- Περί Πίστεως - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

Λοιπόν ΠΙΣΤΗ & ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ...χμ,

Για ποιά πραγματικότητα μιλάμε, για την από ΄δω πλευρά της, ή για την άλλη πλευρά μετά το θάνατό της;

Όπως όλα τα ταξίδια, έτσι και το ταξίδι μέσα στην πραγματικότητα της πίστης μας έχει έναν και μοναδικό σκοπό. Να μας φτάσει στο τέλος του προορισμού μας, στο τέλος του ταξιδιού μας. Αλλά εδώ εμείς δε γνωρίζουμε καλά-καλά την αρχή, μήπως γνωρίζουμε το τέλος του;

Ξεκινάς, από όπου κι αν ξεκινάς, και τραβάς για όπου μας βγάλει ο "δρόμος". Ένα ταξίδι μέσα σε όρια, κι όταν φτάνεις στα όρια καταλαβαίνεις πως το ταξίδι ίσως και να μην έχει όρια. Ένα ταξίδι μέσα στις δράσεις και τις αντιδράσεις των πιθανών και απίθανων επιλογών μας. Ένα ταξίδι με αρχή και τέλος, και κάθε τέλος και μια καινούρια αρχή, ένα νέο όριο που πρέπει να ξεπερεστεί, μια νέα κατεύθυνση που πρέπει να πάρεις.

Ένα ταξίδι θαυμαστό μέσα σε ένα κόσμο δυνάμεων. Δυνάμεις που άλλωτε σε καθηλώνουν, άλλωτε σε χτυπούν, σε διαβάλουν, σε κατηγορούν, σου βάζουν φραγμούς, όρια... Κι άλλωτε συνθέτουν, βοηθούν, οδηγούν, προστατεύουν, φωνάζουν. Ναι, η πραγματικότητα είναι ένας κόσμος γεμάτος από δυνάμεις. Στις δυνάμεις υπάρχουν όρια, υπάρχουν μέτρα, μεγέθοι, χαρακτηριστικά. Μήπως αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα τελικά μέσα από τις δυνάμεις;

Ίσως, σαν παρατηρητές που είμαστε...ίσως. Και η πίστη που χωρά; Τί θέλει αυτήν με εμάς; Γιατί υπάρχει;
Άραγε θα μπορούσε να μετασχηματίζει αυτές τις δυνάμεις;

Πιθανότητες (αβέβαιο)->επιλογή (μια κατεύθυνση πίστης στο αβέβαιο των πιθανοτήτων) η ΔΡΑΣΗ-> βίωμα η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ-> κατανόηση->σχηματοποίηση της πραγματικότητας μέσα από την προσλαμβάνουσα πληροφορία των αντιδράσεων (παρατήρητης-λογική).

Αυτό που αισθάνομαι είναι σαν να βρίσκομαι μέσα σε ένα μεγάλο σχολείο. Κι ο δάσκαλος είναι όλες οι δυνάμεις του σύμπαντος. Περνώντας μέσα από τον μετασχηματιστή, την πίστη μου, την ουσία, το απόσταγμα της συνείδησής μου, δημιουργούν όλες εκείνες τις αντιδράσεις και τις αντιθέσεις ώστε να τις παρατηρήσω μέσα από το νοητικό καθρέφτη της ψυχής μου, τη λογική.

Βιώνω το αποτέλεσμα των επιλογών μου, βιώνω τους καρπούς της ουσίας που εκφράζω μέσα από τις δράσεις και τις αντιδράσεις αυτών των επιλογών μου. Και έτσι επιτρέπω στην ψυχή μου να προσλάβει το βίωμα, να κατανοήσει το αποτέλεσμα των επιλογών, να παρατηρήσει τις αντιθέσεις, στο μέσα και στο έξω μου.

Στην φυσική κύριε, μάθαμε πως ένας "επιταχυνόμενος" παρατηρητής είναι γεμάτος από δυνάμεις αδράνειας. Αυτό τον κάνει σχετικό, σχετικοποιεί την θέση της παρατήρησής του. Η ανάλυση των δυνάμεων μέσα από το κλειστό σύστημα που παρατηρεί είναι δύσκολη. Δυνάμεις, δράσεις και αντιδράσεις ξεπηδούν μέσα στο σύστημά του με κάθε αλλαγή κατεύθυνσης...Η ισορροπία είναι υπόθεση μάλλον δύσκολη. Για αρμονία ουδείς λόγος!

Ο απόλυτος παρατηρητής είναι στάσιμος, δηλαδή δεν ενεργεί πάνω του καμιά δύναμη. Εκείνος μόνο έχει τη δύναμη να παρατηρεί από απόλυτη θέση!

Με την πίστη μπαίνεις (στο σχολείο ), και με την πίστη σου βγαίνεις (από το σχολείο)... Αυτά.

Ουφ, τελείωσε. Πάω για ύπνο τώρα γιατί αυριο έχω μάθημα!

