- "Η μοίρα του ανθρώπου είναι ο χαρακτήρας του" Ηράκλειτος. Απο την άλλη μεριά ο Μάρκος Αυρήλιος... - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
quote:
ΠΛΑΤΩΝΑΣ
Τι ταιζει τον χαρακτήρα και το εγώ...τι μας καρφωνει στο λαβυρηνθο...;
"Πιάστηκα" από το ρήμα "ταϊζω" - που το χρησιμοποιούμε συνήθως όταν αναφερόμαστε στην τροφή - και απάντησα πως ένα είδος τροφής που ταϊζει τον χαρακτήρα μας και το εγώ μας είναι οι εντυπώσεις. Και τις εντυπώσεις, και εμείς τις δημιουργούμε αλλά και εμείς τρεφόμαστε από αυτές. Ακόμη και μια "καλημέρα" αν πούμε, ακόμη κι ένα "γεια" μα ... ακόμη κι αν σιωπήσουμε, δημιουργούμε εντυπώσεις. Κάθε ώρα, κάθε λεπτό, κάθε στιγμή. Σκέψου το λίγο ...
Ο Βούδας κάθεται ατάραχος, δεν δρα, βρίσκεται σε μια κατάσταση μη δράσης κι όμως ... εμείς - που τρεφόμαστε από εντυπώσεις - τι κάνουμε ; Εντυπωσιαζόμαστε από αυτήν την στάση του Βούδα. Ακόμη και μη κάνοντας τίποτε, ο Βούδας μας "ταϊζει", μας θρέφει με εντυπώσεις. Και αυτές οι εντυπώσεις, αποτυπώνονται στο νοητικό. Το νοητικό τις λαμβάνει, το νοητικό τις ερμηνεύει. Είναι αμιγώς νοητικής φύσεως. Γι' αυτό λοιπόν λέω πως "Όσο έχεις νου, πάντα θα δημιουργείς κι εσύ εντυπώσεις και πάντα θα τρέφεσαι από τις εντυπώσεις των άλλων". Αλλά, δεν καταλαβαίνω, γιατί λες πως η απάντηση που δίνω "αρμόζει σε ένα αντιδραστικό νου." ; Ο δικός σου ο νους, δεν είναι αντιδραστικός ; Μα ... και μόνο που σχολίασες την απάντησή μου, ο νους σου λειτούργησε κάτω από μια αντιδραστικότητα. Κι ο νους του Βούδα, κι αυτός αντιδραστικός είναι. Γιατί και στον Βούδα κάνει εντύπωση που πάει κάποιος και τον χαζεύει. Μεγάλη εντύπωση του κάνει. Ασχέτως αν εμείς δεν βλέπουμε τον ίδιο να αντιδράει, αυτός αντιδράει με το να μην αντιδράει.
Edited by - zip on 14/11/2010 16:40:09
quote:
Ο Ηράκλειτος το λέει αυτό, το "Η μοίρα του ανθρώπου είναι ο χαρακτήρας του", γιατι γνωρίζει πως ο άνθρωπος δίνει τρομακτική σημασία στην προσωπικότητά του. Προσπαθεί με νύχια και με δόντια να διαμορφώσει αυτό που λέμε "χαρακτήρα", τόσο απεγνωσμένα και με τόσο φανατισμό, που όλη αυτή η διαδικασία και όλη αυτή η επένδυση στην προσωπικότητά του, του έχει γίνει πεπρωμένο, μοίρα, αυτοσκοπός. Η μοίρα λοιπόν του ανθρώπου ναι, είναι - πιο σωστά, μπορεί να γίνει - ο χαρακτήρας του, πότε ; Όταν αυτός ο άνθρωπος επενδύει πάρα πολλά - ολόκληρη την ζωή του μερικές φορές - στο να φτιάξει τον χαρακτήρα του, στο να φτιάξει την προσωπικότητά του. Αυτός ο χαρακτήρας του έχει γίνει η μοίρα του, το πεπρωμένο του.
Εσύ πάς να μ'εκνευρίσεις πολύ άσχημα...
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
Έχω βαρεθεί zip,όλα αυτα τα χρόνια, λόγια, συνενοησεις για το αν θα συμφωνήσουμε η όχι με τι είναι το ένα και το άλλο. Όταν πάρει φωτιά το σπίτι σου, δεν τρέχεις στο Βουδα η στις αιτιες της φωτιάς, δρας, έτσι δεν είναι?
Αν παει η συζήτηση στο προσωπικό, δεν εχει άλλη κατάληξη απο το σημείο που εμείς τα βλέπουμε, αν η συζήτηση βοηθεισει να πας σε βάθος, υπάρχει ελπίδα να είναι επικοδημητικη.
Ο βουδας που κάθεται υσηχα απέναντι, ο Χριστός στο Σταύρο, και οτι άλλο και να μου φέρεις, προσωπικά δεν προκαλούν τιποτα στη συνείδηση μου.
Και ειναι ελαφριά ερώτηση.
Θα σου θέσω τώρα εγώ μια, αλλά Πλάτωνα. :)
Zip, έχω παρει φωτια, το μυαλό μου ειναι άνω κάτω, μου έρχονται ακατάπαυστα σκέψεις, πάθη, ζω σε σύγκρουση, μπορείς να βοηθήσεις.
Γιατί κάτι μου λέει βρε zip, πως η ζωη, είναι όμορφη, και εμείς που ζουμε σε ενα επιπεδο, (με περισση χαζομαρα), την ασχημαινουμε.
Βοηθά με λοιπόν να με καταλάβω. Πως πανε σε βάθος ( η ύψος)
quote:
Έχω βαρεθεί zip,όλα αυτα τα χρόνια, λόγια, συνενοησεις για το αν θα συμφωνήσουμε η όχι με τι είναι το ένα και το άλλο. Όταν πάρει φωτιά το σπίτι σου, δεν τρέχεις στο Βουδα η στις αιτιες της φωτιάς, δρας, έτσι δεν είναι? [ Ακριβώς. Έχεις απόλυτο δίκιο σ' αυτό. ]Αν παει η συζήτηση στο προσωπικό, δεν εχει άλλη κατάληξη απο το σημείο που εμείς τα βλέπουμε, αν η συζήτηση βοηθεισει να πας σε βάθος, υπάρχει ελπίδα να είναι επικοδημητικη. [ Κι αυτό σωστό, συμφωνώ ]
Ο βουδας που κάθεται υσηχα απέναντι, ο Χριστός στο Σταύρο, και οτι άλλο και να μου φέρεις, προσωπικά δεν προκαλούν τιποτα στη συνείδηση μου. [ Ούτε στην δική μου. Εγώ μίλησα για εντυπώσεις, όχι για συνειδήσεις. Εντυπώσεις που είναι αμιγώς νοητικής φύσεως. ]
Και ειναι ελαφριά ερώτηση.
Θα σου θέσω τώρα εγώ μια, αλλά Πλάτωνα. :)
Zip, έχω παρει φωτια, το μυαλό μου ειναι άνω κάτω, μου έρχονται ακατάπαυστα σκέψεις, πάθη, ζω σε σύγκρουση, μπορείς να βοηθήσεις. [ Τι σκέφτεσαι ; Γιατί παθιάζεσαι ; Με τι συγκρούεσαι ; Ναι, μπορώ να σε βοηθήσω αλλά θα πρέπει να με βοηθήσεις κι εσύ. Λοιπόν ; Τι σκέφτεσαι ; Γιατί παθιάζεσαι ; Με τι συγκρούεσαι ; ]
Γιατί κάτι μου λέει βρε zip, πως η ζωη, είναι όμορφη, και εμείς που ζουμε σε ενα επιπεδο, (με περισση χαζομαρα), την ασχημαινουμε. [ Κι εδώ, δίκιο έχεις. Μεγάλο δίκιο. ]
Βοηθά με λοιπόν να με καταλάβω. Πως πανε σε βάθος ( η ύψος) [ Που ακριβώς θέλεις να βουτήξεις ή να πετάξεις ; ]
quote:
Γιατί κάτι μου λέει βρε zip, πως η ζωη, είναι όμορφη, και εμείς που ζουμε σε ενα επιπεδο, (με περισση χαζομαρα), την ασχημαινουμε.Βοηθά με λοιπόν να με καταλάβω. Πως πανε σε βάθος ( η ύψος)
Ποιός μπορεί να σου πεί φίλε Πλάτωνα τόσο σε σένα ... όσο σε μένα ... όσο και στον καθένα για το "τι" και το "πώς"...ο δρόμος είναι μοναχικός και κάποιοι μάλλον κάπου θα συνευρεθούν...μάλλον...!!!
