- Ροδόσταυροι - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.

Auta ta simata ta kanoun sinithos otan vriskontai se dyskolia,
gnorizo periptoseis,idios gia to meseona,kapoios etsi tin glitose apo tin
lemitomo.

Kapote gnorisa enan periergo typo pou kanontas mou xeirapsia prospathouse
na mou ksekolisi to xeri apo ton omo....mipos kseris an prokete
peri enos Tektonikou simatos...

DIM

Tora auta pou grafis peri anthropothisies,erpetoideis,mikrovia kai arosties
mou thimises ena seirial pou legotan V kai paizotan palia stin TV

File mou min parasirese toso eukola,einai dynaton kapios pou metatrepei ton
molivdo se xryso, kai tin apli petra se diamanti na ksepefti toso xamila????

Kapoios pou kyriarxei sta 4 stoixeia , pou katexei ola ta kleidia ton mystirion
kai pou exei orkisti ipiretis tis anthropotitos na kanei.....anthropothisies???

File mou skepsou ligo

Πριν από καιρό σε μια συζήτηση που είχα με έναν φίλο του φόρουμ του ανέπτυξα εν συντομία το τι γινόταν τον μεσαίωνα με τις σταυροφορίες για την απελευθέρωση
τον άγιων τόπων.

Είχα γράψει πως μετά από τις λεηλασίες και τους σκοτωμούς, τα γυναικόπαιδα νομίζοντας
πως οι χριστιανοί θα σεβόταν τον οίκο του θεού έβρισκαν καταφύγιο μέσα στον
Ναό του Σολόμωντα.
Οι ιστορικοί τις τότε εποχής αναφέρουν πως το αίμα από τις σφαγές έφτανε την
μια πιθαμή ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΝΑΟ

Ούτε ιερά λοιπόν ούτε όσια .

Οι κτηνάνθρωποι αυτοί που δεν είχαν καμία σχέση με τον μυστικισμό και ούτε
με απόκρυφες διδασκαλίες, το μόνο που θελαν ήταν να σκοτώνουν και να λεηλατούν.

Ε, και βέβαια λέγεται ότι οι Ροδόσταυροι και λοιποί συγγενείς βρίσκονται πάντα ανάμεσα στους ισχυρούς που καθορίζουν τις τύχες του κόσμου μας.

Αυτά γινόταν παλιά , σήμερα……… δεν άλλαξε τίποτα , αυτοί που ήταν σε θέση να ρίξουν
ακόμη και το βασιλιά ελέγχοντας τις μάζες υπάρχουν ακόμη, και είναι και πιο ισχυροί.
Το κόλπο τους ήταν και είναι να ελέγχουν μερικές στοές και μερικούς αφελείς που τις
απαρτίζουν ΟΧΙ όλους . Τον πιο εύκολο ,αυτόν δηλαδή που θα πρόδιδε και την πατρίδα του για την αδελφότητα τον προωθούν προς τα πανό τις ιεραρχίας … και τον χρησιμοποιούν όταν έρθει η ώρα.

Είναι βαθύπλουτοι και ελέγχουν όλα τα ΜΜΕ , χρυσός διαμάντια, πετρέλαιο , εμπόριο η αδυναμία τους.

Ας μην πάμε μακριά, ας περιοριστούμε στην Ελλαδιτσα μας .

Ποιος είναι αυτός που σχεδίασε και οργάνωσε την αναταραχή 1955 – 1967...
την δικτατορία του 1967 – 1974... Τις φασιστοχουντικοβασιλικες
και κομμουνιστοσοσηαλιστικες οργάνωσης που υπάρχουν στην Ελλάδα μετά την μεταπολίτευση με στόχο να την οδηγήσουν ξανά στην εμφύλια αλληλοσυγκρουση....
τις δολοφονίες Παναγουλη, Γουελς, Μαλιου, και Νταιηβις στην Κύπρο...
την διάσπαση του κέντρου και τις αριστεράς, ΚΑΙ την ετοιμαζομενη
διάσπαση της δημοκρατικής δεξιάς .

θυμάστε τι έγραψα παλιά...

..An kai simera yparxoun stoes amfivolis katharotitas pou ta meloi tis xaraktirizontai apo tyxodioktikous typous,anthropous tis ypsilis koinonias,
anthropous me ktinodi gousta sto thema ton apolauseon...

Φίλε μου , αυτοι δεν είναι ούτε Ροδο+ αλά ούτε
και Τέκτονες, αληθινοί μαθητές του μυστικισμού .

Πως είναι δυνατόν ένας ο οποίος έχει διδαχθεί να σέβεται κάθε είδος ζωής
να προβαίνει σε τέτοια αίσχη??