Σε όλους τους συμμαθητές μου στέλνω την αγάπη μου... αύριο θα τα πούμε πάλι,... φυσικά στο διάλειμμα!

quote:

---

Αν και κάτι πάω να καταλάβω εδώ, κάπου μπλέκομαι και σκοντάφτω. Όταν λες ότι η πίστη δημιουργεί μια όψη της πραγματικότητας δεν είναι σαν να αναιρείς αυτό που γράφεις στην αρχή πως (η πίστη) δεν δημιουργεί πρωτογενώς την πραγματικότητα;

---

Μήπως ολόκληρη η ζωή μας δεν είναι ένα διάλειμμα;

Αγαπητέ μου Tryfield

Ο ρόλος του παρατηρητή χωράει μεγάλη συζήτηση. Προϋποθέτει την ύπαρξη μιας πραγματικότητας όπως την αναφέρει ο Δημήτρης, δηλ. αυτοτελούς. Μπορεί να την επηρεάζουμε ως παρατηρητές και άρα να τη διαμορφώνουμε ώς έναν βαθμό, αλλά είναι εκεί, υπάρχει πέρα από μας, άρα είναι ώς έναν βαθμό ανεξάρτητη από το τι πιστεύουμε ή όχι. Το να πει κανείς ότι πραγματικότητα δεν υπάρχει, ότι δημιουργείται εδώ και τώρα, ότι εμείς είμαστε οι (συν)δημιουργοί της, όπως πρεσβεύουν διάφορες θεωρίες, αποτελεί μεγάλο άλμα της σκέψης, δεδομένης της ροής της σκέψης στην ιστορία. Για κάποιον λοιπόν που θέλει να πιστέψει σε μια εκδοχή της πραγματικότητας ως καθαρά υποκειμενικής, το μήνυμα πρέπει να είναι: ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΕ ΑΠΟ ΤΗ ΡΟΗ. (ψιτ Tryfield στο διάλειμμα είναι η σειρά σου να κεράσεις κουλούρι!).

Αγαπητέ Δημήτρη

Τι έχεις να πεις για τα παραπάνω; Πώς βλέπεις τον άνθρωπο σε σχέση με τον κόσμο;

Αγαπητέ A. Kircher

Τσ τσ τσ!!! Δεν σε είχαμε συνηθίσει να αντιγράφεις. Θα πάω στον λυκειάρχη και θα ζητήσω την παραδειγματική σου τιμωρία. Να γράψεις 100 φορές "θα διαβάζω μόνο Ken wilber".

Καλέ μου dying incubus

Ε όχι και να σε αφορίσω. Προτιμώ τις παραδοσιακές μεθόδους: πίσσα, πουπουλάκια κτλ. Διάβαζες Λούκυ Λουκ ή να διαγνώσω σοβαρά κενά παιδείας;

Και σε όσους δεν αναφέρθηκα προσωπικά, την αγάπη μου.

Καλό βράδυ.
Unseen

Ας θεωρήσουμε για την ώρα πως υπάρχουν δύο μείζονες αντιλήψεις περί πραγματικότητας:

1)Η πραγματικότητα υπάρχει αντικειμενικά. Υπόκειται σε φυσικούς νόμους και είναι μετρήσιμη ή ορίσιμη ανάλογα φυσικά με τον βαθμό των εμπειρικών αποδείξεων που διαθέτουμε και μπορούμε να επιβεβαιώσουμε μέσω των φυσικών νόμων. Η επιστήμη δημιουργεί και αλλάζει τα όρια αυτής της πραγματικότητας ή μάλλον την αντίληψη μας περί αυτής. Αν και μερικές φορές μπορούμε να έχουμε αντίληψη αυτής της πραγματικότητας, μερικές φορές πάλι όχι, αυτή υφίσταται ανεξάρτητα από το τι πιστεύουμε εμείς.

2) Δεν υπάρχει αντικειμενική πραγματικότητα, αυτό που πιστεύουμε (αυτό που είναι πραγματικό για μας) αυτό και είναι η πραγματικότητα. Η πραγματικότητα δημιουργείται και μεταβάλλεται κάθε δευτερόλεπτο από κάθε ανθρώπινο μυαλό, κάθε ανθρώπινη πράξη, κάθε εσωτερική και εξωτερική θεώρηση. Είναι μια αλληλουχία συντεταγμένων που δεν ορίζεται αλλά καθορίζεται από το υποκείμενο. Σε κάποιο βαθμό αυτή η εύπλαστη πραγματικότητα μπορεί να ελεγχθεί αλλά και να αλλάξει κατά βούληση.

Ποιός μπορεί να είναι ο ρόλος της Πίστης στις δύο παραπάνω θεωρήσεις;
Νομίζω ότι είναι σημαντικός και στις δύο.

Αν και φαινομενικά η πρώτη θεώρηση της πραγματικότητας δεν εμπεριέχει την έννοια της πίστης, εν τούτοις ακόμα και ο πιό στιγνός επιστημονικός στοχασμός προυποθέτει σε κάποιο βαθμό την ύπαρξη της σε κάποια μορφή. Ακόμα και η ίδια η ιδέα μιας μετρήσιμης και ορίσιμης πραγματικότητας, ακόμα και αυτή βασίζεται στην πίστη στα εμπειρικά δεδομένα. Ο ερευνητής γιατρός που πασχίζει να ανακαλύψει το φάρμακο για μία ασθένεια διακατέχεται από την πίστη στην δυνατότητα του να νικήσει την φύση, πίστη στη δύναμη της επιστήμης του και πίστη στο ότι η έρευνα του θα καταλήξει στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Η πίστη είναι τόσο διανοητικό όσο και ψυχικό φαινόμενο, αυτό που πιστεύουμε αλλά και αυτό που επιθυμούμε.

Στην δεύτερη θεώρηση περι πραγματικότητας, η ύπαρξη της πίστης ίσως να είναι πιο καθοριστική αφού πολλές φορές η πίστη έχει την δύναμη να δημιουργήσει νέες πραγματικότητες. Επιπλέον, πέραν της μεταπλαστικής της ικανότητας και της μεταμορφωτικής της δύναμης, η πίστη μπορεί να αποτελέσει και ένα γνωστικό μηχανισμό. Έννοιες όπως Θεός και γενικά το άγνωστο και απρόσιτο με την λογική επίπεδο, αποτελούν "άλλες" πραγματικότητες τις οποίες δεν μπορούμε να προσεγγίσουμε ολοκληρωτικά παρά μόνο με την βοήθεια της πίστης.

