- Το ζήτημα των ανθρωποθυσιών στην ιστορική πορεία του ευρωπαϊκού χώρου - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
.
.
Virtus Junxit Mors Non Separabit (Whom virtue unites, death will not separate)
Καλή μου Zadok, τι άλλες αλληγορικές φράσεις να χρησιμοποιήσω, ούτε από τη Rennes le Chateau να ήμουν. (Οι τόνοι άλλοι φορά, όταν χρησιμοποιήσω το κατάλληλο πρόγραμμα!) Τι Jacques γράφω, τι din-din-don γράφω για να χτυπήσω καμπανάκια, ούτε παραγγελία να το είχα κάνει το ασματίδιον. Τέλος πάντων, θα το πω με απλοϊκά δικά μου λόγια: Μια παραλλαγή του μύθου του Hiram Abiff στη θέση του Hiram χρησιμοποιεί το Maitre Jacques (οι τόνοι, είπαμε, άλλη φορά). Όταν συνέβη το αποτρόπαιο με το Ζακ ντε Μολαί, καθώς τα ονόματα έτυχε να συμπίπτουν, οι Ναΐτες κατά κάποιο τρόπο ανήγαγαν τον ντε Μολαί στη θέση του παραδοσιακού μαιτρ Ζακ. Ο οποίος Ζακ ντε Μολαί, ούτως ειπείν, έγινε ο νέος Ζακ - σύμβολο θυσίας αλλά και κατ' επέκταση σύμβολο της θυσίας του Τάγματος.
Έτσι λοιπόν ο Χιράμ δεν είναι ο ντε Μολαί, φίλε Simon Templar, αλλά αντίστροφα ο ντε Μολαί είναι σαν (προσοχή στο "σαν") ένας Χιράμ.
quote:
Ο φίλος μας ο Simon Templar μπερδεύει το ξίφος με τα άλλα εργαλεία και κατόπιν τούτου θα πρέπει κάποια να του εξηγήσει σε άπταιστα και αρκούντως σαφή ελληνικά, ότι το ξίφος εντάσσεται σε άλλη μυστικιστική εργαλειοθήκη και δεν έχει σχέση με την οικοδομική τέχνη αυτήν καθαυτήν. Αυτό προσπαθώ να πω αλλά δεν είμαι και τόσο καλός στις ερμηνείες, γι' αυτό ζητείται κάποιος/κάποια που να προσφέρει εθελοντική εργασία και να τα πει καλύτερα.
Το παρόν θέμα ονομάζεται "Το μυστικό των Ναϊτών" και ουχί "Το μυστικό σπαθί των Τεκτόνων".
Συνεπώς, αφού εξαντλήσαμε το ζήτημα της σχέσης των Ναϊτών με τους Τέκτονες και αποκλείσαμε την πιθανότητα οι δεύτεροι να προέρχονται από τους πρώτους, παρά τις ποικίλες αλληλεπιδράσεις, καλό θα ήταν όποιος ενδιαφέρεται για περισσότερες λεπτομέρειες επί του Τεκτονισμού, ν' απευθυνθεί στα ανάλογα θέματα ή ακόμα καλύτερα, στις σχετικές πηγές πληροφόρησης.
Τώρα, αφού επιμένετε να το πω με περισσότερα λόγια, ορίστε:
Ευκόλως εννοούμενο είναι, ότι η διατύπωση "το ξίφος είναι εργαλείο για τους τέκτονες" είναι απολύτως λανθασμένη.
Το ξίφος δεν είναι οικοδομικό εργαλείο και δε θα μπορούσε να είναι άλλωστε.
Τα οικοδομικά εργαλεία ή απλά εργαλεία του τέκτονος αναφέρονται ρητά σε σχετική βιβλιογραφία και είναι τα γνωστά οικοδομικά εργαλεία.
Από κει και πέρα, το αν έχει θέση το ξίφος στην τεκτονική πρακτική και με ποιόν τρόπο, είναι "αλλουνού παπά ευαγγέλιο".