http://www.youtube.com/watch?v=tslst5DxAEc&feature=related
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
quote:quote:
Γιατί κάτι μου λέει βρε zip, πως η ζωη, είναι όμορφη, και εμείς που ζουμε σε ενα επιπεδο, (με περισση χαζομαρα), την ασχημαινουμε.Βοηθά με λοιπόν να με καταλάβω. Πως πανε σε βάθος ( η ύψος)
Ποιός μπορεί να σου πεί φίλε Πλάτωνα τόσο σε σένα ... όσο σε μένα ... όσο και στον καθένα για το "τι" και το "πώς"...ο δρόμος είναι μοναχικός και κάποιοι μάλλον κάπου θα συνευρεθούν...μάλλον...!!!
http://www.youtube.com/watch?v=tslst5DxAEc&feature=related
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
Μοναχικος ειναι, μα να εισαι σιγουρος, πως ο Ηρακλειτος και κανα δυο ακομα, εβαλαν το ....χερακι τους...
Γιατί κάτι μου λέει βρε zip, πως η ζωη, είναι όμορφη, και εμείς που ζουμε σε ενα επιπεδο, (με περισση χαζομαρα), την ασχημαινουμε. [ Κι εδώ, δίκιο έχεις. Μεγάλο δίκιο. ]
Βοηθά με λοιπόν να με καταλάβω. Πως πανε σε βάθος ( η ύψος) [ Που ακριβώς θέλεις να βουτήξεις ή να πετάξεις ; ]
..............................................................
Διλαδη ΖΙΠ, ξερεις τα του υψους και του βαθους?
ΦΙΛΟΙ!!!
θα επανελθω...ειρθε κοσμος
quote:
Διλαδη ΖΙΠ, ξερεις τα του υψους και του βαθους?
Τα του βάθους ναι, τα του ύψους όχι.
Αν όμως είναι να απαντάω ΜΟΝΟΝ ΕΓΩ σ' αυτά που ρωτάς ΕΣΥ, κι εσύ να κάνεις τον κινέζο σ' αυτά που ρωτάω ΕΓΩ, τότε ... χέσε μέσα Πολυχρόνη που δεν γίναμε ευζώνοι.
Μαναράκι το έχουν μερικοι εδώ μέσα....
quote:
Δεν μου λες, για πες μας ΕΝΑ ΛΟΓΟ για το οποίο οι Ρωμαίοι θα θέλανε να καταστραφούνε τα συγγράμματα των Ελλήνων? Μήπως θα θέλανε να «καταστρέψουνε» (ως Εθνικοί) τα κείμενα τα οποία δίδασκαν στα παιδιά τους?Αυτά είναι ιστορικές ανοησίες, και φυσικά παντελώς έωλα από θέμα στοιχείων.
Δεν θα πω κανένα λόγο, θα πει η wikipedia.
------------
Ο Καρακάλλας, επιθυμώντας να εκδικηθεί τους Αλεξανδρινούς για τα δηκτικά τους σχόλια σε βάρος του, όχι μόνον κατέσφαξε όλη τη νεολαία της ευγενούς τάξης, αλλά και δήμευσε και την περιουσία του Μουσείου, του ενός από τα τρία φημολογούμενα κτίρια της Βιβλιοθήκης, έδιωξε τους σοφούς και κατέστρεψε τη βιβλιοθήκη. Ο Δίων Κάσσιος αναφέρει σχετικά «Και δη τους φιλοσόφους, τους Αριστοτελικούς ονομαζόμενους, τα τε άλλα δεινώς εμίσει, ώστε και τα βιβλία αυτού (του Αριστοτέλη) κατακαύσαι εθελήσαι[ και τα συσσίτια, α εν τη Αλεξανδρεία είχον, τας τε λοιπάς ωφελείας όσας εκαρπούντο αφείλετο» (OZ' ζ' 22).
εδώ
quote:
Κάθε έτος, κατά την περίφημη Κυριακή της Ορθοδοξίας διαβάζεται με…….περισσή «αγάπη» και ιεροπρέπεια ΤΟ ΑΝΑΘΕΜΑ.Ορίστε μια γεύση!
Πάλι τα ίδια και τα ίδια!
Τελείωσαν τα επιχειρήματα?
Είσαι τόσο στεναχωρημένος που η εκκλησία καταδικάζει την άποψη των αρχαίων ότι ο μιαρός άνδρας θα καταδικαστεί να είναι στην επόμενη ζωή γυναίκα?
Τα πιστεύεις ή απλώς τα γράφεις?
__________________________________________________________
ΕΓΙΝΕ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΑΡΑΘΕΣΗΣ ΤΟΥ LINK
ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΑΝΕΛΘΕΙ ΤΟ FORMAT ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ
10.07/2007
__________________________________________________________
«Καλά φίλτατε όλα αυτά, αλλά θα γίνω μονότονος και θα επαναλάβω ξανά πως «το όνομα ΕΛΛΗΝΑΣ οι λεγόμενοι «βυζαντινοί» αιώνες το παρέλαβαν κηλιδωμένο».»
Το ότι η φαντασία σας ΚΑΛΠΑΖΕΙ είναι γνωστό. Ορίστε μια φορά ακόμα ο δικός σας ιστορικός, και άνοιξε τα μάτια σου να το διαβάσεις καλά:
Το Βυζάντιο «πολέμιον υπελάμβανε (θεωρούσε εχθρικό) το των Ελλήνων όνομα, καθ' όσον ανέκαθεν το όνομα τούτο εταυτίσθη μετά της εννοίας του ειδωλολάτρου», γράφει ο κάθε άλλο παρά «αντίχριστος», βέβαια, ιστορικός Κ. Παπαρηγόπουλος. «Ανόσιους, μυσαρούς, παμμίαρους» αποκαλούσαν τους Ελληνες οι αυτοκρατορικοί νόμοι και οι εκκλησιαστικοί πατέρες.
Επίσης, σου σημείωσα τα εξής:
Ο Αθανάσιος κατακεραύνωνε τους «μιαρούς» Ελληνες, ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός στηλίτευσε την «κίβδηλον ποίησιν» των αρχαίων, και ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος θεωρούσε πως Χριστιανισμός και Ελληνισμός είναι ασυμβίβαστοι, διαφωνώντας με τους νυν ελληνοχριστιανικούς κήρυκες, όπως και η αφεντιά σου φίλτατε symbol.
Περαιτέρω διαβάζουμε: «Το όνομα Ελλην κατήντησε θρησκευτικόν και ελέγετο περί μη χριστιανών και αν ακόμη ούτοι ήσαν Σαρακηνοί», λέει ο ιστορικός Κ. Αμαντος. Και, αυτό, όχι μόνο από τους τότε ζηλωτές και «θεούσες».
Ακόμα και κορυφαίοι διανοητές της Χριστιανοσύνης («διανοητές» να σου τύχουνε!), όπως ο πατριάρχης Φώτιος (9ος αιώνας) έγραφε πως οι Ρώσοι, προτού εκχριστιανισθούν, είχαν «ελληνικήν και άθεον δόξαν», ενώ ο «πλατωνιστής» Μιχαήλ Ψελλός (11ος αιώνας) έλεγε πως οι Κινέζοι ήταν «Ελληνες το δόγμα»
Κατά τα άλλα, εσύ τραγούδα όσο θες!
symbol:
«Φιλτατε καλά τα τσιτάτα αλλά άλλο πράγμα η ιστορική αλήθεια, και άλλο η φτηνή προπαγάνδα και η σαλατοποίηση καταστάσεων.»
