- Πρακτικη + Συμβουλευτικη Φιλοσοφια - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
quote:
Μάλλον ζητιανιά για νέα κονδύλια είναι. Οι περικοπές ξέρεις...
Είναι κι αυτή μιά άποψη.Και πολύ πιθανή μάλιστα.
Ιταλε
Κάποτε σίγουρα γινόταν της καγκελαρίας εκεί πάνω.Δεν έχεις διαβάσει Λιακόπουλο?
ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.
Εσύ ως μανάβης όμως Νικόμαχε νομίζω έχεις σαφώς καλύτερη άποψη από μένα από τις φωτό, όσον αφορά τον Άρη. 
Επίσης το Curiosity κάτω από το όρος Sharp μέτρησε σε μια έκτασης διαμέτρου τριών μέτρων μια εξαιρετικά υψηλή εκπομπή νετρονίων.
Οι παραπάνω μετρήσεις αποδεικνύουν ότι κόκκινο χρώμα του Άρη πρέπει να οφείλεται σε θερμοπυρηνικές εκρήξεις.
Στην ατμόσφαιρα του Άρη υπάρχει επίσης υψηλή συγκέντρωση του xenon-129, ουράνιου και του θόριου αυτά βρέθηκαν στην ατμόσφαιρα του Άρη, χάρη στις μετρήσεις του διαστημικού σκάφους Mars Odyssey.
Προφανώς μια εκτεταμένη χρήση πυρηνικών σε κάποιο πλανήτη δεν δημιουργεί μόνο πυρηνικό χειμώνα και ραδιενεργό μόλυνση, αλλά καταστρέφει, για κάποιον άγνωστο λόγο και την ατμόσφαιρα του πλανήτη.
Edited by - Sol-Mix on 29/09/2015 12:04:07
quote:Να δούμε με τι μούτρα θα κυκλοφορούν τώρα οι Παοχτσίδες
...
Ακολουθούν οι...Αρειανοί?...
...ἐκ γὰρ τοῦ περισσεύματος τῆς καρδίας τὸ στόμα λαλεῖ
Από τις μέχρι τώρα παρατηρήσεις μας, σίγουρα ο Αρης έχει πυρηνικό παρελθόν.
Πριν ανατρέξουμε σε υποθέσεις "παλαιών" κατοίκων του πλανήτη, ας σκεφθούμε και την εξ' ίσου δυνατή πιθανότητα 'αυτανάφλεξης".
Δηλαδή, την τυχαία διάσπαση ορυκτού ουρανίου -235, μέσω κατάλληλης τυχαίας πρόσκρουσης νετρονίων, κάτι που είναι κι εδώ στην Γη, ένας πιθανός κίνδυνος και την τυχαία έκρηξη, είτε από μετεωρίτες, είτε από άλλη φυσική αιτία, των αποθεμάτων μεθανίου ενός πλανήτη και ειδικά αυτών που έχουν πολλούς παγετώνες.
Οι αλυσιδωτές αντιδράσεις των ανωτέρω, μπορούν να καταστρέψουν τα πάντα στον πλανήτη, από έμβια όντα, κατασκευές και φυσικούς βιότοπους.
ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.
Δεν επιθυμώ να γίνω σκληρός μαζί σου, το τι συνέβη στον Άρη, για μας έχει μόνο Ιστορικό ενδιαφέρον, το νόημα, ο λόγος την δημοσίευση μου είναι στο τέλος της.
quote:
Προφανώς μια εκτεταμένη χρήση πυρηνικών σε κάποιο πλανήτη δεν δημιουργεί μόνο πυρηνικό χειμώνα και ραδιενεργό μόλυνση, αλλά καταστρέφει, για κάποιον άγνωστο λόγο και την ατμόσφαιρα του πλανήτη.
Δηλαδή, κάποιοι που κρατούν τις βαλίτσες, τα κλειδιά, τα κουμπιά κλπ. του πυρηνικού ολέθρου, πρέπει να το σκεφτούν παρά πολύ καλά πριν τα χρησιμοποιήσουν, γιατί μετά από την απομάκρυνση εκ του ταμείου - μετά την χρησιμοποίηση τους, πιθανών δεν θα υπάρχει κανείς να τους χειροκροτήσει.