Για μένα, η κάθε πραγματικότητα είναι η εμπειρία της δημιουργίας νοήματος στα φαινομένα μεσω της Συνείδησης. Η Συνείδηση απαιτεί οργανωμένη δομή και αυτή η δομή είναι το νόημα των πραγμάτων μέσα στο χάος της δημιουργίας. Η πίστη πρέπει να είναι μια βιωματική εμπειρία. Όταν η πίστη συνοδεύεται από το βίωμα και αποκτά και αυτή συνείδηση τότε το αντικείμενο της αποκτά ουσία, νόημα, και ύπαρξη.

-----------------------------------------------------------------------

quote:

---

Να γράψεις 100 φορές "θα διαβάζω μόνο Ken wilber".

---

Τρέχω! Πάντως αν ο Tryfield κεράσει κουλούρι να μην ξεχάσουμε και τους ξενιτεμένους συμμαθητές μας έτσι; Θέλω και εγώ

Infinitum Finitum Producit

Τι έμεινε; Α, να περάσω τους βαθμούς.
Δουλειά κι αυτή. Στα κομμάτια …καλά λένε ότι δάσκαλος γίνεσαι όταν δεν μπορείς να κάνεις καμιά άλλη δουλειά. Νιώθω τόσο άχρηστος…. Όλο λέω να παραιτηθώ αλλά μετά;
Επ, τι είναι αυτό ψηλά; Πανσέληνος …μμμ Λες να φταίει το φεγγάρι που είμαι κάπως; Μπααα, δεν τα πιστεύω εγώ αυτά.

Με ρώτησες επίσης:
«πόση σχέση έχει η «πραγματικότητα» με την «αλήθεια» »
Θα έλεγα ότι η πραγματική πραγματικότητα ταυτίζεται με την αληθινή αλήθεια, αλλά ίσως αυτή η διατύπωση δεν σημαίνει και τίποτε .

Είπες επίσης
«πραγματικότητα δεν υπάρχει. Ή μάλλον, δεν υπάρχει ΜΙΑ πραγματικότητα.»
Όμως στο παράδειγμά σου η πραγματικότητα, το γεγονός της πρότασης ας πούμε για έξοδο του Α με την Β ήταν δεδομένο και μοναδικό. Οι ερμηνείες του πραγματικού γεγονότος ήταν που ποίκιλαν.
Έτσι κι αλλιώς ο καθένας μας όταν μιλά για την πραγματικότητα μιλά για την αναπαράσταση της πραγματικότητας στη δική του οθόνη της αντίληψης.
Όσο διαφορετική και αν είναι αυτή η αναπαράσταση και όσο διαφορετικά και αν μας κάνει να δρούμε δεν αλλάζει το γεγονός της ύπαρξης μιας μοναδικής πραγματικότητας ανεξάρτητης από το οτιδήποτε πιστεύουμε ή αντιλαμβανόμαστε γι αυτήν.
Το μόνο που μπορώ να δω σε αυτή τη γραμμή σκέψης είναι ότι αυτή η «μοναδική» πραγματική πραγματικότητα περιλαμβάνει στην πραγματικότητά της και τις αναπαραστάσεις μας γι αυτήν και με αυτόν τον τρόπο επιδρούμε πάνω της.

Αυτό πάλι με τη «δραπέτευση από τη ροή», δεν ξέρω πώς το εννοείς αλλά όπως λες, ακόμη και αυτό, στο μόνο που οδηγεί είναι σε αυτό που έτσι κι αλλιώς συμβαίνει. Δηλαδή σε μια υποκειμενική εκδοχή – αναπαράσταση της πραγματικότητας.

Τα όρια της γλώσσας μου σημαίνουν τα όρια του κόσμου μου. H λογική γεμίζει τον κόσμο. Τα όρια του κόσμου είναι και δικά της όρια.

Δεν έχει και τόση σημασία αν μπορώ να σε καταλάβω εγώ. Σημασία έχει αν έχεις εξαντλήσει τις δυνατότητες διατύπωσης της σκέψης σου με τέτοιο τρόπο ώστε να αποκλείονται οι (αθέλητες τουλάχιστον) πολυσημίες. Όμως αυτά τα έχουμε ξαναπεί

Έχεις δίκιο να με ρωτάς «Για εσένα τί είναι το αληθινά μαγικό ;»
Δεν μου είναι προφανής η απάντηση. Θα έλεγα, το οτιδήποτε αυξάνει τους βαθμούς ελευθερίας στην αντίληψή μου και ανυψώνει το επίπεδό συνειδητότητάς μου. Ίσως καταφέρω να βρώ και καλύτερη διατύπωση.

Έτσι μπράβο αγαπητέ A. Kircher . Είδες που τα καταφέρνεις πολύ καλύτερα όταν βασίζεσαι στις δυνάμεις σου αντί να παπαγαλίζεις τους αυστραλούς αθεϊστές;
Συγχαρητήρια. Συνέχισε έτσι και μην παρασύρεσαι από τα διάφορα εξωσχολικά αναγνώσματα(ξέρεις εσύ, τύπου Wilber κτλ)

Tryfield! Tryfield!! Tryfield!!! Δεν μ’ ακούς;
Βγάλε παιδί μου τ’ ακουστικά από τα αυτιά σου! Θα κουφαθείς! Τι μουσική είναι αυτή που ακούς; Θα σαλέψεις.
Και τη βάζεις και τέρμα και εν ώρα μαθήματος. Γι αυτό έχεις αυτό το ύφος νιρβάνα; Κι εγώ νόμιζα ότι σου άρεσε το μάθημα. Τέλος πάντων. Θα τα πούμε την άλλη φορά με σένα γιατί τώρα ακούω να χτυπάει κουδούνι. ή μήπως το ακούω μόνο εγώ; Χτυπάει στη δική μου πραγματικότητα ή και στη δική σας αλλά όχι στη πραγματική πραγματικότητα … Ναι, γιατρέ μου αυτό είναι το τελευταίο που θυμάμαι. Είναι σοβαρό γιατρέ μου;

