως εξάλλου και τις σημερινές αντίστοιχες συμμορίες, το να περνάνε καλά αυτοί, χωρίς να εργάζονται ιδιαίτερα και όλοι οι άλλοι να πάνε να «κουρευτούνε».

Θα ήθελα να σας κάνω και μια ερώτηση: Οι «Χριστιανοί» στον πλανήτη είναι λιγότεροι από 1 δισεκατομμύριο, δηλαδή εσείς πιστεύετε ότι όλοι οι άλλοι, σήμερα λίγο λιγότεροι από 6,5 δισεκατομμύρια είναι «ηλίθιοι» και εσείς είστε οι «έξυπνοι», το ίδιο ισχύει και κάθε άλλη «Πολιτική Συμμορία» και «Θρησκευτική Συμμορία», που έχει μετατρέψει την κοινωνία, τις κοινωνίες, πάνω σε αυτόν τον πλανήτη σε «δημοκρατίες σύμφωνες με τις αγορές» και την «πνευματικότητα σύμφωνα με τα συμφέροντα τους».

Σημείωση: Εκτός των απόψεων μου, όλα τα άλλα είναι copy και past

Αυτό δείξαμε πριν ότι είναι μία τυπική "μετά Χριστόν πρόρρηση"...ακόμα και οι χριστιανοί μελετητές του Κατά Ιωάννην συμφωνούν όλοι τους ότι το ευαγγέλιο αυτό έχει ξεκάθαρη 'ελληνιστική' χροιά και προσέγγιση. Ακόμα και η δομή του έργου, σχεδόν καθόλου περιγραφική και βασισμένη στο διάλογο, φανερώνει την μεγάλη επιρροή που δέχτηκε ο συγγραφέας από το ελληνιστικό περιβάλλον που έζησε. Αυτό κάθε σοβαρός μελετητής μπορεί να το δει καθαρά. Επίσης η έρευνα έχει δείξει ότι το ευαγγέλιο αυτό φαίνεται να γράφτηκε τμηματικά και ότι κάποια μέρη του γράφτηκαν αρχές του 2ου αι.

Φαίνεται λοιπόν ότι αυτός που μιλάει στο ευαγγέλιο δεν είναι ο Ιησούς αλλά ο ίδιος ο συγγραφέας.

Πολιτισμό και κυριαρχία στη Γη και όχι μόνο σ'αυτήν, μερικά...εκατομύρια χρόνια, πριν τους άλλους λαούς!!!