Ακριβώς. Για αυτό φρόντισε να σοβαρευτείς, να συμφιλιωθείς με τις αθλιότητες της μαύρης και μισαλλόδοξης ρόμπας, και να συμβουλευτείς τα όσα κατέγραψε ο δικός σας Παπαρηγόπουλος ας πούμε.
Τα χάλια των θρησκόληπτων και γεμάτων μίσος και κακότητα «Πατέρων» σας να κοιτάξετε, τις προσκυνηματικές αθλιότητες να διορθώσετε, και κάποια στιγμή αντί ΑΝΑΘΕΜΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΡΟΠΟΥ ΣΚΕΨΗΣ να ζητήσετε ΣΥΓΝΩΜΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΠΟΥ «ΦΙΛΟΞΕΝΕΙ» ΤΗΝ ΑΣΙΑΤΙΚΗ ΣΑΣ ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΙΑ ΕΔΩ ΚΑΙ 17 ΑΙΩΝΕΣ.
«Ο Καρακάλλας, επιθυμώντας να εκδικηθεί τους Αλεξανδρινούς για τα δηκτικά τους σχόλια σε βάρος του, όχι μόνον κατέσφαξε όλη τη νεολαία της ευγενούς τάξης, αλλά και δήμευσε και την περιουσία του Μουσείου..»
Αυτό, είναι άσχετο με την συστηματική δίωξη και καταστροφή του Ελληνικού Έθους και Ήθους από την Χριστιανική θρησκοληψία.
Ο Καρακάλλας, και ο κάθε Καρακάλλας, κινούμενος ΑΠΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ, και όχι από ιδεοληψία, θρησκοληψία και δεισιδαιμονία όπως οι χριστιανοί, προέβη ΣΕ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΑΝΤΙΠΕΡΙΣΠΑΣΜΟΥ.
Ενώ λοιπόν προσπαθείς άκομψα να εξισώσεις μια προσωπική διαμάχη με ένα σύστημα που διήρκησε αιώνες, δηλαδή την εξαφάνιση κάθε αρχαιοελληνικού σημείου από τα μάτια των χριστιανών, αναδεικνύεται θα έλεγα και η σύγχυση εις την οποία και βρίσκεσαι φίλτατε.
Κάτι εξυπνότερο δεν μπόρεσες να σκεφτείς?
dimitris2:
«Είσαι τόσο στεναχωρημένος που η εκκλησία καταδικάζει την άποψη των αρχαίων ότι ο μιαρός άνδρας θα καταδικαστεί να είναι στην επόμενη ζωή γυναίκα?
Τα πιστεύεις ή απλώς τα γράφεις?»
Κοίτα να δεις, όση σοβαρότητα και στοιχειώδη τεκμηρίωση έχει η κόλαση που εσείς περιγράφετε, όση σοβαρότητα έχει το Αρνίο με τα κέρατα, τις άσπρες τρίχες και τα κόκκινα μάτια της Αποκάλυψης του Ιωάννου (ο Ιησούς δήθεν..), αλλά και όση λογική μπορεί να περιέχει η φασιστική σας ιδεοληψία περί του προπατορικού αμαρτήματος με το γελοίο παιχνίδι του φιδιού, άλλη τόση έχει και το παράδειγμα με τον μιαρό άνδρα που περιγράφεις.
Οι παιδαριώδεις αφηγήσεις της ιουδαιοχριστιανικής σωτηριολογίας, καθώς και οι ευρύτερες ρηχότητες περί της λεγομένης Αγίας Γραφής των δήθεν….σκοπών και ορέξεων του Θεού για «εκ δεξιών και εκ αριστερών καθούμενων», με τίποτα δεν νομιμοποιούν είτε εσένα είτε οιονδήποτε άλλο να θεωρεί ανοησίες ή ΑΝΑΘΕΜΑ την κοσμοθεωρία τρίτων.
Οπότε, το ΑΝΑΘΕΜΑ και η Κυριακή της Ορθοδοξίας απλά μας υπενθυμίζουνε κάθε χρόνο την μισαλλοδοξία της κατ επίφαση «θρησκεία της αγάπης», την βαθύτερη κακότητα που χαρακτηρίζει τους ταγούς της χριστιανοσύνης έναντι κάθε άλλης κοσμοθέασης, και δη, έναντι της φιλοσοφίας των Ελλήνων που έστειλε τον Παύλο ως φλύαρο φαφλατά από το βήμα των Αθηναίων κατά την επίσκεψη του!
quote:
Το Βυζάντιο «πολέμιον υπελάμβανε (θεωρούσε εχθρικό) το των Ελλήνων όνομα, καθ' όσον ανέκαθεν το όνομα τούτο εταυτίσθη μετά της εννοίας του ειδωλολάτρου», γράφει ο κάθε άλλο παρά «αντίχριστος», βέβαια, ιστορικός Κ. Παπαρηγόπουλος. «Ανόσιους, μυσαρούς, παμμίαρους» αποκαλούσαν τους Ελληνες οι αυτοκρατορικοί νόμοι και οι εκκλησιαστικοί πατέρες
quote:
Περαιτέρω διαβάζουμε: «Το όνομα Ελλην κατήντησε θρησκευτικόν και ελέγετο περί μη χριστιανών και αν ακόμη ούτοι ήσαν Σαρακηνοί», λέει ο ιστορικός Κ. Αμαντος. Και, αυτό, όχι μόνο από τους τότε ζηλωτές και «θεούσες».
quote:
Ακόμα και κορυφαίοι διανοητές της Χριστιανοσύνης («διανοητές» να σου τύχουνε!), όπως ο πατριάρχης Φώτιος (9ος αιώνας) έγραφε πως οι Ρώσοι, προτού εκχριστιανισθούν, είχαν «ελληνικήν και άθεον δόξαν», ενώ ο «πλατωνιστής» Μιχαήλ Ψελλός (11ος αιώνας) έλεγε πως οι Κινέζοι ήταν «Ελληνες το δόγμα»
Κατά τα άλλα, εσύ τραγούδα όσο θες!
Δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω απόλυτα και προσυπογράφω φίλτατε. Αυτή είναι η ιστορική πραγματικότητα για την περίοδο που αναφέρεσαι. Όταν οι χριστιανοί πατέρες τότε χρησιμοποιούν το όνομα Έλληνας το κάνουν με την έννοια του «ειδωλολάτρη».
Εξάλλου οι σημαντικότεροι από αυτούς είναι Έλληνες Εθνοφυλετικά.
quote:
Πάμπολλα κείμενα τα έχουμε παραλάβει από ΤΟΥΣ ΑΡΑΒΕΣ, όπου και βρήκαν καταφύγιο για αιώνες οι Έλληνες φιλόσοφοι και τα έργα τους. Ας είναι καλά οι λατινικές μεταφράσεις των αραβικών κειμένων και μετέπειτα η συμβολή γερμανών φιλοσόφων/ιστορικών.
Είναι θλιβερό το θέαμα ανθρώπων με πνευματικά ενδιαφέροντα, όταν αυτοί πλήττονται από τυφλό φανατισμό και ενώ είναι Έλληνες, στρέφονται εναντίον του Ελληνισμού των μέσων χρόνων, που διατήρησε για περισσότερα από χίλια χρόνια το πιο μεγάλο, ισχυρό, πολιτισμένο και πλούσιο κράτος του τότε κόσμου. Και το κάνουν υπέρ αλλοφύλων και μάλιστα εχθρών του Ελληνισμού. Άλλες φορές υπέρ Τούρκων, Βουλγάρων, Αράβων κ.λ.π.
Ας μου επιτραπούν όμως μερικά ερωτήματα:
Ποιοι είναι αυτοί οι «Ελληνες φιλόσοφοι» που βρήκαν καταφύγιο στους Αραβες;
Από πού πληροφορήθηκαν οι από την έρημο εξορμήσαντες Αραβες τα περί Ελληνικού Πολιτισμού;
Μήπως από τον Μωάμεθ η από το Βυζαντιο;
Και αν από το Βυζάντιο, οι καταστροφείς του Ελληνικού πολιτισμού τους δίδαξαν τα ελληνικά «γράμματα σπουδάγματα»;
Οι Αραβες διδάχθηκαν τον πολιτισμό από τις εξελληνισμένες βυζαντινές επαρχίες της Συρίας, Παλαιστίνης και Αιγύπτου όταν τις κατέκτησαν και από τούς Έλληνες του Βυζαντίου.