Εσείς που είστε νέοι και έχετε facebook, blog κλπ. διαδώστε το μόνο προς το καλό το δικό μας και των παιδιών μας είναι.
Αλλα λέω εγώ κι άλλα εσύ.
No problem.
ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.
Βρίσκετε προφανές ότι οι Άγγλοι διαφέρουν από τους Έλληνες , οι οποίοι με τη σειρά τους δεν μοιάζουν καθόλου με τους Ιταλούς — αν εξαιρέσουμε ότι αμφότεροι διαφέρουν κατά τον ίδιο τρόπο από τους Άγγλους . Ίσως πάλι αναρωτιέστε πώς γίνεται οι Κινέζοι να μοιάζουν κάπως στο χαρακτήρα με τους Αμερικάνους , ενώ διαθέτουν τόσο διαφορετική και πολύ αρχαιότερη παράδοση .
Στις παραπάνω περιπτώσεις αντιλαμβανόμαστε την ύπαρξη κάποιας αλήθειας , κάθε απόπειρα όμως να την περιγράψουμε με λέξεις υπολείπεται αυτού που προσπαθούμε να εκφράσουμε .
Η διέξοδος που έχω να προτείνω είναι απλή : πείτε το με μια ιστορία .
Αφηγούμενοι την ιστορία της ζωής του προσφιλούς σας προσώπου , δηλαδή πού και πώς μεγάλωσε , ποιοι ήταν οι γονείς του και πώς το ανέθρεψαν , που σπούδασε και τι συνέβη σε προηγούμενες σχέσεις του , μεταφέρουμε πιο σημαντικές πληροφορίες απ’ό,τι επιχειρώντας να περιγράψουμε τη σημερινή του μορφή .
Το ίδιο ισχύει και για τους λαούς .
Μαθαίνοντας κάποια στοιχεία για την ιστορία του καθενός , πρόσφατη και αρχαία , τότε μόνο αρχίζουμε και αντιλαμβανόμαστε τους λόγους για τους οποίους η ανθρώπινη ιδιότητα εκδηλώνεται λίγο διαφορετικά από τόπο σε τόπο .
Δείχνει προφανές , γιατί όμως ισχύει ;
Γιατί να δυσκολευόμαστε τόσο να περιγράψουμε ανθρώπους και πολιτισμούς δίχως να πρέπει να διηγηθούμε κάτι ;
Λόγω του ότι δεν πρόκειται για « πράγματα » .
Αντικείμενα όπως ένας βράχος ή ένα ανοιχτήρι παραμένουν λίγο - πολύ ίδια από δεκαετία σε δεκαετία . Μπορούμε να τα περιγράψουμε , σχεδόν σε κάθε περίπτωση , ως στατικά αντικείμενα , αποδίδοντας στο καθένα κάποιο σύνολο αμετάβλητων ιδιοτήτων .
Όταν έχουμε να κάνουμε με πρόσωπα ή με πολιτισμούς , αντιμετωπίζουμε διαδικασίες και όχι στατικά αντικείμενα ξεκομμένα από την ιστορία τους .
Η παρούσα κατάστασή τους δεν μπορεί να κατανοηθεί δίχως γνώση της προέλευσής της .
Γιατί , αλήθεια , μια εξιστόρηση μας λέει τόσα πολλά ;
Τι επιπλέον πληροφορία μεταφέρουμε λέγοντας ιστορίες ;
Διηγούμενοι μια ιστορία για κάποιον , αφηγούμαστε μια σειρά επεισοδίων της ζωής του .
Τούτα μας λένε πολλά για αυτόν , επειδή , έχοντας ακούσει και επεξεργασθεί πολλές ανάλογες ιστορίες , έχουμε καταλήξει στην πεποίθηση ότι τα γεγονότα που συμβαίνουν σε κάποιον καθώς μεγαλώνει επηρεάζουν αυτό που είναι .
Πιστεύουμε επίσης ότι οι αντιδράσεις κάποιου σε διάφορες καταστάσεις , ευνοϊκές και δυσμενείς , καθώς και όσα επιδίωξε να γίνει και να κάνει , συνιστούν τη διαυγέστερη αποκάλυψη του χαρακτήρα του .
Ωστόσο την πληροφορία σε μια αφήγηση δεν τη φέρουν τα ίδια τα γεγονότα .