Εάν έχει θέση, μπορεί να είναι Ναϊτικό κατάλοιπο, αλλά μπορεί και όχι, αφού αποτελεί πανάρχαιο πολεμικό εφόδιο.
quote:
Καλή μου Zadok, τι άλλες αλληγορικές φράσεις να χρησιμοποιήσω, ούτε από τη Rennes le Chateau να ήμουν. (Οι τόνοι άλλοι φορά, όταν χρησιμοποιήσω το κατάλληλο πρόγραμμα!) Τι Jacques γράφω, τι din-din-don γράφω για να χτυπήσω καμπανάκια, ούτε παραγγελία να το είχα κάνει το ασματίδιον. Τέλος πάντων, θα το πω με απλοϊκά δικά μου λόγια: Μια παραλλαγή του μύθου του Hiram Abiff στη θέση του Hiram χρησιμοποιεί το Maitre Jacques (οι τόνοι, είπαμε, άλλη φορά). Όταν συνέβη το αποτρόπαιο με το Ζακ ντε Μολαί, καθώς τα ονόματα έτυχε να συμπίπτουν, οι Ναΐτες κατά κάποιο τρόπο ανήγαγαν τον ντε Μολαί στη θέση του παραδοσιακού μαιτρ Ζακ. Ο οποίος Ζακ ντε Μολαί, ούτως ειπείν, έγινε ο νέος Ζακ - σύμβολο θυσίας αλλά και κατ' επέκταση σύμβολο της θυσίας του Τάγματος.Έτσι λοιπόν ο Χιράμ δεν είναι ο ντε Μολαί, φίλε Simon Templar, αλλά αντίστροφα ο ντε Μολαί είναι σαν (προσοχή στο "σαν") ένας Χιράμ.
Καλέ μου Σπείρε, εδώ θα μου επιτρέψεις να σου θυμήσω, ότι παρ' ότι αυτός ο συσχετισμός είναι αρκετά διαδεδομένος και σωστά τον μεταφέρεις, προσωπικά τον θεωρώ αρκετά επιφανειακό.
Ο μεν μύθος με το δε θρύλο έχουν ποικίλες και ουσιαστικές διαφορές και η μελέτη τους αποτελεί δύσκολο πόνημα ετών για πολλούς αποκρυφιστές.
Η δε εμφάνιση του Compagnonnage στη Μεσαιωνική Γαλλία και ο περίφημος Μαître Jacques δεν είναι σαφές το πόσο σχετίζονται με το λεγόμενο θεωρητικό τεκτονισμό, αν και μπορεί να επέδρασαν αργότερα στη λεγόμενη Γαλλική παράδοση.
Άρα, είναι ιστορικός αναχρονισμός να θεωρούμε ότι το μεν συνδέει το δε.
Ελπίζω να σε κάλυψα αρκετά, αγαπητέ μου ιππότη. 
.
.
Virtus Junxit Mors Non Separabit (Whom virtue unites, death will not separate)
Edited by - Zadok on 08/01/2005 22:09:28
Για τα σπαθιά τώρα, δεν αμφέβαλλα ότι θα τα έγραφες τόσο ωραία όσο τα έγραψες, γι’ αυτό και σου έτεινα το λόγο. (Και ποιο είναι το σύμβολο του λόγου;) Νομίζω ότι αφ’ ενός το τόπικ έχει ευρείς θεματολογικούς ορίζοντες και αφ’ ετέρου εδώ κουβεντιάζουμε πιο ήρεμα. (Σss… μη μας πάρουν είδηση.)
Για το Μαître Jacques συμφωνώ μαζί σου, τουλάχιστον όμως να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν συμπίπτει με το Jacques de Molay.
