- ΕΚΤΡΩΣΗ.ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΕΙ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.
Don't judge a book just by the cover
Unless you cover just another
And blind acceptance is a sign
Of stupid fools who stand in line.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ -Ε-
Ο ΠΟΝΟΣ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΠΑΣΙΜΟ ΤΟΥ ΟΣΤΡΑΚΟΥ ΠΟΥ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ.
---
ΠΟΛΥ ΤΑ ΜΕΛΗ ΕΚΤΙΜΩ
ΜΑ ΑΠ΄ΟΛΟΥΣ ΥΠΕΡΑΝΩ
Η ΛΟΓΙΚΗ ΔΙΑΛΕΓΕΙ ΕΣΑΣ
ΜΑ Η ΚΑΡΔΙΑ; ΤΟΝ ΜΑΝΟ...
---
Γνώμη μου είναι ότι κανείς δεν έχει δικαίωμα να αφαιρεί τη ζωή κανενός και αυτά τα περί αμοιβάδας είναι σοφιστείες. Η αμοιβάδα ποτέ δεν θα γίνει άνθρωπος.
Αυτά τα περί σπερματοζωαρίων και ωαρίων δεν είναι απλά σοφιστείες, είναι ΜΑΛΑΚΙΕΣ. Ένα σπερματοζωάριο ή ένα ωάριο δεν πρόκειται να γίνουν από μόνα τους ανθρώπινα έμβρυα. Σταματήστε να υποτιμάτε τη νοημοσύνη μας ορισμένοι.
Στα κορίτσια της παρέας που έχουν κάνει άμβλωση συνιστώ να επισκεφτούν τη σελίδα της ομάδας "Θεραπεία": http://www.post-abortion-syndrome.info
Πιστεύω ότι εκεί θα βρουν πολύ υλικό να βοηθηθούν.
(Wake me up)
Wake me up inside
(I can't wake up)
Wake me up inside
(Save me)
call my name and save me from the dark
(Wake me up)
bid my blood to run
(I can't wake up)
before I come undone
(Save me)
save me from the nothing I've become!
Είμαι μητέρα, ενός εφήβου πλέον, και από αυτήν την ηλικία, προσπαθώ να τον κάνω υπεύθυνο απέναντι στην ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη της μέλλουσας κοπελλιάς του, γιατί αν περιμένω από το σχολείο...
Καλό είναι να μην βλέπουμε μόνο το αποτέλεσμα σαν αποτέλεσμα (=έκτρωση), αλλά και τον δρόμο που έκανε να φτάσει κανείς εκεί (πληροφόρηση, ενδιαφέρον από γονείς και από την πολιτεία). Ευχαριστώ
Αλλά κάθε φορά που ακούω για έκτρωση, αυτομάτως, δύο ερωτήσεις μου έρχονται στο μυαλό.
1. Σκέφτηκε κανείς - ή έχει ποτέ ερευνηθεί - πότε ο άνθρωπος αποκτά συνειδητότητα της ύπαρξής του? Γιατί για εμένα, αυτή η αυτογνωσία είναι που ξεχωρίζει τον άνθρωπο από τις υπόλοιπες μορφές ζωής. Αυτό εννοείται πως δεν δικαιολογεί σε καμία περίπτωση τον φόνο που διαπράττεται. Απλά οι περιγραφές περί πόνου κλπ. παύουν να έχουν νόημα και δεν χρησιμεύουν σε τίποτα άλλο παρά στο να σοκάρουν. Εμένα πιο πολύ με άγγιξε η ιστορία της κοπέλας στην αρχή του τόπικ που έλεγε ότι 'τώρα το παιδί της θα ήταν 3 ετών'. Με την έκτρωση στερείς μία ζωή, τελεία και παύλα. Αν είσαι αρκετά ευαισθητοποιημένος ως προς αυτό, όλα τα υπόλοιπα είναι ιστορίες για τηλε-κανίβαλλους που διψάνε για 'σπέρμα και αίμα' (στην κυριολεξία εδώ).
2. Το οποίο μας φέρνει στην ερώτηση νο.2: "Εκτρωση=φόνος εκ προμελέτης - άρα απορριπτέο. Θανατική καταδίκη=φόνος εκ προμελέτης - άρα?". Με λίγα λόγια, δεν είναι λίγοι - αντίθετα είναι η πλειοψηφία - αυτοί που θα βγούνε τη μία ημέρα με πλακάτ να διαδηλώσουν κατά των αμβλώσεων και την επόμενη θα διαδηλώσουν επίσης υπέρ της θανατικής καταδίκης. Και αναρωτιέμαι: μόνο εγώ βλέπω την αντίφαση?
Δεν θέλω να δημιουργήσω τόπικ μέσα στο τόπικ, παρακαλώ πολύ αν κάποιος πιστεύει ότι αυτός ο οξύμωρος ψυχισμός χρήζει περισσότερης συζήτησης, παρακαλώ να ανοίξει ένα καινούργιο τόπικ.