Μια απλή παράθεση γεγονότων είναι απλώς βαρετή και δεν αποτελεί ιστορία .
Οι ιστορίες χαρακτηρίζονται από την αλληλουχία των γεγονότων που τις απαρτίζουν .
Οι συνδέσεις μεταξύ των γεγονότων ενδέχεται να αναφέρονται ρητά , όχι όμως απαραιτήτως , επειδή τις συμπληρώνουμε με το νου μας σχεδόν ασυναίσθητα .
Είμαστε δε ικανοί να το κάνουμε , επειδή όλοι μας πιστεύουμε ότι τα γεγονότα του παρελθόντος αποτελούν σε κάποιο βαθμό τις αιτίες των γεγονότων του μέλλοντος .
Σε ποιο βαθμό , βέβαια , ένα πρόσωπο διαμορφώνεται από τα συμβάντα της ζωής του είναι συζητήσιμο , δεν χρειάζεται πάντως να είμαστε ένθερμοι ντετερμινιστές για να αντιληφθούμε πρακτικά και σχεδόν ενστικτωδώς τη σημασία της αιτιότητας .
Η κατανόηση της αιτιότητας καθιστά τόσο χρήσιμες τις ιστορίες .
Ερωτήματα όπως ποιος έκανε τι , σε ποιόν , πότε και γιατί παρουσιάζουν ενδιαφέρον χάρη στα όσα γνωρίζουμε για τις συνέπειες των ενεργειών και των γεγονότων .
Σκεφθείτε πώς θα ήταν η ζωή δίχως αιτιότητα . Ας υποθέσουμε ότι η ιστορία του Κόσμου δεν είναι παρά τυχαία σύνολα γεγονότων , στερουμένων οποιασδήποτε αιτιακής σύνδεσης μεταξύ τους .
Τα γεγονότα απλώς θα συνέβαιναν , οπότε τίποτα δεν θα έμενε στη θέση του .
Έπιπλα , σπίτια , τα πάντα θα εμφανίζονταν έτσι αναίτια .
Πραγματικά , αναλογίζεσθε τι θα γινόταν ;
Προσωπικά αδυνατώ να το φαντασθώ , διότι απέχει πάρα πολύ από τον Κόσμο στον οποίο ζούμε .
Ο Κόσμος μας αποκτά δομή ακριβώς χάρη στην αιτιότητα , η οποία και εξηγεί γιατί σήμερα το πρωί η καρέκλα και το τραπέζι μου βρίσκονται εκεί που τα άφησα το προηγούμενο βράδυ .
Οι δε ιστορίες μας αποδεικνύονται πολύ πιο κατατοπιστικές από τις περιγραφές μας , ακριβώς χάρη στον κυρίαρχο ρόλο που παίζουν οι αιτακές σχέσεις στη διαμόρφωση του Κόσμου μας .
Καθώς φαίνεται , στον Κόσμο απαντούν δύο ειδών οντότητες .
Υπάρχουν αντικείμενα που απλώς υπάρχουν , όπως οι βράχοι και τα ανοιχτήρια , τα οποία περιγράφονται πλήρως με μια παράθεση των ιδιοτήτων τους .
Από την άλλη , υπάρχουν πράγματα που δεν νοούνται παρά μόνον ως διαδικασίες , τα οποία δεν εξηγούνται παρά μόνο μέσω της αφήγησης .
Για τέτοιου είδους πράγματα δεν αρκεί ποτέ μια απλή περιγραφή .
Επαρκή περιγραφή στην περίπτωσή τους αποτελεί μόνο μια ιστορία , διότι οντότητες όπως οι άνθρωποι και οι πολιτισμοί δεν συνιστούν αντικείμενα παρά διαδικασίες με χρονική εξέλιξη .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Παίρνετε μια ταινία που όλοι έχουν δει και αγαπήσει και τη μετατρέπετε σε μια σειρά από στιγμιότυπα , λαμβάνοντας ένα καρέ ανά δέκα δευτερόλεπτα ταινίας .
Αναρτάτε τα καρέ με τη χρονική τους σειρά σε μια μεγάλη πινακοθήκη , και προσκαλείτε κόσμο να παρακολουθήσει την ταινία καρέ - καρέ .