Και μιας και γράφω σε πολυτονικό, θα ήθελα κάποτε να συζητήσουμε για τον Arsène Lupin… ή ίσως στο κατάλληλο τόπικ, να κρατάμε και τους τύπους.
quote:
(Και ποιο είναι το σύμβολο του λόγου;)
Αχ, please... Ας μην την κάνουμε πάλι "Χριστιανική" την κουβέντα.
quote:
Νομίζω ότι αφ’ ενός το τόπικ έχει ευρείς θεματολογικούς ορίζοντες και αφ’ ετέρου εδώ κουβεντιάζουμε πιο ήρεμα. (Σss… μη μας πάρουν είδηση.)
Η ευρύτητα μας έφαγε.
Τέλος πάντων, σταματώ την γκρίνια γιατί θα μας ακούσουν!
Πάω για ψυχολογική αναβάθμιση...
.
.
Virtus Junxit Mors Non Separabit (Whom virtue unites, death will not separate)
Edited by - Zadok on 09/01/2005 03:53:55
Για το Ζορρό έγραφα... 
Οι γνώμες του καθενός, πάνω στο θέμα της Ιστορίας, του Βίου και της Διαδοχής των Ναϊτών, παρουσιάζουν τα ίδια ‘συμπτώματα’ με τους ισχυρισμούς εκείνων που δηλώνουν ό,τι έχουν στην κατοχή τους ένα κομματάκι από τον Τίμιο Σταυρό. Εάν συγκεντρώναμε όλα αυτά τα κομματάκια και ανακατασκευάζαμε τον Σταυρό, θα φθάναμε στο συμπέρασμα ό,τι το μήκος του ήταν γύρω στα 8 χιλιόμετρα και το ύψος του Ιησού ανάλογο. Τελικό συμπέρασμα; ΥΠΕΡΒΟΛΗ.
Μελετώντας την Ιστορία των Ναϊτών, ο καθένας θα βγάλει το δικό του, μοναδικό και πολύ διαφορετικό συμπέρασμα από αυτά των υπολοίπων. Άλλοι θα συγκινηθούν, άλλοι θα τρομάξουν, άλλοι θα ερωτευτούν, άλλοι θα σιχαθούν, άλλοι θα σεβαστούν, άλλοι θα κλέψουν, άλλοι θα αδιαφορήσουν και γιατί όχι, κάποιοι θα θυμηθούν...δεν έχω λόγο να αμφισβητήσω κανέναν από όσους ισχυρίζονται κάτι τέτοιο, αρκεί να έχουν βρεί συνειδητά τη χρυσή τομή ανάμεσα στη φαντασίωση και την ανάμνηση.
Όπως και να ‘χει, οι Ναϊτες παρήλθαν και άφησαν πίσω τους ένα τεράστιο Έργο, άσχετα αν για κάποιους ήταν θετικό και για κάποιους άλλους αρνητικό. Σημασία έχει το Έργο που παράγουμε Εμείς Σήμερα. Πιστεύω πως αν ήταν αρκετά αξιόλογο δεν θα εμμέναμε στις διαμάχες του παρελθόντος, αλλά θα ‘πεθαίναμε’ στις μάχες του σήμερα.
Μη θέλοντας να αφήσω το στίγμα της σκληρής κριτικής και της εναντίωσης στα λόγια μου, σας παραθέτω την ‘Ιστορία των Ναϊτών και των υπόλοιπων Ιπποτών του Σταυρού’, όπως την είδαν και τα ματάκια μου μέσα από τις γκραβούρες του Gustave Dore. Χαμογελάστε, δακρύστε, αδιαφορήστε, φαντασιωθείτε, θυμηθείτε...όπως εσείς νομίζετε.
"Quaero non pono, nihil hic determino dictans. Coniicio, conor, confero, tento, rogo...Ερευνώ, δεν επιβεβαιώνω. Δεν προσδιορίζω εδώ τίποτε με τελική βεβαιότητα. Υποθέτω, προσπαθώ, συγκρίνω, επιχειρώ, ρωτώ..."
Φτού-φτού
Να προσθέσω κι εγώ για τα εργαλεία του τέκτονος,αυτά παρουσιάζονται κανονικά στη μύηση του κάθε βαθμού στον μυούμενο και σε αυτά δεν συμπεριλαμβάνεται το ξίφος.
Ο συμβολισμός του είναι άλλος.
Δεν καταλαβαίνω επίσης,γιατί να γίνει συσχετισμός του Molay (υπαρκτό πρόσωπο ίσως), με τον Χιράμ,υπαρκτό πρόσωπο μεν αλλά τίποτε απ' ό,τι ο τεκτονισμός αναφέρει γι αυτόν δε συνέβει.
Και αν υποθέσουμε πως και οι δύο "θυσιάστηκαν" κατά κάποιον τρόπο,(συμβολικά το βλέπουμε τώρα),δεν βρίσκω πολλά κοινά στην μία ιστορία και στην άλλη εκτός από το πτώμα .
(Πάντως θα προτιμούσα να τον λέγαμε Χιράμ Αββί ή Αβί ή τελος πάντων Χιράμ.Το Hiram Abbif ή Abiff,εκτός του ότι είναι κάκιστη μεταφορά του εβραικού ονόματος και που ακόμα και τέκτονες χρησιμοποιούν,μου θυμίζει Corned Beef)
Εξαιρετική η ιδέα σου για τα χαρακτικά του Doré, αλλά προσωπικά μου άρεσαν περισσότερο αυτά που έγραψες.
Φίλτατε Gothic, ο συσχετισμός Χιράμ – ντε Μολαί έγινε, στο πλαίσιο των διασταυρούμενων παραδόσεων. Για το Χιράμ δεν μπορούμε να γνωρίζουμε βέβαια την πλήρη πραγματικότητα. Δεν μπορούμε να αποκλείσουμε την εκδοχή να υπήρξε αληθινά, ούτως ή άλλως πάντως έχει κάνει πολλή δουλειά και ο (ωραίος) μύθος. Για τον ντε Μολαί όμως, γιατί αναρωτιέσαι αν ήταν υπαρκτό πρόσωπο; Τόσα και τόσα έχουν γραφεί, μέχρι σινδόνη τον έκαναν…
quote:Πάντως θα προτιμούσα να τον λέγαμε Χιράμ Αββί ή Αβί ή τελος πάντων Χιράμ.
Τώρα που γνωριστήκαμε, ας τον λέμε Χιράμ.
[Α, δεν σας είπα, κατέβασα το Mozilla Firefox και διασκεδάζω. Καινούργιο κοσκινάκι μου. Είναι σχεδόν τόσο καλό όσο και το Netscape.]
Το Mozilla είναι υπέροχο.Το χρησιμοποιώ πολύ καιρό.
Θα μείνεις πολύ ευχαριστημένος.
http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=1074&whichpage=4&ARCHIVE=
http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=1072&whichpage=8&ARCHIVE=
'Οσοι εξ υμών είδαν την ταινία NATIONAL TREASURE είμαι βέβαιος οτι θα κατάλαβαν την στενή σχέση Ναιτών>>>Τεκτόνων. Ευτυχώς στις ΗΠΑ, ακόμα και μέσα από ταινίες, τα πράγματα λέγονται με το όνομά τους.
Ευχαριστώ.
Μέσα από ένα θρησκευτικό πιστεύω ,μέσα από την φιλοσοφία ή μέσα αυτό που λέμε εσωτερισμό ;
Ο άνθρωπος ποτέ δεν έπαψε να προσπαθεί να την γνωρίσει ,να την κάνει κτήμα του ,αλλά και να την μοιραστεί .
Πιστεύω πως όλοι έχετε καταλάβει σε ποια αλήθεια αναφέρομαι , μιλάω για το πόθο ,την ανάγκη για την εσωτερική γνώση (αλήθεια) .
Μια γνώση που την βρίσκουμε μέσα σε όλες τις θρησκείες και τις μυστικές παραδόσεις ,μέσα από μύθους ,συμβολισμούς και διδασκαλίες , μέσα από δεκάδες σοφούς(μύστες) της αρχαιότητας που ακόμα αναρωτιόμαστε σε τι βαθμό είχε φτάσει το μεγαλείο της σκέψεις τους .
Και όμως οι περισσότεροι από αυτούς τους σοφούς ,ποτέ δεν μπήκαν σε κλειστά στερεότυπα ,ποτέ δεν ισχυρίστηκαν ότι γνωρίζανε την μια αλήθεια ,ούτε καν ότι την άγγιξαν ,αλλά προσπαθούσαν να την κατανοήσουν ,ξεχωρίζοντας ότι η γνώση από την πίστη είναι τελείως διαφορετικές καταστάσεις ,και δίνοντας μας την σοφία τους μέσα από απλά λόγια ,όλο ουσία «Εν οίδα ότι ουδέν οίδα» .
Πράγματι υπάρχει μεγαλύτερη αλήθεια από αυτή την κουβέντα ,το να παραδεχτείς την άγνοια σου μέσα στην ατελείωτη γνώση που υπάρχει γύρω σου .
Και όμως όλοι μας προσπαθούμε να γνωρίσουμε ,να πιστέψουμε και το χειρότερο να επιβάλουμε την προσωπική μας ΑΛΗΘΕΙΑ .
Πόσοι από εμάς μπορούμε να παραδεχτούμε ότι στην πραγματικότητα ,δεν υπάρχει αλήθεια . Για να είμαστε πιο κοντά σ'αυτό ,που μάλλον είναι η αλήθεια ,πρέπει να παραδεχτούμε ότι υπάρχει για τον καθένα μας η προσωπική μας αλήθεια .
Πόσοι από εμάς μπορούν να παραδεχτούν ότι η αλήθεια έρχεται μέσα από τον δρόμο της αμφιβολίας για τα πάντα ,πόσοι από εμάς μπορούμε να ξεχωρίσουμε την αλήθεια από την πλάνη .
Μια πλάνη που δημιουργείται κατά τη σύλληψη των εννοιών, επειδή οι πιο πολλοί άνθρωποι έχουν την τάση να προβάλλουν στη μορφή του σύμβολου της έννοιας που συλλαμβάνουν μορφές από το υποσυνείδητο τους και συγκεκριμένα από το πεδίο της επιθυμίας .
«φύσει του ειδέναι ορέγεται ο άνθρωπος»έλεγε ο Αριστοτέλης. Ο άνθρωπος δηλαδή είναι φτιαγμένος από τη φύση του να ψάχνει, να μαθαίνει, να γνωρίζει. Η αναζήτησή του αυτή δεν πρόκειται να σταματήσει ποτέ. Ο άνθρωπος ερευνά και θα ερευνά πάντοτε, διότι η γνώση είναι απέραντη και δεν έχει αρχή ούτε τέλος .
Edited by - elo on 07/06/2007 00:51:18
Συγχαρητήρια για το πολύ ωραίο θέμα σου. Θα επιχειρήσω μια πρώτη *επίσκεψη* σε όσα γράφεις.
1. Είναι γεγονός ότι φαίνεται να μην υπάρχει μία απόλυτη αλήθεια όπως και να μην υπάρχει μία απόλυτη πραγματικότητα. Η πραγματικότητα (και η αλήθεια) έχει μια κάπως *κβαντική* φύση, η οποία της επιτρέπει να γίνεται αναγνώσιμη με πολλούς τρόπους και να επιδέχεται πολλές ερμηνείες. Το πιο θαυμαστό απ' όλα είναι ότι όλες οι ερμηνείες και όλοι οι τρόποι *χωράνε* ικανοποιητικά μέσα στην πραγματικότητα και άρα στην αλήθεια. Όμως από τη στιγμή που θα ενστερνιστούμε μία αλήθεια ή έναν τρόπο ανάγνωσης και ερμηνείας, τείνουμε να θεωρούμε όλες τις άλλες ως ψευδείς (*πλάνη*).
2. Η αίσθηση της αλήθειας πηγάζει από τη γνώση. Γνωρίζουμε κάποια πράγματα και, έχοντας συνείδηση του γεγονότος ότι γνωρίζουμε, στη συνέχεια τεκμαίρουμε ότι γνωρίζουμε τα πάντα. Είναι, όπως έλεγε ένας φίλος πρόσφατα, αυτή η *μεταγνώση", το τι ή πόσο νομίζουμε ότι ξέρουμε που κάνει όλη τη ζημιά, γιατί οι περισσότεροι από εμάς έχουμε εσφαλμένη μεταγνώση, νομίζουμε ότι ξέρουμε πολύ περισσότερα απ' όσα πραγματικά ξέρουμε. Κι απ' εδώ ξεκινούν οι εγωισμοί, οι φανατισμοί και διάφορα άλλα… γιατί συνήθως, το κενό ανάμεσα στη γνώση και την εσφαλμένη μεταγνώση ότι "ξέρουμε τα πάντα" έχουμε την τάση να το γεμίζουμε με πίστη.
3. Είναι απόλυτα υγιές ο δρόμος για την αλήθεια να περνά από την αμφισβήτηση. Κι αυτό γιατί είμαστε *προγραμματισμένοι* να αντιλαμβανόμαστε την αλήθεια με έναν συγκεκριμένο τρόπο, επειδή: (α) φέρουμε μνήμες από προηγούμενες καταστάσεις ύπαρξης, οι οποίες ως ένα βαθμό προσδιορίζουν την αντίληψή μας στην τωρινή, (β) το περιβάλλον και η εκπαίδευση έχουν δημιουργήσει καλούπια στα οποία μάθαμε να διοχετεύουμε τη σκέψη μας και τα οποία περιορίζουν το οπτικό μας πεδίο και (γ) προσθέτουμε διαρκώς νέους *προγραμματισμούς* κάθε φορά που η εκάστοτε προσωπική μας αλήθεια φαίνεται να επαληθεύεται από κάποια εξωτερική φωνή.
Τι μένει λοιπόν; Ψυχανεμίζομαι ότι αυτό που μένει είναι ότι είμαστε απόλυτα ελεύθεροι (ως συμπαντική δυνατότητα και εκπόρευση) να αποδεχτούμε ως αλήθεια οποιαδήποτε ανάγνωση και ερμηνεία της πραγματικότητας προτιμάμε. Νομιμοποιούμαστε δηλαδή να δημιουργούμε αυτό που είναι εκάστοτε αληθινό για μας. Αρκεί να μην ξεχνάμε το αξίωμα του Goedel, ότι η αλήθεια των επιμέρους τμημάτων δεν συνεπάγεται την αλήθεια του συνόλου και να ανεμίζουμε ως μοναδική την παντιέρα της δικής μας αλήθειας…
Καλή συνέχεια.
Unseen
***** Συγχώρεση. Αγάπη. Ευλογία. *****
Υπάρχουν πολύ συχνά αναφορές στην Υπέρτατη και Μία Αλήθεια η οποία μπορεί να προβάλλεται μέσα από διάφορα θρησκευτικά, φιλοσοφικά ή κι εσωτερικά μονοπάτια και πολλές φορές το καθένα από αυτά διατείνεται ότι την εκφράζει.
Κάποιοι άνθρωποι ταυτίζονται με κάποια συγκεκριμένη τέτοια διδασκαλία και ξεκινούν την αναζήτηση τους μέσα από αυτήν.
Όπως αντιλαμβάνομαι εγώ τα πράγματα, η Αλήθεια μπορεί να εκφράζεται μέσα πολλές διδασκαλίες ταυτόχρονα, ακόμη κι όταν φαινομενικά η μια αναιρεί την άλλη.
Αυτή η αναίρεση όμως είναι πραγματική ή φαινομενική?
Μήπως έχει να κάνει μόνο με τους δικούς μας περιορισμούς που έχουμε θέσει στην σκέψη και την αντίληψη μας?
Ένα απαραίτητο χαρακτηριστικό της λοιπόν πιστεύω πως είναι η ικανότητα του ανθρώπου που προσπαθεί να την προσεγγίσει στο να συνθέτει.
Η Αλήθεια βρίσκεται στο κάθετί που υπάρχει γύρω μας κι είναι στο χέρι μας να την ανακαλύψουμε - τουλάχιστον στον βαθμό που μπορεί να μας αποκαλυφθεί.
Το θέμα όμως είναι κατά πόσο επιτρέπουμε στον εαυτό μας να παραμένει ελεύθερος προκειμένου να μπορεί να συνθέσει, να αφήσει το νου του να ταξιδέψει και να γνωρίσει.
Όσο δρούμε χωριστικά δεν ξέρω κατά πόσο μπορούμε να προσεγγίσουμε κάποιες πλευρές της.
Ο άνθρωπος φυσικά κι επιθυμεί πάντα να γνωρίσει, να αναζητήσει και να επεκτείνει την σκέψη του.
Αν όμως λάβουμε υπόψιν μας το γεγονός ότι όσο μεγαλώνουμε δομούμε τις αντιλήψεις και τα πιστεύω μας ίσως μπορούμε να καταλάβουμε ότι τείνουμε να αποδεχόμαστε τις ιδέες εκείνες οι οποίες είναι πλησιέστερα στην κοσμοαντίληψη μας.
Αυτό μας κάνει να "ταιριάζουμε" με κάποιους ανθρώπους ενώ με κάποιους άλλους όχι.
Κάτι πολύ σημαντικό που θα πρέπει να σκεφτούμε είναι το κατά πόσο μπερδεύουμε τις αντικειμενικές Αλήθειες με τις υποκειμενικές.
Όταν συμβαίνει αυτό μπορεί να εκφράζει μια ενδόμυχη ανάγκη μας να νιώθουμε ασφάλεια με το να πιστέψουμε ότι η δική μας αλήθεια γίνεται αποδεκτή από τους συνανθρώπους μας.
Το εύκολο είναι να έρθουμε σε σύγκρουση επειδή δε μπορούμε να αποδεχθούμε ότι ο άνθρωπος που έχουμε απέναντι μας εκφράζει την δική του αλήθεια, κάτι το οποίο κάνουμε κι εμείς.
Το δύσκολο είναι να προσπαθήσουμε να δούμε τι μπορεί να μας προσφέρει αυτή η αλήθεια, όσο διαφορετική κι αν είναι από την δική μας.
Βλέπω συχνά ανθρώπους να εμμένουν πεισματικά στην δική τους αλήθεια και να μη μπορούν να ξεφύγουν από αυτήν γιατί έχουν υψώσει γύρω τους τόσα εμπόδια που είναι αδιαπέραστα.
Τι γίνεται όμως όταν ριχνόμαστε σε έναν επίμονο αγώνα να καταρρίψουμε πάσει θυσία την αλήθεια του άλλου?
Έχουμε αναλογιστεί τι επιπτώσεις θα έχει αυτό σε εκείνον?
In anticipation of my resurrection...
Edited by - A. Kircher on 07/06/2007 19:24:27
Information is not knowledge, knowledge is not wisdom, wisdom is not truth, truth is not beauty, beauty is not love, love is not music, music is the BEST.
Προσέξτε την θαυμάσια ακολουθία ιδεών.....
Στο κενό υπάρχει γραμμένη μια λέξη.
Για τον Ζάππα η λέξη αυτή ήταν Μουσική.
Φαντάζομαι όμως ότι ο καθένας μπορεί να βάλει την δική του λέξη και να συμπληρώσει έτσι την ακολουθία του σύμπαντος.
Edited by - A. Kircher on 07/06/2007 19:21:00
Δεν θυμάμαι την πατρότητα της φράσης 
Φίλε A.Kircher, έπραξες πολύ σωστά που παρέθεσες τη ρήση του Φρανκ Ζάππα.
Το πιστεύεις ότι δυσκολεύομαι πολύ να αντικαταστήσω με κάτι τη λέξη "music" και δε μπορώ
In anticipation of my resurrection...