- ΝΕΚΡΑΝΑΣΤΑΤΙΚΑ ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑΣ - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
Μολονότι η ιδέα της μη - υλικότητας δεν αποκλείει από μόνη της εκείνη της πραγματικότητας , η κοινή γνώμη συνδέει πάντα την πραγματικότητα με την υλική ύπαρξη .
Το πνεύμα και η ύλη μπορεί κάλλιστα να είναι δυο μορφές ενός και του αυτού υπερβατικού όντος .
Για παράδειγμα , οι Ταντριστές λένε — και η άποψή τους είναι εξίσου σεβαστή — ότι η ύλη δεν είναι τίποτε άλλο από τις συγκεκριμένες (απτές) σκέψεις του Θεού .
Έτσι η μοναδική άμεση πραγματικότητα είναι η ψυχική πραγματικότητα των περιεχομένων του συνειδητού , στα οποία αποδίδεται μια πνευματική ή μια υλική προέλευση , ανάλογα με την περίπτωση .
Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του πνεύματος είναι :
Πρώτον , η αρχή της αυθόρμητης κίνησης και δραστηριότητας .
Δεύτερον , η αυθόρμητη ικανότητά του να παράγει εικόνες ανεξάρτητα από την αισθητήρια αντίληψη και
Τρίτον , ο αυτόνομος και κυριαρχικός χειρισμός αυτών των εικόνων .
Αυτή η πνευματική οντότητα πλησιάζει τον πρωτόγονο άνθρωπο από έξω .
Καθώς όμως αναπτύσσεται όλο και περισσότερο εγκαθίσταται μέσα στη συνείδηση και γίνεται υφιστάμενη λειτουργία χάνοντας έτσι τον αρχικό χαρακτήρα της αυτονομίας της .
Αυτός ο χαρακτήρας διατηρείται τώρα μόνο στις πιο συντηρητικές αντιλήψεις και συγκεκριμένα στις θρησκευτικές .
Η κάθοδος του πνεύματος στη σφαίρα της ανθρώπινης συνείδησης εκφράζεται με τον μύθο του θεϊκού νου που πιάνεται μέσα στο αγκάλιασμα της φύσης .
Αυτή η διαδικασία που συνεχίζεται στη διάρκεια των αιώνων είναι ίσως μια αναπόφευκτη αναγκαιότητα και οι θρησκείες θα βρίσκονταν σε πολύ δύσκολη θέση αν συμμετείχαν σε μια προσπάθεια αναχαίτισης της εξέλιξης .
Το καθήκον τους δεν είναι να παρεμποδίσουν την αναπότρεπτη πορεία των γεγονότων , αλλά να την καθοδηγήσουν με τέτοιο τρόπο ώστε να προχωρήσει χωρίς να προκαλέσει μοιραία τραύματα στην ψυχή .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Δεν δημιούργησε ο άνθρωπος το πνεύμα , αντίθετα , το πνεύμα είναι εκείνο που κάνει τον άνθρωπο δημιουργικό , κεντρίζοντάς τον να προχωρεί δίνοντάς του "ιδέες" , "αντοχή" , “ενθουσιασμό” και “έμπνευση” .
Το πνεύμα διαποτίζει σε τόσο μεγάλο βαθμό όλο του το είναι , ώστε ο άνθρωπος διατρέχει το σοβαρότατο κίνδυνο να νομίσει ότι αυτός δημιούργησε το πνεύμα και ότι το “κατέχει” .
Στην πραγματικότητα όμως το αρχέγονο φαινόμενο του πνεύματος κατέλαβε τον άνθρωπο και μολονότι φαίνεται να είναι ένα πρόθυμο υποχείριο των ανθρώπινων προθέσεων , ουσιαστικά δεσμεύει την ελευθερία του με χιλιάδες διαφορετικές αλυσίδες , — όπως ακριβώς τη δεσμεύει και ο φυσικός κόσμος — και γίνεται μια έμμονη idée - force (ισχυρή ιδέα) .
Το πνεύμα απειλεί τους αφελείς με την αφύσικη “διόγκωση” του μπαλονιού , ένα φαινόμενο που η εποχή μας πρόσφερε με τα φρικτότερα και διδακτικότερα παραδείγματα .
Ο κίνδυνος γίνεται ακόμη μεγαλύτερος όσο περισσότερο προσηλώνεται το ενδιαφέρον μας σε εξωτερικά αντικείμενα και όσο περισσότερο ξεχνάμε ότι η διαφοροποίηση της σχέσης μας με τη φύση πρέπει να συμβαδίζει βήμα προς βήμα με μια αντίστοιχα διαφοροποιημένη σχέση με το πνεύμα ώστε να αποκαθίσταται η απαραίτητη ισορροπία .
Αν το εξωτερικό αντικείμενο δεν αντισταθμίζεται από ένα εσωτερικό , έχουμε σαν αποτέλεσμα τον αχαλίνωτο υλισμό , συνδυασμένο με μια μανιακή αλαζονεία — ή διαφορετικά έχουμε την εξάλειψη της αυτόνομης προσωπικότητας , πράγμα που συνθέτει το ιδανικό του ολοκληρωτισμού .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Βέβαια , υπάρχει και η ιδέα του κακού πνεύματος .
Όμως η σύγχρονη αντίληψη για το πνεύμα δεν μπορεί να εξισωθεί ούτε με αυτή επειδή το πνεύμα δεν είναι αναγκαστικά κακό .