Ποτέ όμως ο Ελληνικός πολιτισμός δεν άγγιξε τις Αραβικές μάζες. Ήταν και παρέμεινε ξένος, όπως συνέβη με όλους τους Σημίτες. Μόνο ένας μικρός αριθμός διανοούμενων τον κατανόησε έλάχιστα.
Οι Άραβες δεν είναι αυτοί που κατέστρεψαν ότι απέμεινε από την βιβλιοθήκη της Αλεξανδρειας;
Αυτοί δεν έθεσαν βίαιο τέρμα στην κυριαρχία των Ελλήνων στη Αίγυπτο, επί χιλιάδες χρόνια και δεν απαγόρευσαν την Ελληνική γλώσα;
Αυτοί δεν έκλεισαν τις ανώτατε σχολές που λειτουργούσαν στις βυζαντινές πόλεις που κατέκτησαν;
Αναρίθμητοι Βυζαντινοί Έλληνες, ιδιαίτερα τον ιδ και ιε αιώνα, εκβαρβαρίζουν τους δυτικούς και σπέρνουν στη Δύση την αναγέννηση.
Ιδρύουν σχολές, διδάσκουν σε πανεπιστήμια , οργανώνουν βιβλιοθήκες, γράφουν εγχειρίδια εκμάθησης της Ελληνικής, μεταφράζουν αρχαία και βυζαντινά έργα στη Λατινική, γίνονται καθοδηγητές και καρδινάλιοι.
Ξέρει κανείς κανέναν Άραβα με τέτοιες δραστηριότητες;
«Ο πολιτισμός στην Γερμανία εισήχθη από το Βυζάντιο στα τέλη του 10ου αιώνα» Ρ. Βαιτσέκερ, πρόεδρος της Γερμανικής Δημοκρατίας (1984-94), σε ομιλία του στην Ελληνική βουλή στις 9/10/1992.
«Δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω απόλυτα και προσυπογράφω φίλτατε. Αυτή είναι η ιστορική πραγματικότητα για την περίοδο που αναφέρεσαι. Όταν οι χριστιανοί πατέρες τότε χρησιμοποιούν το όνομα Έλληνας το κάνουν με την έννοια του «ειδωλολάτρη».»
Χαίρομαι.
Χαίρομαι που και εσύ προσυπογράφεις το ότι κατά τους Πατέρες σας οι Έλληνες ήσαν Ανόσιοι και Μυσαροί, χαίρομαι που αναγνωρίζεις το γεγονός ότι το όνομα Έλληνας κατάντησε να σημαίνει τον αχρείο, τον ειδωλολάτρη χάρη στους Πατέρες σας.
Επιτέλους και μια αλήθεια.
symbol:
«Από πού πληροφορήθηκαν οι από την έρημο εξορμήσαντες Αραβες τα περί Ελληνικού Πολιτισμού;»
Απλά, έγινε το αντίθετο!
Οι Έλληνες φιλόσοφοι, διωγμένοι και φοβούμενοι τα βασανιστήρια των εκπροσώπων της «θρησκείας της αγάπης», ΚΑΤΕΦΥΓΑΝ ΣΤΟΥΣ ΑΡΑΒΕΣ, όπου και βρήκαν αποδοχή και στήριξη.
Μήπως λησμονείς το ποιος έκλεισε και ρήμαξε τις φιλοσοφικές σχολές των Αθηνών (Ιουστινιανός το 529μ.χ.), μήπως λησμονείς τις ικεσίες του Λιβάνιου στον αυτοκράτορα για επιείκεια έναντι των Ελλήνων?
Το απύθμενο μένος, την απίστευτη βαρβαρότητα των χριστιανών της Νέας Ρώμης (αυτούς που εσύ θεωρείς «αίμα σου»..), μας την περιγράφει μεταξύ άλλων ο χρονογράφος Σωζομενός, ο οποίος επίσης υπήρξε χριστιανός παρακαλώ.
Γράφει σχετικά: «Σχεδόν όλοι οι Ελληνιστές θανατώθηκαν, και δόθηκε διαταγή άλλοι να καούν και άλλοι να σκοτωθούν με το ξίφος. Και κοντά σε αυτούς, για τον ίδιο λόγο, σε ολόκληρη την επικράτεια έχασαν τη ζωή τους όσοι λάμπρυναν τη φιλοσοφία. Όμως, έχαναν τη ζωή τους ακόμα και άνθρωποι που δεν ήσαν καν φιλόσοφοι αλλά απλώς φορούσαν ίδια ρούχα με των φιλοσόφων».
Βέβαια, πολλοί δεν πρόλαβαν να ξεφύγουν από τους χριστιανούς, όπως ο Σώπατρος για παράδειγμα.
Τι άλλο να πει κανείς για το απίστευτο δράμα του Ελληνισμού στα χέρια των υπανθρώπων χριστιανών, στα χέρια αυτών των αδίστακτων φασιστών...
symbol:
«Αυτοί δεν έκλεισαν τις ανώτατε σχολές που λειτουργούσαν στις βυζαντινές πόλεις που κατέκτησαν;»
Χαρακτηριστικό παράδειγμα επέμβασης των Αράβων σε έργα Ελλήνων είναι τα έργα του μαθηματικού Διοφάντου, τα οποία χρωστάμε στις αντιγραφές από τους Άραβες.
Το γνώριζες? Δεν θα το έλεγα!
Οι ισλαμιστές λόγιοι μελέτησαν την Ελληνική Φιλοσοφία. Οι Άραβες λάτρεψαν μεταξύ άλλων τον Αριστοτέλη, κι έχουμε σειρά από άραβες φιλοσόφους: Αλ Κιντί, Ζαχίζ, Αλ Φαραμπί, Ιμπν Κοτέιμπα, Ιμπν Ντορέιντ, Ιμπν Σινά, Αβερρόης. Αντίστοιχα, πόσους βυζαντινούς φιλοσόφους –όχι θεολόγους!- ξέρουμε??
Μήπως όμως θα πρέπει να θυμηθούμε και λίγα έργα των Πατέρων σας, ας πούμε κατά την περίοδο των Ονώριου και Αρκάδιου?
« Αιτήσαι δει τους θρησκευτικωτάτους Βασιλείς, ώστε τα εγκαταλείματα των ειδώλων τα κατά πάσαν την Αφρικήν, κελεύσαι παντελώς ανακοπήναι. Και γαρ εν πολλοίς τόποις παραθαλασσίοις και διάφοροις κτήσεσιν ακμάζει έτι της πλάνης η αδικία, ίνα παραγγελθώσι και αυτά απαληφθείναι και οι ναοί αυτών οι εν τοις αγροίς και εν αποκεκρυμμένοις τόποις, χωρίς τινός ευκοσμίας καθεστώτες, παντί τρόπω κελευσθώσι καταστραφήναι!» (Πηδάλιο, σελ 497, Καρθαγ.Κανών 67)
Αλήθεια Symbol, μήπως, λέω μήπως, μπορείς εσύ ή ο «ομόφυλοι» σου να μας υποδείξουνε ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΕΝΑ ΣΧΕΤΙΚΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΤΩΝ ΙΣΛΑΜΙΣΤΩΝ ή οιουδήποτε άλλου λαού κατά των Ελλήνων??
Τελικά, το γεγονός και μόνο ότι ΚΑΝΕΙΣ ΑΛΛΟΣ ΔΕΝ ΚΥΝΗΓΗΣΕ ΜΕ ΤΟΣΗ ΜΑΝΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΚΕΨΗ, δεν σου λέει τίποτα? Τελικά, πόσο αδαείς θα πρέπει να είστε?