Αυτού του οποίου τα βιβλία έχουν γραφθεί με τα πύρινα γράμματα τις φωτιάς ,
αυτού που σφράγισε τους βασιλικούς τάφους τις Αιγύπτου δημιουργώντας
αυτήν την κ α τα α ρ α που υπάρχει εις τους αιώνες και κτυπά ακόμη και
σήμερα ΜΟΝΟ τους βέβηλους....
Αυτός ο οποίος κρατά ακόμη αναμμένη την δάδα για να φωτίζει τις αβύσσους ?

Ε , όχι λοιπόν δεν είναι δυνατόν.

Galaxy

Edited by - Galaxy on 13/04/2003 22:15:41

Η επιθυμία για γνώση είναι συστατικό της ανθρώπινης φύσης. Από πολύ-πολύ παλιά… Πολύ-πολύ παλιά όμως, δεν υπήρχαν οι πηγές. Και όταν ο ανθρώπινος νους άρχισε να συλλαμβάνει (ή να επινοεί) τα μυστήρια, η εξειδικευμένη γνώση έγινε προνόμιο των «μυημένων» ή όσων ανήκαν σε ειδικές τάξεις.

Αν ταξιδέψουμε στο Μεσαίωνα, με τους θρύλους που τον περιβάλλουν, από τους οποίους ο χρόνος έχει ξεπλύνει το αίμα και σήμερα έχει διατηρήσει κυρίως το ρομαντικό υπόβαθρο, θα καταλάβουμε ότι οι θρησκευτικές, πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες ευνόησαν την ανάπτυξη μυστικών συντεχνιών που έβαζαν ένα χεράκι στην εξέλιξη των πραγμάτων… όποτε και όπως μπορούσαν.

Στα μετέπειτα χρόνια οι συνθήκες έγιναν πιο κομψές. Οι μυστικιστές και οι τα μυστικά επεξεργαζόμενοι, από αιρετικοί αναβαθμίστηκαν σε διαφωτιστές και από αντιδραστικοί σε καινοτόμους. Μια αξιοσημείωτη πρόοδος που δημιούργησε την ελίτ εκείνων των εποχών. Μην ξεχνάμε και την ανθρώπινη ματαιοδοξία…

Τι έκανε, και τι κάνει ακόμα, αυτή η ελίτ, μόνο εκείνη ξέρει. Μπορεί να ψάχνεται για καλό ή μπορεί να ψάχνει για συμφέρον. Πάντα συνέβαινε αυτό –και πάλι θα ανατρέξουμε στην ανθρώπινη φύση– και, αν συνέβαινε για κακό, δεν γινόταν στα φανερά. Μια αξιοπρεπής βιτρίνα πολύ εξυπηρετεί για να καλύπτει μυστηριώδη ενδότερα.

Τι συμπέρασμα να βγάλουμε; Εξαρτάται από το πού θα αναζητήσουμε πληροφορίες. Οι έτσι και οι αλλιώς θα μας τα πουν με το δικό του τρόπο ο καθένας. Έχουν γραφεί υπέροχα σενάρια και υπέρ και εναντίον.
Θεωρητικά, αν κάποιος σήμερα θέλει να ενταχθεί σε μια από αυτές τις μυστηριώδεις παρατάξεις, θα το κάνει ή από ρομαντισμό, ή από φιλομάθεια, ή από συμφέρον. Διαλέγετε και παίρνετε… Μπορούμε όμως, αν σε μια παράταξη (ας πάρουμε για παράδειγμα το χριστιανισμό) υπάρχουν αρκετοί κακοί, να τη διαγράψουμε τελείως; Ή, αν υπάρχουν αρκετοί καλοί, να της αποδώσουμε αβασάνιστα το θαυμασμό μας;
Χρησιμοποιεί η παράταξη τους κακούς ή οι κακοί χρησιμοποιούν την παράταξη;
Δεν μπορώ να σας απαντήσω…

Μη πίστευε και ερεύνα.

Αγαπητέ Dim, πιστεύω ότι έχει ενδιαφέρον να αφουγκραζόμαστε και την «άλλη πλευρά».
Θα πρέπει ιστορικά να σημειώσω ότι η μυστικοπάθεια των μυστικών εταιρειών έχει προκαλέσει την υπερβολική καχυποψία και η δράση τους μπορεί να έχει μπερδευτεί από την κοινή γνώμη με τη δράση άλλων, πραγματικά «μυστήριων» ομάδων. Μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά, λένε.
Δεν πήρα θέση στα «αρνητικά» που έχω μεταφέρει παραπάνω. Άλλωστε μου αρέσουν οι ανθρωποθυσίες.

Αγαπητέ Galaxy, δεν θα διαφωνήσω σε τίποτα μαζί σου, αφού όλα αυτά τα αναφέρει ακόμα και η επίσημη ιστορία. Διάβαζα χτες τι ωραία – τι καλά που οι Τέκτονες ίδρυσαν τις ΗΠΑ, με κάθε τεκτονική επισημότητα και πλήρες τεκτονικό τελετουργικό (χωρίς ανθρωποθυσίες όμως και μου κακοφάνηκε, μόνο γήινα προϊόντα αφιέρωσαν), μέχρι βέβαια που όπως είναι πασίγνωστο πέρασαν στο νόμισμα και τα σύμβολά τους. Τι να πούμε κι εμείς με τα ευρώ…

Οι Ναΐτες –κατά γενική ομολογία εξαιρετικοί ιντριγκαδόροι– επιδόθηκαν σε ένα αγαπημένο σπορ των ανθρώπων που είναι οι σφαγές (έστω και με το βαμβάκι). Τι να κάνουν κι αυτοί οι καημένοι εκεί κάτω στη μοναξιά τους, έσφαζαν να περάσει η ώρα τους- και να βγάλουν και κανένα χαρτζηλίκι. Τα αγαθά κόποις κτώνται. Σφάζουν ακόμα, έστω με πιο εξελιγμένα μέσα; Ναι, και δεν διεκδικούν καμιά πρωτοτυπία. Όποιος προλάβει να σφάξει πρώτος.

Φυσικό είναι αυτοί που κυβερνούν τον κόσμο να έχουν δημιουργήσει τα κλαμπάκια τους, κάτω από γνωστά brand names ή και ανώνυμα. Αν το δούμε αλλιώς, ποιος ήπιος χαρακτήρας, χωρίς φιλοδοξίες, θα επεδίωκε να αναμιχθεί σε πολιτικές και λοιπές μηχανορραφίες; Δεν με εκπλήσσει τίποτα, αφού ο κόσμος μας δεν είναι αγγελικά πλασμένος. «Ας είμαστε ρεαλισταί» (Τόλης Βοσκόπουλος).

Καταλήγουμε λοιπόν στο πονεμένο ερώτημα: Αν κάποιος επιζητά τη γνώση μόνο για προσωπική του φώτιση και όχι για να τη χρησιμοποιήσει ως μέσον ανέλιξης, πού στο καλό θα τη βρει; Ποιους από όλους αυτούς τους σοφούς (με πολλά εισαγωγικά και πολλά ερωτηματικά) να εμπιστευτεί με καθαρή καρδιά, ή πώς να ψάξει μόνος του, ανεξάρτητος και ελεύθερος;

Χμ και πάλι χμ.

Σου έστειλα ένα email την Παρασκευή, το πήρες?

ΥΓ. Δίνω και μια διεύθυνση για καλλιτεχνική ενημέρωση
http://watch.pair.com/ritual.html

Να καλωσορίζω και το νέο μας μέλος, την ΣΠΕΙΡΑ....(Χμμμμ)

Παρακολουθώ όπως σας έχω υποσχεθεί απο τη ΣΙΩΠΗ αλλά να που πρέπει να "μιλήσω"....
Σχετικά με τα όσα μας παρέθεσε ο φίλος Σπείρα....
Θα εκτιμούσα ΑΦΑΝΤΑΣΤΑ να διαβάσω την ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΣΟΥ ΑΠΟΨΗ για αυτές τις ομάδες ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟ ΤΙ ΛΕΕΙ ο κάθε ΦΑΝΤΑΣΙΟΠΛΗΚΤΟΣ (στη καλύτερη περίπτωση φυσικά)...

Διαβάζω να γράφεις το ΤΙ ΛΕΓΕΤΑΙ και όχι το ΤΙ ΕΣΥ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ για όλα αυτά...
Ας ΜΗΝ ΓΙΝΟΜΑΣΤΕ "παπαγαλάκια" κακών ειδήσεων, αλλά ας ΚΡΙΝΟΥΜΕ, ας ΦΙΛΤΡΑΡΟΥΜΕ π΄ρωτα το τι ακούμε και μετά ας το παραθέσουμε...

Η ΣΒΑΣΤΙΓΚΑ, ή κοινός ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΕ ΚΙΝΗΣΗ, δεν είναι ΦΥΣΙΚΑ σύμβολο των Ροδόσταυρων....
Είναι ΠΑΝΑΡΧΑΙΟ και ΜΟΝΟ με αυτή την οπτική θα μπορούαμε να πούμε ότι το χρησημοποίησαν ΚΑΙ οι Ροδόσταυροι, μιάς και τα ίχνη τους χάνονται στα βάθη του Χρόνο- Κρόνου....
Το γεγονός ότι ένας ΑΝΩΜΑΛΟΣ ΝΟΥΣ όπως ο 'Αδόλφος, το ΚΑΠΗΛΕΥΤΙΚΕ, αυτό δε τον καταστά και ΜΥΣΤΗΚΙΣΤΗ (!!!!) όπως είπε ο φίλος μου ο Ντίμ...

Παρατηρώντας λοιπόν απο τη ΣΙΩΠΗ, βλέπω πώς η συζήτηση μένει στα ΕΞΩΤΕΡΙΚΑ και ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΚΑ...
Δεν βλέπω να γίνεται προσπάθεια για εις βάθος αναζήτηση και απλά αναρωτιέμαι το ΓΙΑΤΙ...

Είναι φυσικά ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΕΥΚΟΛΟ να μένεις σε αυτά που ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ παρά σε αυτά που ΕΙΝΑΙ, αλλά να μην ξεχνάτε φίλοι μου ότι ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΦΑΙΝΕΣΘΑΙ, απο κανέναν φιλόσοφο δεν είχε ΑΞΙΑ....
'Ολοι όσοι αναφέρατε, Τέκτονες, Ροδόσταυρους, Ναϊτες κλπ κλπ κλπ, αυτό που ερευνούσαν είναι η ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, το ΕΙΝΑΙ...

Αποσύρωμαι και πάλι στη ΣΙΩΠΗ και αναμένω...
Και πάλι καλώς όρισες φίλε μου ΣΠΕΙΡΑ....

Κέλσος ο Φιλαλήθης

"Δεν βλέπω να γίνεται προσπάθεια για εις βάθος αναζήτηση και απλά αναρωτιέμαι το ΓΙΑΤΙ..."
_________________________________

Να σου πω. Οι μεν μυημένοι δεσμεύονται από τον όρκο τους, οι δε αμύητοι δεσμεύονται από την άγνοιά τους. Προσωπικά υπάγομαι στη δεύτερη κατηγορία (άρα για να δηλώνω αμύητος σημαίνει ότι είμαι μυημένος, άρα τα συμπεράσματα δικά σας) και τις απόψεις μου -σε όποιο σημείο μπορώ να φτάσω- τις διατυπώνω παραπάνω και θα το κάνω και στο μέλλον. Επί του παρόντος είμαι επιφυλακτικός με όλα και με όλους.

Κατά τα άλλα, νομίζω ότι γίνεται σοβαρή συζήτηση έστω και επιφανειακά, και ο καθένας γράφει με το γνωστό στυλ του... (Χμμμ)

Έχουμε ανάγκη από όσο το δυνατό περισσότερους μύθους για να μπορούμε να εντυπωσιάζουμε τον όχλο. Όσο λιγότερα καταλαβαίνει ο όχλος, τόσο πιο ενθουσιώδης γίνεται. Οι πατέρες και οι δάσκαλοί μας δεν έλεγαν πάντοτε τι σκέφτονταν αλλά έλεγαν αυτό που τους υπαγόρευαν οι συνθήκες και οι ανάγκες

Και ο επίσκοπος Συνέσιος, στο 410 μχ, μας εξομολογείται:

Ο λαός ζητάει επίμονα να τον εξαπατάς, αλλιώς δεν μπορείς να κάνεις τίποτα μ' αυτόν. Σε ότι με αφορά , θα είμαι πάντοτε φιλόσοφος μόνον με τον εαυτό μου, αλλά για το λαό θα είμαι μόνον ιερέας.

Ο νοών νοείτο...

quote:

---

Odysseus_memo:
«Τί ακριβώς εννοείς εδώ; Το "Γυναίκα" το είπε με υποτιμητικό τρόπο ή όχι;»

Είναι προφανές ότι το είπε με απαξίωση για την ιδιότητα της Μητέρας του. ΠΟΙΟΣ είναι αυτός που θα αποκαλούσε την Μητέρα που τον γέννησε ως «γυναίκα» και όχι Μητέρα?

Προφανώς μόνο ένας δογματικός..

---

ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΡΟΜΟΣ Ή ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΗΡΕΣ ΔΕ ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙ, ΤΟΤΕ ΧΑΡΑΞΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΟΥ
Odysseus_Nemo

quote:

---

Odysseus_Nemo:
Trithemius! Μπορείς να αναφέρεις τις πηγές των όσων παρέθεσες προηγουμένως ;

---

Θα ήθελα να παραθέσω εδώ μια προσωπική εμπειρία ενός μέλους του Εσωτέρικα, που γνώρισε τον Πατέρα Παΐσιο.
Πιστεύω πως αξίζει να διαβαστεί.

------------------------------
poet
Μέλος 2ης Βαθμίδας

Greece
163 Μηνύματα Απεστάλη: 03/02/2004, 04:24:55

alexeyev1970

Ο τάφος του γερο-Παϊσιου βρίσκεται στο μοναστήρι της Σουρωτής στη Θεσσαλονίκη και όχι στο Πανόραμα.

Το μοναστήρι είναι γυναικείο.

Συνήθιζε να πηγαίνει εκεί ο Παππούς διότι είχε τις μοναχές ως πνευματικοπαίδια του, υπό την δική του πνευματική φροντίδα και καθοδήγηση.

Λέω ως πνευματικοπαίδια του, διότι ο Παππούς ουδέποτε ήταν πνευματικός και ουδέποτε ήταν ιερέας. Έζησε και πέθανε ως απλός μοναχός.

Απ'ότι γνωρίζω, ο Παππούς έγραψε τα παρακάτω βιβλία :
1. Ο Πατήρ Αρσένιος ο Καππαδόκης - 1975
2. Ο Γέρων Χατζηγεώργης ο Αθωνίτης - 1986
3. Αγιορείται Πατέρες και Αγιορείτικα - 1993
4. Επιστολές - 1995 (Εκδόθηκε μετά την κοίμηση του)

Όλα τα παραπάνω είναι εκδόσεως του Ιερου Ησυχαστηρίου Ευαγγελιστής Ιωάννης Σουρωτή Θεσσαλονίκης.

Για την έκπληξη και εγώ δεν γνωρίζω τίποτα σχετικό.

Τον γερο Παϊσιο τον γνώριζα προσωπικά, τον πρωτοσυνάντησα στο Όρος το 1985 όταν τον επισκέφτηκα στο κελί του την Παναγούδα.

Έκτοτε τον συνάντησα πέντε φορές στο κελί του, αρκετές φορές στο καραβάκι που πήγαινε Ουρανούπολη - Δάφνη και επίσης πολλές φορές στο μοναστήρι της Σουρωτής, αν και γενικώς απέφευγα να τον βλέπω στη Σουρωτή γιατί έλεγα, εγώ μπορώ να τον βλέπω όποτε θέλω, μπορώ να πάω στο Όρος, ας πάνε καλύτερα οι γυναίκες να τον δούν που δεν μπορούν να τον βλέπουν όποτε θέλουν.

Η αλήθεια είναι ότι αφότου εκοιμήθη ο Παππούς δημοσιεύτηκαν κάποια βιβλία για τη ζωή του, μαρτυρίες ανθρώπων που είχαν έρθει σε επαφή μαζί του ή διατηρούσαν στενή σχέση, και ότι διαβάζοντάς τα ένοιωσα λίγο πειραγμένος.

Αισθάνθηκα ότι στα βιβλία που εκδόθηκαν υπήρχε διάχυτο το στοιχείο της υπερβολής, ναί σαφέστατα υπήρχε υπερβολή. Ο γέρων που περιγράφονταν στα βιβλία ήταν ένας σούπερ μαν. Ήταν μάλλον όπως τον είχαν καταλάβει οι άλλοι ή ίσως όπως θεώρησαν σωστό να τον παρουσιάσουν.

Όχι ότι ο Παππούς δεν είχε αγιότητα.

Κάθε άλλο.

Απλά αυτή η αγιότητα δεν ήταν κάτι τόσο εξωτερικό, ένα σημείο που έκανε ένας ταχυδακτυλουργός, ήταν αυτό που ένοιωθες όταν τον μιλούσες και σε μιλούσε, όταν τον έβλεπες μες στα βαθουλωμένα από την άσκηση μάτια του και σε έβλεπε κατ'ευθείαν μέσα στην ψυχή σου.

Ήταν στο αίσθημα της πληρότητας που ένοιωθες όταν καθόταν δίπλα σου, όταν σού'πιανε το χέρι.

Την πρώτη φορά, το 1985 πήγαμε να τον βρούμε γιατί είχαμε ακούσει κάτι τρελλές ιστορίες για κάτι φιδάκια που είχε λέει και ζούσαν μαζί του, τέλος πάντων μιά υπερβολική ιστορία που ήταν όμως αρκετή για να μας εξάψει το ενδιαφέρον να πάμε να γνωρίσουμε αυτόν τον άνθρωπο και να διαπιστώσουμε ιδίοις όμμασι την αλήθεια της φήμης του.

Αντί όμως αυτού του θαυματοποιού σούπερμαν συναντήσαμε έναν ηλικιωμένο καλόγερο να κουβαλάει ένα σακί τσιμέντο στην πλάτη, και να είναι κατάκοπος, μες τον ιδρώτα και να έχει ανάγκη λίγο να ξαποστάσει.

"Άπό τότε που μού'φυγε το καλογέρι, μέχρι νάρθει κάνας άλλος, πρέπει να τις κάνω εγώ τις δουλειές", ήταν οι πρώτες του κουβέντες όταν μας είδε.

Αργότερα μάθαμε ότι ουδέποτε είχε καλογέρια, νομίζω μας τόπε αυτό για να μην περηφανεύεται για τη δουλειά που πατούσε τόσο χρονών άνθρωπος.

Πήγε λίγα λεπτά μέσα στο κελί του και έπειτα βγήκε και κάθισε μαζί μας στα κούτσουρα έξω απ'την πόρτα του κελιού του, αφού πρώτα μας κέρασε το παραδοσιακό αγιορείτικο λουκούμι για το καλωσόρισμα.

Βέβαια, λίγα λεπτά μετά, αφού αρχίσαμε να συζητάμε μαζί του, καταλάβαμε ότι ο Παππούς μας είχε προσφωνήσει όλους με τα ονόματά μας και ήξερε από που είμασταν και που καθόμασταν, αλλά αυτό έγινε με ένα τρόπο σαν να μας ήξερε από παλιά, σαν να ήταν ένας παλιός μας φίλος, όχι επιδεικτικά.

Η πρώτη συνάντηση με τον Παππού ήταν σχετικά απλή, εκτός από το γεγονός αυτό της διορατικότητας του δεν περιελάμβανε άλλο τόσο αξιοσημείωτο.

Οι επόμενες συναντήσεις ήταν ακόμα πιό αποκαλυπτικές. Καθ'όσον τον επισκεφτήκαμε ως διαφορετική παρέα κάθε φορά, ο Παππούς είχε κάτι να πεί, για τον Στέλιο που φέραμε αυτή τη φορά ή τον Κώστα. Όλες τις φορές προσφωνούσε τους νέους επισκέπτες με τα ονόματά τους, χωρίς να προλάβουμε να του πούμε εμείς τίποτα, ακόμα από τα σύρματα έξω απ'την περίφραξη είμασταν και έλεγε ... βρε βρε τί βλέπω ... καλώς τους, μας φέρατε και παρέα, τι κάνεις Στέλιο και τέτοια, σε σημείο που τα είχαμε συνηθίσει και παίζαμε με αυτά σα μωρά παιδιά και χασκογελούσαμε.

Τέτοια περιστατικά βέβαια αναφέρουν και τα βιβλία που γράφτηκαν μετά την κοίμησή του.

Η διαφορά όταν διαβάζεις το βιβλίο από το όταν αυτό συμβαίνει μπροστά στα μάτια σου, εκτός του ότι νοιώθεις την ψυχή σου να φτερουγίζει και αισθάνεσαι σα μωρό, είναι ότι βλέπεις ότι αυτό είναι αποτέλεσμα μιάς ολόκληρης στάσης ζωής που ακολουθούσε ο Παππούς, ενός ζώντος Θεού ο οποίος χαριτώνει τα πλάσματα του που τον αγαπούν και του δίνονται.

Είναι ότι δεν συμμετέχουν μόνο τα μάτια σου και η φαντασία σου όπως γίνεται στην ανάγνωση ενός βιβλίου, αλλά και τα αυτιά σου, και ο νούς σου και η ψυχή σου. Αισθάνεσαι τη χάρη του Θεού μέσα από τον Παππού.

Η συναναστροφή με τον Παππού μας διέλυσε πολλά ορθολογικά ερωτήματα που είχαμε όταν πηγαίναμε για να τον συναντήσουμε. Όλοι μας είχαμε κάποια πράγματα που θέλαμε να τα συζητήσουμε ή κάποιες απορίες ακόμα και προσωπικά προβλήματα.

Τις περισσότερες φορές τις απαντήσεις τις παίρναμε μόνο από την παρουσία του. Έχοντας μπροστά σου ένα "σκεύος εκλογής", ένα "δοχείο της χάριτος" σου διαλύονται πάρα πολλές από τις αμφιβολίες και από τις δυσπιστίες σου, σου δίνεται η ευκαιρία να ζήσεις και να γίνει αντιληπτό δια των αισθήσεων σου, αυτό που συμβαίνει πέρα από τις αισθήσεις σου και πέρα από τη λογική σου.

Δεν θέλω να αναφέρω άλλα περιστατικά για τις "υπερφυσικές" ικανότητες του γερο-Παϊσιου. Υπάρχουν πολλά, και γώ ο ίδιος ήμουν μάρτυρας σε πολλά.

Θα πω μόνο κάτι που μου το είπε ο ίδιος όταν ήμουν φαντάρος, το 1987.
Μόλις είχε λήξει η επιφυλακή από την κατάσταση με το Πίρι Ρέις, μπόρεσα και πήρα άδεια και έφυγα για τον Παππού με έναν φίλο.

Αφού περιμέναμε αρκετές ώρες έξω απ'το κελί του, καταλάβαμε ότι δεν ήταν μέσα και ξεκινήσαμε να φύγουμε απογοητευμένοι που δεν τον είδαμε.

Λίγο παραπάνω είχε δύο μονοπάτια που χώριζαν από τον δρόμο της επιστροφής και χάνονταν στην καρδιά του δάσους.

Εμένα δεν ξέρω τι μού'ρθε και άλλαξα δρόμο τραβώντας προς το ένα μονοπάτι. Κάνα 10λεπτο δρόμο με τα πόδια, και βλέπω μπροστά μου τον Παππού.

Πού'σαι ρε Παππού και σε ψάχναμε;

E, καλά, καλά ... καλός ο κόσμος, καλή και η ησυχία μου λέει.

Ε, μην παραπονιέσαι, αφού με βρήκατε ...

Μετά άρχισα να του λέω τα δικά μου, τον νταλκά μου για το στρατό και τέτοια.

Μου λέει, και εγώ υπηρέτησα στο στρατό, τον καιρό του πολέμου. Ήμουν στις διαβιβάσεις. Όταν φύλαγα σκοπιά το βράδυ, φύλαγα το δικό μου το νούμερο, φύλαγα και των συναδέλφων μου, όσων μπορούσα από αυτούς και όσο άντεχα, γιατί έλεγα, εγώ είμαι εξομολογημένος, κοινωνημένος, ο συνάδελφός μου δεν είναι τακτοποιημένος πνευματικά, έχει και γυναίκα και παιδιά, αν γίνει κάτι και σκοτωθεί κάποιος, καλύτερα να είμαι εγώ παρά ο συνάδελφός μου.

Αυτός ήταν ο Παππούς !!!

Από παιδάκι !!!

Τον γερο-Παϊσιο τον είχαμε "ανακηρύξει" σε επίτημο Παππού μας. Διότι όλοι είχαμε τον πνευματικό μας, ο οποίος είναι ο πνευματικός πατέρας, αλλά για τις δύσκολες, τις πολύ δύσκολες είχαμε τον γερο Παϊσιο.

Το τελευταίο διάστημα που η ασθένειά του είχε προχωρήσει, έμενε συνέχεια στο μοναστήρι της Σουρωτής, είχε ανάγκη από συνεχή ιατρική παρακολούθηση αλλά και από συνεχή φροντίδα και αυτά δεν μπορούσε να τα έχει στο κελάκι του.

Εγώ ίσως απέφευγα να πάω να τον δώ, παρά το ότι περνούσε πάρα πολύς κόσμος από το κρεβάτι του, έννοιωθα ότι δεν έπρεπε να πάω και γώ να του βαρύνω την κατάσταση με την παρουσία μου που δεν είχε να του προσφέρει τίποτα. Μόνο όταν έμαθα ότι ήταν στα τελευταία του είπα θα πάω να τον χαιρετήσω, αλλά τελικά δεν βόλεψε.

Όταν εκοιμήθη ο Παππούς το έμαθα λίγες μέρες αργότερα. Έννοιωσα την ανάγκη να προσευχηθώ γι'αυτόν και να τον μνημονεύω.

Μετά από 2-3 φορές κατάλαβα ότι αυτό με αναπαύει.

Λίγο αργότερα, κατάλαβα ότι αυτό το είχα ανάγκη.

Όταν το συζήτησα με κάποιο γέροντα, λέγοντας του ότι κάποιοι προσεύχονται στο γερο Παϊσιο, ενώ εγώ νοιώθω την ανάγκη να προσεύχομαι για τον γερο Παϊσιο, μου απάντησε ότι αυτό είναι ένα από τα σημεία της αγιότητας, οι άγιοι άνθρωποι αναγνωρίζονται μέσα από την προσευχή και από την κοινωνία μας με αυτούς και όχι μέσα από τυμπανοκρουσίες, οι Άγιοι αναγνωρίζονται από εμάς.

Νά'σαι καλά ρε Παππού, γιατί εκεί που ήθελες εκεί είσαι, να μας θυμάσαι και να πρεσβεύεις για μας τα πνευματικά σου εγγόνια.

Η εμπειρία του μέλους poet έρχεται απλά να επαληθεύσει τα όσα ανέφερα περί του προσώπου του Παΐσιου. Κάνε τον κόπο να διαβάσεις τις απόψεις μου και θα δεις ότι επαληθεύονται 100% στα λεγόμενα του φίλου poet

Όσο για αυτό που maw παραθέτει ο Σαμουηλάκος, τι να πω... Είναι γνωστό το ύφος και η σκέψη του. Μια ανάγνωση των γραφόμενών του στο Esoterica θα σας πείσει .

Poet:
{Η αλήθεια είναι ότι αφότου εκοιμήθη ο Παππούς δημοσιεύτηκαν κάποια βιβλία για τη ζωή του, μαρτυρίες ανθρώπων που είχαν έρθει σε επαφή μαζί του ή διατηρούσαν στενή σχέση, και ότι διαβάζοντάς τα ένοιωσα λίγο πειραγμένος.

{Αισθάνθηκα ότι στα βιβλία που εκδόθηκαν υπήρχε διάχυτο το στοιχείο της υπερβολής, ναί σαφέστατα υπήρχε υπερβολή. Ο γέρων που περιγράφονταν στα βιβλία ήταν ένας σούπερ μαν. Ήταν μάλλον όπως τον είχαν καταλάβει οι άλλοι ή ίσως όπως θεώρησαν σωστό να τον παρουσιάσουν.}

Poet:
{Αντί όμως αυτού του θαυματοποιού σούπερμαν συναντήσαμε έναν ηλικιωμένο καλόγερο να κουβαλάει ένα σακί τσιμέντο στην πλάτη, και να είναι κατάκοπος, μες τον ιδρώτα και να έχει ανάγκη λίγο να ξαποστάσει.}

{ Βέβαια, λίγα λεπτά μετά, αφού αρχίσαμε να συζητάμε μαζί του, καταλάβαμε ότι ο Παππούς μας είχε προσφωνήσει όλους με τα ονόματά μας και ήξερε από που είμασταν και που καθόμασταν, αλλά αυτό έγινε με ένα τρόπο σαν να μας ήξερε από παλιά, σαν να ήταν ένας παλιός μας φίλος, όχι επιδεικτικά. }

Σε αυτό το σημείο να προσθέσω ότι γνωρίζω 2 άτομα που έχουνε επίσης γνωρίσει τον Παϊσιο (ο ένας είναι γνωστός ιατρός θεσσαλονίκης..), και οι οποίοι φυσικά δεν βεβαίωσαν τίποτα περί «γνώσης» των ονομάτων τους απο τον Παϊσιο ή κάτι άλλο το παράξενο. Αφηγούνται έναν απλό, σεμνό άνθρωπο και τίποτα περισσότερο.

Απο την άλλη, να σημειώσω πως το 1991 σε μία συνάντηση στο Βερολίνο έτυχε να γνωρίσω μια κυρία (περ.60 ετών τότε), ρωσσικής καταγωγής, η οποία μετά απο μια χειραψία και πριν προλάβω να συστηθώ με κάλεσε με το όνομα μου και μου είπε πως κατάγομαι απο την Ελλάδα αλλά δεν γεννήθηκα στην Ελλάδα.

Έκπληκτος εγώ την ρώτησα εάν γνωριζόμαστε απο κάπου, αλλά αυτή μου απάντησε λέγοντας μου το ζώδιο και δίδοντας μου την ακριβή ημερομηνία γέννησης μου. Έπαψα να την ρωτώ, και κάπως αμήχανα της προσέφερα ένα ποτό ένεκα της γνωριμίας....

η παράθεση που έφερες περιέχει και το όνομα alexeyev1970 μέσα,
το οποίο είναι το παλιό μου nickname,όταν άρχισα να μπαίνω
στο esoterica.gr

τώρα όπως βλέπεις έχω γίνει "αγνοών"

αυτό που ρωτώ είναι το εξής : όσα γράφεις είναι λεγόμενα δικά μου
ή
λεγόμενα του μέλους poet που απαντάει σε μένα ??

διότι εγώ ουδέποτε πήγα στη σουρωτή,στο πανόραμα ή οπουδήποτε είχε πατήσει το πόδι του ο παίσιος
κι αυτό όχι επειδή είμαι κακός αλλά επειδή ποτέ δεν έτυχε

quote:

---

μία διευκρίνηση πιστεύω ότι θα ήταν απαραίτητη

---