Θα έπρεπε μάλλον να το χαρακτηρίσουμε ηθικά αδιάφορο ή ουδέτερο .
Όταν η Βίβλος λέει “ο Θεός είναι πνεύμα” , η δήλωση αυτή μοιάζει μάλλον σαν τον ορισμό μιας ουσίας ή σαν ένας χαρακτηρισμός .
Όμως και ο διάβολος φαίνεται να είναι προικισμένος με την ίδια πνευματική ουσία , η οποία όμως είναι κακή και διεφθαρμένη .
Η αρχική ταυτότητα της ουσίας εκφράζεται ακόμη με την ιδέα του πεπτωκότος αγγέλου , καθώς και με τη στενή σχέση που υπάρχει ανάμεσα στον Ιεχωβά και το Σατανά στην Παλαιά Διαθήκη .
Η ηχώ αυτής της πρωτόγονης σύνδεσης βρίσκεται και στην Κυριακή Προσευχή , όπου λέμε “Μη εισενέγκεις ημάς εις πειρασμόν” — όμως αυτή η παράκληση δεν πρέπει να απευθύνεται σε εκείνον που εισάγει τον πειρασμό , δηλαδή το διάβολο ;
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
.
Ο λατρεύων τους θεούς λατρεύει τον θεόν
Κάθε υπόσταση προθεσιακά φέρεται μεθεκτικά πρός την ανώτερή της ώστε να καταστεί εντελέστερη
Μπορούμε να το δούμε δηλαδή σαν δοκιμασία, ξέροντας ότι ο Θεός δοκιμάζει και επιτρέπει στον άνθρωπο να βλέπει και βιώνει, δεν μας βάζει παρωπίδες, μόνοι μας βρίσκουμε το δρόμο μας.
Άρα το εισενέγκης τι σημαίνει;
Άρα λέει αν το δούμε αρχικά και όχι μεμονωμένα:
καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφελήματα ἡμῶν,
ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν·
καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν,
ἀλλὰ ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ.
quote:Παγωτά δεν πουλάνε στο χωριό σου;
ΠΟΛΥ ΣΩΣΤΟΣ Ο ΚΗΦΕΥΣ
...
...ἐκ γὰρ τοῦ περισσεύματος τῆς καρδίας τὸ στόμα λαλεῖ
Όπως συνήθως , συνάντησα για πρώτη φορά αυτό το πρόβλημα ενώ διερευνούσα τα όνειρα των ανθρώπων .
Μου έκανε εντύπωση το γεγονός ότι ένα ορισμένο είδος πατρικού συμπλέγματος έχει "πνευματικό" χαρακτήρα , με την έννοια ότι η πατρική εικόνα παράγει δηλώσεις , πράξεις , τάσεις , παρατηρήσεις , γνώμες , κλπ. στις οποίες θα ήταν δύσκολο να αρνηθούμε την ιδιότητα του “πνευματικού” .
Στους άντρες , ένα θετικό πατρικό σύμπλεγμα πολύ συχνά δημιουργεί μια ορισμένη ευπιστία σε σχέση με την εξουσία και μια σαφή προθυμία του ατόμου να δέχεται όλα τα πνευματικά δόγματα και αξίες , ενώ στις γυναίκες προκαλεί πολύ ζωηρές πνευματικές τάσεις και ενδιαφέροντα .
Στα όνειρα , οι πεποιθήσεις , οι απαγορεύσεις και οι σοφές συμβουλές προέρχονται πάντα από την πατρική μορφή .
Ο αόρατος χαρακτήρας αυτής της πηγής υπογραμμίζεται από το γεγονός ότι το πατρικό σύμπλεγμα εμφανίζεται συχνά σαν μια επιβλητική φωνή που εκφέρει οριστικές κρίσεις .
Επομένως , τις περισσότερες φορές ο πνευματικός παράγοντας συμβολίζεται από τη μορφή ενός “σοφού γέροντα” .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Οι μορφές των νάνων εμφανίζονται , κυρίως σε γυναίκες . Επομένως , η μορφή του Sterissbart (του «Κολοβογένη») που εμφανίζεται στο θεατρικό έργο του Ernst Barlach Der tote Tag (η νεκρή μέρα) (1912) και που μοιάζει με καλλικάντζαρο , είναι λογικό να συνδέεται με τη μητέρα , όπως ακριβώς ο Μπες συνδέεται με τη μητέρα - θεά στο Καρνάκ .
Και στα δύο φύλα το πνεύμα μπορεί επίσης να πάρει τη μορφή ενός αγοριού ή ενός νέου .
Στις γυναίκες αντιστοιχεί στο λεγόμενο “θετικό” άνιμους που δείχνει τη δυνατότητα της συνειδητής πνευματικής προσπάθειας .
Στους άντρες η σημασία του νέου δεν είναι τόσο απλή .
Μπορεί να είναι θετικός , οπότε αντιπροσωπεύει την "υψηλότερη" προσωπικότητα , τον εαυτό ή το filius regius , όπως τον έβλεπαν οι αλχημιστές .
Μπορεί όμως επίσης να είναι αρνητικός και τότε συμβολίζει τη βρεφική σκιά .
Και στις δύο περιπτώσεις το αγόρι αντιπροσωπεύει κάποια μορφή πνεύματος .
