- ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ ΤΗΣ ΒΙΑΣ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Για την ερώτηση "ερχόμαστε, ζούμε, πεθαίνουμε, άραγε για ποιό σκοπό.."
αυτές τις μέρες τυχαίνει να ξαναδιαβάζω μετά από καιρό ένα παλιό βιβλίο του Φραντς Χάρτμαν και γράφω ένα μικρό απόσπασμα έτσι για να πει κι αυτός λίγο στη κουβέντα μας.
" Η μεγαλύτερη επιθυμία και το ανώτατο δικαίωμα ένος συνετού ανθρώπου είναι να γίνει τέλειος. Κάτι τέτοιο, σημαίνει να γνωρίσει και ν'αγαπήσει τα πάντα. Το συναίσθημα μιας τέτοιας μακάριας καταστάσεως μπορεί να νοιώσει κάποιος που - έστω και για μικρό χρονικό διάστημα - είναι απόλυτα ευτυχισμένος. Αυτός που δεν καταπιέζεται από λύπη, που δεν κατέχεται από εγωιστικές επιθυμίες και που έχει συνειδητοποιήσει την δύναμη και την ελευθερία του και μπορεί να αισθανθεί ότι είναι ο άρχων του κόσμου.
Αλλά όταν ξυπνήσει από το όνειρό του και κοιτάξει τον κόσμο από τα παράθυρα των αισθήσεών του και αρχίσει να προβληματίζεται για τα γύρω του πράγματα, το όραμά του σβήνει και ο ίδιος παραμένει ένα παιδί της γης, μια θνητή μορφή δεμένη με αλυσίδες σ'ένα κόκκο άμμου μέσα στο σύμπαν..."
Και συνεχίζει,
" Η μεγαλύτερη επιθυμία της θνητής μορφής είναι να αποκτήσει μέσα της, εντελώς, το υψηλότερο ιδανικό της. Ανθρωπος χωρίς κάποιο ιδανικό είναι απαράδεκτος. Αυτός που δεν έχει καμμία επιθυμία και κανένα ιδανικό θα ήταν άχρηστος στην οικονομία της φύσεως, και αυτός που έχει ικανοποιήσει όλες του τις επιθυμίες δεν χρειάζεται πια να ζει γιατί η ζωή θα του είναι άχρηστη."
" Ενώ αυτός που το ιδανικό του είναι αθάνατο πρέπει να γίνει και ο ίδιος αθάνατος για να το αποκτήσει"
ΦΡΑΝΤΣ ΧΑΡΤΜΑΝ , Λευκή και μαύρη μαγεία.
*Και για να μην παρεξηγηθώ δεν ασκώ καμμία από τις δύο :))
Κρίμα προσπάθησα να βάλω κι εγώ τα όμορφα χαμόγελα αλλά δεν με αφήνει μου κολλάει όλη η σελίδα όταν προσπαθώ.
Απορώ με τον εαυτό μου. Απορώ με την ένταση της κακίας που από μέσα μου εκφράζω. Απορώ με την ανικανότητα, την εσωτερική μου αδυναμία να αντισταθώ στη σκοτεινή πλευρά που κάθε τόσο επισκιάζει τα μάτια μου.
Βλέπω τους αγγέλους της βίας να λεηλατούν, να ληστεύουν, να φονεύουν τα ωραιότερα και τα ανώτερα. Τους βλέπω να ποδοπατούν ό,τι αγαπώ, ό,τι ελπίζω, ό,τι πιστεύω. Τους νιώθω όλα αυτά να τα ποδοπατούν με μια απεριόριστη μανία.
Τους βλέπω κι απορώ...
Απορώ με την δύναμή τους, και μένω άφωνος από την αδυναμία μου.
Τους βλέπω κι απορώ φίλη μου απίστευτα.
Αν βάλω τη δύναμή μου απέναντι στη δική τους, είμαι σαν το φτερό στη δύναμη του ανέμου που λυσαμανάει...
Απορώ απίστευτα. Κι αναρωτιέμαι από που θα βρω τη δύναμη να συνεχίσω. Κάθε αντίσταση είναι μάταιη. Η δύναμη μέσα μου δεν είναι αρκετή. Το μυαλό μου δεν φτάνει για να αποφύγει όλες τις παγίδες τους. Αυτοί είναι άγγελοι, και γω απλά σάρκα...
Με χρησιμοποιούν με τέτοια τεχνική που ο ανθρώπινους νους αδυνατεί να συλλάβει και να κατανοήσει. Ο νους μου ωχριά μπροστά στο μέγεθος της παγίδας που συνεχώς στήνουν. Το πνεύμα μου στέκεται παράλυτο στο μέγεθος της βίας που οι έκπτωτοι άγγελοι στο μέσα και στο έξω μου ασκούνε.
Κάθε στιγμή, κάθε λεπτό, σε κάθε αναπνοή μου... Είναι εκεί και εκμεταλλεύονται την κάθε μου σκέψη. Γνωρίζουν την σκέψη μου και πριν αυτήν ανοίξει τα φτερά της. Με γνωρίζουν πριν εγώ με γνωρίσω, και πριν σκεφτώ αυτοί με έχουν δει στην κάθε μου κίνηση. Εσωτερική και εξωτερική.
Η λογική μου αδυνατή να συλλάβει το βάθος και το πλάτος των ενεργειών τους.
Θλίβομαι απεριόριστα σε όλο το εύρος της ύπαρξής μου μέχρι και τα πέρατα της διάνοιάς μου. Θλίβομαι και θρηνώ μέσα μου γιατί κατανοώ πως συνεχώς μέσα στο κάθε παρόν της ζωής μου γίνομαι το όργανό τους.
Η θέλησή μου είναι δέσμια. Η ύπαρξή μου βιάζεται συνεχώς. Το δώρο της ζωής μετατρέπεται σε μια κόλαση, σε ένα βασανιστήριο για μένα και τους γύρο μου.
Γίνομαι ο ίδιος ο εκφραστής των δυνάμεών τους μέσα στο ανθρώπινο, και με χρησιμοποιούνε σαν μαριονέτα.
Απορώ γιατί βλέπω πως η ρίζα, και η αιτία της αγκίστρωσής τους είναι πως πιστεύω ότι θα αντισταθώ στηριζόμενος μόνο στις δυνάμεις μου. Θα στηριχθώ στις γνώσεις μου, στη σοφία μου, στην εσωτερική μου ανδρεία. Ναι, είμαι πολύ εγωιστής για να παραδεχτώ πως είμαι ανίκανος να τους πολεμίσω μόνος μου και να τους νικήσω.
Και ας με έχουν κατατροπώσει σε κάθε μου μάχη...
Είμαι ανίκανος να το παραδεχτώ και πολύ εγωιστής για να παρατήσω τον αγώνα που δίνω.
Έτσι κάθε μάχη εναντίον τους, όσες δυνάμεις και τεχνικές και αν επιστρατεύσω, είναι καταδικασμένες να αποτύχουν. Κι ας υποκρίνομαι στο τέλος τον μεγάλο στρατηγό νικητή.
Στο πεδίο που αυτοί επιλέγουν θα είναι πάντα οι νικητές. Η ανθρώπινη στρατηγική είναι γέννημά τους και αδυνατεί να τους αντιμετωπίσει στον τρόπο. Η ανθρώπινη δύναμη είναι το μέσον έκφρασής τους, και έτσι αδυνατεί κι αυτήν να τους αντιμετωπίσει στο μέτρο.
Η σωτηρία μας λοιπόν βρίσκεται στα σίγουρα έξω από το ανθρώπινο. Όπως έξω από το ανθρώπινο βρίσκονται και οι άγγελοι... της βίας.