Αγαπητέ μου Ampere, είπες: «Κάτι μου λέει όμως, πως άλλο πράγμα είχες κατά νου.»
Κάτι μου λέει κι εμένα πως καλά κατάλαβες, καλέ μου. Βλέπω τη ζωή σαν ένα ονειρικό διάλειμμα, τη μάγια που έλεγε ο Tryfield(;) παραπάνω. Για μένα είναι το διάστημα ανάμεσα σε δυο σκέψεις αγάπης.

Είπες επίσης: «Θα έλεγα ότι η πραγματική πραγματικότητα ταυτίζεται με την αληθινή αλήθεια, αλλά ίσως αυτή η διατύπωση δεν σημαίνει και τίποτε.»
Surely you can do better than that.

Είπες τέλος: «Όμως στο παράδειγμά σου η πραγματικότητα, το γεγονός της πρότασης ας πούμε για έξοδο του Α με την Β ήταν δεδομένο και μοναδικό.»
Ναι, αλλά ένα μεμονωμένο γεγονός, όσο δεδομένο και μοναδικό κι αν είναι, δεν έχει καμία σημασία per se. Σημαντικό γίνεται απ’ όλα όσα προσαρτάμε σε αυτό, από την ερμηνεία που του προσάπτουμε. Και, εντέλει, αν δεν είμαστε εδώ να παρατηρήσουμε τον κόσμο και να τον ερμηνεύσουμε, πόση σημασία έχει το αν υπάρχει ανεξάρτητα από εμάς ή όχι; Εσύ ο ίδιος δεν είπες ότι ο ορίζοντας της ύπαρξης συμπίπτει με τον ορίζοντα της ερμηνείας; Ό,τι δεν μπορούμε να περιγράψουμε, ό,τι δεν μπορούμε να ερμηνεύσουμε με τη γλώσσα δεν υπάρχει, είπες. Πόσο λοιπόν μας αφορά κάτι που για μας δεν υπάρχει;

Όσο για τα πολύ ενδιαφέροντα ερωτήματα που εξειδικεύεις, θα επανέλθω στην πρώτη ευκαιρία. Καλό βράδυ.

Με αγάπη,
Unseen

Συμφωνα με αρχαια παραδοση της Εκκλησιας ο κόσμος δημιουργήθηκε από τον Θεό κατά το μήνα Μάρτιο και στις 25 Μαρτίου ακριβώς ο Αδάμ, πλανηθείς από την υπόσχεση του όφεως και θέλοντας να γίνει θεός, παρέβη την θεία εντολή και εξορίστηκε από τον Παράδεισο*.

Άρμοζε λοιπόν η ίαση της φύσεώς μας να επιτελεστεί, ως δεύτερη δημιουργία, διά των ιδίων μέσων και τις ίδιες ημέρες όπως και η πτώση μας. Και καθώς το ανθρώπινο γένος υποδουλώθηκε στον θάνατο διά της παρακοής της Εύας, στην άνοιξη του κόσμου, άρμοζε να λυτρωθεί κατά τον Μάρτιο μήνα διά της υπακοής της Παρθένου.

«Και ως εκείνη εξηπατήθη εις το παρακούσαι του Θεού, ούτως και αυτή επείσθη υπακούσαι τω Θεώ, ίνα της παρθένουν Εύας η Παρθένος Μαρία γένηται παράκλητος. Και ως συνεδέθη τω θανάτω το γένος των ανθρώπων διά παρθένου, ελύθη διά παρθένου, αντιταλαντευθείσης της παρθενικής παρακοής διά της παρθενικής υπακοής». (Άγιος Ειρηναίος Λουγδούνου)

Επομένως, διά μέσου μίας ελεύθερης συνεργίας της ανθρωπότητας (στο πρόσωπο της Παρθένου Μαρίας) και της θείας βουλής, εκπληρώθηκε το Μέγα Μυστήριο που προετοιμαζόταν από τον Θεό προ καταβολής χρόνου: «Εκείνος ενηνθρώπησε ίνα ημείς θεοποιηθώμεν».

Η διάσημη φράση ανήκει στον Άγιο Αθανάσιο, εκείνον που διατύπωσε την διδασκαλία της ενανθρωπήσεως με τον λαμπρότερο και πληρέστερο τρόπο. Και είναι η ίδια διδασκαλία που αναπτύσσεται θαυμάσια στο Δοξαστικό των Αίνων της σημερινής εορτής:

«Το απ’ αιώνος μυστήριον, ανακαλύπτεται σήμερον, και ο Υιός του Θεού, Υιός ανθρώπου γίνεται, ίνα του χείρονος μεταλαβών, μεταδώ μοι του βελτίονος. Εψεύσθη πάλαι Αδάμ, και Θεός επιθυμήσας ου γέγονεν, άνθρωπος γίνεται Θεός, ίνα Θεόν τον Αδάμ απεργάσηται...»

*Αναφέρεται επίσης ότι κατά τον μήνα Μάρτιο ο εβραϊκός λαός εξήλθε από την Αίγυπτο και διέσχισε την Ερυθρά Θάλασσα «αβρόχοις ποσί», ότι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός ανέστη εκ νεκρών στις 25 Μαρτίου και ότι η τελική Ανάσταση και η Κρίση θα λάβουν χώρα και αυτές την ίδια ημερομηνία. Αυτός ο μήνας που ήταν ο πρώτος του έτους στους Εβραίους και που δήλωνε με το όνομά του την τελειότητα, ανακεφαλαιώνει επομένως όλα τα μυστήρια της θείας Οικονομίας, από τη Δημιουργία μέχρι την έσχατη ανάσταση.