Απλά θέλω να δηλώσω, πως καλό είναι να είμαστε όλοι εναντίον όλων των φόνων που γίνονται στο όνομα μας - είτε στο όνομα των αξιών μας για δικαίωμα της γυναίκας πάνω στο σώμα της, είτε στο όνομα μιας κάποιας 'δίκαιης τιμωρίας'.
Ζήτω ο άνθρωπος. Ζήτω η ζωή.
0, 1, 1, 2, 3, 5, 8, 13, 21, ...
quote:
"Εκτρωση=φόνος εκ προμελέτης - άρα απορριπτέο. Θανατική καταδίκη=φόνος εκ προμελέτης - άρα?". Με λίγα λόγια, δεν είναι λίγοι - αντίθετα είναι η πλειοψηφία - αυτοί που θα βγούνε τη μία ημέρα με πλακάτ να διαδηλώσουν κατά των αμβλώσεων και την επόμενη θα διαδηλώσουν επίσης υπέρ της θανατικής καταδίκης. Και αναρωτιέμαι: μόνο εγώ βλέπω την αντίφαση?Δεν θέλω να δημιουργήσω τόπικ μέσα στο τόπικ, παρακαλώ πολύ αν κάποιος πιστεύει ότι αυτός ο οξύμωρος ψυχισμός χρήζει περισσότερης συζήτησης, παρακαλώ να ανοίξει ένα καινούργιο τόπικ.
Απλά θέλω να δηλώσω, πως καλό είναι να είμαστε όλοι εναντίον όλων των φόνων που γίνονται στο όνομα μας - είτε στο όνομα των αξιών μας για δικαίωμα της γυναίκας πάνω στο σώμα της, είτε στο όνομα μιας κάποιας 'δίκαιης τιμωρίας'.
Ζήτω ο άνθρωπος. Ζήτω η ζωή.
0, 1, 1, 2, 3, 5, 8, 13, 21, ...
Αγαπητέ φίλε εγώ θα σου πω το άλλο, το αντίθετο από αυτό που λες εσύ. Ότι δηλαδή πολλοί τη μια μέρα βγαίνουν στο δρόμο να διαδηλώσουν με πάθος την αντίθεσή τους στη θανατική ποινή ή στον πόλεμο ή τους βομβαρδισμούς και τα συναφή, και την άλλη ξαναβγαίνουν για να διαδηλώσουν υπέρ του "δικαιώματος" να κατακρεουργούμε τα ανθρώπινα έμβρυα. Στην Αμερική είναι ψωμοτύρι αυτό το πράγμα: Κάτω ο Μπους και ο πόλεμος από τη μία, ζήτω η ειρήνη και οι αμβλώσεις από την άλλη. Μα τι σόι τρέλα είναι αυτή δεν μπορώ να καταλάβω.
Επειδή είδα να αναφέρουν εδώ μέσα πολλοί την ταινία "σιωπηλή κραυγή", νομίζω ότι αυτή είναι κάπως ξεπερασμένη και μπροστά στο ωμό συμβάν είναι παιδική χαρά. Εγώ το πιο ρεαλιστικό βίντεο το είδα εδώ http://www.abortion.agazilos.org/abort-video.htm όπου φαίνεται τι κακό κάνει αυτό το πράγμα στη γυναίκα. Ποιος "ερωτευμένος" θα ήθελε να δει την κοπέλα του σ' αυτό το χάλι δεν ξέρω...
(Wake me up)
Wake me up inside
(I can't wake up)
Wake me up inside
(Save me)
call my name and save me from the dark
(Wake me up)
bid my blood to run
(I can't wake up)
before I come undone
(Save me)
save me from the nothing I've become!
Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου. Είτε ψευτοαριστεροί, είτε ψευτοδεξιοί (ή ψευτοπροοδευτικοί και ψευτοηθικοί αν προτιμάς), οι άνθρωποι που δεν έχουν συνέπεια στις αρχές τους και αλλάζουν αρχές ανάλογα με την περίσταση είναι απαράδεκτοι.
Είναι όντως περίεργο με βάση την κοινή απλή λογική κάποιος που διαδηλώνει κατά της σφαγής γυναικόπαιδων σε έναν πόλεμο, την επόμενη ημέρα να διαδηλώνει υπέρ των αμβλώσεων (το οποίο είναι ακριβώς αυτό: σφαγή γυναικόπαιδων).
