- Η σημασία της Θυσίας και της Ανάστασης του Ιησού στην σωτηρία του ανθρώπου - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
Το λάθος μας είναι να ψάχνουμε για εξήγηση , εκεί όπου θάπρεπε να βλέπουμε τα γεγονότα ως “πρωτοφαινόμενα”.
Εκεί , μ’άλλα λόγια , που θάπρεπε να λέμε : “Αυτό το παιχνίδι παίζεται” .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
quote:
...
Δηλαδή;Πέρα από αυτό, ποια είναι η γνώμη σου για τις θυσίες και την Θυσία του Ιησού; Γιατί έπρεπε να θυσιαστεί και γιατί γίνονταν οι θυσίες στην προχριστιανική εποχή;
Η θυσία είναι αποτέλεσμα της Πτώσης (και η Πτώση αποτέλεσμα της άρνησης μιας «θυσίας»)
Η θυσία είναι μέρος του Κόσμου όπως έγινε αντιληπτός από τους ανθρώπους (ήδη «πεσμένους» γιατί πριν την Πτώση δεν είχαν γνώση «του καλού και του κακού».
Η θυσία είναι δίδαγμα εμπειρικό της ζωής – περισσότερο δε τότε παρά τώρα.
Έτσι δεν υπήρχε θέμα για το τι είναι – το ξέρανε από πρώτο χέρι
Ούτε θέμα για το γιατί – το βλέπανε το λόγο στην καθημερινότητά τους.
Αυτή την καθημερινότητα την ιδεοποίησηαν και την ανήγαγαν στην πνευματικότητα
Αποτυπώνοντάς την στις ιερές πράξεις που γνωρίζουμε ως θυσίες.
Ταυτόχρονα η θυσία έγινε Πύλη και Κεκρόπορτα του Ιερού.
Πύλη γιατί άνοιγε την πρόσβαση των θνητών στο ιερό
Άσχετα με την ποιότητα του Ιερού αλλά
και Κεκρόπορτα από την οποία το Ιερού μπορούσε να επέμπει στον Κόσμο και την καθημερινότητα, είτε έτσι αποκτώντας «δικαίωμα» στην επέμβαση
είτε, στην περίπτωση του Ιησού... να «επιστρέψει» στον Κόσμο από τον οποίο αποκόπηκε – με την Πτώση.
Ουσιαστικά ήταν ένα bug όπου προπτωτικός και πεσμένος κόσμος συναντιώταν.
Από Κοσμική πλευρά οχυρό της Ανταρσίας
Από Θεϊκή πλευρά Πύλη για επιστροφή και Αποκατάσταση: Παλιγεννεσία.
...ἐκ γὰρ τοῦ περισσεύματος τῆς καρδίας τὸ στόμα λαλεῖ
Ο καθε ανθρωπος όταν πεθαίνει , αφήνει το υλικό σώμα και φορώντας το αστρικό , εισερχεται στο αστρικό πεδίο
Το ίδιο ακριβώς έκανε και ο Ιησούς
Μονο που αυτός, καθοτι διδασκαλος της ανώτερης βαθμίδας και ενσάρκωση του Λόγου , όταν τελείωσε την δουλειά που του είχε ανατεθεί στο υλικό πεδίο , άφησε το υλικό του σώμα , που το φόρεσε μόνο για το συγκεκριμένο διάστημα που δίδαξε και αποσύρθηκε στο αιθερικό του καταφύγιο με το αιθερικό του σώμα , όπου προσφέρει ακόμη τις υπηρεσίες του, ως αναληφθείς διδάσκαλος
Ο λατρεύων τους θεούς λατρεύει τον θεόν
Κάθε υπόσταση προθεσιακά φέρεται μεθεκτικά πρός την ανώτερή της ώστε να καταστεί εντελέστερη
quote:
Σόρυ κίολας αλλά πως είμαστε 100% σίγουροι οτι ο Χριστός ήταν υπαρκτό πρόσωπο?
Η ερώτησή σου έχει γίνει στο παρελθόν αντικείμενο μεγάλης έρευνας.
Το λεγόμενο Χριστολογικό πρόβλημα και η λεγόμενη Χριστολογική έρευνα.
Αρχικά απο ερευνητές όπως ο Gibbon και ο Hollach ως ανεπαίσθητοι και αργότερα ως οξυδερκείς οι Ρουσσώ, Ντιντερό, Βολταίρος.
Η πρώτη ας πούμε αξιόλογη προσπάθεια ήρθε απο τον G. Chr. Baur ο οποίος μέσω του Πανεπιστημείου της Tulingen και όντας Χεγκελιανός, μας δίνει στο "πιάτο" μας 2 σημαντικά στοιχεία:
1)Την απαράδεκτη απουσία σημαντικών αναφορών απο τους υποτιθέμενους Αποστόλους (Συνοπτικοί), όπως την πόλη Τιβεριάδα, τη Νεκρά Θάλασσα και ένα σωρό άλλα πράγμματα που παραπέμπουν σε "μαϊμού" Απόστολους.
2)Τη σύγκρουση ανάμεσα στον Παυλιανισμό, ο οποίος υποστηρίζει τις "Εθνικές" καταγωγές του σύγχρονου Χριστιανισμού και επιτίθεται στους εβραίους, με το δόγμα Πέτρου, που υποστηρίζει το εντελώς αντίθετο.
Κάποια στιγμή καλό θα ήταν ένα θέμα με τίτλο "Η Ιστορικότητα του Ιησού", θα μπορούσαν να συζητηθούν αρκετά πράγμματα.
The truth of Ninja will prevail.
Η αλήθεια των Νίτζα θα θριαμβεύσει.
quote:
****fit
Σόρυ κίολας αλλά πως είμαστε 100% σίγουροι οτι ο Χριστός ήταν υπαρκτό πρόσωπο?
Φίλε ****fit καλώς ήλθες στο esoterica, και καλή παραμονή.
Σχετικά με το έρώτημα που κατέθεσες, οι Ιστορικοί εκτιμούν ότι τα αναγραφόμενα στα Ευαγγέλια και τις υπόλοιπες γραφές, εφόσον δεν είναι μεταγενέστερες προσθήκες και προσαρμογές, αποτελούν σύμπτυξη ιστοριών από τη ζωή και τις δραστηριότητες πολλών δεκάδων θρησκευτικών θαυματοποιών διδασκάλων, οι οποίοι έζησαν και δίδασκαν στην Παλαιστίνη εκείνους τους αιώνες και θεωρούσαν τον εαυτό τους προφήτη και μεσσία, και μερικοί από αυτούς ονομάζονταν Ιησούς, όνομα που ήταν σύνηθες εκείνη την εποχή στην περιοχή. Αναφερονται σχετικα οι , Ιησους Μπεν Σιραχ, Ιησους Μπεν Παντιρα, Ιησους Μπεν Ανανιας, Ιησους Μπεν Σαφατ, Ιησους Μπεν Γαμαλιηλ, Ιησους Μπεν Τεμπουτ. Κατά μία εκδοχή, μάλιστα, είναι πιθανόν να ταυτίζεται η δραστηριότητα του ευαγγελικού Ιησού με εκείνη του Ιωάννη του βαπτιστή. Συνεπως ποιος απ' όλους ήταν ο Ιησούς Χριστός ο δικός μας ?
Για τα χρόνια από τη γέννηση μέχρι τη δημόσια εμφάνιση του Ιησού, η οποία τοποθετείται σύμφωνα με αναφορές στο κατά Λουκά Ευαγγέλιο περί τα έτη (28-29), δεν υπάρχουν επίσης ιστορικά στοιχεία. Αναφορές για τη σταύρωση τού ευαγγελικού Ιησού ομοιάζουν με υπαρκτά γεγονότα που συνέβησαν κατά τα χρόνια διοίκησης του Πόντιου Πιλάτου (26-36). Η θανάτωση στο σταυρό επιβαλλόταν κατά το ρωμαϊκό ποινικό δίκαιο για πολιτικά εγκλήματα σε μη Ρωμαίους πολίτες. Η σταύρωση λοιπόν του όποιου Ιησού που εκτιμάται ότι έγινε στα έτη μεταξύ 29 και 31, πρέπει να είναι συνέπεια όχι της θρησκευτικής του διδασκαλίας, αλλά καταδίκη για εξέγερση κατά της αυτοκρατορίας.
Ο πρώτος που αμφισβήτησε την ιστορική ύπαρξη του Χριστού ήταν ο φιλόσοφος Πορφύριος, και σε νεότερες εποχές ο Γάλλος ιστορικός Φρανσουά Μπονέ το έτος 1791 και ο συμπατριώτης του ιστορικός Σάρλ Φρανσουά Ντιμπουά το 1794, αμφισβήτησαν με τεκμήρια την ιστορικότητα του Χριστού και απεφάνθησαν ότι: «Δεν μπορεί να δοθή καμία ιστορική αξία στα ευαγγέλια». Ο Βολταίρος επίσης απέρριπτε κάθε περίπτωση ιστορικότητας του Χριστού.
Για τον Χριστό, δεν υπάρχει καμία αναφορά από τους ιστορικούς της εποχής του, Φίλωνα, Ιώσηπο, Σουετώνιο, Σενέκα, Πλίνιο, Τάκιτο, Δίωνα Χρυσόστομο, και πολλούς άλλους, που αγνοούν τελείως την ύπαρξή του. Επομένως σαν ιστορική προσωπικότητα δεν υπάρχει, και αν υπήρξε πρέπει να ήταν ένας ασήμαντος ανθρωπάκος που δεν ασχολήθηκε κανείς μαζί του, ή το πιθανότερο ήταν ένας από τους προαναφερθέντες πολλούς ανώνυμους μεσσίες.
Ο Εβραίος ιστορικός Φίλων ο Αλεξανδρεύς, που έζησε στα χρόνια του Χριστού των Ευαγγελίων και αναφέρεται συχνά στον Πιλάτο, δεν κάνει καμία αναφορά για τη σταύρωση του Χριστού· τον αγνοεί τελείως. Το ίδιο και ο Ιούστος από την Τιβεριάδα συμπατριώτης του Χριστού, δεν γνωρίζει τίποτε γι' αυτόν και τα θαύματά του, αν και το έργο του αρχίζει από την εποχή του Μωυσή και τελειώνει το 70 μ.Χ.
Ο Εβραίος ιστορικός Φλάβιος Ιωσήφ ή Ιώσηπος, (37-105μ.Χ), σύγχρονος του Παύλου αλλά νεότερος αυτού, αγνοεί τον Χριστό, πλην όμως αναφέρει δέκα διαφορετικούς Γεσού. Οι χονδροειδείς προσθήκες στα κείμενα του Ιώσηπου, έγιναν από τον Ευσέβιο, ο οποίος πρώτος τις παρουσίασε και δεν διστάζει να μας πει ότι, «Η φρουρά του τάφου του Χριστού ήταν 30 ρωμαίοι στρατιώτες και 1000 εβραίοι»!!!! Οι παλαιότεροι και σύγχρονοι ιστορικοί θεωρούν εξωπραγματικό τον αριθμό και κατηγορούν τον Ευσέβιο για επαίσχυντη παραχάραξη της ιστορίας. Ο Φλάβιος Ιώσηπος είναι πολύ απαξιωτικός με τους μεσσίες, τους οποίους ονομάζει ληστές και απατεώνες, που ευθύνονται για την παρακμή της Ιερουσαλήμ. Γράφει μάλιστα ότι την ίδια εποχή υπήρχαν πάρα πολλές συμμορίες και πάρα πολλοί μεσσίες, που ξεπερνούσαν τους εξήντα ένα. Όλοι ήτανεπαγγελματίες θαυματοποιοί, ελευθερωτές και απατεώνες που μάστιζαν την κοινωνία. «Αυτοί οι πλάνοι και απατεώνες που ισχυρίζονται ότι είναι ταγμένοι από τον θεό, σκοπό είχαν να κάνουν επαναστατικές αλλαγές, παρακινώντας τον όχλο να ενεργεί σαν δαιμονισμένος, οδηγώντας τον στις ερημιές, με την υπόσχεση ότι εκεί ο θεός θα τους έδινε σημάδια της επερχόμενης ελευθερίας». (Ιώσηπος Ιουδαϊκοί Πόλεμοι 135).
Το χωρίο του Ιώσηπου περί του «Σοφού Ιησού» στις «Ιουδαϊκές Αρχαιότητες» (Κεφ.28,3), απορρίπτεται σαν μεταγενέστερη παρεμβολή, γιατί στο πολύ αρχαιότερο αντίγραφο του κειμένου, που βρίσκεται στη βιβλιοθήκη του Βατικανού, δεν υπάρχει καμία αναφορά στο πρόσωπο του Χριστού.
Ο χριστιανισμός την εποχή του Ιώσηπου ήταν τελείως άγνωστος, γιατί δεν υπήρχε. Οι άγιοι πατέρες δεν φρόντισαν ούτε καν να συμφωνήσουν τις ψευδολογίες τους, με αποτέλεσμα να δημιουργήσουν αυτό το ιστορικό εξάμβλωμα που το ονόμασαν εκκλησιαστική παράδοση.
Ο Ρουφίνος, χριστιανός επίτροπος του ανήλικου αυτοκράτορα Αρκάδιου και ουσιαστικός κυβερνήτης της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας (350-420 μ.Χ.), κτηνώδης και διεφθαρμένος κατά τους ιστορικούς, είναι ο πιο αδίστακτος πλαστογράφος των ιερών κειμένων. Στο έργο του «ο Πρίγκιπας» (De Princi).γράφει:
«Κάθε φορά που συναντούσα μέσα στο πρωτότυπο Ελληνικό κείμενο των ευαγγελίων ένα σκανδαλώδες εδάφιο, το μίκραινα, το διασκεύαζα ή το αφαιρούσα τελείως, ώστε ο αναγνώστης να μην συναντάει τίποτα που να προκαλέσει τον κλονισμό της πίστης του»
Αυτά τα ολίγα περί της ιστορικότητας του Ιησού Μανώλη όπως έλεγε και ένα παλαιό μέλος του esoterica, και αν θέλεις να διαβάσης περισσότερα δεν έχει παρά να ψάξης σε παλαιότερες σχετικές αναρτήσεις.
*
Τα άλλα αναπόδειχτα περί κηρύγματος των Χριστιανών για πολλούς με το όνομα Ιησού είναι θεατρινίστικα κόλπα των αντίχριστών σου.
Φρίξτε δαίμονες πριν το τέλος σας. Άθλια όντα θα πληρώσετε.
Κρίμα που αρκέτος κόσμος δεν το ψάχνει πιο πολύ και λατρεύει 2 βιβλία που κάπιοι έγραψαν για να κοντρολάρουν της μάζες.