(Πηγή: Νέος Ορθόδοξος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, εκδ. Ίνδικτος)

Αλλά και ο κατακλυσμός του Νώε, τον Μάρτιο μήνα έγινε και προεικονίζει την ημέρα του Πάσχα, τότε έγινε η φθορά των αμαρτωλών και τώρα η φθορά των αμαρτιών μας. Τότε, διαφυλάχθηκε ο δίκαιος Νώε με την οικογένειά του και τώρα διαφυλάσσονται όσοι λατρεύουν και υπηρετούν το μυστήριο της Αναστάσεως. Τότε ήταν η κιβωτός, τώρα είναι ο Χριστός. Γι’ αυτό, έγινε η Ανάσταση του Χριστού τον Μάρτιο μήνα.
Ο Θεός την τέταρτη ημέρα είπε και έγινε αυτή σωστή και ακέραιη, όπως ακριβώς είναι κατά την δέκατη τέταρτη ημέρα. Άρα ο Θεός την 12η μέρα του Μαρτίου άρχισε να δημιουργεί τα ποιήματά του. Η 12η λοιπόν του μηνός Μαρτίου είναι η πρώτη μέρα για τα κτίσματα του Θεού και η 18η είναι έβδομη για τα κτίσματα του Θεού. Μέχρι τις 25 του μηνός λείπουν επτά μέρες. Αλλά επτά ημέρες έζησε ο Αδάμ στον Παράδεισο, ίσες με τις ημέρες της εβδομάδος, ίσες με τα επτά χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, ίσες με τα επτά χαρίσματα που χάρισε ο Θεός στον Αδάμ. Του χάρισε πρώτα την σοφία, δεύτερον την πραότητα, τρίτον την σωφροσύνη και το κάλλος, τέταρτον την κώμη της κεφαλής, πέμπτον την φιλοξενία, έκτον την ανδρεία, και έβδομον την υπομονή στους πειρασμούς. Και το μεν πρώτο χάρισμα το είχε ο Σολομών, το δεύτερο ο Δαβίδ, το τρίτο ο Ιωσήφ ο Πάγκαλος, το τέταρτο ο Αβεσσαλώμ, ο γιος του Δαβίδ, το πέμπτο ο Αβραάμ, το έκτο ο Σαμψών και το έβδομο ο Ιώβ. Επτά λοιπόν ήταν τα χαρίσματα του Αδάμ, επτά ήταν και οι ημέρες που έμεινε στον Παράδεισο. Έπρεπε λοιπόν την ίδια ημέρα κατά την οποία διώχθηκε από τον Παράδεισο, την ίδια ημέρα να επιστρέψει πάλι σ‘ αυτόν.

ΕΡΧΕΤΑΙ,ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΥΝΑΤΑΙ ΣΤΑΘΗΝΑΙ.............

Ποιος πανάγαθος συναινεί σε κάτι τόσο αποτρόπαιο;

Δεν είναι η θέληση του Θεού υπεύθυνη για τις ανομίες και την ασχήμια στον κόσμο. Η ανθρώπινη φύση φταίει. Απόδειξη είναι πως τις εποχές μας τις χωρίζουμε ανάλογα με τους πολέμους: είτε λέγεται Πελλοπονησιακός είτε Α' Β' Γ' Παγκόσμιος, του Βιετνάμ, Βορείων-Νοτίων κλπ.

Μόνο όταν δαμάσουμε το κτήνος μέσα μας θα δούμε την πραγματική εικόνα: Ο πλανήτης μας, μάς προσφέρει τα πάντα δωρεάν και εμείς του το ανταποδίδουμε καταστρέφοντάς τον. Εύχομαι να μην δω την ημέρα που θα φταρινστεί και θα μας πετάξει σαν χλαπάτσα από πάνω του. Ήδη αλλάζει πλευρό και μας ταρακουνάει.

Στον Ιεζεκιήλ λθ΄ 6 : « και θα αποστείλω φωτιά στο Γωγ, και τα νησιά θα ζήσουν ειρηνικά, και θα γνωρίσουν ότι εγώ είμαι ο Κύριος. Και το όνομά μου το άγιο θα γίνει γνωστό στο λαό Ισραήλ και δεν θα βεβηλωθή πλέον..». Εδώ βλέπουμε ότι προφητεύεται η επιστροφή του Ισραήλ, μετά το μεγάλο πόλεμο, στο Χριστό και ότι τότε θα βασιλέψει ειρήνη. Γι αυτή την ιστορική στιγμή έχει προφητέψει και ο Απόστολος Παύλος και λέει ότι εάν η πτώση του Ισραήλ ήταν καλό για τα έθνη πόσο μάλλον η επάνοδός του. Το ερώτημα που είναι αναπάντητο για τους ερμηνευτές είναι: Πότε θα γίνει ο πόλεμος που αναφέρεται στο παραπάνω χωρίο, πριν ή μετά τον αντίχριστο; Κάποιοι Άγιοι Πατέρες λένε ότι θα υπάρξουν 3ος και 4ος Παγκόσμιοι πόλεμοι. Ο 3ος προ αντιχρίστου και ο 4ος επί της εποχής του αντιχρίστου.

Στον Ησαϊα κδ΄12 γράφει: « ..Και θα μείνουν οι πόλεις έρημοι, και τα σπίτια εγκαταλελειμμένα. Αυτά θα γίνουν στη γη ανάμεσα στα έθνη, όπως όταν ραβδίζεται η ελιά και όπως όταν τελειώση ο τρύγος. Αυτοί θα φωνάξουν, οι απομείναντες στη γη θα χαρούν τη δόξα του Κυρίου». Στο β΄ 2 του Ησαϊα επίσης βλέπουμε: « Στις έσχατες ημέρες θα είναι εμφανές το όρος Κυρίου…και θα έρθουν σε αυτό όλα τα έθνη.. και κρίνει αναμέσον των εθνών και θα ελέγξη πολύν λαόν , και θα μετατρέψουνε τα τα μαχαίριά τους σε άροτρα και τα υπόλοιπα πολεμικά σκευή σε δρέπανα και δεν θα σηκώνεται έθνος κατά άλλου και δεν θα μάθουν να πολεμούν». Στον πόλεμο όμως που θα προηγηθή θα έχουν σκοτωθή τα δύο τρίτα της ανθρωπότητας, Ζαχ. Ιγ΄ 8 : «και θα είναι σε όλη τη γη, λέγει Κύριος, τα δύο μέρη αυτής θα εξολοθρευτούν και θα μείνη το έν τρίτον. Θα τους περάσω δια πυρός όπως τον άργυρο και όπως ο χρυσός δοκιμάζεται θα τους δοκιμάσω. Αυτοί θα επικαλεσθούν το Όνομά μου και θα τους ακούσω και θα ειπώ λαός Μου αυτός είναι. Θα ειπούν αυτοί , Κύριός μου και Θεός μου».
Όλες οι προφητείες συμφωνούν ότι ένας καταστροφικός πόλεμος θα φέρη ειρήνη στη γη για ένα σημαντικό χρονικό διάστημα. Αν θεωρήσουμε δεδομένο το ότι στην εποχή του αντιχρίστου ο πόλεμος που θα γίνει θα είναι και ο πόλεμος μετά τον οποίο θα γίνει η Δευτέρα Παρουσία του Χριστού και το τελος, συμπεραίνουμε ότι αυτός ο πόλεμος στον οποίο αναφέρονται οι προφητείες αυτές θα προηγηθή του αντιχρίστου και ότι θα υπάρξει περίοδος ειρηνική .Η περιοδος των 32 ετων του βασιλεα ιωαννη.

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΟΡΑΜΑ ΥΠΟ ΟΣΙΟΥ ΔΑΝΙΗΛ ΕΞ ΑΓΑΡΗΝΩΝ...

Στίς 18 Νοεμβρίου του σωτηρίου έτους 1764 πήγα στην αγορά, αγόρασα δύο κεριά κι επέστρεψα στην κατοικία μου. Αγωνίστηκα την νύκτα εκείνη προσευχόμενος εκτενέστερα, μέχρι την ενάτη ώρα της νυκτός μετά δακρύων, οπότε από την κούραση αποκοιμήθηκα.
Βλέπω λοιπόν τότε κατ' εύδοκίαν Θεού έναν αστραπό-μορφο νέο, πού με ρώτησε:
- Τί έχεις Δανιήλ καί λυπάσαι; Θα έπρεπε μάλιστα νά χαίρεσαι.
- Ποιος είσαι σύ, πού μου λες νά χαίρομαι; τόν ρώτησα κι έγώ μέ τήν σειρά μου.
- Δέν μέ γνωρίζεις, ώ φίλε, ποιος είμαι; μέ ξαναρώτησε ό νέος.
- Όχι, δέν σε γνωρίζω.
- Δέν είμαι ό Αναστάσιος, πού ο πατέρας σου μέ έστειλε διά τοϋ μαρτυρίου στην βασιλεία των ουρανών, έστω και χωρίς νά θέλει;
- Καί πώς, άνθρωπε του Θεού, καταδέχθηκες νά έρθεις σε μένα τόν ταλαίπωρο καί αμαρτωλό; Ρώτησα εγώ τόν μάρτυρα γεμάτος χαρά.
- Πίστεψε με, μου απάντησε, ότι από τήν ώρα πού αναχώρησες άπό τό πατρικό σου σπίτι, δέν παρέλειψα ούτε αμέλησα νά εύχομαι στον Θεό γιά σένα. Χαίρε λοιπόν καί ευφραίνου, γιατί σήμερα θ' αξιωθείς νά δεις μεγάλα μυστήρια.
Με πήρε τότε από τό δεξί χέρι λέγοντας:
- Έλα μαζί μου...
Περπατήσαμε πολύ δρόμο, ώσπου φτάσαμε σ' ενα μουσουλμανικό τέμενος.
- Βλέπεις αυτό τό τζαμί; Αυτός ήταν κάποτε ό ναός των Αγίων Πάντων, μου είπε. Όταν πλησιάσαμε πιό κοντά, βγήκε ένας άνθρωπος από τήν θύρα του ναού καί μας είπε:
- Ελάτε γρήγορα, γιατί σας περιμένουν.
Μπαίνοντας μέσα είδαμε πλήθος ανθρώπων, νέους καί γέρους, κι εγώ ρώτησα τόν Αναστάσιο:
- Ποιοί είναι αυτοί;
- Οι Άγιοι Πάντες, μου αποκρίθηκε.
Ένας από τους αγίους μέ ρώτησε:
- Ήρθες, Δανιήλ;
- Ήρθα ό αμαρτωλός, του απάντησα
…………………………………………………..
"Υψωσαν λοιπόν τόν Τίμιο Σταυρό κι αμέσως έπεσαν οί τρούλλοι του ανίερου τζαμιού μαζί με τόν βέβηλο Χότζα. Έμείς δέν μπήκαμε στό ακάθαρτο τζαμί, αλλά προχωρώντας προς τό κέντρο της Πόλεως φθάσαμε στον Ναό της του Θεού Σοφίας. Ξαφνικά ανοίγει μιά πύλη καί βγαίνουν δυό διάκονοι, πού φορούσαν τίς διακονικές τους στολές καί κρατούσαν θυμιατά χρυσωμένα καί στολισμένα μέ πολύτιμους λίθους. Ρώτησα τόν μάρτυρα Αναστάσιο καί μου είπε πώς αυτός, πού έστεκε στά δεξιά ήταν ό πρωτομάρτυς Στέφα-νος καί στ' αριστερά ό αρχιδιάκονος Λαυρέντιος. Κι ενώ αυτοί θύμιαζαν τόν Τίμιο Σταυρό κι όλους τους Αγίους κι εμάς τελευταία, εισήλθαμε στον ναό καί πλησιάσαμε προς τό άγιο Βήμα. Έκεί στό δεξιό μέρος ήταν μιά πύλη κλειστή, πού άνοιξε ξαφνικά.
Μόλις μπήκε μέσα ό Τίμιος Σταυρός μέ όλους τους αγίους, αντικρύσαμε ενα θαύμα εξαίσιο: Πίσω από τήν κλειστή πύλη υπήρχε ένας περικαλλέστατος ναός, άξιοθαυμαστός, με ολόχρυσες εικόνες, καντήλια, μανουάλια κι αλλά Ιερά σκεύη, όλα χρυσά, πού λαμποκοπούσαν. Στό σημείο πού έπρεπε νά είναι ή εικόνα της Θεοτόκου, δεν υπήρχε εικόνα, αλλά θρόνος βασιλικός, όπου καθόταν ή ίδια ή άειπάρθενος Παντάνασσα, στην οποία είναι αφιερωμένη ή Βασιλεύουσα, ενώ γύρω της παράστεκε πλήθος αγγέλων και αρχαγγέλων. Στ' αριστερά τοϋ θρόνου, λίγο παρακάτω, ήταν ένας άλλος θρόνος, όπου καθόταν κάποιος γηραλέος (δεν ξέρω άν κοιμόταν ή αν ήταν ξύπνιος)· στην κεφαλή του είχε διάδημα και στά χέρια του κρατούσε ευαγγέλιο κλειστό, πού ήταν καταστόλιστο. Κυκλικά μέσα στον ναό υπήρχαν κι άλλοι θρόνοι. Ρώτησα τόν Αναστάσιο:
- Τί θρόνοι είναι αυτοί;
- Σ' αυτούς τους θρόνους, πού βλέπεις, μου αποκρίθηκε, κάθονταν οί αρχιερείς, πού συγκρότησαν τίς επτά οικουμενικές Συνόδους. Είναι ετοιμασμένοι γιά νά καθίσουν πάλι καί νά καταπολεμήσουν όλες τίς αιρέσεις καί
τά σχίσματα καί νά διαφυλάξουν την ενότητα της Εκκλησίας, γιά νά είναι στό έξης ανενόχλητη.
Όταν στήθηκε ό Τίμιος Σταυρός στό μέσον του ναού, ό Μαρκιανός πήρε άπό τά χέρια μας τ' αναμμένα κεριά καί τά έβαλε στον Τίμιο Σταυρό.
Έξαφνα ανοίγει ή Ωραία Πύλη του ίερού Βήματος κι εξήλθαν κάποιοι λευκοφόροι νέοι, πού μετέφεραν ενα ύπέρλαμπρο θρόνο καί τόν τοποθέτησαν στην θέση του άρχιερέως. Την ίδια στιγμή βλέπουμε μέ δέος νά εξέρχεται ό Δεσπότης Χριστός συνοδευόμενος άπό πλήθος αγγέλων, φορώντας μιά ύπερθαύμαστη αρχιερατική στολή κι έχοντας στην κεφαλή στέφανο αστραφτερό. Πλησίασε κι ανέβηκε στον ετοιμασμένο αρχιερατικό θρόνο. Αμέσως ό άγιος Ιάκωβος ό Αδελφόθεος του έβαλε μετάνοια καί πήρε καιρό γιά ν' αρχίσει την ιερή μυσταγωγία.
Στήν Μικρή Είσοδο ό Μέγας Αρχιερεύς Ίησούς Χριστός εισόδευσε στό άγιο Βήμα μαζί μέ όλους τους παριστάμενους. "Οταν ήρθε η ώρα τοΰ Αποστόλου, τόν άνέ-γνωσε ό άγιος Λαυρέντιος· ή περικοπή έλεγε: «Αδελφοί, οι άγιοι Πάντες διά πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας...». Τό ιερό Ευαγγέλιο άνέγνωσε άπό τόν άμβωνα ό πρωτομάρτυς Στέφανος· ή περικοπή έλεγε: «Εγώ ειμί ή Άμπελος, υμείς τά κλήματα...». Κατά τήν Μεγάλη Είσοδο των Τιμίων Δώρων ό Δεσπότης Χριστός στάθηκε στην Ωραία Πύλη καί τά ευλο-γούσε, καθώς επίσης καί κατά τήν τοποθέτηση τους έπί της άγιας Τραπέζης.
"Οταν ολοκληρώθηκε τό Κοινωνικό ο άγιος Στέφανος εξήλθε του ιερού Βήματος κι εκφώνησε τό «Μετά φόβον Θεού, πίστεως καί αγάπης προσέλθετε». Τότε ό Κύριος έλαβε τό άγιο Ποτήριο στά χέρια του καί στάθηκε πάλι στην Ωραία Πύλη. Καί αφού κοινώνησαν όλοι οι Άγιοι, αμέσως οι δύο πατριάρχες τής Κωνσταντινουπόλεως, άγιος Μητροφάνης καί άγιος Ιωάννης ό Χρυσόστομος, πήγαν καί ξύπνησαν τόν γηραλέο εκείνο, πού κοιμόταν στον θρόνο· καί ό μέν Μητροφάνης πήρε από τήν κεφαλή του τό διάδημα, ό δέ Χρυσόστομος άπό τά χέρια του τό ιερό Ευαγγέλιο. Τόν σήκωσαν, τόν οδήγησαν στην Θεοτόκο καί ασπάστηκε ευλαβικά τά άγια κράσπεδα τών ιματίων της. "Επειτα πλησίασαν στην Ωραία Πύλη, όπου έστεκε ό Κύριος. Ό γηραλέος προσκύνησε μέ κατάνυξη καί ό Κύριος του μετέδωσε τά άχραντα μυστήρια άπό τό άγιο Ποτήριο. Ακολούθως πήρε τό Ευαγγέλιο άπό τά χέρια του Χρυσοστόμου καί τό παρέδωσε στά χέρια του· επίσης καί τήν κορώνα άπό τά χέρια του Μητροφάνη καί του τήν τοποθέτησε στην κεφαλή.
[ Γιά τό μυστηριώδες αυτό πρόσωπο του εστεμμένου γηραλέου τό χειρόγραφο μεταξύ άλλων αναφέρει τά έξης: «Σημείωσε ότι αυτός ό γηραιός ήταν ό μέλλων νά βασιλεύσει, περί τον οποίου ό Άγιος Ταράσιος λέει: Θά εγερθεί ό βασιλεύς, πού στην αρχή του ονόματός του έχει τό Ι καί στό τέλος τό ς δηλαδή Ιωάννης».]