Και αν η γυναίκα έχει "δικαίωμα στο σώμα της", είναι άραγε πληροφορημένη για το τι συνέπειες θα έχει η άμβλωση τόσο στο σώμα της (αδυναμία να συλλάβει αργότερα), όσο και στην ψυχή της (προφανές);
Αφήνοντας λοιπόν έξω το προβληματικό μέρος του θέματος (όταν η γυναίκα ή το παιδί θα έχουν πρόβλημα υγείας αν δεν διακοπεί η εγκυμονσύνη), θα ήθελα να τονίσω και κάτι άλλο. Τα τελευταία χρόνια, η γονιμότητα των ανθρώπων στις ανεπτυγμένες χώρες μειώνεται ΡΑΓΔΑΙΑ. Όταν λοιπόν ένα ζευγάρι επιλέγει να αποβάλλει ένα παιδί, αυτό για εμένα είναι τουλάχιστον ΥΒΡΙΣ προς τα χιλιάδες άλλα ζευγάρια τα οποία δεν μπορούν να τεκνοποιήσουν. Η πολιτεία και η κοινωνία εντείνουν ακόμη περισσότερο το πρόβλημα: από τη μία η 16χρονη ανύπαντρη έγκυος είναι κοινωνικά απόβλητη, η ανύπαντρη μητέρα είναι "πουτάνα" και από την άλλη όταν κάποια γυναίκα επιλέγει να δώσει το παιδί της για υιοθεσία, έρχεται το κράτος και επιβάλλει τέτοιους κανόνες στα ζευγάρια που θέλουν να υιοθετήσουν ώστε μόνο ένα πολύ μικρό ποσοστό καταλήγει τελικά σε ανάδοχη οικογένεια. Και σε τι οικογένεια: σε γενικές γραμμές πρέπει το ζευγάρι να είναι νεαρό και να έχει και άλλα παιδιά. Δηλαδή κάποιοι που παντρευτήκανε 40 ετών και δεν θέλουν να κάνουν παιδιά λόγω πιθανών επιπλοκών αλλά προτιμούν να υιοθετήσουν, δεν θεωρούνται ικανοί να υιοθετήσουν, τη στιγμή που στην εποχή μας πολλά ζευγάρια τεκνοποιούν σε αυτήν την ηλικία. Επίσης ο απαράδεκτος νόμος υιοθεσίας που ισχύει ζητάει κάποια "κουφά πράγματα", όπως για παράδειγμα την παρουσία των φυσικών γονιών για ένα σωρό πράξεις (δικαστική απόφαση υιοθεσία κλπ) κάνοντας την υιοθεσία από ιδρύματα σχεδόν αδύνατη. Έτσι ευνοείται η ιδιωτική υιοθεσία (δηλ. κάποια ανύπαντρη μητέρα κάνει ένα παιδί και συμφωνεί να το δώσει για υιοθεσία σε ένα γνωστό ζευγάρι) κάτι το οποίο οδηγεί είτε σε εμπόριο βρεφών, είτε σε αξιώσεις των βιολογικών γονιών να επανασυνδεθούν με το παιδί τους όταν αυτό θα έχει πια μεγαλώσει. Δηλαδή ο νόμος σου λέει: "Αν δεν το θες το παιδί κάνε άμβλωση. Αν δεν θες να κάνεις άμβλωση, δώστο σε ένα άλλο ζευγάρι για να κάνει τη 'βρώμικη δουλειά' και μετά από 20 χρόνια μπορείς να το ξαναπάρεις πίσω. Αν πάλι δε θες να το ξαναδεις το παλιομπάστρδο, δώστο σε ένα ίδρυμα όπου οι δημόσιοι υπάλληλοι θα το <<φροντίσουν>> τόσο καλά, ώστε αφενός δεν θα βρει ποτέ του οικογένεια, αφετέρου όταν μεγαλώσει και βγει από το ορφανοτροφείο, θα μπει κατευθείαν στο ψυχιζτρείο ή τη φυλακή". (Αυτό το τελευταίο δεν είναι τόσο μομφή προς τους ίδιους τους κοινωνικούς λειτουργούς, όσο είναι στο κράτος που αφενός μεν προσλαμβάνει πολύ λίγους - βλ. πρόσφατη υπόθεση "Μητέρα" - αφετέρου προσλαμβάνει ό,τι να'ναι).
Δεν θα αποφεύγαμε τεράστιο ποσοστό αμβλώσεων αν υπήρχε ένα πιο αξιόλογο νομικό πλαίσιο για τις υιοθεσίες και μία μεγαλύτερη ανεκτικότητα στην κοινωνία μας για τις ανύπαντρες μητέρες;
0, 1, 1, 2, 3, 5, 8, 13, 21, ...
Πάντως, δεν είναι όλα τα παιδιά που μεγάλωσαν σε ιδρύματα προβληματικά. Σίγουρα μεγαλώνουν με δυσκολίες, αλλά μπορούν να γίνουν αρκετά κοινωνικά παιδιά, αν βρεθούν τα κατάλληλα άτομα στο ίδρυμα. Προτιμώ χίλιες φορές το ίδρυμα από την άμβλωση που στερεί τελείως τη ζωή από το παιδί.
Και βέβαια ναι, πρέπει να στηριχτούν οι ανύπαντρες μητέρες. Αλλά και η οικογένεια γενικά... Γιατί οι άνθρωποι θα έκαναν οικογένεια πιο εύκολα αν ήξεραν ότι θα ενισχυθούν από την πολιτεία. Να φανταστείς, πριν από καμμιά δεκαριά χρόνια υπήρχε ένα "δώρο σύστασης οικογένειας" που έδινε η Εργατική Εστία ή Κατοικία ή κάποιος τέτοιος οργανισμός όταν ένα ζευγάρι παντρευόταν και είχε έναν αριθμό ενσήμων. Δεν ήταν κανένα τρομερό ποσό, 100.000 ή 150.000 δρχ., αλλά μέχρι κι αυτό το ψίχουλο το κόψανε...
(Wake me up)
Wake me up inside
(I can't wake up)
Wake me up inside
(Save me)
call my name and save me from the dark
(Wake me up)
bid my blood to run
(I can't wake up)
before I come undone
(Save me)
save me from the nothing I've become!
Edited by - Καρβουνιάρης on 15/06/2007 17:54:55
quote:
ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΟΡΟ..........ΠΟΛΛΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ
Ορθώς...
καμιά καλή πράξη δεν μένει ατιμώρητη
quote:
Γιατί οι άνθρωποι θα έκαναν οικογένεια πιο εύκολα αν ήξεραν ότι θα ενισχυθούν από την πολιτεία.
Θα ηθελα να ρωτησω (ειναι δικο μου υπαρξιακο προβλημα):
Για ποιο λογο κανεις οικογενεια;
Επειδη εισαι ερωτευμενος;
Επειδη θελεις να δειξεις στην κοινωνια οτι εχεις επιτελεσει ενα
συγκεκριμενο εργο και να το επιδεικνυεις;
Επειδη θελεις να παιρνεις επιδοματα;
Angi, όσο για αυτό που ρωτάς:
quote:
Angi
Για ποιο λογο κανεις οικογενεια;
Επειδη εισαι ερωτευμενος;
Επειδη θελεις να δειξεις στην κοινωνια οτι εχεις επιτελεσει ενα
συγκεκριμενο εργο και να το επιδεικνυεις;
Επειδη θελεις να παιρνεις επιδοματα;
Δεν υπάρχει απάντηση συγκεκριμένη. Ξεκινάει από τον έρωτα, πάει στην αγάπη, στον φόβο της μοναξιάς και της απώλειας κάποιου ανθρώπου που είναι ο τέλειος για εσένα, στην κοινωνική αποδοχή, στην προβολή των φιλοδοξιών σου στα παιδιά σου, στο ένστικτο της αναπαραγωγής, επειδή στο μέλλον δεν θα μπορείς, επειδή έτσι εξασφαλίζεις ένα είδος αθανασίας μέσω της συνέχειας της οικογένειάς σου, σε πολλά πράγματα. Ξέρω ανθρώπους που έχουν κάνει οικογένεια για όλους αυτούς τους λόγους, για έναν από αυτούς τους λόγους, ή για συνδυασμό κάποιον από αυτούς τους λόγους.
Άρα δεν γνωρίζω να σου απαντήσω συγκεκριμένα.
Γνωρίζω όμως με απόλυτη βεβαιότητα τα εξής δύο:
1. Αρκετούς ανθρώπους που δεν έκαναν οικογένεια και όταν έφτασαν στα 50-60 νιώθουν απέραντη δυστυχία. Έζησαν πάρα πολύ καλή ζωή μέχρι τα 40-45 αλλά μετά κάτι τους λείπει.
2. Πάρα πολλούς, μη σου πω όλους, τους γονείς οι οποίοι θα ήθελαν μεγαλύτερη οικογένεια αλλά δεν το κάνουν επειδή δεν αντέχουν οικονομικά. Όταν σήμερα για να ζήσει αξιοπρεπώς μία οικογένεια με ένα παιδί χρειάζεται να μπαίνουν στο σπίτι τουλάχιστον 2.500 ευρώ το μήνα (το οποίο μόλις πριν από 20 έτη ήταν αστρονομικό ποσό - μισθός διευθυντή τράπεζας), ε τότε ναι, το κάθε λογής επίδομα θα βοηθούσε να γίνονται μεγαλύτερες οικογένειες.
0, 1, 1, 2, 3, 5, 8, 13, 21, ...
quote:Από πότε έγινε και η έκτρωση χορός.
ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΟΡΟ..........ΠΟΛΛΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ
Έχουμε εξευτελίσει την αξία της ζωής και ψάχνουμε στην δήθεν ιατρική να μας λύσει τα κοινωνικά προβλήματα.
Με την έκτρωση κάνουμε φόνο και τότε είναι που πάει ο όρκος του Ιπποκράτη περίπατο. Μόνο στην περίπτωση που θα κινδύνευε η ζωή της μητέρας θα μπορούσα να δικαιολογήσω την έκτρωση, αν υπάρχει τέτοια περίπτωση. Όταν όμως υπάρχουν τα «κατώτερα από μας» ζώα που γίνονται θυσία για τα μικρά τους, τότε εκεί η πολύφημισμένη, δήθεν μητρική αγάπη και το ένστικτο της μητρότητας, πάει και αυτή περίπατο, μαζί με τον όρκο του Ιπποκράτη, χεράκι, χεράκι.
Τρίτοξον...
quote:Το μυαλό τους έλειπε έως τα 40-45 τους και σε περίσσια βέβαια ο εγωισμός και ο εαυτούλης τους. Δεν μπορείς να έχεις και τη πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο.
Γνωρίζω όμως με απόλυτη βεβαιότητα τα εξής δύο:1. Αρκετούς ανθρώπους που δεν έκαναν οικογένεια και όταν έφτασαν στα 50-60 νιώθουν απέραντη δυστυχία. Έζησαν πάρα πολύ καλή ζωή μέχρι τα 40-45 αλλά μετά κάτι τους λείπει.
quote:Δικαιολογίες... Εγώ δεν ξέρω καμία πλούσια οικογένεια που να έχει πάνω από 2 παιδιά.
2. Πάρα πολλούς, μη σου πω όλους, τους γονείς οι οποίοι θα ήθελαν μεγαλύτερη οικογένεια αλλά δεν το κάνουν επειδή δεν αντέχουν οικονομικά. Όταν σήμερα για να ζήσει αξιοπρεπώς μία οικογένεια με ένα παιδί χρειάζεται να μπαίνουν στο σπίτι τουλάχιστον 2.500 ευρώ το μήνα (το οποίο μόλις πριν από 20 έτη ήταν αστρονομικό ποσό - μισθός διευθυντή τράπεζας), ε τότε ναι, το κάθε λογής επίδομα θα βοηθούσε να γίνονται μεγαλύτερες οικογένειες
quote:
quote:
--------------------------------------------------------------------------------
2. Πάρα πολλούς, μη σου πω όλους, τους γονείς οι οποίοι θα ήθελαν μεγαλύτερη οικογένεια αλλά δεν το κάνουν επειδή δεν αντέχουν οικονομικά. Όταν σήμερα για να ζήσει αξιοπρεπώς μία οικογένεια με ένα παιδί χρειάζεται να μπαίνουν στο σπίτι τουλάχιστον 2.500 ευρώ το μήνα (το οποίο μόλις πριν από 20 έτη ήταν αστρονομικό ποσό - μισθός διευθυντή τράπεζας), ε τότε ναι, το κάθε λογής επίδομα θα βοηθούσε να γίνονται μεγαλύτερες οικογένειες
--------------------------------------------------------------------------------Δικαιολογίες... Εγώ δεν ξέρω καμία πλούσια οικογένεια που να έχει πάνω από 2 παιδιά.
Δεν έχεις άδικο. Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι.
0, 1, 1, 2, 3, 5, 8, 13, 21, ...
Η αλήθεια είναι ότι το να "ριξεις" ενα παιδι ειναι πελον τοσο συνηθισμενο,οσο η αφαιρεση ενος φρονιμιτη!
Στο κάτω κατω,αν τα ζευγαρια δεν θέλουν παιδιά,ας δωσουν προσοχη στα αντισυλληπτικά μετρα!Τα παραμελούν όλοι και όλες,δεν προσέχουν,αλλα απο την αλλη,δεν ξερουν πως να αντιμετωπισουν μια αναπαντεχη εγκυμοσυνη.Η ψυχούλα του αγέννητου τι τους φταιει?Ξέρω ότι το αντιμετωπίζω βάναυσα γιατι οντως εξω απο τον χορο μπορουμε να λεμε ό,τι θέλουμε.Αλλα εμεις ειμαστε 5 παιδια στην οικογενεια μου.Κι οχι επειδη ειναι θεοσεβουμενοι οι γονες μου ή κατι τετοιο,αλλα επειδη ηθελαν παιδια και ακομα κι οταν ηρθε το 5ο απροσμενα,σε μια πολυ δυσκολη οικονομικα περιοδο,δεν αντέχαν να σκοτωσουν την "μικρη κοκκινη κουκιδα"
Ξερω οτι τα ιδρυματα γεμιζουν εγκατελειμενα παιδια,οτι καποιοι γονεις τα στελνουν στους δρομους να ζητιανευουν,οτι αλλα νιωθουν ανεπιθυμητα επειδη καταλαβαινουν την διαθεση των γονιων τους υποσυνειδητα και ειναι δυστυχισμενα.Επίσης σε καποιες μητερες δεν ξυπνα το μητρικο ενστικτο ευκολα.
Αλλα με εικασιες δεν ξελυνεται το γαϊτανακι.Τι εχει μεγαλύτερη σημασία?Ο οποιοσδηποτε "λόγος" εκτρωσεις για "καλο" του παιδιου,της μανας,του πατερα ή το γεγονος οτι δημιουργειται μια ζωη?Ενας ανθρωπος?Είναι σαν φονος εν ψυχρω.Σαν να πληρωνεις επαγγελματια για να κανει την βρωμικη δουλεια,εσυ ομως εχεις ολη την ενοχή.
Η εκτρωση ειναι ηθικα μεμπτη.Σαν πρακτικο ζητημα ειναι "σωτηρια" για καποιους.Το θεμα ειναι οτι αν τα ζευγαρια δισταζουν να παντρευτουν εξαιτιας της ζωης σημερα,δεν μπορει κανεις να περιμενει οτι τους ειναι πιο ευκολο να κρατησουν ενα παιδι.
Οδευουμε σε πληρη καταρριψη καθε ευτυχιας και ηθικης αξιοπρεπειας σιγα-σιγα και το μονο που θα βλεπουμε γυρω μας ειναι θανατος.Ουτε σε πολεμο να ειμασταν..
Δεν ειναι κακο να αφηνεσαι στην αγαπη.Ακομα κι αν πληγωθεις εσυ εχεις κερδισει μια καρδια που μπορει να αγαπησει..
Αγαπητέ libero
quote:
quote:
--------------------------------------------------------------------------------
Γνωρίζω όμως με απόλυτη βεβαιότητα τα εξής δύο:1. Αρκετούς ανθρώπους που δεν έκαναν οικογένεια και όταν έφτασαν στα 50-60 νιώθουν απέραντη δυστυχία. Έζησαν πάρα πολύ καλή ζωή μέχρι τα 40-45 αλλά μετά κάτι τους λείπει.
--------------------------------------------------------------------------------
Το μυαλό τους έλειπε έως τα 40-45 τους και σε περίσσια βέβαια ο εγωισμός και ο εαυτούλης τους. Δεν μπορείς να έχεις και τη πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο.
Παρότι δεν είμαι εκ πεποιθήσεως εργένης (ούτε εκ πεποιθήσεως οικογενειάρχης, πιστεύω πολύ στο απροσδόκητο στη ζωή), έχω τη γνώμη ότι γενικεύεις επικίνδυνα. Η προσωπική ιστορία του καθενός δεν καθρεφτίζει απαραίτητα, ούτε την πνευματική του διαύγεια, ούτε την ψυχική του ισορροπία, ενδέχεται η συγκεκριμένη επιλογή να βασίζεται σε καθαρά συναισθηματικές περιστάσεις... τέτοιες που δε θα ευχόμουν σε κανέναν να βιώσει.
Φίλε Τρίτοξον
quote:
Αλλά κάθε φορά που ακούω για έκτρωση, αυτομάτως, δύο ερωτήσεις μου έρχονται στο μυαλό.
1. Σκέφτηκε κανείς - ή έχει ποτέ ερευνηθεί - πότε ο άνθρωπος αποκτά συνειδητότητα της ύπαρξής του? Γιατί για εμένα, αυτή η αυτογνωσία είναι που ξεχωρίζει τον άνθρωπο από τις υπόλοιπες μορφές ζωής. Αυτό εννοείται πως δεν δικαιολογεί σε καμία περίπτωση τον φόνο που διαπράττεται. Απλά οι περιγραφές περί πόνου κλπ. παύουν να έχουν νόημα και δεν χρησιμεύουν σε τίποτα άλλο παρά στο να σοκάρουν. Εμένα πιο πολύ με άγγιξε η ιστορία της κοπέλας στην αρχή του τόπικ που έλεγε ότι 'τώρα το παιδί της θα ήταν 3 ετών'. Με την έκτρωση στερείς μία ζωή, τελεία και παύλα. Αν είσαι αρκετά ευαισθητοποιημένος ως προς αυτό, όλα τα υπόλοιπα είναι ιστορίες για τηλε-κανίβαλλους που διψάνε για 'σπέρμα και αίμα' (στην κυριολεξία εδώ).2. Το οποίο μας φέρνει στην ερώτηση νο.2: "Εκτρωση=φόνος εκ προμελέτης - άρα απορριπτέο. Θανατική καταδίκη=φόνος εκ προμελέτης - άρα?". Με λίγα λόγια, δεν είναι λίγοι - αντίθετα είναι η πλειοψηφία - αυτοί που θα βγούνε τη μία ημέρα με πλακάτ να διαδηλώσουν κατά των αμβλώσεων και την επόμενη θα διαδηλώσουν επίσης υπέρ της θανατικής καταδίκης. Και αναρωτιέμαι: μόνο εγώ βλέπω την αντίφαση?
Δεν θέλω να δημιουργήσω τόπικ μέσα στο τόπικ, παρακαλώ πολύ αν κάποιος πιστεύει ότι αυτός ο οξύμωρος ψυχισμός χρήζει περισσότερης συζήτησης, παρακαλώ να ανοίξει ένα καινούργιο τόπικ.
Εκτιμώ αφάνταστα τη γραφή σου, από τα λίγα δεδομένα που έχω, εντούτοις θα διαφωνήσω μαζί σου, τόσο στην ουσία, όσο και στον τόνο αυτής της προσέγγισής σου. Δεν υπάρχει καμία σχέση και σύγκριση ανάμεσα σε ένα (το δυνατόν εκμηριωμένο δικαστικώς ή από οφθαλμοφανή γεγονότα) φονιά/έμπορο ναρκωτικών/παιδεραστή κλπ. κλπ. (αυτές είναι οι βασικές ομάδες ατόμων για τις οποίες ενδέχεται να συζητούσα την υπό προϋποθέσεις θανατική καταδίκη) και σε μία γυναίκα, η οποία αποφασίζει ότι ο "καρπός" που της "φύτεψαν" δεν της ανήκει. Δεν είμαι ειδικός σε θέματα ψυχής/μετεμψύχωσης/αύρας κλπ., αλλά η λογική μου λέει ότι η ενέργεια που ενυπάρχει σε ένα σώμα που προκύπτει από δια της βίας ένωση κάθε άλλο παρά θετική είναι εγγενώς (δε γνωρίζω τι επίκτητα χαρακτηριστικά θα προκύψουν στη ζωή ενός τέτοιου όντος, ομιλώ αποκλειστικά για κληρονομική ενέργεια). Μήπως λοιπόν σε τέτοιες περιπτώσεις γινόμαστε πολύ αυστηροί με το να ενοχοποιούμε συλλήβδην τις εκτρώσεις; Μήπως εν τέλει δεν είναι ακριβώς αντιφατικό το παράδειγμα που φέρνεις, αλλά μέσα στη γενικότερη σχετικότητα υπάγεται στις περιπτώσεις εκείνες που τα όρια τους είναι απροσδιόριστα;
Αγαπητή Angi
quote:
Θα ηθελα να ρωτησω (ειναι δικο μου υπαρξιακο προβλημα):
Για ποιο λογο κανεις οικογενεια;
Επειδη εισαι ερωτευμενος;
Επειδη θελεις να δειξεις στην κοινωνια οτι εχεις επιτελεσει ενα
συγκεκριμενο εργο και να το επιδεικνυεις;
Επειδη θελεις να παιρνεις επιδοματα;
Κάποιες φορές το πρώτο, αν και για μένα δεν είναι ούτε καν ικανή συνθήκη, είναι ασυσχέτιστες οι παράμετροι. Αρκετές δυστυχώς το δεύτερο, στα πλαίσια της κοινωνικής "αποδοχής" (προσωπικά αδιαφορώ για τέτοια αποδοχή, αλλά είναι προσωπική ερμηνεία και δεν έχει θέση εδώ...). Μερικές φορές το τρίτο κι εκεί φαίνεται η κατάντια ορισμένων.
Πάντως δεν είναι οι μόνοι λόγοι. Υπάρχουν (ευτυχώς και δυστυχώς) και σημαντικότεροι.¨
Γενικότερα, στο θέμα μας, η συζήτηση για τις εκτρώσεις έχει πολλές παραμέτρους. Αυτό που με ανησυχεί, είναι η καθαρά θρησκευτική/"ηθικοπλαστική" υφή που της αποδίδεται, στοιχείο που προσωπικά το θεωρώ εκτός πραγματικότητας. Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να ρωτήσουμε τις χιλιάδες βιασθείσες ή δια της βίας εκδοθείσες ποια είναι η άποψή τους για τη δυνατότητα να "σκοτώσουν" αυτό που δεν τους ανήκει. Η προσωπική μου άποψη είναι ότι σε επίπεδο ζευγαριού (φυσιολογικού συναισθηματικά και διαπροσωπικά, δε λέμε σχέσεις εξουσίας ή υπεροχής οιασδήποτε μορφής), η έκτρωση είναι μία απόφαση της γυναίκας με σύμβουλο ΚΑΙ ΜΟΝΟ το σύντροφό της. Σε πλέον ανισόρροπες καταστάσεις (βιασμός, πορνεία κλπ. κλπ.), η έκτρωση είναι καταστατικό δικαίωμα της γυναίκας (δεδομένου ότι δυστυχώς εκείνη υπόκειται τις συνέπειες) και ΚΑΜΙΑ μα καμία θεωρία ή κατήχηση δεν έχουν χώρο και λόγο ύπαρξης ή επιρροής στην απόφασή της.
Φιλικά
Κωστάκης
Εν οίδα ότι ουδέν είδα!