Ο γκριζογένης γέροντας και το αγόρι συγγενεύουν . Και οι δυο παίζουν σημαντικό ρόλο στην αλχημεία σαν σύμβολο του Μερκούριου .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Πολύ συχνά δείχνουν όλα τα συμπτώματα της διπλοπροσωπίας , αν όχι μιας φανερής κακίας .
Πρέπει όμως να τονίσω ότι το μεγάλο σχέδιο με βάση το οποίο έχει διαπλαστεί η ασυνείδητη ζωή της ψυχής είναι τόσο απρόσιτο στην κατανόησή μας , ώστε δεν μπορούμε ποτέ να ξέρουμε ποιο κακό μπορεί να είναι απαραίτητο για να επέλθει τελικά το καλό , και ποιο καλό μπορεί ίσως να οδηγήσει στο κακό .
Η μορφή του σοφού γέροντα μπορεί να εμφανιστεί με τόσο πλαστικό τρόπο , όχι μόνο στα όνειρα αλλά και στον οραματιστικό διαλογισμό ( ή αυτό που ονομάζουμε “ενεργητική φαντασία” ) , ώστε να αναλάβει το ρόλο του γκουρού , όπως συμβαίνει μερικές φορές στην Ινδία .
Ο σοφός γέροντας εμφανίζεται στα όνειρα με τη μορφή του μάγου , του γιατρού , του ιερέα , του δάσκαλου , του καθηγητή , του παππού , ή οποιουδήποτε άλλου προσώπου που διαθέτει εξουσία .
Το αρχέτυπο του πνεύματος με τη μορφή ανθρώπου , ξωτικού ή ζώου εμφανίζεται πάντα στις καταστάσεις όπου το άτομο χρειάζεται κατανόηση , καλές συμβουλές , αποφασιστικότητα , προγραμματισμό , κλπ. αλλά δεν μπορεί να τα καταφέρει μόνο του .
Το αρχέτυπο καλύπτει αυτή την κατάσταση πνευματικής ανεπάρκειας προσφέροντας ασυνείδητα στοιχεία που συμπληρώνουν το κενό .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Στους μύθους και τα παραμύθια , όπως και στα όνειρα , η ψυχή αφηγείται τη δική της ιστορία και η αλληλεπίδραση των αρχέτυπων αποκαλύπτεται μέσα στο φυσικό της σκηνικό με βάση το σχήμα “σχηματισμός , μετασχηματισμός / η αέναη αναδημιουργία του αιώνιου Νου” .
Η συχνότητα με την οποία εμφανίζεται η πνευματική μορφή σαν γέροντας είναι ίδια περίπου τόσο στα παραμύθια όσο και στα όνειρα .
Ο γέροντας εμφανίζεται πάντα όταν ο ήρωας βρίσκεται σε απελπισμένη κατάσταση από την οποία μπορεί να σωθεί μόνο με μια βαθιά αντίληψη του προβλήματος ή με μια τυχερή ιδέα — με άλλα λόγια , με μια πνευματική λειτουργία ή κάποιον ψυχικό αυτοματισμό .
Όμως αφού , για εσωτερικούς και εξωτερικούς λόγους , ο ήρωας δεν μπορεί να το πετύχει αυτό μόνος του , η γνώση που χρειάζεται για να αντισταθμιστεί αυτή η ανεπάρκεια εμφανίζεται με τη μορφή ενός σοφού γέροντα που βοηθά τον ήρωα .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Έτσι το έσκασε για να δοκιμάσει την τύχη του .
Φυσικά γρήγορα βρέθηκε σε απελπιστική κατάσταση χωρίς καμιά φανερή διέξοδο .
Εξαντλημένο το παιδί έπεσε σε βαθύ ύπνο .
Όταν ξύπνησε , του φάνηκε σαν να είχε κάτι υγρό στο στόμα του , και είδε να στέκει μπροστά του ένας μικρόσωμος γέροντας με μακριά γκρίζα γενειάδα , που μόλις εκείνη τη στιγμή έκλεινε και πάλι ένα φλασκί με γάλα .
“Δώσε μου να πιω κι άλλο” , παρακάλεσε το παιδί .
“Ήπιες αρκετά για σήμερα” , απάντησε ο γέροντας . “Αν δεν με έφερνε κατά τύχη κοντά σου ο δρόμος μου , αυτός θα ήταν σίγουρα ο τελευταίος σου ύπνος , γιατί όταν σε βρήκα ήσουν μισοπεθαμένος” .
Μετά ο γέρος ρώτησε το παιδί ποιος είναι και πού ήθελε να πάει . Το παιδί αφηγήθηκε όλη τη ζωή του , μέχρι και το ξύλο που είχε φάει το προηγούμενο βράδυ .
“Αγαπητό μου παιδί” , είπε ο γέροντας , “πρέπει να ξέρεις ότι η θέση σου είναι ούτε καλύτερη ούτε χειρότερη από πολλών άλλων που έχουν χάσει τους αγαπημένους προστάτες και παρατηρητές τους .
Δεν μπορείς πια να γυρίσεις πίσω .
Τώρα που το έσκασες , πρέπει να αναζητήσεις μια νέα τύχη στον κόσμο . Εγώ δεν έχω ούτε σπίτι , ούτε οικογένεια , ούτε γυναίκα , ούτε παιδιά , για αυτό δεν μπορώ να σε φροντίσω άλλο , θα σου δώσω όμως μερικές καλές συμβουλές χωρίς καμιά ανταμοιβή” .