Θα ήταν άραγε ευχάριστη εμπειρία ; Αμφιβάλλω .
Ο κόσμος αρχικά μπορεί να διασκέδαζε , εντούτοις σύντομα οι περισσότεροι θα βαριόνταν .
Από τους λίγους που θα αποτελείωναν την ταινία με τον τρόπο αυτόν , οι περισσότεροι θα ήταν σκηνοθέτες και κριτικοί κινηματογράφου που θα ενδιαφέρονταν να εντοπίσουν διάφορα τεχνάσματα των δημιουργών της ταινίας .
Η πλειονότητα των υπολοίπων θα έβρισκαν πως μια ταινία παρουσιαζόμενη καρέ - καρέ είναι μάλλον αδιάφορη , ακόμα και αν για να δουν όλα τα ενσταντανέ χρειαζόταν ο ίδιος χρόνος όσο και για να παρακολουθήσουν την ταινία .
Όπως βέβαια γνωρίζουμε , κάθε κινηματογραφική ταινία αποτελεί στην πραγματικότητα μια ακολουθία ακίνητων εικόνων που εναλλάσσονται μπροστά μας με τέτοια ταχύτητα ώστε να μας δημιουργείται η εντύπωση της κίνησης .
Όπως λέγεται μερικές φορές , η ακολουθία ακίνητων εικόνων γεννά την ψευδαίσθηση της κίνησης , κάτι όχι και τόσο σωστό, αντίθετα , ψευδαίσθηση αποτελούν οι ίδιες οι ακίνητες εικόνες .
Ο κόσμος δεν μένει ποτέ ακίνητος — βρίσκεται διαρκώς σε κίνηση .
Μια φωτογραφία μας προσφέρει την ψευδαίσθηση της «παγωμένης» χρονικής στιγμής .
Αυτό όμως δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα .
Και η ίδια η φωτογραφία δεν εκφράζει την πραγματικότητα , επειδή η φωτογραφία είναι και διαδικασία :
Σε λίγα χρόνια θα έχει ξεθωριάσει εξαιτίας των χημικών αντιδράσεων που θα εξακολουθούν να λαμβάνουν χώρα μεταξύ των μορίων τα οποία συνθέτουν τη φαινομενικά ακίνητη εικόνα .
Καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι στις κινηματογραφικές ταινίες συντελείται αναπαραγωγή της πραγματικότητας μέσα από μια ακολουθία ψευδαισθήσεων — όχι το αντίστροφο .
Εμάς τους ανθρώπους , μας γοητεύει η δυνατότητα να συγκρατούμε την αλλαγή για μακρές χρονικές περιόδους .
Ίσως γι’αυτό η ζωγραφική και η γλυπτική θεωρούνται τόσο μαγευτικές και πολύτιμες , διότι προσφέρουν την ψευδαίσθηση του σταματημένου χρόνου .
Η ροή του χρόνου , όμως , δεν αναχαιτίζεται .
Ένα μαρμάρινο γλυπτό μπορεί να φαίνεται ίδιο από μέρα σε μέρα , αλλά δεν είναι : Κάθε ημέρα η επιφάνειά του διαφοροποιείται ελαφρά , καθώς τα μόριά του μαρμάρου αλληλεπιδρούν με αυτά του αέρα .
Όπως διδάχθηκαν πάρα πολύ καλά οι Φλωρεντιανοί από τη ζημιά που η μόλυνση έχει προκαλέσει στην πολιτιστική κληρονομιά τους , τα μάρμαρα δεν είναι ένα αδρανές πράγμα . Είναι μια διαδικασία .
Ούτε η μεγαλύτερη επιδεξιότητα εκ μέρους του καλλιτέχνη δεν μπορεί να μετατρέψει μια διαδικασία σε πράγμα .
Πράγματα δεν υφίστανται : Όσα αντιλαμβανόμασθε ως αμετάβλητα αντικείμενα δεν είναι παρά διαδικασίες που στην ανθρώπινη κλίμακα φαίνονται να συμβαίνουν αργά .
Ακόμα και τα αντικείμενα που μοιάζουν αναλλοίωτα , όπως οι βράχοι και τα ανοιχτήρια , διαθέτουν τη δική τους ιστορία . Μόνο που η χρονική κλίμακα στην οποία τους συμβαίνουν αξιοσημείωτες αλλαγές είναι μακρύτερη σε σύγκριση με αυτή άλλων αντικειμένων .