quote:

---

Will Arms Program Fall Short?

This year Russia will concentrate on a State Arms Program to be carried out by 2015. One of the program's priorities is to equip the armed forces with high accuracy weapons.

Last February the Military-In­dustrial Commission headed by First Deputy Prime Minister Sergei Ivanov held a special session at the Moscow Research Institute of Precision Instrument-Making.

At first glance, it seems that the plans and legislative initiatives fully correspond with military-technical achievements. The latter include the development of the non-nuclear tactical Iskander missile (NATO reporting name SS-26) for the ground troops.

High survivability, a quick refilling system, a perfect data processing system, and a dual capability to carry both ballistic and cruise missiles allow Iskander to deal surgical strikes at small size command and communication posts, and to destroy area targets, such as enemy troops. Proceeding from the results of tests, Russian military experts maintain that given active enemy resistance, Iskander is capable of hitting standard targets with one or two missiles, which is equivalent to the use of a nuclear warhead.

Under the program, the ground forces will be equipped with such modern weapons. But this raises some questions.

Last June, Commander-in-Chief of the Ground Forces General of the Army Alexander Maslov said that under the Arms Program until 2015 the missile and artillery forces will receive five missile brigades, each equipped with the Iskander-M missiles (NATO reporting name SS-26 Stone).

But why not six? The ground forces, which had nine combined arms armies and one army corps in 2004, are divided into six military districts. It would be logical for each district to have at least one brigade.

By the end of last year, only the North Caucasus Military District received a missile brigade. Two years ago, Major-General Vladimir Zaritsky, head of Russia's artillery and missile forces, promised that in 2007 missile brigades in the Volga-Urals Military and Far Eastern Military Districts will receive Iskander-M systems.

The introduction of these badly needed systems, developed by the Kolomenskoye Design Bureau of Machine-Building more than ten years ago, has been going at a very slow pace. But the production of even such a small number of Iskanders at the current rate does not make sense because high technology weapons quickly become obsolete, and these missiles may soon lose all of their advantages.

It transpires that now the program itself will be amended. Deputy director of the Industry and Energy Ministry's defense and industrial complex department Valery Voskoboinikov reported in early February that a number of financial parameters will be specified in the course of the program's adjustment. It appeared that the program's cost is much higher than its budget parameters because of rising prices of materials and spare parts, and it is impossible to meet its goals both in the range and quantity of hardware.

This lack of foresight is simply amazing, considering that the program was endorsed quite recently - at the end of 2006. This was a serious miscalculation.

Defense Ministry planners have now made the unmistakable conclusion about the need to reduce the range or the quantity of military hardware. I have strong doubts that the reduction will affect the range - modern Russian arms have been reliably hidden into the golden cage of export contracts. T-90 tanks in the Russian armed forces can be counted on the fingers of one hand. But 310 of these tanks have already been produced for India, and there are contractual commitments to supply it with another 347. The Iskander system is no exception. It has long been popular in the Middle East.

If the situation remains the same, our tanks will leave our tank-training grounds, and our surface aircraft will land on foreign ships. But the effectiveness of our own program of rearmament will be close to zero.

By Andrei Kislyakov

---

Και στις ημερες αυτες της μεγάλης θλίψης, από την οποία δεν θα σωζόταν κανείς άνθρωπος, αν για χάρη των εκλεκτών δεν περιεκόπτοντο αυτές οι ημέρες, σ' αυτές τις ημέρες, οι πιστοί που θα έχουν απομείνει πρόκειται να βιώσουν οι ίδιοι, κάτι σαν αυτό που βιώθηκε από τον ίδιο τον Κύριο, όταν κρεμασμενος επί του Σταυρού, όντας τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, αισθάνθηκε τον Εαυτό του τόσο εγκαταλειμένο από τη Θεοτητα Του που εκραυγασε προς Αυτην΄΄Θεε μου Θεε μου,ινατι με εγκατελειπες΄΄(αγιος σεραφειμ σαρωφ)