(συνεχίζται)
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
quote:
Ίσως δεν πρέπει να συγχέονται οι ...προσωρινοί (!) "θάνατοι" του περιγράφουν οι κάθοδοι στον Άδη (μετ'επιστροφής) με την ανάσταση των νεκρών - και ειδικά την Ανάσταση. Οι αρχαίοι δεν πίστευαν με τίποτα ότι είναι δυνατό να ξαναζήσει πεθαμένος απλός άνθρωπος. Πίστευαν από εμπειρία ότι γίνεται ζωντανός να συναντήσει πεθαμένο (είτε με νεκρομαντεία, να "ανέβει" για λίγο ο νεκρός, είτε με κάθοδο να κατέβει για λίγο ο ζωντανός) αλλά όχι πεθαμένος να αναζήσει.
Edited by - panpam on 22/04/2014 12:52:17
Ίσως διότι οι αρχαἰοι ήταν πιο σεμνοί και πιο σοβαροί με τους μύθους τους και δεν ήθελαν να το "σκίσουν" γράφοντας ανοησἰες και σαχλαμάρες για αναστάσεις όπως έκαναν αργότερα άλλες νεότερες θρησκείες.
Για αυτό και οι αρχαιοελληνικοί μύθοι είναι αξεπέραστοι.
---
Φιλάκια,μάτςς μούτςς ΧΧΧ
quote:
Κηφεύς :. . . . “Αγαπητό μου παιδί” , είπε ο γέροντας , “πρέπει να ξέρεις ότι η θέση σου είναι ούτε καλύτερη ούτε χειρότερη από πολλών άλλων που έχουν χάσει τους αγαπημένους προστάτες και παρατηρητές τους .
Δεν μπορείς πια να γυρίσεις πίσω .
Τώρα που το έσκασες , πρέπει να αναζητήσεις μια νέα τύχη στον κόσμο . Εγώ δεν έχω ούτε σπίτι , ούτε οικογένεια , ούτε γυναίκα , ούτε παιδιά , για αυτό δεν μπορώ να σε φροντίσω άλλο , θα σου δώσω όμως μερικές καλές συμβουλές χωρίς καμιά ανταμοιβή” .
(συνεχίζεται)
Μέχρι εδώ ο γέρνοντας δεν είχε εκφράσει τίποτε περισσότερο από αυτά που θα μπορούσε να σκεφτεί και μόνος του ο ήρωας της ιστορίας .
Αφού ο φόβος τον έκανε να το σκάσει χωρίς να ξέρει πού θα πάει , έπρεπε αναγκαστικά να σκεφτεί τουλάχιστον ότι θα χρειαστεί τροφή .
Σε μια τέτοια στιγμή , θα ήταν επίσης απαραίτητο να σκεφτεί τη θέση του .
Τότε θα περνούσε από το νου του όλη η ιστορία της ζωής του μέχρι το πρόσφατο παρελθόν , όπως συμβαίνει συχνά σε τέτοιες περιπτώσεις .
Οι αναμνήσεις αυτού του είδους είναι μια διαδικασία που έχει σκοπό να συγκεντρώσει όλες τις ικανότητες της προσωπικότητας σε μια κρίσιμη στιγμή που το άτομο αντιμετωπίζει μια πρόκληση για όλες τις πνευματικές και σωματικές του δυνάμεις και με αυτή τη συγκεντρωμένη ισχύ να ανοίξει την πόρτα της τύχης .
Κανείς δεν μπορεί να βοηθήσει το παιδί σε αυτό το έργο , είναι κάτι που πρέπει να κάνει μόνο του .
Δεν έχει πια περιθώρια την απαραίτητη αποφασιστικότητα στις πράξεις του .
Ο γέροντας τον αναγκάζει να αντιμετωπίσει κατάματα την κατάσταση και με αυτό τον τρόπο τον βοηθά να αποφύγει τις αμφιταλαντεύσεις μέχρι να πάρει μια απόφαση .
Πραγματικά , ο γέροντας δεν είναι τίποτε άλλο από αυτή την αποφασιστική περισυλλογή και συγκέντρωση των ηθικών και σωματικών δυνάμεων του ατόμου , που συμβαίνει αυτόματα στον ψυχικό χώρο έξω από τη συνείδηση όταν η συνειδητή σκέψη δεν είναι ακόμη — ή δεν είναι πια — εφικτή .
Η συγκέντρωση των ψυχικών δυνάμεων έχει πάντα ένα χαρακτηριστικό που την κάνει να μοιάζει μαγική : οι δυνάμεις αυτές δίνουν μια απροσδόκητη αντοχή που είναι συχνά ανώτερη από τη συνειδητή προσπάθεια της θέλησης .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Με άλλα λόγια , η κατάσταση δε φαινόταν πια απελπιστική .
Τον συμβούλευσε να συνεχίσει τις περιπλανήσεις του , πάντα προς τα ανατολικά , όπου μετά από εφτά χρόνια θα έφτανε σε ένα μεγάλο βουνό που θα προμήνυε την καλή του τύχη .
Το μεγάλο και ψηλό βουνό αναφέρεται συμβολικά στην ενήλικη προσωπικότητά του .