Σημειώστε , μάλιστα , ότι οι ιστορίες των βράχων και των ανοιχτηριών έχουν μεγάλο ενδιαφέρον για τους γεωλόγους και τους μελετητές της ιστορίας των ιδεών .
Ελπίζω να έχετε πια πεισθεί ότι στην πραγματικότητα δεν βρίσκουμε δύο κατηγορίες οντοτήτων στον Κόσμο — δηλαδή αντικείμενα και διαδικασίες .
Η μόνη αληθινά επαρκής περιγραφή μιας διαδικασίας , είτε αργής είτε γρήγορης , είναι η αφήγησή της , δηλαδή μια ιστορία .
Η αυταπάτη ότι ο Κόσμος αποτελείται από αντικείμενα κρύβεται πίσω από πολλές έννοιες της κλασικής επιστήμης .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Αν υιοθετήσουμε τον νευτώνειο τρόπο σκέψης , θα επιχειρήσουμε να περιγράψουμε το πρωτόνιο σε συγκεκριμένη χρονική στιγμή : που εντοπίζεται στο χώρο , ποια είναι η μάζα και το ηλεκτρικό φορτίο του κ.ο.κ. — δηλαδή θα αναζητήσουμε την «κατάστασή» του .
Ο χρόνος δεν υπεισέρχεται καθόλου σε μια τέτοια περιγραφή . Αποτελεί , πράγματι , προαιρετικό τμήμα του νευτώνειου κόσμου .
Άπαξ και έχουμε περιγράψει επαρκώς πώς είναι κάτι , τότε «ξεκινάμε το χρόνο» και περιγράφουμε και πώς μεταβάλλεται .
Προκειμένου να ελέγξουμε τη θεωρία μας , εκτελούμε μια σειρά μετρήσεων .
Κάθε μέτρηση υποτίθεται πως θα αποκαλύψει την κατάσταση του σωματιδίου , παγωμένου σε κάποια χρονική στιγμή .
Μια σειρά μετρήσεων μοιάζει με σειρά από καρέ ταινίας — και στις δύο περιπτώσεις πρόκειται για παγωμένες χρονικές στιγμές .
Η ψευδαίσθηση της παγωμένης χρονικής στιγμής , και συνεπακόλουθα της ύπαρξης αντικειμένου , υποβόσκει τόσο στην έννοια της κατάστασης στη νευτώνεια φυσική όσο και στην κλασική ζωγραφική και γλυπτική .
Σε έναν κόσμο αντικειμένων , προτεραιότητα δίνεται στην περιγραφή του κάθε αντικειμένου .
Η μεταβολή του έχει ήσσονα σημασία — η μεταβολή δεν νοείται παρά ως αλλαγή της μορφής .
Ωστόσο , η σχετικότητα και η κβαντική θεωρία καταδεικνύουν ότι ο Κόσμος δεν είναι έτσι . Μας λένε — ή ακριβέστερα , μας φωνάζουν — ότι ο Κόσμος συνιστά μια ιστορία , διαδικασιών .
Η κίνηση και η μεταβολή αποτελούν τα θεμελιώδη συστατικά του .
Τίποτα δεν είναι , παρεκτός με μια προσεγγιστική και προσωρινή έννοια . Το πώς είναι κάτι , ή ποια είναι η κατάστασή του , αποτελεί ψευδαίσθηση .
Σε κάποιες περιπτώσεις ενδέχεται να μας είναι χρήσιμη , αν όμως επιδιώκουμε να σκεπτόμαστε με θεμελιώδη τρόπο , οφείλουμε να έχουμε διαρκώς στο νου μας το ουσιώδες γεγονός ότι το «είναι» αποτελεί ψευδαίσθηση .
Συνεπώς , προκειμένου να μιλήσουμε τη γλώσσα της νέας φυσικής , χρειαζόμασθε ένα λεξικόγιο στο οποίο η διαδικασία να έχει πρωτεύουσα σημασία έναντι της στασιμότητας .
Και πράγματι , ήδη διαθέτουμε μια κατάλληλη και πολύ απλή γλώσσα την οποία δεν θα δυσκολευθείτε να κατανοήσετε .
Σύμφωνα με τη νέα αυτή θεώρηση , το Σύμπαν συνίσταται από μεγάλο πλήθος γεγονότων .
Ένα γεγονός μπορεί να νοηθεί ως το μικρότερο τμήμα μιας διαδικασίας , η ελάχιστη μονάδα αλλαγής .
Ωστόσο , δεν πρέπει να φανταζόμαστε το γεγονός ως μεταβολή που συμβαίνει σε ένα κατά τα άλλα στατικό αντικείμενο . Πρόκειται απλώς για μεταβολή και τίποτα παραπάνω .
Το Σύμπαν των γεγονότων είναι ένα σχεσιακό σύμπαν , με την έννοια ότι όλες του οι ιδιότητες περιγράφονται με βάση τις σχέσεις μεταξύ των γεγονότων . Η σημαντικότερη σχέση που μπορεί να συνδέει δύο γεγονότα είναι η αιτιότητα .
Πρόκειται για την ίδια έννοια αιτιότητας που συναντήσαμε ως ουσιώδες συστατικό κάθε αφήγησης .
Λέμε ότι ένα γεγονός , ας πούμε το Α , αποτελεί εν μέρει αιτία άλλου γεγονότος , του Β , αν το Α ήταν απαραίτητο για να λάβει χώρα το Β .
Με άλλα λόγια , δίχως το Α δεν θα είχε συμβεί ούτε το Β . Σε τέτοια περίπτωση ονομάζουμε το Α συντελεστικό αίτιο του γεγονότος Β .
Κάθε γεγονός , ενδέχεται να διαθέτει ένα ή περισσότερα συντελεστικά αίτια .
Επίσης , ένα γεγονός δύναται να συντελεί ως αίτιο σε περισσότερα του ενός μελλοντικά γεγονότα .
Δεδομένων δύο οποιωνδήποτε γεγονότων Α και Β , υπάρχουν μόνο τρία ενδεχόμενα : ή το Α αποτελεί αιτία του Β ή το Β αιτία του Α ή κανένα δεν είναι αιτία του άλλου .
Στην πρώτη περίπτωση λέμα ότι το Α βρίσκεται στο αιτιακό παρελθόν του Β , ατη δεύτερη ότι το Β βρίσκεται στο αιτιακό παρελθόν του Α , ενώ στην τρίτη περίπτωση κανένα δεν βρίσκεται στο αιτιακό παρελθόν του άλλου .
Τέτοιες εικόνες αναπαριστούν το Σύμπαν ως διαδικασία .
Το αιτιακό σύμπαν έχει ενσωματωμένο το χρόνο εξαρχής . Ο χρόνος και η μεταβολή δεν εμφανίζονται προαιρετικά , αφού το σύμπαν είναι μια ιστορία που συντίθεται από διαδικασίες .
Άρα , ο χρόνος είναι συνώνυμος της αιτιότητας .
Το παρελθόν ενός γεγονότος ταυτίζεται με το σύνολο των γεγονότων που συνέβαλαν στην εμφάνισή του .
Ομοίως το μέλλον ενός γεγονότος δεν είναι παρά το σύνολο των γεγονότων που θα επηρεασθούν από αυτό .
Επομένως , όταν μελετάμε ένα αιτιακό σύμπαν , μπορούμε να λέμε εν συντομία «παρελθόν» και «μέλλον» αντί για «αιτιακό παρελθόν» και «αιτιακό μέλλον» , αντίστοιχα .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
quote:
Ας υποθέσουμε ότι θέλουμε να περιγράψουμε ένα συγκεκριμένο στοιχειώδες σωματίδιο — ας πούμε ένα πρωτόνιο .
Κηφέα, το πρωτόνιο δεν είναι στοιχειώδες σωματίδιο. Εδώ και καιρό δεν ανήκει σε αυτήν την κατηγορία.
Νομίζω δε, πως στο σύνολό της η τελευταία σου τοποθέτηση χρειάζεται επανεξέταση. Ειδικά, όταν πλέον μιλάμε για ένα κόσμος στο οποίο τα σωματίδια δεν αποτελούν, παρά συγκεκριμένες εκφράσεις ή αλλιώς, τιμοδοτήσεις του χωροχρόνου.
There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.