Η ιστορία, Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ, αρχίζει με μια γοερή αντίφαση: Οι «Βυζαντινοί» αλλοεθνείς, μας λένε, ότι ένιωθαν συνεχιστές των αρχαίων Ελλήνων, διατηρούσαν πάμπολλα έθιμά τους, μιλούσαν τη γλώσσα τους, οι λόγιοί τους μελετούσαν την αρχαία Γραμματεία, τη «συντηρούσαν» αντιγράφοντας τα κείμενά της. Αυτό όμως που δεν μας απάντησαν ΕΩΣ ΣΗΜΕΡΑ, είναι το ΑΠΟ ΠΟΙΟΝ «διέσωσαν» τα κείμενα??
Μήπως γνωρίζεις άραγε του λόγου σου? Διότι, όπως έδειξα και παραπάνω, τα διατάγματα και οι αποφάσεις καταστροφής του καθετί Ελληνικού προέρχονταν από τους Νεορωμαίους εκχριστιανισμένους και όχι από άλλους.
Λοιπόν, θα συμφιλιωθείτε ποτέ με την αλήθεια και την αηδιαστική ιστορία της μαύρης ρόμπας?
Εναντίον και των τριών στόχευσαν οι Φράγκοι με ποικίλους και εν πολλοίς ανέντιμους τρόπους. Δεν βλάπτει εδώ να θυμηθούμε πως ο Ελληνισμός είχε πολύ πριν από την Άλωση αρχίσει να αρδεύεται πνευματικά από τον σχολαστικισμό της Δύσεως. Το 1204 με τη λατινική κατάκτηση του Βυζαντίου οι Φράγκοι επεδίωξαν την δια παντός τρόπου αφάνισή του, αλλά απέτυχαν. Απέτυχαν και το 1453 παραδίδοντας ουσιαστικά ανυπεράσπιστη την Ανατολή στα χέρια των βαρβάρων Οθωμανών. Και ας μη ξεχνούμε πώς η ρήση του Λουκά Νοταρά ότι είναι "προτιμότερον φακιόλιον τουρκικόν από καλύπτραν λατινικήν" εκφράζει την οδυνηρή συνειδητοποίηση του πραγματικού κινδύνου και των φορέων του γιά την ελληνική μας αυτοσυνειδησία και επιβίωση. Έτσι σ' όλη τη διάρκεια της τουρκικής σκλαβιάς, το ρωμαίικο έμεινε ουσιαστικά αδούλωτο, ενώ οι μισσιονάριοι της Ευρώπης αλώνιζαν κυριολεκτικά τον τόπο κινούμενοι ωσάν σε "ξέφραγο αμπέλι" αναγκάζοντας το λαό να αντιτάξει απέναντι στον κίνδυνο του εκλατινισμού την ίδια αντίσταση που είχε επιδείξει και απέναντι του κινδύνου των εξισλαμισμών. Είναι αληθινό θαύμα της θείας πρόνοιας πως αυτός ο λαός κατόρθωσε μέσα στα δύσκολα εκείνα χρόνια να διατηρήσει ανόθευτη την ταυτότητα του και να ισχύσει εκείνο που ο Κ. Παπαρρηγόπουλος αναφέρει, ότι δηλ. "το έθνος του 1821 ήταν το ίδιον και απαράλλακτων το έθνος του 1453".
Όμως, με την απελευθέρωση μπαίνουν σε εφαρμογή τα σχέδια γιά την ουσιαστική συρρίκνωση της ρωμιοσύνης, γιά τον εξανδραποδισμό της. Πρώτα-πρώτα ιδρύεται γεωγραφικά περιορισμένη ελεύθερη Ελλάδα, σαν κράτος -η "Ελλαδίτσα", όπως την χαρακτηρίζει ο π. Ι. Ρωμανίδης - και ακολουθεί αμέσως "η καλλιεργημένη υστερία των "διαφωτισμένων" γραικών γιά τα "φώτα" της Ευρώπης που μας ξαναδίδουν συνείδηση της αρχαιοελληνικής μας καταγωγής και δόξας και αποστροφή τους γιά ό,τι θύμιζε Βυζάντιο και Ορθοδοξία" . "Όλα τα χριστουγεννιάτικα και τα πασχαλινά διηγήματα -θα γράψει ειρωνικά ο Παπαδιαμάντης- δεν πρέπει πλέον να βλέπωσι το φως... Μη θρησκευτικά, προς Θεού. Το ελληνικόν έθνος δεν είναι βυζαντινόν. Εννοήσατε; Οι σημερινοί Έλληνες είναι κατ' ευθείαν διάδοχοι των αρχαίων. Έπειτα επολιτίσθησαν, επροώδευσαν και αυτοί. Συμβαδίζουν με τα άλλα έθνη ". Ακόμη και καινούργια γλώσσα κατασκευάζει από το Παρίσι ο Κοραής, γιά να "καθαρεύουν οι Έλληνες από τις βάρβαρες αλλοιώσεις, που έφερε στη γλώσσα τους το Βυζάντιο και η τουρκοκρατία" (Βλ. Χρ. Γιανναρά: Η revanche της Ευρώπης, "Η νεοελληνική ταυτότητα" σ. 70-71 ).
Σιγά-σιγά μα μεθοδευμένα η ρωμαίικη ιδέα ηττάται στο μικρό κρατίδιο της Ελλάδος. Με εξαίρεση τον πρώτο κυβερνήτη Καποδίστρια που υπήρξε αληθώς ελληνορθόδοξος, όλη η μετέπειτα πολιτική πορεία του νέου Ελληνισμού περνά στην απολυταρχία, ενώ η ιδεολογία του ευρωπαϊκού ουμανισμού προβάλλει τον τύπο του εκκοσμικευμένου, χωρίς θρησκεία, κράτους σύμφωνα με τα πρότυπα των κρατών της Δύσεως. "Αυτό είναι το όραμα ενός ριζοσπαστικού ανθρωποκεντρισμού, μέσα στα πλαίσια ενός σκληρού, παντοδύναμου και αυθαίρετου κρατικισμού" (Βλ. Φειδά: Το πρόβλημα του σκοπού της Παιδείας στον νεώτερο Ελληνισμό. Περιοδικό "Σύναξη", Φθινόπωρο 1983, σ. 14). Η προβολή του ευρωπαϊκού πολιτισμού στον ελληνικό χώρο, έτσι όπως έγινε, μετέδωσε στο σώμα της αναγεννώμενης πατρίδος τις πληγές του, καμωμένες με το στιλέτο της απιστίας, του ορθολογισμού και του ανθρωποκεντρισμού.
"Όλας τας ιδέας και όλας τας δραστηριότητας του ευρωπαίου άνθρώπου - παρατηρεί ο π. Ιουστίνος Πόποβιτς- εμπνέει μία νοσταλγία και ποδηγετεί μία φιλοδοξία να γίνει ανεξάρτητος και αυτοτελής ως ο Θεός. Εις την πραγματικότητα εις την Ευρώπην κυριαρχεί μία θεότης: ο αλάθητος άνθρωπος, ο ανθρωποθεός. Εις το πολυτελές πάνθεον της Ευρώπης ο αλάθητος άνθρωπος αποτελεί την κορυφαίαν θεότητα. Οι υπόλοιποι θεοί είναι ή απορροαί ή αποχρώσεις αυτού. Ο "αλάθητος" άνθρωπος δεσπόζει και εις την ευρωπαϊκήν θρησκείαν και εις την ευρωπαϊκήν φιλοσοφίαν και εις την ευρωπαϊκήν επιστήμην και εις την ευρωπαϊκήν πολιτικήν και εις την ευρωπαϊκήν τεχνικήν και εις την ευρωπαϊκήν τέχνην και εις ολόκληρον την ευρωπαϊκήν παιδείαν και τον πολιτισμόν. Εν πάσι και δια πάντων μόνον ο άνθρωπος και δή ο ευρωπαίος άνθρωπος, ο υπερηφάνως και υπεροπτικώς αυτάρκης και αλάνθαστος" (Βλ. Ιουστίνου Ποποβιτς: Το μυστήριον του Ευρωπαίου ανθρώπου και του Ορθοδόξου Πανανθρώπου. Κεφάλαιον από το βιβλίο του: DOSTOJEVSKI Ι EUROPI Ι SLOVENSTVU, Βελιγράδι 1940). Στο νεαρό κρατίδιο επιπίπτουν τώρα οι ξενοσπουδασμένοι "φωταδιστές", που σ' όλη τη διάρκεια του αγώνα έμειναν μακριά από τον κίνδυνο της μάχης. Τώρα όμως που η λεία είναι πλούσια, πρώτοι αυτοί επιπίπτουν ως κόρακες και κατακτούν θώκους εξουσίας για να λαφυραγωγήσουν, φιλοδοξούντες μάλιστα να αλλάξουν, κατά κυριολεξία, τα φώτα του λαού πού ζει τάχα "εν χώρα και σκιά θανάτου". Είναι τέτοια η προσβαλλόμενη προσπάθεια ώστε και αυτός ο εμπνευστής της Κοραής να αναγκασθεί πολύ πρώιμα να ομολογήσει: "Άρχισα να φοβούμαι, όχι μη φωτισθεί το Γένος, αλλά, μη πριν αποκτήσει φώτα αρκετά... γίνει η εσχάτη πλάνη χείρων της πρώτης " (Μ. Γεδεών: Η πνευματική κίνησις του Γένους κατά τον ιη' και ιθ΄ αιώνα, Αθήνα 1976 σ. 280).
Στην κίνηση αυτή όμως από ενστίκτου αντιδρά ο λαός. Και εκφραστές του γίνονται μερικοί αυθεντικοί ελληνορθόδοξοι, αδιάφθοροι, ρωμαλέοι και απροσκύνητοι, που υψώνουν φωνή διαμαρτυρίας διάτορη και στεντόρεια γιά τα φρικτά αποτελέσματα της εκκοσμίκευσης και της αλλοτρίωσης. Όπως παλιά στη Ρωσία του Μ. Πέτρου ο Ντοστογιέφσκυ, ο Κομιακώφ, ο Κιρεέφσωκυ, ο Πούσκιν, ο Γκόγκολ, έτσι κι εδώ οι Κολυβάδες, με τη Φιλοκαλική αναγέννηση και με τη λαϊκή γλώσσα αφυπνίζουν τη ρωμιοσύνη, και μαζί τους ο Μακρυγιάννης, ο Παπουλάκος και αργότερα ο Κωνσταντίνος Οικονόμος, ο Παπαδιαμάντης, ο Μωραϊτίδης και άλλοι γίνονται βράχοι αντιστάσεως και κυματοθραύστες της πλημμυρίδας που απειλεί να καταπνίξει την παράδοση. Ο λόγος τους είναι κεραυνός που με τη λάμψη του διαπερνά τα ερεβώδη σκότη της αρνήσεως, και αφυπνίζει συνειδήσεις, αλλά είναι τόση η δύναμη του κακού, ώστε ο λόγος αυτός, καίτοι είναι δυνατός ως φωνή υδάτων πολλών πνίγεται ωστόσο στη συκοφαντία, στο μίσος και στη διαβολή. Θα αναφέρω δυο χαρακτηριστικά αποσπάσματα που προσφέρουν δυνατότητες εκτιμήσεως του εγκλήματος που συνετελέσθη σε βάρος της ελληνορθοδοξίας.
Το ένα είναι του Μακρυγιάννη που το χαρακτηρίζει ωμότητα, αυστηρότητα και ειλικρίνεια. Απευθύνεται προς τον βασιλέα Όθωνα και γράφει: "Εκείνοι (εννοεί τους αγωνιστές) θέλουν να ΄χουν την θρησκείαν τους και να δοξάζουν τον Θεόν με το μέσον της θρησκείας, και τότε λέγεσθε κι εσείς δίκαιοι βασιλείς επίτροποι του Θεού, όταν τους αφήνετε ελεύθερους εις τα αιτήματα τους. Όχι να κάθεσαι εσύ, ένας μεγάλος Βασιλέας και να καταγίνεσαι ν' αλλαξοπιστήσεις μια χούφτα ανθρώπους, όπου ήταν τόσους αιώνες χαμένοι και σβησμένοι από την κοινωνίαν. Εκείνος όπου τους κυρίεψε τους έκαιγε εις τους φούρνους, τους έκοβε γλώσσες, τους παλούκωνε ν' αλλάξουν την θρησκείαν τους και δεν μπορούσε να κάμη τίποτας. Τώρα ο Θεός ο δίκιος και Παντοδύναμος, οπού ορίζει και σένα, ανάστησε αυτείνο το μικρό έθνος και θέλει να δοξάζεται απ' αυτό το μικρό ορθόδοξο έθνος ορθοδόξως και ανατολικώς καθώς οι εδικοί σου υπήκοοι τον δοξάζουν δυτικώς... και καταγίνεσαι ο βασιλέας να γυρίσει από την θρησκείαν τους απογόνους των παλιών Ελλήνων, τα παιδιά του Ρήγα, του Μάρκου Μπότσαρη, του Καραϊσκάκη, του Οδυσσέα, του Διάκου, του Κολοκοτρώνη, του Νικήτα, του Κυργιακούλη, του Μιαούλη, του Κανάρη, των Υψηλάντων και αλλονών πολλών, οπού θυσίασαν και την ζώνη τους και την κατάστασιν τους δι΄ αυτείνη την ορθόδοξη Θρησκεία και δι' αυτείνη την ματοκυλισμένη μικρή τους πατρίδα" (Πρβλ. Αρχιμ. Γεωργίου: Ορθοδοξία και Ουμανισμός σ. 23).
Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς στο αποκαλυπτικό αυτό κείμενο, την άκρα προσήλωση του αγωνιστή στην Ορθοδοξία και στην καθ' ημάς Ανατολήν ή την θαυμαστή παρρησία του εμπρός στην πανίσχυρη εξουσία; Την χωρίς πτυχίο Θεολογική του παιδεία ή την αυθόρμητη οξυδέρκεια του; Την ενάντια στο ρεύμα πορεία του ή την αταλάντευτη ελληνορθόδοξη συνείδηση του; Είναι να απορεί κανείς και να εξίσταται μπροστά στο φαινόμενο αυτού του τίμιου αγωνιστή, που αγράμματος και αστοιχείωτος, αναδεικνύεται πρόμαχος της ευσεβείας, θεολόγος κλεινός, γνήσιος έλληνας και θεούμενος ορθόδοξος. Ο ίδιος θα διαμαρτυρηθεί και γιά τον αφανισμό των μοναστηριών, για τη σύλησή τους, για την αρπαγή της περιούσιας των, για την εκδίωξη των μοναχών τους. Θα διακηρύξει ότι αυτά τα μοναστήρια ήταν "τα πρώτα προπύργια της επανάστασης μας. Ότι εκεί ήταν και οι τζεμπιχανέδες μας και όλα τ' αναγκαία του πολέμου... Και θυσίασαν οι καημένοι οι καλόγεροι και σκοτώθηκαν οι περισσότεροι εις τον αγώνα... ".
...τίς διηγήσεται τοὺς τότε κλαυθμοὺς καὶ θρήνους; (Ὁ τελευταῖος λόγος τοῦ Κωνσταντίνου Παλαιολόγου)
Βράδυ Δευτέρας 28 Μαΐου 1453. Ἡ νύχτα ποὺ δὲν θὰ ξημέρωνε ποτέ [1]. Ὁ σουλτάνος ὑπόσχεται στὸν στρατὸ του τριήμερη λεηλασία, καὶ πλούτη ἀμύθητα καὶ παρθένες καὶ παιδιά, στὴν γῆ καὶ στὸν οὐρανό. Τὰ στίφη τῶν ἀπίστων ἀλαλάζουν λυσσασμένα. Οἱ λίγοι, ἡρωικοί, ἐξαντλημένοι ὑπερασπιστὲς τῆς Βασιλεύουσας, κρατώντας ἀκόμη μὲ ὑπεράνθρωπη, ἀπελπισμένη θέλησι τὰ ἀρχαῖα τείχη, ἀπέναντι στὴν βία τῶν λυσσασμένων, ἀναρίθμητων ὀρδῶν, τῶν μεγάλων πυροβόλων καὶ τῶν πολιορκητικῶν μηχανῶν, ξέρουν ὅτι ἔρχεται ἡ κρίσιμη ἡμέρα· ἡ στιγμὴ ποὺ ὁ καθένας μόνος του, καὶ ἡ χιλιόχρονη αὐτοκρατορία θὰ βρεθοῦν ἀπέναντι στὴν Μοῖρα. Μὲ δάκρυα ἀπελπισμένης πίστης καὶ ἀποφασιστικότητας ἀποχαιρετοῦν παιδιὰ καὶ συζύγους, μεταλαμβάνουν γιὰ τελευταία φορὰ στὴν Ἁγια-Σοφιά, ἐμψυχώνουν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον στὶς πολεμίστρες· οἱ ἱερὲς εἰκόνες περιφέρονται στὰ τείχη, προσευχὲς ἀναπέμπονται στοὺς οὐρανοὺς καὶ δάκρυα πόνου καὶ ἀγωνίας ποτίζουν τὴν γῆ. Ὁ Βασιλέας, πρῶτος στὴν μάχη, ἐμψυχώνει τοὺς στρατιῶτες του· συγκεντρώνει ἄρχοντες καὶ ἁπλοὺς στρατιῶτες καὶ τοὺς λέγει τὰ λόγια αὐτά, ὅπως μᾶς τὰ παραδίδει τὸ Χρονικὸν τοῦ Σφραντζῆ [2]. Λόγια ἀπὸ τὴν καρδιά, γεμάτα πόνο, συγκρατημένον ὅμως μέχρι τέλους, καὶ λόγια ἀπὸ τὸ μυαλὸ μαζί, λόγια πολεμιστοῦ, ψύχραιμου στρατιωτικοῦ ἡγήτορος, πρὸς στρατιῶτες καὶ συμπολεμιστές. Λόγια ἐπίγνωσης, στήριξης ψυχικῆς καὶ λελογισμένου θάρρους. Καὶ μαζὶ κάτι ἄλλο. Λόγια, ποὺ πέρα ἀπὸ τὴν λογοτεχνικὴ φροντίδα τοῦ ἱστοριογράφου τους, πέρα ἀπὸ τὸ γνήσιο αἴσθημα τῶν προσώπων ἐκεῖνες τὶς τραγικὲς στιγμές, παίρνουν και μιὰ ἄλλη, παράξενη χροιά· σὰν νὰ φέρνουν μαζί τους μιὰ μακρυνή, μαγικὴ ἀντήχησι· φθόγγους ἀγέλαστους καὶ ἀκαλλώπιστους καὶ ἀμύριστους [3] πλέον, ἠχώ χρησμῶν ἀπὸ ἀρχαῖες Θερμοπύλες, νότες μυθικῶν ραψωδῶν. Διότι ἐκεῖ, τότε, ἡ Ἱστορία παγώνει· ὁ ρυθμὸς τοῦ Χρόνου ἀλλάζει, οἱ Αἰῶνες συμπυκνώνονται· ἐκεῖ, τότε, λίγες ὧρες μόνον πρὶν ὁ Βασιλέας ἀνεβεῖ γιὰ τελευταία φορὰ στὰ τείχη καὶ ἡ Στιγμὴ ταυτιστεῖ μὲ τὴν Αἰωνιότητα καὶ ὁ Κωνσταντῖνος Δραγάσης Παλαιολόγος, ὁ Βασιλέας, ὁ Στρατιώτης, γίνει ἕνα μὲ τὴν αἰώνια Ψυχὴ τοῦ Γένους, ἐκεῖ ἐπάνω στὴν Πύλη τοῦ Ἁγίου Ρωμανοῦ, ὁ Μαρμαρωμένος Βασιληᾶς.
…Γνωρίζετε καλῶς, λέγει ὁ Βασιλέας, κατὰ τὸν Σφραντζῆ, ἀπευθυνόμενος πρὸς ἄρχοντες, στρατιῶτες καὶ λαό, ὅτι ἔρχεται ἡ κρίσιμη ἡμέρα. Σταθεῖτε ἀνδρείως, τοὺς λέγει. Σᾶς παραδίδω τὴν περίφημη πόλι καὶ πατρίδα μας, καὶ βασιλεύουσα τῶν πόλεων.
Γιὰ τέσσερα πράγματα ἀξίζει ὅλοι μας νὰ πεθάνουμε, γιὰ τὸ καθένα μόνο του ξεχωριστά: «πρῶτον μὲν ὑπὲρ τῆς πίστεως ἡμῶν καὶ εὐσεβείας, δεύτερον δὲ ὑπὲρ τῆς πατρίδος, τρίτον δὲ ὑπὲρ τοῦ βασιλέως ὡς χριστοῦ κυρίου, καὶ τέταρτον ὑπὲρ συγγενῶν καὶ φίλων». Καὶ τώρα κρίνονται καὶ τὰ τέσσερα αὐτὰ μαζί.
Ὁ ἀλιτήριος ὁ ἀμηρᾶς, τοὺς λέγει, ἔχει ὅλα τὰ πολεμικὰ μέσα. Καὶ ἐν τούτοις, ἀντέχουμε τόσον καιρὸ καὶ διορθώνουμε τὶς ζημιὲς τοῦ τείχους. Ἀπέναντι στὰ στίφη τῶν ἀσεβῶν καὶ τὶς πολεμικὲς μηχανές, δύο πράγματα ἔχουμε μόνον· πρῶτον μὲν τὴν πίστη στὴν ἀνίκητη δόξα τοῦ Θεοῦ, δεύτερον δὲ τὰ ἴδια μας τὰ χέρια καὶ τὴν ρωμαλαιότητά μας, τὰ ὁποία μᾶς ἐδώρισε ἡ θεία Δύναμις.
Σὺν Ἀθηνᾷ καὶ χεῖρα κίνει, συμβουλεύει ὁ Βασιλέας! Καὶ δίδει ὁδηγίες πραγματικοῦ στρατιωτικοῦ ἡγήτορος καὶ ἐκεῖνες ἀκόμη τὶς ὧρες, προπάντων ἐκεῖνες τὶς ὧρες, πῶς μὲ τὴν σωστὴ χρῆσι τῶν ἀσπίδων καὶ τῶν δοράτων θὰ ἀντιμετωπίσουν τὰ λυσσασμένα, θρασεῖα στίφη. Καὶ γνωρίζω, λέγει, ὅτι εἶστε ἄξιοι καὶ ἔμπειροι στρατιῶτες!
Καὶ συνεχίζει νὰ ἐμψυχώνει τοὺς στρατιῶτες του. Σὰν ζῶα ἄλογα καὶ χειρότεροι ἀκόμη ὁρμοῦν ἐπάνω μας ἀλαλάζοντας τὰ στίφη τῶν ἀσεβῶν, τοὺς λέγει. Γι᾿ αὐτὸ κι ἐσεῖς ἀντιμετωπίστε τους ὅπως οἱ κυνηγοὶ τοὺς ἄγριους χοίρους, γιὰ νὰ μάθουν οἱ ἀσεβεῖς ὅτι δὲν πολεμοῦν κατὰ ζώων ἀλόγων ὅπως εἶναι αὐτοί, ἀλλὰ κατὰ τῶν κυρίων καὶ ἀφεντῶν τους, ἀπογόνων Ἑλλήνων καὶ Ρωμαίων!
Ἐξιστορεῖ μετὰ ὁ Βασιλέας τὶς ἀδικίες ποὺ διέπραξε ὁ σουλτάνος καὶ τὶς χῶρες ποὺ κατέκτησε. Καὶ τώρα, καὶ αὐτὴν τὴν Βασιλεύουσα, τὴν πόλι τῆς Παναγίας, «καταφύγιον τῶν Χριστιανῶν, ἐλπίδα καὶ χαρὰν πάντων τῶν Ἑλλήνων, τὸ καύχημα πάσι τοῖς οὔσιν ὑπὸ τὴν τοῦ ἡλίου ἀνατολήν», τὴν Πόλι μας, τολμᾶ ὁ ἀσεβής νὰ ἀπειλεῖ. Θυμηθεῖτε τὰ ὅλα αὐτά, ἀδελφοί, τοὺς λέγει, ὥστε ἡ μνήμη καὶ ἡ φήμη καὶ ἡ ἐλευθερία σας νὰ γίνουν αἰώνιες.
Εὐχαριστεῖ στὴν συνέχεια ὁ Βασιλέας τοὺς Ἐνετούς, Λιγουρίτες (Γενουάτες) καὶ λοιποὺς ξένους συμπολεμιστές. Καὶ ἔπειτα ἀπευθύνεται πρὸς ὅλους, προτρέποντάς τους νὰ σταθοῦν στὶς θέσεις τους ὡς ἄξιοι στρατιῶτες.
Μὲ δάκρυα στὰ μάτια ὅλοι ἀπαντοῦν: «ἀποθάνωμεν ὑπὲρ τῆς Χριστοῦ πίστεως καὶ τῆς πατρίδος ἡμῶν». Καὶ ὁ Βασιλέας ἀκούγοντάς τους, μὴν συγκρατώντας οὔτε αὐτὸς πιὰ τὰ δάκρυά του, τοὺς εὐχαριστεῖ. Καὶ οἱ δυστυχεῖς Ρωμαῖοι, γράφει ὁ Σφραντζῆς, ἀκούοντες τὸν Βασιλέα, «καρδίαν ὡς λέοντες ἐποίησαν»· καὶ ἀγκαλιάζονταν δακρυσμένοι, συγχωροῦντες ὁ ἕνας τὸν ἄλλον. Ὁ Βασιλέας, ἀκολουθούμενος ἀπὸ ἄλλους πολλοὺς ἐπῆγε στὴν Ἅγια-Σοφιὰ καὶ μετέλαβε τὰ ἄχραντα μυστήρια. Καὶ μετὰ επέρασε ἀπὸ τὰ Ἀνάκτορα, γιὰ νὰ ἀποχαιρετίσει φίλους καὶ συγγενεῖς· «ἐν τῇδε τῇ ὥρᾳ τὶς διηγήσεται τοὺς τότε κλαυθμοὺς καὶ θρήνους τοὺς ἐν τῷ παλατίῳ; Εἰ καὶ ἀπὸ ξύλου ἄνθρωπος ἢ ἐκ πέτρας ἦν, οὐκ ἐδύνατο μὴ θρηνῆσαι», γράφει ὁ Σφραντζῆς. «Καὶ ἀναβὰς ἐφ᾿ ἵππου ἐξήλθομεν τῶν ἀνακτόρων περιερχόμενοι τὰ τείχη [...]»
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΔΙΑΚΟΣ
Ο σοβαρά πληγωμένος Διάκος σύρθηκε από τους Τούρκους μπροστά στον Ομέρ Βρυώνη, ο οποίος προσφέρθηκε να τον κάνει ανώτερο αξιωματικό στον οθωμανικό στρατό άν αλλαξοπιστούσε και ασπαζόταν το Ισλάμ. Ο Διάκος αρνήθηκε απαντώντας "Εγώ Ρωμιός γεννήθηκα, Ρωμιός θε να πεθάνω". Την επόμενη ημέρα ανασκολοπίστηκε.
ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ
Όταν αποφασίσαμε να κάμομε την επανάσταση την Επανάσταση, δεν συλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα, ούτε πως δεν έχομε άρματα, ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις, ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε «που πάτε εδώ να πολεμήσετε με «σιταροκάραβα βατσέλα»,αλλά ως μια βροχή, έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι οι κληρικοί και οι προεστοί και οι καπεταναίοι, και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις ουτό το σκοπό και κάναμε την επανάσταση.. Να μην έχετε πολυτέλεια, να μην πηγαίνετε εις τους καφενέδες και εις τα μπιλιάρδα. Να δοθήτε εις τα σπουδάς σας και καλύτερα να κοπιάσετε ολίγον δύο και τρεις χρόνους και να ζήσετε ελεύθεροι εις το επίλοιπο της ζωής σας παρά να περάσετε τεσσάρους, πέντε χρόνους τη νεότητα σας και να μείνετε αγράμματοι. Να σκλαβωθητε εις τα γράμματα σας.» βασιλιάς μας [Παλαιολόγος] ποτέ δεν παραδόθηκε» λέγει ο Κολοκοτρώνης, «και η φρουρά του πολεμά ακόμη, το Σούλι, οι κλέφτες, τα βουνά» ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ Θ. ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ .
ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ
Μάχου υπέρ Πίστεως και Πατρίδος», ο τίτλος και το μέγα κάλεσμα της προκηρύξεως του Αλεξάνδρου Υψηλάντου (Ιάσιον, 24 Φεβ. 1821) («να υψώσωμεν το σημείον δι' ού πάντοτε νικώμεν, τον Σταυρόν», στην συνέχεια της ιδίας) και «Πρέπει να φυλάξετε την πίστη σας και να τη στερεώσετε, διότι όταν επιάσαμε τα άρματα, είπαμε πρώτα υπέρ Πίστεως κι ύστερα υπέρ Πατρίδος.
Αντί να μας ζαλίζεις με τις αντιγραφές του χριστιανού κολογητή-απολογητή, γιατί δεν δίνεις άνθρωπε μου απλά το link να ψάξει ο καθένας ότι θέλει??
Πάμε όμως στις….γοερές αντιφάσεις περί των Βυζαντινών καθαρμάτων.
Ο Ιωάννης Κολοκοτρώνης, γνωστός με το προσωνύμιο Ζορμπάς, ήταν ο μικρός αδελφός του Γέρου του Μοριά Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Το 1805, ο πατριάρχης Καλλίνικος εξαπέλυσε αφοριστικό επιτίμιο, το οποίο κοινοποιήθηκε σε όλες τις εκκλησίες της χερσονήσου του Αίμου.
Οι κλέφτες και οι αρματολοί απομονωμένοι από φίλους και συμμάχους ήρθαν σε απελπιστική κατάσταση. Η Ύψηλή Πύλη και η Ορθόδοξος Εκκλησία είχαν λάβει από κοινού την απόφαση για την εξολόθρευση και τον αφανισμό τους.
Τότε ο Θ.Κολοκοτρώνης για να τους σώσει, τους χώρισε σε μικροομάδες-μπουλούκια με σκοπό να μεταβούν στη Μάνη και από εκεί στην Ζάκυνθο, μέχρι να ηρεμήσουν τα πράγματα.
Ο Ζορμπάς μαζί με πέντε παλικάρια πήγαν στην μονή της Παναγίας των Αίμυαλών, έξω από την Δημητσάνα. Εκεί τους έκρυψαν οι καλόγεροι στον ληνό, στο πατητήρι του αμπελιού, προσφέροντας τους νερό και τροφή. Εκτελώντας όμως τον πατριαρχικό αφορισμό τους προδώσανε στους Τούρκους!
Οι Τούρκοι τους έκοψαν τα κεφάλια, τα έμπηξαν σε κοντάρια και τα περιέφεραν στην Δημητσάνα, το Ζυγοβίστι και τέλος στην Τρίπολη, όπου και τα κρέμασαν στον μεγάλο πλάτανο της πόλης για εκφοβισμό των κατοίκων.
Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης στα απομνημονεύματα του (σελ.22) αφηγείται: “…ο Γιάννης επήγε είς τους Αίμυαλούς, στο μοναστήρι, του έδωκε ένας καλόγερος φαγί κι έπειτα επήγε κι έδωσε είδησιν είς τους Τούρκους, επήγαν τον πολιόρκησαν είς τον ληνόν και τον εσκότωσαν”.
Βέβαια, η γελοιότητα αποκορυφώνεται εάν πάει κανείς και επισκεφθεί το μνημείο, όπου και η πλάκα που είναι εντοιχισμένη στο σημείο αναγράφει, ΛΗΝΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΟΝΑΙΩΝ_ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΖΟΝΤΕΣ ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΟΝ ΑΓΩΝΑΝ ΕΠΕΣΑΝ ΠΡΟ ΤΟΥ ΛΗΝΟΥ ΤΟΥΤΟΥ ΤΗΝ 1ΗΝ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1806 ΕΞ ΚΛΕΦΤΑΙ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΑΙΟΙ ΥΠΟ ΤΟΝ Γ.ΖΟΡΜΠΑΝ
Θαυμάστε τους!