Η συγκέντρωσή των δυνάμεών του φέρνει σιγουριά και είναι επομένως η καλύτερη εγγύηση επιτυχίας .
Από τώρα και στο εξής δε θα του λείπει τίποτε :
“Πάρε το δισάκι και το φλασκί μου” , λέει ο γέροντας , “και κάθε μέρα θα βρίσκεις μέσα τους όλο το φαγητό και το ποτό που χρειάζεσαι” .
Του έδωσε επίσης ένα φύλλο κολλιτσίδας που μετατρεπόταν σε βάρκα κάθε φορά που το αγόρι ήθελε να περάσει κάποιο ποτάμι ή θάλασσα .
Συχνά ο γέροντας στα παραμύθια κάνει ερωτήσεις όπως : ποιος ; γιατί ; από πού ; για πού ; με σκοπό να κάνει τον ήρωα να σκεφτεί τη ζωή και τον εαυτό του και να κινητοποιήσει τις ηθικές δυνάμεις του .
Ακόμα πιο συχνές είναι οι περιπτώσεις που δίνει το απαραίτητο μαγικό φυλαχτό , την απροσδόκητη και απίστευτη δύναμη που βοηθά τον ήρωα να τα καταφέρει , πράγμα που είναι μια από τις ιδιαιτερότητες της ενοποιημένης προσωπικότητας , τόσο της καλής όσο και της κακής .
Όμως η επέμβαση του γέροντα — η αυθόρμητη αντικειμενοποίηση του αρχέτυπου — φαίνεται να είναι εξίσου απαραίτητη , αφού η συνειδητή θέληση σπάνια καταφέρνει από μόνη της να ενοποιήσει την προσωπικότητα σε τέτοιο σημείο ώστε να αποκτήσει αυτή την ασυνήθιστη δύναμη που θα της επιτρέψει να πετύχει το σκοπό της .
Γι αυτό , όχι , στα παραμύθια αλλά και στη ζωή γενικά , είναι απαραίτητη η αντικειμενική επέμβαση του αρχέτυπου , το οποίο ελέγχει τις καθαρά συγκινησιακές αντιδράσεις με μια σειρά από εσωτερικές συσχετίσεις και συνειδητοποιήσεις .
Αυτά τα συμβάντα κάνουν τα ερωτήματα ποιος ; που ; πώς ; γιατί ; να αναδυθούν καθαρά και με αυτό τον τρόπο να φέρουν τις απαραίτητες πληροφορίες γύρω από την άμεση κατάσταση αλλά και τον τελικό σκοπό
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Η τάση του γέροντα να βάζει τον ήρωα να σκεφτεί εμφανίζεται και με μια άλλα μορφή , όταν τον παροτρύνει να “κοιμηθεί για να σκεφτεί το πρόβλημα στον ύπνο του” .
Έτσι λέει στο κορίτσι που ψάχνει για να χαμένα αδέρφια της : “Ξάπλωσε : το πρωί φέρνει πιο έξυπνες ιδέες από το βράδυ” .
Ο γέροντας μπορεί επίσης να δει καθαρά τη δύσκολη κατάσταση στην οποία έχει εμπλακεί ο ήρωας , ή τουλάχιστον μπορεί να του δώσει εκείνες τις πληροφορίες που θα τον βοηθήσουν στο ταξίδι του . Γι αυτό το σκοπό χρησιμοποιεί πολλά ζώα , ιδιαίτερα πουλιά .
Ο γερο - ερημίτης λέει στον πρίγκηπα που ψάχνει για τη βασιλεία των ουρανών : “Έχω ζήσει εδώ τριακόσια χρόνια , αλλά κανείς δεν με ρώτησε ποτέ για τη βασιλεία των ουρανών . Δεν μπορώ να σου πω πώς θα τη βρεις . Εκεί πάνω όμως , σε ένα άλλο πάτωμα του σπιτιού , ζουν κάθε είδους πουλιά . Αυτά σίγουρα θα ξέρουν” . Ο γέρος γνωρίζει ποιοι δρόμοι οδηγούν στο σκοπό και τους δείχνει στον ήρωα . Τον προειδοποιεί για τους κινδύνους που θα συναντήσει και του δίνει τα μέσα για να τους αντιμετωπίσει .
Για παράδειγμα , λέει στο παιδί που έχει πάει να πάρει το ασημένιο νερό ότι το πηγάδι φυλάγεται από ένα λιοντάρι που κοιμάται με τα μάτια ανοιχτά και φυλάει σκοπιά με τα μάτια κλειστά , ή συμβουλεύει το νέο που πηγαίνει σε μια μαγική πηγή για να φέρει το ιαματικό νερό για το βασιλιά να αντλήσει το νερό τρέχοντας πάνω στο άλογό του γιατί δίπλα στην πηγή παραφυλάνε μάγισσες που πιάνουν όποιον πλησιάζει .
Λέει στην πριγκήπισα που ο καλός της έχει μετατραπεί σε λυκάνθρωπο να ανάψει μια φωτιά και να βάλει πάνω της ένα καζάνι με πίσσα . Μετά πρέπει να βουτήξει τον αγαπημένο της λευκό κρίνο μέσα στη βραστή πίσσα και όταν έλθει ο λυκάνθρωπος να αδειάσει το καζάνι πάνω στο κεφάλι του , ελευθερώνοντάς τον έτσι από τα μάγια .