Ίσως η νίκη βρίσκεται τελικά μέσα στα πύρινα οραματικά πεδία του Αρμαγεδών. Εκεί που οι συναγμένοι στρατοί των δυνάμεών τους θα ηττηθούνε μια και καλή.
Όχι όμως από τα γήινα των δυνάμεών μας, αλλά από τα επουράνια στρατεύματα των αγγέλων και του φωτός. Έκει ψηλά, στα απροσπέλαστα πεδία του πνεύματος και της ψυχής στρέφεται πια η τελευταία ελπίδα μέσα μου.
Για παράδειγμα το 
γράφεται ως εξής: [:)]
Έτσι για να έχουμε κάποια tips! 
Διαβάζοντας τα - ομολογουμένως - πολύ όμορφα λόγια του Hartman σκέφτομαι πόσο δύσκολο να φαντάζει άραγε να καταφέρουμε να αγαπήσουμε τα πάντα και να νιώσουμε ευτυχισμένοι.
Την στιγμή που καθημερινά λυπούμαστε για 1002 πράγματα επειδή έτσι έχουμε μάθει να αντιδρούμε, την στιγμή που παραπονιόμαστε συνεχώς και γκρινιάζουμε για ό,τι δεν έχουμε αποκτήσει - άσχετα με το αν αυτό το "ό,τι" περιστρέφεται σχεδόν πάντα από τα υλικά αγαθά - μπορούμε να νιώσουμε ευτυχισμένοι?
Δύσκολο...
Πρέπει να αλλάξουμε πάρα πολλά πράγματα στον τρόπο αντίληψης μας για να το καταφέρουμε.
Σίγουρα αξίζει τον κόπο όμως!
quote:
" Ενώ αυτός που το ιδανικό του είναι αθάνατο πρέπει να γίνει και ο ίδιος αθάνατος για να το αποκτήσει"
Απλά πανέμορφο! 
Φίλε μου Tryfield σε χαιρετώ!
Καιρό είχαμε να βρεθούμε σε κάποιο θέμα, ε?
Διαβάζοντας το μήνυμα σου νιώθω μια ειλικρίνεια παρόμοια με αυτήν που είδα στο μήνυμα της αγαπητής μας vasiliskos.
Γράφεις οτι απορείς με τον εαυτό σου...
Δεν είσαι ο μόνος, αγαπητέ.
Πολλές φορές απορώ κι εγώ ο ίδιος με τον εαυτό μου, ίσως όλοι μας κάποιες στιγμές να απορούμε με τον εαυτό μας, με τις σκέψεις μας, με τους δαίμονες που μας καταδιώκουν.
Σκέψου όμως πως ακόμη και το γεγονός οτι αναγνωρίζεις ποιοί είναι οι δαίμονες σου είναι ένα πολύ σημαντικό βήμα.
Σκέψου οτι όλοι μας έχουμε αυτούς τους δαίμονες να μας ακολουθούν στην ζωή μας.
Όλοι έχουμε μια σκοτεινή και μια φωτεινή πλευρά.
Και πιστεύω πως είναι πολύ ανθρώπινο αυτό, δεν γίνεται κάποιος να έχει μόνο μια πλευρά.
Ο άνθρωπος είναι ένα ον ατελές, δυνάμει τέλειο και σοφό.
Σαν ον ατελές λοιπόν ίσως να είναι αδύνατο να εξαλείψουμε την σκοτεινή μας πλευρά.
Αυτό που θα πρέπει λοιπόν να κάνουμε είναι να καταφέρουμε να βρούμε την ισορροπία ανάμεσα στις 2 φύσεις μας, όταν νιώθουμε να μας κατακλύζει το σκοτάδι να μπορεί το φως που κρύβουμε μέσα μας να μας επαναφέρει.
quote:
Αν βάλω τη δύναμή μου απέναντι στη δική τους, είμαι σαν το φτερό στη δύναμη του ανέμου που λυσαμανάει...Απορώ απίστευτα. Κι αναρωτιέμαι από που θα βρω τη δύναμη να συνεχίσω. Κάθε αντίσταση είναι μάταιη. Η δύναμη μέσα μου δεν είναι αρκετή. Το μυαλό μου δεν φτάνει για να αποφύγει όλες τις παγίδες τους. Αυτοί είναι άγγελοι, και γω απλά σάρκα...
Μα, φίλε μου, η δύναμη που αυτοί έχουν απέναντι σου είναι η δύναμη που εσύ τους επιτρέπεις να έχουν.
Όπως συμβαίνει με όλους μας.
Ενσαρκώνονται στον βαθμό που εμείς τους ανοίγουμε την πόρτα της ψυχής μας και μας επισκέπτονται όσο εμείς τους καλούμε - συνειδητά ή ασυνείδητα...
Είσαι ικανός να τους περιορίσεις όπως είμαστε όλοι μας ικανοί.
Κρύβουμε μέσα μας τα ψήγματα της Γνώσης και της Σοφίας για να το πράξουμε αυτό, δεν έχουμε ενσαρκωθεί εντελώς "άοπλοι" ή αδύναμοι.
Κι ούτε θα τους εξαφανίσουμε από τη μία στιγμή στην άλλη, δεν γίνεται να εξαϋλωθούν έτσι απλά.
Μια μάχη με έναν άγγελο της βίας είναι αρκετή.
Μπορεί αυτή η μάχη να πάρει καιρό, να μας ματώσει, να μας πληγώσει, να απομυζήσει την ενέργεια και την ψυχική μας δύναμη.
Όμως σιγά - σιγά θα αρχίσουν να διαφαίνονται τα αποτελέσματα της μάχης αυτής.
Άλλωστε, φίλε μου, ίσως είναι σημαντικότερο και πιο γόνιμο να καταφέρνουμε κάτι σταδιακά, έχει πιο εμφανή αποτελέσματα και μας αποκαλύπτει λίγο - λίγο την Γνώση.
Για να αποκαλύψεις την Αλήθεια λοιπόν δεν χρειάζεται να αφαιρέσεις μονομιάς όλα της τα πέπλα, ένα - ένα θα τα βγάζεις.
Μην απελπίζεσαι λοιπόν, απλά συνέχισε να δίνεις τη μάχη σου όπως μαχόμαστε όλοι...
In anticipation of my resurrection...
Μια συζήτηση που αφορά την ψυχή δεν μπορεί να είναι μια εξομολόγηση σε εμάς και τον ευαυτό μας. Κι εσύ κατέθεσες εδώ ένα χείμαρρο συναισθημάτων.
Το να μπορεί κανείς να καταθέτει άφοβα αυτά που αισθάνεται καλά ή άσχημα, είναι ήδη μια νίκη όπως είπε και ο dying incubus.
Νίκη στο φόβο του να μοιραζόμαστε με τους άλλους .
Αυτός ο φόβος είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο στην εποχή μας.
Γιατί όταν αποφασίσουμε να κάνουμε κάτι τέτοιο πολλές φορές ανακαλύπτουμε ότι αυτό που δαιμονίζει το μυαλό μας είναι το ίδιο που αισθάνονται και... οι άλλοι.
Από τη στιγμή που όλοι γεννιόμαστε και όλοι πεθαίνουμε,
Από τη στιγμή που οι δαίμονες που μαστίζουν τον εσωτερικό μας κόσμο και κατά συνέπεια αυτοί που δομουν τις κοινωνίες μας είναι οι ίδιοι,
Από τη στιγμή που η μεγαλύτερη αναρώτηση μέσα στο άνθρωπο είναι γιατί υπάρχει
Που ήταν πριν και που θα είναι μετά,
Σε τι ακριβώς διαφέρουμε?
Διαφέρουμε στον τρόπο που χειριζόμαστε αυτή την αιώνια αγωνία.
Ας κοιτάξουμε τα μικρά παιδιά. Πόσο μοιάζουν μεταξύ τους... Εχουν τα πάντα μέσα τους και ένα ένα θα αρχίσουν να τα χάνουν καθώς θα τους τα αφαιρούμε εμείς οι μεγαλύτεροι.
Ενα μικρό παιδάκι δεν έχει διακαή πόθο να αποκτήση το παρακάτω οικοδομικό τετράγωνο. Ο κόσμος του είναι ένα μικρό κρεβαττάκι αρκεί γύρω να του σκορπίσεις πολύχρομα και αστεία κουκλάκια.
Ούτε γκρινιάζει γιατί η μαμά του πήρε μια φορμίτσα από τη λαική και όχι από το κατάστημα επωνύμων. Συνήθως στο ρουχο χαίρεται όταν έχει πάνω μια αστεία φατσούλα ή ένα πολύχρομο λουλούδι.
Δεν το νοιάζει αν ο μπαμπάς έχει μεγάλο ή μικρό αυτοκίνητο. Συνήθως ενθουσιάζεται με το χρώμα ή με τον ήχο που κάνει το κλάξον.
Και αν συνεχίσω τον κατάλογο το συμπέρασμα που θα βγει είναι ότι ένα μικρό παιδί έχει μια ψυχή γεμάτη από χρώματα, ήχους και ένα ζευγάρι μάτια που λαχταρούν να ανακαλύψουν όλο το κόσμο.
Μεγαλώνοντας λιγάκι κάπου εκεί στο ξεκίνημα του σχολείου αρχίζουν και φαίνονται οι διαφοροποιήσεις.
Το παιδάκι που αγαπάει τη γατουλα της γειτονιάς κι εκείνο που διασκεδάζει με το να βάζει φωτιά να τη καίει.
Εκείνο που φροντίζει την αγαπημένη κούκλα κι εκείνο που παίρνει ένα ψαλίδι και την πετσοκόβει.
Κάποιο άλλο κάθεται κρυφά στο παράθυρο τις νύχτες και χαζεύει τ’άστρα και κάποιο άλλο κουκουλώνεται μέχρι επάνω μη βγει εκείνο το τέρας που είναι κρυμμένο κάτω από το κρεββάτι.
Μόλις λίγα χρόνια μετά γύρω στα 12-14 κανείς δεν θα μάθει πια τους φόβους και τα όνειρα , τους δαίμονες και τους άγγελους εκείνου του παιδιού, παρά μόνο όταν θα αποφασίζει το ίδιο να τα εξομολογείται.
Από εκείνη τη στιγμή όλοι θα βλέπουν σε αυτό και θα κρίνουν τι είναι ανάλογα με το δικό τους σκεπτικό κι εκείνο θα δημιουργήσει έναν ολόκληρο κόσμο μυστικό που αργότερα στη ζωή το αποτέλεσμα του θα είναι να φτιάξει γύρω του και γύρω από τους άλλους κάποιο καινούργιο παράδεισο ή κόλαση.
Το πνεύμα και το σώμα.
Μέσα στη μάχη να συμφιλιωθούν και να γνωριστούν, πράγμα που σε πολλές περιπτώσεις δεν θα γίνει ποτέ παρά μόνο στο θάνατο, ο άνθρωπος θα επιτρέψει ανάλογα με το σκοπό που του έχει δοθεί και το επίπεδο του πνεύματος του να ζήσει πνιγμένος από τους δαίμονες του ή φωτισμένος από τους αγγέλους του ή ακόμα σε μια ισσοροπία «υπομονής» ανάμεσα στους δύο.
Θα σας πω φίλοι ένα αστείο παράδειγμα που αν το επεκτείνετε όμως είναι πολύ ιδιαίτερο.
Κάποια στιγμή μιλούσα με τα παιδιά μου με θέμα τους διάφορους παράξενους φόβους που έχουμε. Αποφάσισα λοιπόν να τους εξομολογηθώ έναν αστείο φόβο που είχα μικρή και που ντρεπόμουν να ομολογήσω... Τους είπα ότι όταν περπάταγα σε πεζοδρόμια με πλακάκια μου γεννιόταν η εντύπωση ότι δεν πρέπει να πατήσω τις γραμμές που χώριζαν το ένα πλακάκι από το άλλο γιατί κάτι κακό θα μου συναίβενε!! Ω του θαύματος τα παιδιά δεν γέλασαν αλλά ενθουσιάστηκαν με ανακούφιση λέγοντάς μου,
«Τι λες βρε μαμά κι εμείς το ίδιο παθαίνουμε με τα πλακάκια στο δρόμο και ντρεπόμασταν να το πουμε!!!!!»
Φίλε μου, αλήθεια είναι τόσο δυνατοί αυτοί οι άγγελοι της βίας?
Και αν θα πρέπει να τους συναντήσουμε σε ένα άλλο συμπαντικό επίπεδο τότε ίσως είναι ακόμα πιο επιτακτικό να μάθουμε να τους νικάμε εδώ κάτω.
Πως?
Εδώ είμαστε να το ξετινάξουμε το θέμα και να δώσουμε χρήσιμες ιδέες ο ένας στον άλλο ίσως και χειροπιαστά παραδείγματα νίκης.
Για να δούμε.
Φίλε dying incubus,
Φαντάζεσαι το ιντερνετ να υπήρχε σε άλλες εποχές τι θα γινόταν? Συγγραφείς όπως ένας πρώτος μου έρχεται στο μυαλό , λόγω του τεράστιου όγκου της αλληλογραφίας του, ο Λαβκραφτ θα τίναζαν τον ιστό στο αέρα !
Φαντάσου να είχαν μια αμεσότητα να επικοινωνήσουν με εκατομύρια κόσμο και να αποκαλύψουν τις εμπειρίες και τα μυστικά τους.
Αυτή πρέπει να είναι η πραγματική έννοια να μπαίνεις σε φόρουμ όπως αυτό.
Μια κατάθεση των πιο δύσκολων σκέψεων,
Να τις μοιράζεσαι με τους άλλους
Να μαθαίνεις και να προτείνεις....
.....Αφού χάθηκε το παλιό κλασσικό καφενεδάκι που οι καφέδες στο χοντρό φλυτζάνι κράταγαν τα μυστικά ανάμεσα σε μια καλή παρτίδα τάβλι και τις φιλοσοφίες των γερόντων που όλο γκρίνιαζαν
quote:
Φαντάσου να είχαν μια αμεσότητα να επικοινωνήσουν με εκατομύρια κόσμο και να αποκαλύψουν τις εμπειρίες και τα μυστικά τους.
Κι αν έπρεπε τελικά, φίλη μου, να μας αποκαλύψουν όσα μας αποκάλυψαν μόνο?
Σίγουρα θα μπορούσαν να είχαν πει πολύ περισσότερα πράγματα όμως τι θα είχε περισσότερο νόημα?
Να πάρουμε κάποιες γνώσεις έτοιμες ή να λάβουμε το κατάλληλο ερέθισμα - στο σωστό μέτρο και με τον σωστό τρόπο - ώστε να τις ανακαλύψουμε κι εμείς?
In anticipation of my resurrection...
Κι αν έπρεπε τελικά, φίλη μου, να μας αποκαλύψουν όσα μας αποκάλυψαν μόνο?
Σίγουρα θα μπορούσαν να είχαν πει πολύ περισσότερα πράγματα όμως τι θα είχε περισσότερο νόημα?
Να πάρουμε κάποιες γνώσεις έτοιμες ή να λάβουμε το κατάλληλο ερέθισμα - στο σωστό μέτρο και με τον σωστό τρόπο - ώστε να τις ανακαλύψουμε κι εμείς?
Εχεις απόλυτο δίκιο..
Στο δρόμο της εσωτερικής αναζήτησης χρειάζεται να έχουμε λίγα εφόδια και καλά για να είναι ανάλαφρος ο δρόμος.
Πόσο δύσκολο όμως είναι να σταθείς ανάμεσα σε όλους αυτούς που καλύπτουν το δρόμο της γαλήνης σου με βαθυστόχαστα λόγια, όλους τους νέους θεούς που γεμίζουν το κόσμο με τις μεταλλικές φωνές τους..
Κι όταν μπορείς να δεις το ψέμμα μερικές φορές είναι οδυνηρό..
Συγχώρεσέ με γι'αυτό το μελαγχολικό τόνο.
Καμμιά φορά με πιάνει και ποτέ χωρίς λόγο :))
Κι αν έπρεπε τελικά, φίλη μου, να μας αποκαλύψουν όσα μας αποκάλυψαν μόνο?
Σίγουρα θα μπορούσαν να είχαν πει πολύ περισσότερα πράγματα όμως τι θα είχε περισσότερο νόημα?
Να πάρουμε κάποιες γνώσεις έτοιμες ή να λάβουμε το κατάλληλο ερέθισμα - στο σωστό μέτρο και με τον σωστό τρόπο - ώστε να τις ανακαλύψουμε κι εμείς?
Εχεις απόλυτο δίκιο..
Στο δρόμο της εσωτερικής αναζήτησης χρειάζεται να έχουμε λίγα εφόδια και καλά για να είναι ανάλαφρος ο δρόμος.
Πόσο δύσκολο όμως είναι να σταθείς ανάμεσα σε όλους αυτούς που καλύπτουν το δρόμο της γαλήνης σου με βαθυστόχαστα λόγια, όλους τους νέους θεούς που γεμίζουν το κόσμο με τις μεταλλικές φωνές τους..
Κι όταν μπορείς να δεις το ψέμμα μερικές φορές είναι οδυνηρό..
Συγχώρεσέ με γι'αυτό το μελαγχολικό τόνο.
Καμμιά φορά με πιάνει και ποτέ χωρίς λόγο :))
Αγαπητή vasiliskos γεια σου
Αγαπητοί φίλοι γεια σας
Με συγχωρείς αγαπητή vasiliskos δεν κατάλαβα πότε ανοίχτηκε αυτό το θέμα. Γιατί αν το είχα πάρει είδηση, σίγουρα θα έγραφα τις απόψεις – σκέψεις μου.
Τελευταία άλλωστε δεν μπαίνω και τόσο συχνά στο esoterica, εκτός από το να παρακολουθώ λίγο, τα θέματα που ήδη έχω ανοίξει.
Θα παραθέσω ένα απόσπασμα από το βιβλίο «Θυμαπάτη (Γοητεία) ένα Παγκόσμιο Πρόβλημα» και μετά θα αναλύσω κάποιες σκέψεις – έννοιες, … φυσικά θα ανεβεί λίγο ο πήχης της σκέψης, …
-----------------------------------
Υπάρχουν τέσσερις φράσεις που για πολύ καιρό εναλλάσσονται μεταξύ των αποκαλούμενων αποκρυφιστών κι εσωτεριστών. Είναι οι: γοητεία, πλάνη, μάγια και η έκφραση ένοικος στο κατώφλι. Αντιπροσωπεύουν την ίδια γενική σύλληψη ή κάποια διαφοροποίηση αυτής της σύλληψης. Μιλώντας γενικά, οι ερμηνείες είναι οι ακόλουθες, έχουν μόνο μερικό χαρακτήρα κι έχουν σχεδόν τη φύση διαστροφών της πραγματικής αλήθειας, λόγω των περιορισμών της ανθρώπινης συνείδησης.
Η Γοητεία έχει συχνά θεωρηθεί σαν μια περίεργη απόπειρα εκείνων που ονομάζονται “μαύρες δυνάμεις” για να παραπλανήσουν και να εξαπατήσουν τους καλοπροαίρετους ζηλωτές. Πολλοί εξαιρετικοί άνθρωποι κολακεύονται σχεδόν όταν “αντιμετωπίζουν” κάποια όψη της γοητείας, νιώθοντας ότι η από μέρους τους επίδειξη πειθαρχίας ήταν τόσο καλή, ώστε οι μαύρες δυνάμεις ενδιαφέρθηκαν αρκετά για να εμποδίσουν το ωραίο τους έργο βυθίζοντάς τους σε σύννεφα γοητείας. Τίποτε δε θα μπορούσε να βρίσκεται πιο μακριά απ’ την αλήθεια. Η ιδέα αυτή αποτελεί καθαυτή μέρος της γοητείας της τωρινής εποχής κι έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη υπερηφάνεια και ικανοποίηση.
Η Μάγια θεωρείται συχνά ότι έχει την ίδια φύση με την ιδέα που διαδίδουν οι Χριστιανοί Επιστήμονες ότι δεν υπάρχει κάτι τέτοιο όπως η ύλη. Μας ζητούν να θεωρήσουμε όλα τα παγκόσμια φαινόμενα σαν μάγια και να πιστέψουμε ότι η ύπαρξή τους είναι απλά ένα λάθος του θνητού νου και μια μορφή αυθυποβολής ή αυτοϋπνωτισμού. Δια της υποβαλλόμενης αυτής πίστης οδηγούμαστε σε μια νοητική κατάσταση που θεωρεί ότι το απτό και το αντικειμενικό δεν είναι παρά αποκυήματα του ανθρώπινου ευφάνταστου νου. Αυτή με τη σειρά της είναι επίσης παρωδία της αλήθειας.
Η Πλάνη θεωρείται μάλλον με τον ίδιο τρόπο, μόνο που (καθώς την ορίζουμε) θέτουμε την έμφαση στο πεπερασμένο της ανθρώπινης διάνοιας. Δεν αρνούμεθα τον κόσμο των φαινομένων, αλλά θεωρούμε ότι ο νους τον παρερμηνεύει κι ότι αρνείται να τον δει όπως είναι στην πραγματικότητα. Θεωρούμε ότι αυτή η παρερμηνεία συνιστά τη Μεγάλη Πλάνη.
Ο Ένοικος στο Κατώφλι θεωρείται συνήθως ότι παρουσιάζει την τελική δοκιμασία του ανθρώπινου θάρρους κι ότι έχει τη φύση μιας γιγαντιαίας σκεπτομορφής ή ενός παράγοντα που πρέπει να διασκορπιστεί προτού ληφθεί η μύηση. Τι ακριβώς είναι αυτή η σκεπτομορφή λίγοι άνθρωποι το γνωρίζουν, αλλά ο ορισμός τους περιλαμβάνει την ιδέα μιας τεράστιας στοιχειακής μορφής που φράζει το δρόμο προς την ιερή πύλη, ή την ιδέα μιας κατασκευασμένης μορφής, δομημένης συχνά από το Διδάσκαλο του μαθητή για να δοκιμάσει την ειλικρίνειά του. Μερικοί τον θεωρούν σαν το σύνολο των σφαλμάτων του ανθρώπου, της κακοποιού του φύσης που τον εμποδίζει ν’ αναγνωρισθεί ως άξιος να βαδίσει την Ατραπό της Αγιότητας. Όμως κανείς απ’ τους ορισμούς αυτούς δε δίνει μια αληθινή ιδέα της πραγματικότητας.
Θα ήθελα να τονίσω εδώ ότι (μιλώντας γενικά) οι τέσσερις αυτές εκφράσεις είναι τέσσερις όψεις μιας παγκόσμιας κατάστασης που είναι αποτέλεσμα της δραστηριότητας – σε χρόνο και χώρο – του ανθρώπινου νου. Δραστηριότητας των ΔΙΑΝΟΙΩΝ! Συλλογισθείτε αυτή τη φράση γιατί σας δίνει το νήμα της αλήθειας.
Το Πρόβλημα της Πλάνης έγκειται στο γεγονός ότι είναι μια ψυχική δραστηριότητα και το αποτέλεσμα της νοητικής όψης όλων των ψυχών σε εκδήλωση. Είναι η ψυχή που βυθίζεται στην πλάνη και η ψυχή που αποτυγχάνει να δει με διαύγεια μέχρι να μάθει να διαχύνει το φως της ψυχής στο νου και τον εγκέφαλο.
Το Πρόβλημα της Γοητείας απαντάται όταν η νοητική πλάνη εντείνεται απ’ την επιθυμία. Αυτό που οι Θεοσοφιστές ονομάζουν “καμα-μάνας” παράγει γοητεία. Είναι πλάνη στο αστρικό πεδίο.
Το Πρόβλημα της Μάγια είναι πραγματικά ίδιο με το παραπάνω συν την έντονη δραστηριότητα που προκύπτει όταν γοητεία και πλάνη πραγματώνονται σε αιθερικά επίπεδα. Είναι αυτός ο ζωτικός άλογος συναισθηματικός ΚΥΚΕΩΝΑΣ (ναι, αδελφέ από παλιά, αυτή είναι η λέξη που ζητώ να χρησιμοποιήσω) στον οποίο φαίνεται να ζει πάντα η πλειονότητα των ανθρώπινων όντων.
Ο Ένοικος στο Κατώφλι είναι πλάνη-γοητεία-μάγια, όπως την αντιλαμβάνεται ο φυσικός εγκέφαλος και την αναγνωρίζει σαν εκείνο που πρέπει να υπερνικηθεί. Είναι η ζαλιστική σκεπτομορφή που αντιμετωπίζει ο μαθητής όταν επιδιώκει να εισδύσει στη συσσωρευμένη γοητεία των αιώνων και να βρει την αληθινή του κατοικία στον τόπο του φωτός.
Τα παραπάνω είναι κατ’ ανάγκη μόνο γενικότητες κι επίσης το αποτέλεσμα της δραστηριότητας του αναλυτικού νου, αλλά χρησιμεύουν για να ενσωματώσουν σε λέξεις ένα μέρος του προβλήματος και για να μεταδώσουν στο νου σας μια συγκεκριμένη σκεπτομορφή εκείνου που αργότερα θα συζητήσουμε λεπτομερώς.
Όσο για τα αίτια της παγκόσμιας αυτής κατάστασης, τι μπορώ να πω, αδελφέ μου, που θα μετέδιδε κάποια έννοια στο νου σου; Η αιτία βρίσκεται πολύ πίσω, στη συνείδηση των “ατελών Θεών”. Άραγε η φράση αυτή σημαίνει κάτι για σένα; Φοβάμαι πολύ λίγα. …
(Από το βιβλίο «Θυμαπάτη ένα Παγκόσμιο Πρόβλημα»).
-----------------------------------
Από τα παραπάνω κρατάω μόνο προς το παρόν το εξής σημείο:
Το Πρόβλημα της Πλάνης έγκειται στο γεγονός ότι είναι μια ψυχική δραστηριότητα και το αποτέλεσμα της νοητικής όψης όλων των ψυχών σε εκδήλωση. Είναι η ψυχή που βυθίζεται στην πλάνη και η ψυχή που αποτυγχάνει να δει με διαύγεια μέχρι να μάθει να διαχύνει το φως της ψυχής στο νου και τον εγκέφαλο.
Είναι η ψυχή που βυθίζεται στην πλάνη και η ψυχή που αποτυγχάνει να δει με διαύγεια, … Είναι η ψυχή που βυθίζεται στην πλάνη και η ψυχή που αποτυγχάνει να δει με διαύγεια, … Είναι η ψυχή που βυθίζεται στην πλάνη και η ψυχή που αποτυγχάνει να δει με διαύγεια, … … …
Καταλαβαίνετε άραγε φίλοι μου τι εννοείται μ’ αυτή την φράση;
Θα σας πω την γνώμη μου ξεκάθαρα.
Για να καταλάβει κάποιος την παραπάνω φράση πρέπει να κατανοήσει σε βάθος τι είναι ψυχή. Να κατανοήσει επαρκώς τι είναι μία ψυχή σε εκδήλωση μέσα στην καθημερινότητα, σε πράξη. Πρέπει να αντιληφθεί, να αντιληφθούμε, ότι καθημερινά όλοι μας κολυμπούμε μέσα σε μάγια, αυταπάτες και πλάνες!!!
Όσο είμαστε προσωπικοί δεν μπορούμε να δούμε την αλήθεια, γιατί ο ένοικος στο κατώφλι που είναι κυριολεκτικά η προσωπικότητά μας είναι «μάγια, αυταπάτη, πλάνη». Οποιαδήποτε σκέψη κάνουμε, οποιοδήποτε συναίσθημά μας, οποιαδήποτε συνηθισμένη φυσική δραστηριότητα, εφόσον είναι προσωπική είναι υποκείμενη της μάγια, αυταπάτης, πλάνης!!!
Όταν κατανοηθεί αυτό, τότε αρχίζει ο Γολγοθάς της απελευθέρωσης από τις αυταπάτες και τις πλάνες μας, φυσικά στην πράξη, στην καθημερινότητα!!!
Φυσικά το μεγαλύτερο πρόβλημα όλων είναι η αυταπάτη γιατί αυτή συνδέεται πρωταρχικά με τον συναισθηματικό παράγοντα.
Θα πρέπει πρωταρχικά κάποιος να αντιληφθεί τον εαυτό του ως Ψυχή. Γιατί αν δεν τον αντιλαμβάνεται, συνήθως θα αντιδρά. Γιατί η προσωπικότητά του θα βρίσκει ένα σωρό δικαιολογίες όπως πολύ χαρακτηριστικά το έγραψε με περισσή ειλικρίνεια ο αγαπητός Tryfield, τον οποίο συγχαίρω για την ευθύτητα και την ειλικρίνειά του.
Οι Άγγελοι της βίας συνιστούν το σύνολο των αρνητικών ιδιοτήτων της προσωπικότητάς μας, το σύνολο των φυσικοαιθερικών, συναισθηματικών και συγκεκριμένων μορφών σκέψεων, που … είναι οντότητες, ένα σύνολο σεληνιακών κυρίων που βρίσκονται στο τόξο της καθόδου.
Πρέπει να μάθουμε να βλέπουμε τις αρνητικές μας ιδιότητες (τους άγγελους της βίας) ως ζωντανές οντότητες που βρίσκονται στο τόξο της καθόδου. Είναι η προσωπικότητά μας που είναι ένα σύνολο αρνητικών ιδιοτήτων – οντοτήτων που συνιστούν την ανθρώπινη προσωπική μας ψυχή που βρίσκεται στο τόξο της καθόδου. Δεν είμαστε εμείς η προσωπικότητά μας!!! Εμείς είμαστε Αθάνατες ψυχές, ο Ηλιακός Άγγελος, Ηλιακός Κύριος, που βρίσκεται στο τόξο της ανόδου. Η προσωπική μας ψυχή είναι φθαρτή, υπόκειται στον χρόνο και τον θάνατο.
Η μάχη της Πνευματικής Ψυχής και της Προσωπικότητας (μορφής) συνεχίζεται ανά τους αιώνες, γι’ αυτό τόσο πολύ στις μέρες μας στεκόμαστε σαστισμένοι ανάμεσα στο Καλό και το Κακό, στην καθημερινότητα. Αυτό το Καλό και το Κακό της καθημερινότητάς μας έχει να κάνει με την προβολή και την αγκυροβόληση ενός εσωτερικού πολέμου, σε εσωτερικά πεδία, μεταξύ υπερανθρώπινων οντοτήτων!!! Ως άνω ούτω και κάτω, … και ως κάτω ούτω και άνω.
Η Ψυχή ένα σύνολο θετικών ιδιοτήτων βρίσκεται σε αντιπαράθεση με την προσωπικότητά μας που έιναι ένα σύνολο αρνητικών ιδιοτήτων (αγγέλων της βίας) (κυρίως). Η Ψυχή ένα σύνολο θετικών ιδιοτήτων. Στα αρχικά στάδια της εξέλιξής της όταν είναι αμύητη, νεαρή, μωρό, υπόκειται της πλάνης όταν ενσαρκώνεται σε μία προσωπικότητα. Νομίζει ότι είναι οι σεληνιακοί κύριοι (αρνητικές οντότητες και ιδιότητες) και την πατάει, αυταπατάται, νομίζει ότι είναι κάτι που δεν είναι στην πραγματικότητα, έως ότου αντιληφθεί ότι δεν είναι αυτό, δεν είναι εκείνο και ανακαλύψει εφόσον είναι ενσαρκωμένη, ότι πρέπει να επιστρέψει στον Πατέρα εν τοις Ουρανοίς. Τότε ο άνθρωπος γίνεται Δόκιμος Μαθητής και αρχίζει συνειδητά να εργάζεται με τον εαυτό του, να μειώνει τα ελαττώματά του (τις αρνητικές του ιδιότητες και σεληνιακές οντότητες) και να δομεί έναν ορθό χαρακτήρα, έπειτα μπαίνει στην ατραπό της μαθητείας, …και μετά των μυήσεων.
Τώρα ένα άλλο θέμα που είναι σοβαρότατο.
Αγαπητή vasiliskos έγραψες:
quote:
Οπότε για το ξεκίνημα της πυραμίδας ας πάμε στο πρώτο στάδιο.
Είμαι 0 χρονών. Εχω γεννηθεί μόλις λίγα λεπτά. Οι άγγελοι της βίας υπάρχουν μέσα μου ή όχι?
Γεννιόμαστε με τεχνικές προδιαγραφές που κληρονομούμε από τις προηγούμενες ενσαρκώσεις μας. Γεννιόμαστε με ένα σύνολο θετικών και αρνητικών ιδιοτήτων που έχουν αναπτυχθεί μέσα μας από τις προηγούμενες ενσαρκώσεις μας (σύμφωνα με τον Νόμο του Κάρμα, τον Νόμο των επαναγεννήσεων). Συνήθως οι αρνητικές ιδιότητες υπερτερούν των θετικών ιδιοτήτων. Σε ελάχιστα παιδιά στον κόσμο υπερτερούν οι θετικές ιδιότητες έναντι των αρνητικών ιδιοτήτων. Αυτό το καταλαβαίνει κάποιος πολύ εύκολα αν εξετάζει την πραγματικότητα από την σκοπιά της εσωτερικής ψυχολογίας και έχει εμβαθύνει στην γνώση το τι είναι η Ψυχή σε εκδήλωση.
Τα παιδιά έχουν πολύ περισσότερες αρνητικές ιδιότητες (εν σπέρματι) – άγγελους της βίας όπως τους ονομάζετε εδώ - από ότι θετικές ιδιότητες, ας το εξηγήσουμε.
Είναι εγωιστικά και ατομιστικά. Μόνο για τον εαυτό τους σκοτίζονται. Ελάχιστα διαθέτουν αλτρουιστικό χαρακτήρα και είναι ανιδιοτελή. Τα περισσότερα είναι επιθετικά (βίαια) και αυτό φαίνεται από τα παιχνίδια τους. Όταν δεν γίνεται το δικό τους αρχίζουν να τσιροκοπούν, έως ότου οι γονείς τους τα πείσουν, …
Πιθανότατα τώρα αντιδράτε, γιατί σας ξεγελάει η γοητεία που ασκούν τα παιδιά στους μεγάλους. Σας ξεγελούν που είναι χαριτωμένα, σας ξεγελά η άγνοιά τους (η οποία συνδέεται με την γνώση που έχετε εσείς και που δεν έχουν αυτά). Τι σχέση έχει όμως η άγνοιά τους, με τον παράγοντα «ιδιότητες»; Ελάχιστη έως καθόλου. Μήπως η αγάπη των γονιών είναι κυριαρχικά εγωιστική, γι’ αυτό δεν καταλαβαίνουν τι συμβαίνει στην πραγματικότητα; Μήπως επειδή δεν καταλαβαίνουν το εαυτό τους γι’ αυτό δεν μπορούν να καταλάβουν τις αρνητικές και θετικές ιδιότητες των παιδιών τους να δουν αν τα παιδιά τους ανήκουν στην κατηγορία των εξελιγμένων (παλαιών) ψυχών ή των νεαρών;
Τι ερμηνεία δίνεται όταν ένα παιδί γεννιέται χαρισματικό;
Από πολύ μικρό μπορεί να διαβάζει και να γράφει;
Από πολύ μικρό μπορεί να παίζει πιάνo ή κάποιο άλλο μουσικό όργανο;
Όταν ένα παιδί χαρακτηρίζεται παιδί θαύμα;
Όταν ένα παιδί εισάγεται σε μία … παιδοογκολογική κλινική και είναι καταδικασμένο να πεθάνει;
Η ψυχή βρίσκεται συνεχώς σε δράση μόνο που οι άνθρωποι επειδή δεν σκέφτονται με αφετηρία τις ιδιότητες σε βάθος, γι’ αυτό δεν βλέπουν αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα.
Η συνείδηση είναι μία εξελισσόμενη οντότητα και διευρύνεται (από ενσάρκωση σε ενσάρκωση), … Τι σημαίνει σε βάθος η προηγούμενη δήλωση;
Σταματώ εδώ δίνοντας τον περιεκτικό ορισμό το τι είναι «ο άνθρωπος».
α. O Άνθρωπος εκπορεύεται από το εναδικό επίπεδο, έχει το κύριο εστιακό του σημείο στο πέμπτο επίπεδο, το νοητικό, αλλά επιζητά πλήρη συνειδητή ανάπτυξη στα τρία κατώτερα πεδία, το νοητικό, το αστρικό και το φυσικό.
(Από το βιβλίο «Πραγματεία επί του Κοσμικού Πυρός» σελ. 271 Αγγλ.)
Θα με συγχωρήσεις αγαπητή vasiliskos, αλλά κατέθεσα … μερικώς την ατομική μου άποψη, σχετικά με τους ΑΓΓΕΛΟΥΣ ΤΗΣ ΒΙΑΣ.
Γνώθι σαυτόν
quote:
Πόσο δύσκολο όμως είναι να σταθείς ανάμεσα σε όλους αυτούς που καλύπτουν το δρόμο της γαλήνης σου με βαθυστόχαστα λόγια, όλους τους νέους θεούς που γεμίζουν το κόσμο με τις μεταλλικές φωνές τους..
Είναι αρκετά δύσκολο, φίλη μου vasiliskos...
Παρόλα αυτά όταν αντιμετωπίζουμε μια δύσκολη κατάσταση δεν είναι μια ευκαιρία να κοιτάξουμε μέσα στην ψυχή μας για να δούμε τα αποθέματα μας?
Δεν είναι μια ευκαιρία να ατσαλωθούμε και να προχωρήσουμε ένα ακόμα βήμα πιο πέρα προκειμένου να δούμε την θέα από πιο κοντά?
Αν ήταν όλα πιο εύκολα και πιο στρωτά για να βαδίσουμε θα μαθαίναμε?
Θα βλέπαμε να αποκτούμε κάποια πράγματα όχι επειδή απλά τα βρήκαμε βατά αλλά επειδή μοχθήσαμε?
quote:
Συγχώρεσέ με γι'αυτό το μελαγχολικό τόνο.Καμμιά φορά με πιάνει και ποτέ χωρίς λόγο :))
Κι η μελαγχολία ένα συναίσθημα είναι! 
Δεν υπάρχει λόγος να το θεωρούμε κάτι το ανεπιθύμητο, πρέπει απλά να δούμε τι έχει να μας προσφέρει.
Απλά θέλει ένα μέτρο.
Είναι όπως ο ζωγράφος με την παλέτα του.
Παίρνει με το πινέλο του λίγο από όλα τα χρώματα για να συνθέσει.
Αν πάρει περισσότερο για να γεμίσει τον καμβά θα βγει ένα αποτέλεσμα μη αρμονικό.
Αν πάλι παραλείψει κάποια χρώματα ο πίνακας θα αποπνέει μια αίσθηση του "κάτι λείπει τώρα"...
In anticipation of my resurrection...
Σ’ευχαριστώ για τη κατάθεση των σκέψεων σου στη συζήτησή μας.
Θέλω με τη σειρά μου να κάνω κι εγώ μερικές ερωτήσεις ορμόμενη από αυτά που συζητάμε σχετικά με τους άγγελους τις βίας.
Γράφεις :
«Η Ψυχή ένα σύνολο θετικών ιδιοτήτων βρίσκεται σε αντιπαράθεση με την προσωπικότητά μας που έιναι ένα σύνολο αρνητικών ιδιοτήτων (αγγέλων της βίας) (κυρίως). Η Ψυχή ένα σύνολο θετικών ιδιοτήτων. Στα αρχικά στάδια της εξέλιξής της όταν είναι αμύητη, νεαρή, μωρό, υπόκειται της πλάνης όταν ενσαρκώνεται σε μία προσωπικότητα. Νομίζει ότι είναι οι σεληνιακοί κύριοι (αρνητικές οντότητες και ιδιότητες) και την πατάει, αυταπατάται, νομίζει ότι είναι κάτι που δεν είναι στην πραγματικότητα, έως ότου αντιληφθεί ότι δεν είναι αυτό, δεν είναι εκείνο και ανακαλύψει εφόσον είναι ενσαρκωμένη, ότι πρέπει να επιστρέψει στον Πατέρα εν τοις Ουρανοίς.»
Πόσοι άνθρωποι δεν προσπάθησαν να φωνάξουν ακριβώς αυτό σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου? Με διαφοροποιήσεις στο τρόπο που το δίδαξαν στον λαό που απευθυνόντουσαν , ή στο επίπεδο ανθρώπου.
Αφαιρόντας τα ιερατεία και την δική τους «δουλειά» επί της γης, οι μεσσίες που κατά καιρούς εμφανίσθηκαν φώναξαν, θυσιάστηκαν για αυτό ακριβώς. Μίλησαν για την ψυχή για την ένωση με τον Θεό, για το ότι πρέπει να δώσουμε τη μεγάλη μας μάχη με τους προσωπικούς μας δαίμονες και να βρούμε το θεό που είναι μέσα μας.
Πολλοί «πεφωτισμένοι» μίλησαν με γλώσσα που άγγιξε τις καρδιές των απλών ανθρώπων. Ο Χριστός που τόσο εκμεταλλεύθηκαν «οι γνωρίζοντες» μας επιβεβαίωσε όλα αυτά που εμείς αδιάκοπα ψάχνουμε. Αν κανείς μπορεί να μάθει τι ακριβώς είπε μια και στον υπόλοιπο κόσμο φθάσαν όλα με «διαμεσολαβητές».
Τι ζήτησε η μορφή αυτή? Να αγαπάμε.
Ποιά θα ήταν η ανταμοιβή της ψυχής μας? Το φως.
Πριν από αυτόν ποιοί είπαν το ίδιο? Θα έπρεπε να γεμίσουμε σελίδες με ονόματα.
(Φυσικά δεν έχει σημασία για το πόσα όμορφα πράγματα μίλησαν και πόσο κοντά έφτασαν να μας προσφέρουν απλόχερα θησαυρούς για να αγγίξουμε αυτό το άγνωστο που ψάχνουμε σήμερα σαν γνωστικά ρομπότ, εμείς επιμένουμε σταθερά και αδιάλλακτα να ανήκουμε σε στρατόπεδα γνώσης. Δόσμου δόγμα και πάρε μου τη ψυχή!)
Υπάρχει μια «μανία» κυριολεκτικά ένας φανατισμός που αναβιώνει στο κόσμο της εσωτερικής αναζήτησης. Να μελετήσουμε χιλιάδες τόμους από βιβλία «πεφωτισμένων», να βρούμε διδασκάλους που να μας χαρίσουν το φως και να γίνουμε τι? Ξέρουμε τι ακριβώς θέλουμε?
Η γνώση όλη προυπάρχει. Μας την έχουν πετάξει κατάμουτρα αιώνες τώρα. Σε όλες τις γλώσσες του κόσμου. Και σε όλα τα «επίπεδα σκέψης».
Αν εφαρμόζαμε το ελάχιστο από αυτά που μας έχουν διδάξει μεγάλοι διδάσκαλοι , θα είχαμε βρει ήδη ο καθένας το δικό του μονοπάτι και μαζί με αυτό το μονοπάτι ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ.
Ομως εκεί έρχεται το πρόβλημα. Τι ακριβώς επιδιώκει κάποιος που αναζητά να προχωρήσει πέρα από τα γνωστά ανθρώπινα όρια? Επιδιώκει την ειλικρινή φώτιση? Επιθυμεί να βοηθήσει τους συνανθρώπους τους να βρουν κι αυτοί το δρόμο τους? Να τους σώσει γιατί νοιώθει αγάπη γι’αυτούς και νοιώθει να είναι ένα μαζί τους?
Σε πόσες περιπτώσεις συμβαίνει αυτό? Γιατί κάποιος να θέλει να αποκτήσει ιδιαίτερη γνώση του άπειρου που μας περιβάλλει και επιθυμητό θα ήταν να έχει και ιδιαίτερες φυσικές δυνάμεις? Να υποτάξει τι? Τον ευατό του ή τους άλλους?
Γνωρίζω μια κυρία σ’ένα μικρό χωριό. Την παρατηρώ από μικρή. Οι συγχωριανοί την ονομάζουν άγγελο. Εχει τελειώσει τη δευτέρα δημοτικού και ζήτημα είναι να έχει διαβάσει κάποιο περιοδικό ή εφημερίδα. Ολη της τη ζωή την αφιέρωσε στο να κάνει καλό στους άλλους. Και στο βλέμμα της πάντα έβλεπα μια καλωσύνη και μια γαλήνη που με εντυπωσίαζε πόσο φυσικά έδενε επάνω της.
Κι όταν μια φορά τη ρώτησα. Θεία φοβάσαι το θάνατο? Μου απάντησε. Γιατί να τον φοβάμαι παιδί μου. Στη ζωή αυτή τα μάτια μου είδαν όλες τις χαρές και το πόνο του κόσμου και είμαι γεμάτη από ανθρώπους. Κι όταν φύγω η ψυχή μου θα πετάξει ελεύθερη να πάει πια κοντά στο θεό της επιτέλους.
Που ακριβώς θα κατατάξω αυτό τον άνθρωπο. Και πως προσπέρασε έτσι απλά τους άγγελους της βίας του (με αποδείξεις) χωρίς να χρειαστεί να κατεβάσει εγκυκλοπαίδειες εσωτερισμού?
Κάνω το δικηγόρο του διαβόλου αυτή τη στιγμή γιατί πολλά παιδιά που διαβάζουν τα φόρουμ και βλέπουν κι εμένα να ψάχνω συνεχώς μου εκφράζουν παρόμοιες ερωτήσεις.
Μήπως όπως έγραψα παραπάνω η ψυχή μας τελικά χρειάζεται ελάχιστα εφόδια για να βρει το δρόμο της.
Και υποπτεύομαι και κάτι άλλο. Μήπως χρειάζεται τόσο ελάχιστα που έχουν βαλθεί να τα σκεπάσουν πολλών ειδών «μπερδεμένοι» ή ακόμα χειρότερα «ιδιοτελείς» με τόση μανία μήπως και τελικά ανακαλύψουμε όντως αυτό που κρύβεται μέσα μας?
Φίλε dying incubus
τα όσα λέω παραπάνω νομίζω ότι δένουν με τις δικές σου παρατηρήσεις. Είδες που έμαθα να βάζω ανθρωπάκια? Αντε μια γριά ψυχή προοδεύει στην τεχνολογία
Αγαπητή vasiliskos
quote:
Υπάρχει μια «μανία» κυριολεκτικά ένας φανατισμός που αναβιώνει στο κόσμο της εσωτερικής αναζήτησης. Να μελετήσουμε χιλιάδες τόμους από βιβλία «πεφωτισμένων», να βρούμε διδασκάλους που να μας χαρίσουν το φως και να γίνουμε τι? Ξέρουμε τι ακριβώς θέλουμε?
Επειδή δεν κατάλαβα τι ακριβώς εννοείς, αν απευθύνεσαι σε μένα, θα ήθελα περισσότερες διευκρινήσεις.
Επίσης θα ήθελα να ρωτήσω είναι καλό να διαβάζει κανείς βιβλία ή όχι; Επειδή εσύ διαβάζεις απ’ ότι ξέρω. Με το να διαβάζει κάποιος βιβλία σημαίνει ότι γίνεται φανατικός απαραίτητα;
Θα ήθελα όμως να ρωτήσω με όλο τον σεβασμό, γνωρίζεις εσύ ακριβώς τι θέλεις σ’ αυτή την ενσάρκωση και είναι διαρκές αυτό το θέλω σου; Και για να συνεχίσω λίγο ακόμη γιατί τα θέλω των ανθρώπων είναι τόσο διαφορετικά; Τι συμβαίνει;
Έκανα μία παράθεση για την πλάνη, την αυταπάτη, την μάγια, … έχεις να πεις κάτι το συγκεκριμένο γι’ αυτά τα θέματα ή όχι, γιατί είναι σχετικά με τους Άγγελους της Βίας, έτσι δεν είναι;
quote:
Η γνώση όλη προυπάρχει. Μας την έχουν πετάξει κατάμουτρα αιώνες τώρα. Σε όλες τις γλώσσες του κόσμου. Και σε όλα τα «επίπεδα σκέψης».
Αν εφαρμόζαμε το ελάχιστο από αυτά που μας έχουν διδάξει μεγάλοι διδάσκαλοι , θα είχαμε βρει ήδη ο καθένας το δικό του μονοπάτι και μαζί με αυτό το μονοπάτι ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ.
Φυσικά συμφωνώ και επαυξάνω γιατί όμως οι άνθρωποι δεν εφαρμόζουν την γνώση ενώ μας έχει δοθεί με τόση αφθονία; Θα παρακαλούσα να δόσεις ακριβείς απαντήσεις αν ξέρεις.
quote:
Ομως εκεί έρχεται το πρόβλημα. Τι ακριβώς επιδιώκει κάποιος που αναζητά να προχωρήσει πέρα από τα γνωστά ανθρώπινα όρια? Επιδιώκει την ειλικρινή φώτιση? Επιθυμεί να βοηθήσει τους συνανθρώπους τους να βρουν κι αυτοί το δρόμο τους? Να τους σώσει γιατί νοιώθει αγάπη γι’αυτούς και νοιώθει να είναι ένα μαζί τους?Σε πόσες περιπτώσεις συμβαίνει αυτό? Γιατί κάποιος να θέλει να αποκτήσει ιδιαίτερη γνώση του άπειρου που μας περιβάλλει και επιθυμητό θα ήταν να έχει και ιδιαίτερες φυσικές δυνάμεις? Να υποτάξει τι? Τον ευατό του ή τους άλλους?
Ένα σωρό ερωτήματα, σε ποιον τα υποβάλεις;
Σε χαιρετώ ευχόμενος εποικοδομητικό προβληματισμό.
Γνώθι σαυτόν
Αλλά, μόνο λόγια...
ποταμό...Αν και δεν έχει νερό....
μελετήσω κι άλλο το φαινόμενο σου...Γι αυτό, συνέχισε...Δηλαδή,
τι εννοείς;Για τον Ενιππέα ποταμό;Ότι έκανα σε κάτι λάθος;Τι λες,
είναι στα Φάρσαλα, ή όχι είναι ξερός ή όχι;Ειλικρινά, με ενδιαφέρει
η άποψη σου....
Αλλά, επειδή το Σαββατοκύριακο,οπως έγραψα θα είμαι μπρος στον
Μύτικα, ιδού η Ρόδος...
Έλα να γνωριστούμε απο κοντά..
Να δω την σπάνια προσωπικότητα σου....
να το παίξω, ούτε φιλόσοφος, ούτε παντογνώστης, σαν κι εσενα....
του που βρίσκεται ο Όλυμπος( τελευταία νέα που λένε ότι τον πήραν κάτι εγγλέζοι γιάπηδες να τον βάλουν μαζί με τα μάρμαρα, κρίνονται αννακριβείς)μπορούμε να δούμε μια άλλη διάσταση ανευθυνουπευθυνότητας, με θέμα την παιδική ηλικία...
Πως γίνεται κάθε παιδικό παιχνίδι, ταινία, σίριαλ, να έχει πάντα βία;
Έχω πάθει πλάκα..
Δεν υπάρχει ούτε ένα σίριαλ, που να μην έχει πολέμους,διαβόλους,
τριβόλους και ειδωλολατρικές φυσιογνωμίες..
Είναι τυχαίο;
Εγώ πιστεύω κατευθυνόμενο..Παντού τα ίδια κινούμενα σχέδια...
Ούτε μια σταχτοπούτα, ένας πρίγκιπας...Δαιμόνια σκέτα...
quote:
Και οι δύο είστε, ο ορισμός του αμπελοφιλόσοφου. Ο ορισμός όμως. Ετσι και ανοίξεις το λεξικό στην λέξη "αμπελοφιλόσοφος", οι φωτογραφίες σας λείπουν ... Δεν έχω ξανασυναντήσει πιο φλύαρους και ανούσιους ανθρώπους ...
Ότι για εσένα είναι ουσία ,για κάποιους συνανθρώπους σου είναι μαλακίες .