καμιά καλή πράξη δεν μένει ατιμώρητη
quote:
Μήπως λοιπόν σε τέτοιες περιπτώσεις γινόμαστε πολύ αυστηροί με το να ενοχοποιούμε συλλήβδην τις εκτρώσεις;
Ναι, γινόμαστε, απλά είναι για εμένα θέμα αρχής. Από τη στιγμή που η προστασία της ανθρώπινης ζωής είναι αρχή μου, ζω με αυτήν την αρχή.
quote:
Μήπως εν τέλει δεν είναι ακριβώς αντιφατικό το παράδειγμα που φέρνεις, αλλά μέσα στη γενικότερη σχετικότητα υπάγεται στις περιπτώσεις εκείνες που τα όρια τους είναι απροσδιόριστα;
Συμφωνώ απόλυτα. Όπως συμφωνώ και με το "όποιος είναι έξω από τον χορό πολλά τραγούδια ξέρει". Αλλά το καϋμένο το πλάσμα τι φταίει; Επειδή δεν είναι καρπός έρωτα αλλά καρπός βιασμού, πάει να πει ότι δεν πρέπει να ζήσει τη ζωή που σε όλους μας αναλογεί; Εδώ ίσως χρειάζεται περισσότερο από ποτέ η συμβολή της πολιτείας με ψυχοθεραπευτές και κοινωνικούς λειτουργούς. Δεν πρότεινα το θύμα του βιασμού να μεγαλώσει τον καρπό του βιασμού ντε και καλά και να της ξυπνάνε άσχημες μνήμες κάθε φορά που θα βλέπει το παιδί. Απλά θεωρώ πιο ανθρώπινη πράξη την κύηση και την παράδοσή του σε κάποιο ορφανοτροφείο από την θανάτωσή του.
Τα πάντα είναι θέμα αρχής. Όλοι μας όταν είμαστε σε δύσκολη θέση θέλουμε να μην ισχύσουν για μας αυτά που πριν βρεθούμε στη δύσκολη θέση επιμέναμε ότι πρέπει να ισχύουν για τους άλλους. Ο Σωκράτης όμως το ήπιε το κώνειο. Γιατί γι'αυτόν ήταν θέμα αρχής.
0, 1, 1, 2, 3, 5, 8, 13, 21, ...
quote:
Απλά θεωρώ πιο ανθρώπινη πράξη την κύηση και την παράδοσή του σε κάποιο ορφανοτροφείο από την θανάτωσή του.
Να υποθέσω ότι δεν έχεις επισκεφθεί κάποιο ορφανοτροφείο ποτέ...Άρα για σένα είναι προτιμότερο να γεννηθεί ένα παιδί και να εγκαταλειφθεί σε κάποιο ορφανοτροφείο στην τύχη του...
καμιά καλή πράξη δεν μένει ατιμώρητη
quote:
maraki8
Να υποθέσω ότι δεν έχεις επισκεφθεί κάποιο ορφανοτροφείο ποτέ...Άρα για σένα είναι προτιμότερο να γεννηθεί ένα παιδί και να εγκαταλειφθεί σε κάποιο ορφανοτροφείο στην τύχη του...
Συμπλήρωμα: ...από το να το σκοτώσουν.
Με λίγα λόγια ναι.
Αν διαφωνείς τράβα ρώτα κανά παιδί που μεγάλωσε σε ορφανοτροφείο.
Και να μην υποθέσεις τίποτα.
0, 1, 1, 2, 3, 5, 8, 13, 21, ...
quote:
Αλλά το καϋμένο το πλάσμα τι φταίει; Επειδή δεν είναι καρπός έρωτα αλλά καρπός βιασμού, πάει να πει ότι δεν πρέπει να ζήσει τη ζωή που σε όλους μας αναλογεί; Εδώ ίσως χρειάζεται περισσότερο από ποτέ η συμβολή της πολιτείας με ψυχοθεραπευτές και κοινωνικούς λειτουργούς. Δεν πρότεινα το θύμα του βιασμού να μεγαλώσει τον καρπό του βιασμού ντε και καλά και να της ξυπνάνε άσχημες μνήμες κάθε φορά που θα βλέπει το παιδί. Απλά θεωρώ πιο ανθρώπινη πράξη την κύηση και την παράδοσή του σε κάποιο ορφανοτροφείο από την θανάτωσή του.
και για 9 μηνες που θα κουβαλαει αυτο τον καρπο του βιασμου δεν θα τις ξυπνανε ασχημες μνημες;;
για 9 μηνες που η ψυχολογια της καθε γυναικας γινετε σαλατα με τις ορμονες τις να τρελενονται πιστευεις οτι η κοπελα αυτη θα βγει ψυχικα σωστη;
λες οτι η κυηση ειναι πιο ανθρωπινη απο την εκτρωση
το οτι η κυηση θα παραγει εναν ψυχασθενη ειναι ανθρωπινο;;;
ο βιασμος και μονο προκαλει μεγαλα ψυχικα τραυματα στην γυναικα και εσυ απαιτεις απο μια κοπελα που προσπαθει να συνερθει απο τον βιασμο προσπαθει να ξεπερασει το σοκ να ενταχθει παλι στην κοινωνια
να καταφερει να ξανακανει σχεση
να γεννησει και το παιδι του βιαστη της;
μας εφαγε η ανθρωπια εδω περα
Κανεις δεν εμαθε σκοποβολη πυροβoλωντας το κεφαλι του