Μερικές φορές ο γέροντας ικανοποιείται πολύ δύσκολα , όπως στο καυκασιανό παραμύθι του νεαρού πρίγκηπα που ήθελε να φτιάξει μια τέλεια εκκλησία για τον πατέρα του , ώστε να κληρονομήσει αυτός το βασίλειο .
Ο πρίγκηπας χτίζει την εκκλησία και κανείς δεν μπορεί να βρει ούτε ένα ψεγάδι , μετά όμως έρχεται ένας γέροντας και του λέει ,
“Πολύ ωραία η εκκλησία που έφτιαξες ! Τι κρίμα που ο κεντρικός τοίχος είναι λιγάκι στραβός !”
Ο πρίγκηπας βάζει να γκρεμίσουν πάλι την εκκλησία και χτίζει μια καινούργια , ο γέροντας όμως ανακαλύπτει και πάλι κάποιο σφάλμα και το ίδιο πράγμα επαναλαμβάνεται για τρίτη φορά .
Έτσι ο γέροντας αντιπροσωπεύει τη γνώση , την περισυλλογή , την ενόραση , τη σοφία , την εξυπνάδα και τη διαίσθηση από τη μια και μια σειρά ηθικά χαρακτηριστικά όπως η καλή θέληση και η πρόθυμη παροχή βοήθειας από την άλλη , πράγμα που κάνουν φανερό τον “πνευματικό” χαρακτήρα του .
Επειδή το αρχέτυπο είναι ένα αυτόνομο στοιχείο του ασυνείδητου , ο μύθος , που συνήθως συγκεκριμενοποιεί τα αρχέτυπα , μπορεί να παρουσιάζει το γέροντα να εμφανίζεται στον ήρωα στο όνειρό του , με τον ίδιο τρόπο που συμβαίνει στα σύγχρονα όνειρα .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Η σχέση του με το ασυνείδητο εκφράζεται καθαρά σε ένα ρωσικό παραμύθι , όπου ονομάζεται “Βασιλιάς του Δάσους” .
Ένας χωρικός είχε καθίσει εξαντλημένος πάνω σε ένα κούτσουρο , όταν ξαφνικά είδε μπροστά του ένα μικρόσωμο γέρο : “ήταν όλο ρυτίδες και μια πράσινη γενειάδα κρεμόταν μέχρι τα γόνατά του” .
“Ποιος είσαι;” ρώτησε ο χωρικός .
“Είμαι ο Οχ , ο Βασιλιάς του Δάσους” , είπε το ανθρωπάκι .
Ο χωρικός του έδωσε τον ακόλαστο γιο του για να δουλέψει κοντά του , και ο Βασιλιάς του Δάσους έφυγε με το νέο και τον οδήγησε σε εκείνο τον άλλο κόσμο κάτω από τη γη , όπου τον πήγε σε μια πράσινη καλύβα . . .
Μέσα στην καλύβα όλα ήταν πράσινα : οι τοίχοι και οι πάγκοι ήταν πράσινοι , η γυναίκα του Οχ ήταν πράσινη και τα παιδιά του ήταν πράσινα . . . και οι μικρόσωμες νερογυναίκες που τον υπηρετούσαν ήταν κι αυτές καταπράσινες . Ακόμα και το φαγητό ήταν πράσινο .
Ο Βασιλιάς του Δάσους είναι εδώ ένα πνεύμα της βλάστησης και των δέντρων που βασιλεύουν στο δάσος και μέσα από τις νεράϊδες , συνδέεται με το νερό .
Αυτό δείχνει καθαρά τη σχέση του με το ασυνείδητο που εκφράζεται συχνά με σύμβολα του δάσους και των νερών .
Αυτή η σύνδεση με το ασυνείδητο είναι εξίσου φανερή όταν ο γέρος εμφανίζεται σαν νάνος .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Σε ένα ελβετικό παραμύθι , ο γιος του χωρικού που θέλει να φέρει στην κόρη του βασιλιά ένα καλάθι μήλα συναντά “es isigs Männdli das frogt-ne , war er do i dem Chratte hăig” (ένα σιδερένιο ανθρωπάκι που τον ρώτησε τι είχε μέσα στο καλάθι) .
Σε ένα άλλο σημείο το “Männdli” (το ανθρωπάκι) φορά “es isigs Chlaidli a” (σιδερένια ρούχα) . Το “isig” μάλλον σημαίνει “eisern” (σίδηρος) , πράγμα που είναι πιο πιθανό από το “eisig” (παγερός) . Στη δεύτερη περίπτωση η φράση θα έπρεπε να ήταν “es Chlaidli vo Is” (ρούχα από πάγο) .
Πραγματικά υπάρχουν ανθρωπάκια από πάγο όπως και ανθρωπάκια από μέταλλο .
Μάλιστα σε ένα σύγχρονο όνειρο αναφέρεται ακόμη και ένα μαύρο σιδερένιο ανθρωπάκι που εμφανίστηκε στην κρίσιμη στιγμή , σαν το ανθρωπάκι αυτού του παραμυθιού με το χωριάτη που ήθελε να παντρευτεί την προγκίπισσα .
Σε μια σύγχρονη σειρά οραμάτων στην οποία συναντάμε αρκετές φορές τη μορφή του σοφού γέροντα , παρατηρούμε μερικά ενδιαφέροντα στοιχεία .
Σε μια περίπτωση ο γέροντας έχει κανονικό μέγεθος και εμφανίζεται στον πάτο ενός κρατήρα έτσι που περιτριγυρίζεται από ψηλά πέτρινα τείχη .
Σε μια άλλη περίπτωση είναι μια μικροσκοπική μορφή που εμφανίζεται στην κορυφή ενός βουνού μέσα σε ένα χαμηλό κοίλωμα .
Το ίδιο θέμα βρίσκουμε στο παραμύθι του Γκαίτε για την πριγκίπισα των νάνων που ζούσε μέσα σε μια κασετίνα .
Εδώ θα μπορούσαμε επίσης να αναφέρουμε το Ανθρωπάκι , το μικρό μολυβένιο άθρωπο από το όραμα του Ζώσιμου , καθώς και τους μεταλλικούς ανθρώπους που ζουν στα ορυχεία , τους επιδέξιους τεχνίτες της αρχαιότητας , τα ανθρωπάκια των αλχημιστών και όλο εκείνο το πλήθος από καλικάντζαρους , στοιχειά , ξωτικά , τελώνια , αερικά , κλπ.
Το πόσο “πραγματικές” είναι αυτές οι μορφές το βλέπει κανείς σε ένα περιστατικό που συνέβη σε μια ορειβατική αποστολή , όπου μετά από ένα σοβαρό ατύχημα δύο ορειβάτες είδαν ένα συλλογικό όραμα , μέσα στο φως της ημέρας : ένα ανθρωπάκι με κουκούλα βγήκε από ένα απρόσιτο ρήγμα πάνω στην επιφάνεια του πάγου και διέσχισε μια χιονισμένη επιφάνεια , προκαλώντας πανικό στους δύο θεατές .
Αναφέρονται αρκετά τέτοια περιστατικά που με κάνουν να πιστεύω ότι το ασυνείδητο πρέπει να είναι ο κόσμος του πολύ μικρού .
Μια τέτοια ιδέα θα μπορούσε να προέρχεται ορθολογιστικά από τη συγκεχυμένη αντίληψη ότι σε όλα αυτά τα οράματα έχουμε να κάνουμε με κάτι το ενδοψυχικό , οπότε βγαίνει το συμπέρασμα ότι το αντικείμενο του οράματος πρέπει να είναι πολύ μικρό για να χωρά μέσα στο κεφάλι .
Προσωπικά δε βλέπω με θετικό μάτι αυτές τις “λογικές” υποθέσεις , αν και δεν θα υποστήριζα πως είναι όλες αβάσιμες .
Είναι πιθανό πως αυτή η συμπάθεια για τα μικροσκοπικά όντα από τη μια και τα τεράστια από την άλλη — γίγαντες κλπ. —συνδέεται με την παράδοξη αβεβαιότητα που χαρακτηρίζει τις σχέσεις του χώρου και του χρόνου μέσα στο ασυνείδητο . [
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Μεταφέρω εδώ ένα απόσπασμα από το παρακάτω λινκ, http://www.kirjasto.sci.fi/lcarroll.htm, "σύμφωνα με τον Carl Jung ("Man and his Symbols" (1964), ένα τυπικό νηπιακό μοτίβο είναι το όνειρο του να μεγαλώνει ή να μικραίνει κάποιος (σε μέγεθος) απεριόριστα, ή του να μεταμορφώνεται από το ένα στο άλλο -όπως απαντά κανείς στην "Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων". Μοντέρνοι φυσικοί συχνά παρομοιάζουν τον κόσμο του Carol Lewis με το εκπληκτικό φαινόμενο της κβαντικής πραγματικότητας -όπου μία γάτα φερ'ειπείν μπορεί να είναι ταυτόχρονα ζωντανή και νεκρή (όπως η γάτα του Schrodinger), ή με στοιχεία που αλλάζουν τις ιδιότητές τους χωρίς προφανή λόγο. Όλα αυτά αντιβαίνουν στην κοινή αίσθηση της Αλίκης που αναφωνεί "δεν μπορώ να το πιστέψω"! Η Λευκή Βασίλισσα όμως έχει τις δικές της αρχές: "γιατί, κάποιες φορές εγώ έχω πιστέψει έξι απίστευτα πράγματα πριν την ώρα του πρωϊνού"
quote:
kost :Όντως Κηφέα, τα άρρητα μεγέθη του απείρως μεγάλου και του απείρως μικρού φαίνεται πως συνδέονται άμεσα με τον άλογο κόσμο του ασυνειδήτου (για αυτά είχε μιλήσει και ο Πλάτωνας στα περί της Δυάδας και Ύλης). Ας θυμηθούμε την σκηνή εκείνη από την σουρεαλιστική "Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων" όπου η ηρωίδα έχει μαζί της δύο μανιτάρια, τρώγοντας το ένα μεγαλώνει διαρκώς και γίνεται γίγαντας, τρώγοντας το άλλο γίνεται μικροσκοπική!
Φίλε kost
Σωστή η παρατήρησή σου , συνοδευόμενη από ακόμα πιο ωραία παρουσίαση ! 
Η αίσθηση της ανθρώπινης αναλογίας , η αντίληψη του μεγάλου και του μικρού , είναι σαφώς ανθρωπομορφική και χάνει την εγκυρότητά της όχι μόνο στο χώρο των φυσικών φαινομένων αλλά και σε εκείνα τα τμήματα του συλλογικού ασυνειδήτου που βρίσκονται πέρα από το φάσμα του ανθρώπινου .
Ο άτμαν είναι “μικρότερος από το μικρό και μεγαλύτερος από το μεγάλο” , έχει το μέγεθος ενός αντίχειρα αλλά “αγκαλιάζει τη γη από όλες τις πλευρές και κυριαρχεί στο χώρο των δέκα δαχτύλων” .
Ο Γκαίτε λέει για τους Κάβειρους “μικροί στο μέγεθος / μεγάλοι στη δύναμη” .
Κατά τον ίδιο τρόπο , το αρχέτυπο του σοφού γέροντα είναι μικροσκοπικό , σχεδόν αδιόρατο , διαθέτει όμως μια μοιραία δύναμη , όπως μπορεί να δει ο καθένας εξετάζοντας τα θεμελιώδη γνωρίσματά του .
Τα αρχέτυπα έχουν αυτό το παράξενο κοινό γνώρισμα με τον ατομικό κόσμο , που μας αποδείχνει πως όσο πιο βαθιά διεισδύει ο ερευνητής στο σύμπαν της μικροφυσικής τόσο πιο καταστροφικές είναι οι δυνάμεις που βρίσκει αλυσοδεμένες εκεί .
Το γεγονός ότι τα μεγαλύτερα αποτελέσματα προέρχονται από τα μικρότερα αίτια γίνεται φανερό όχι μόνο στη φυσική αλλά και στον τομέα της ψυχολογικής έρευνας .
Πόσο συχνά , στις κρίσιμες στιγμές της ζωής , τα πάντα κρέμονται από κάτι που μοιάζει εντελώς ασήμαντο !
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Πέρα από την εξυπνάδα , τη σοφία και την κατανόησή του , ο γέροντας , όπως έχουμε αναφέρει ήδη , παρουσιάζει επίσης σαφή ηθικά χαρακτηριστικά . Επιπλέον δοκιμάζει συχνά την ηθική των άλλων και τους ανταμείβει ανάλογα με το πώς τα καταφέρνουν σε αυτή τη δοκιμασία .
Υπάρχει ένα ιδιαίτερα διδακτικό παράδειγμα αυτής της λειτουργίας στο εσθονικό παραμύθι της κοπέλας και της ετεροθαλούς αδερφής της .
Η πρώτη είναι ορφανή και ξεχωρίζει για την υπακοή και την καλή διαγωγή της . Η ιστορία αρχίζει όταν η ρόκα της κοπέλας , πέφτει μέσα στο πηγάδι . Πηδά αμέσως μέσα για να τη βρει αλλά δεν πνίγεται , αντίθετα βρίσκει μια μαγική χώρα όπου , συνεχίζοντας την αναζήτησή της , συναντά μια αγελάδα , ένα κριάρι και μια μηλιά των οποίων εκπληρώνει τις επιθυμίες .
Στη συνέχεια φτάνει σε ένα πλυσταριό όπου κάθεται ένας γέρος που της ζητά να τον πλύνει .
Τότε ακολουθεί ο εξής διάλογος : "Όμορφη κοπέλα , όμορφη κοπέλα , πλύνε με , σε παρακαλώ , δεν μπορώ να είμαι τόσο βρώμικος !" .
"Με τι να ανάψω φωτιά στη στόφα :" .
"Μάζεψε ξυλόκαρφα και κοπριές αγελάδας κι άναψέ το" . Η κοπέλλα όμως μάζεψε ξύλα και μετά τον ρώτησε , "Πού να βρω νερό για το μπάνιο ;" , "Στο στάβλο είναι μια άσπρη φοράδα . Βάλε τη να κατουρήσει μέσα στη μπανιέρα !" . Εκείνη όμως έφερε καθαρό νερό και μετά τον ρώτησε , "Πού θα βρω βούρτσα ;" , "Κόψε την ουρά της φοράδας για βούρτσα !" . Η κοπέλλα όμως έφτιαξε μια βούρτσα από κλαδιά σημύδας και μετά τον ρώτησε , "Πού θα βρω σαπούνι ;" "Πάρε μια ελαφρόπετρα και τρίψε με μ’αυτή !" . Αυτή όμως έφερε σαπούνι από το χωριό και έπλυνε το γέρο με αυτό .
Σαν ανταμοιβή ο γέροντας της έδωσε ένα πουγγί γεμάτο με χρυσάφι και πολύτιμα πετράδια .
Η αδερφή της φυσικά τη ζήλεψε , οπότε πέταξε κι αυτή τη ρόκα της στο πηγάδι , όπου τη βρήκε αμέσως όταν κατέβηκε . Μολαταύτα εκείνη συνέχισε και φτάνοντας στα ίδια μέρη , έκανε λάθος όλα εκείνα που είχε κάνει σωστά η αδερφή της για να ανταμειφτεί ανάλογα . Η συχνότητα αυτού του θέματος είναι τόσο μεγάλη που δεν χρειάζεται να δώσουμε άλλα παραδείγματα .
Η μορφή του ανώτερου γέροντα που βοηθά τον ήρωα του παραμυθιού είναι τέτοια ώστε να μπαίνει κανείς στον πειρασμό να τη συνδέσει κατά κάποιο τρόπο με τον Θεό .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά