- Υπάρχουν άγγελοι? Τι είναι? Πιστεύετε σ' αυτούς? - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

quote:

---

γιαπετ:
Για ψάξε αν συμφωνείς μ' αυτό..."
"ΕΡΕΥΝΑΤΕ ΤΑΣ ΓΡΑΦΑΣ ΔΙΟΤΙ ΣΕΙΣ ΝΟΜΙΖΕΤΕ ΟΤΙ ΕΝ ΑΥΤΑΙΣ ΕΧΕΤΕ ΖΩΗΝ ΑΙΩΝΙΟΝ ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΑΙ ΕΙΝΑΙ ΑΙ ΜΑΡΤΥΡΟΥΣΑΙ ΠΕΡΙ ΕΜΟΥ"

και για να μη φανεί ότι γράφω ανακρίβειες και να μην ερμηνεύσω εγώ το κείμενο του "κατά Ιωάννη" Ε’ 39, μπορείς εσύ μόνος σου να δώσεις την ερμηνεία του παραπάνω χωρίου και να διαπιστώσεις αν προτρέπει προς έρευνα ή το ακριβώς αντίθετο.
Αυτό λοιπόν το χωρίο, με τη μέθοδο της κοπτοραπτικής διαμόρφωσε το περιβόητο "ερευνάτε τας γραφάς" και το "πίστευε και μη ερεύνα", με ή χωρίς κόμμα, απ’ τους επαγγελματίες χριστιανούς.

---

Για να βοηθήσω λίγο: Το πρωτότυπο κείμενο του Αρχιμήδη είχε αντιγραφεί στην περγαμηνή τον 10o αιώνα από άγνωστο γραφέα, ο οποίος το είχε αντιγράψει από άλλο.
Άρα γράφτηκε στα Βυζαντινά χρόνια, ενώ σύμφωνα με τη στείρα λογική ορισμένων θα έπρεπε να είναι εξαφανισμένο ήδη από τον 4ο-5ο αιώνα μ.Χ.
Και φυσικά μιας και ο Αρχιμήδης έζησε τον 3ο αιώνα π.Χ. έχουμε τη ύπαρξη του συγγράμματός του αυτού για περίπου 1.000 χρόνια εκ των οποίων τα 700 τουλάχιστον αφορούν χριστιανικά χρόνια.
Καταστρέφεται στην ουσία τον 13ο αιώνα, εποχή ιδιαίτερης φτώχειας και μιζέριας για τους χριστιανούς κατακτημένους της Ιερουσαλήμ.
Ο μοναχός αυτός, αυτό που έκανε ήταν να πάρει ένα σύγγραμμα στα χέρια του το οποίο δεν μπορούσε να κατανοήσει και απλά να γράψει επάνω του αυτά που αυτός ήθελε.
Κάτι που ο καθένας θα έκανε στη θέση του, αν δεν είχε ιδέα για την σπουδαιότητα αυτού του έργου και εάν δεν είχε τα χρήματα για να αγοράσει γραφική ύλη η οποία τότε μόνο σε αφθονία δεν βρισκόταν.

Με τον όρο παλίμψηστο περιγράφονται αρχαίοι πάπυροι και περγαμηνές πολλαπλής χρήσης, αφού πρώτα με την βοήθεια χημικών ουσιών (κιτρικό οξύ κλπ.) ή άλλων μεθόδων (τριβή κλπ.) το καθάριζαν
Η χρήση περγαμηνών για τη δημιουργία παλίμψηστων, παρουσίασε μεγάλη έξαρση τον 7ο και στις αρχές του 8ου αιώνα, και ο μεγαλύτερος όγκος τους προέρχεται από τα ιρλανδικά μοναστικά ιδρύματα του Luxeuil και του Bobbio.
Όσα κείμενα χάθηκαν (χριστιανικά, "αιρετικά", αρχαία κλασικά) δεν έπεσαν θύματα κάποιου διωγμού, κυρίως όσον αφορά τους "ειδωλολάτρες" συγγραφείς, αλλά συνέβη αυτό λόγω του μειωμένου αναγνωστικού ενδιαφέροντος των εν λόγω κειμένων, σε μια εποχή που η περγαμηνή ήταν υλικό εξαιρετικά πολύτιμο.
Για τους κλασικούς συγγραφείς, η ζημιά ήταν σημαντική: στα παλίμψηστα που σώζονται, φαίνεται να έχουν σβηστεί έργα του Πλαύτου, του Τερεντίου, του Κικέρωνα, του Πλινίου κ.ά.
Το φαινόμενο αυτό του 7ου και 8ου αιώνα, είχε ανάλογες επιπτώσεις στην αρχαία γραμματεία, με την εποχή του αττικισμού και της δεύτερης σοφιστικής, όπου μεγάλος αριθμός κλασικών έργων έπεσε θύμα του γενικότερου πνεύματος του 2ου και 3ου αιώνα. url="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CE%BC%CF%88%CE%B7%CF%83%CF%84%CE%BF"]πηγή.[/url]

Τρεις αιώνες αργότερα ο Ιωάννης Μύρωνας, μοναχός στα Ιεροσόλυμα «ανακύκλωσε» την περγαμηνή, ξύνοντας το αρχικό κείμενο και κόβοντας τα κομμάτια δέρματος στη μέση.

Σου διαφεύγει ότι ο Θεόδωρος Στουδίτης (9ος αι.), υπήρξε ο πρώτος που οργάνωσε τη βιβλιοθήκη της μονής Στουδίου (Κωνσταντινούπολη), συγκεντρώνοντας μεγάλο αριθμό χειρογράφων χριστιανών και εθνικών συγγραφέων, των οποίων την ανάγνωση διευκόλυνε έτσι με τη διάδοση των χειρογράφων.

Ο Φώτιος (820-891) συντάσσει τη Μυριόβιβλο, μια συλλογή του, όπου παραθέτει 280 από τα κατά τη γνώμη του καλύτερα συγγράμματά από εθνικούς συγγραφείς (πράγμα που σημαίνει πως υπήρχαν τον 9ο αι. πάρα πολλά άλλα συγγράμματα εθνικών, λιγότερο σημαντικά, αφού η Μυριόβιβλος περιελάμβανε μόνο τα καλυτερα).

Στην «Βιβλιοθήκη» του, έκρινε χρήσιμο να διασώσει μια ουσιαστική περίληψη των «Πυρρωνείων λόγων» του Αινεσιδήμου, περίληψη που αποτελεί τη μοναδική πηγή για το έργο αυτού του φιλοσόφου (Β.Ν. Τατάκη, Η Βυζαντινή Φιλοσοφία, εκδ. Εταιρίας Σπουδών Νεοελληνικού Πολιτισμού και Γενικής Παιδείας, 1977, σ. 133).

«Στον Μέγα Φώτιο οφείλουμε ότι έχουμε σήμερα γνώση για τον Κτησία, Κόνωνα, Μέμνονα και των χαμένων βιβλίων του Διόδωρου. Τα απανθίσματα του Φώτιου από κάθε έργο ποικίλουν σε εύρος, από μερικές σειρές ως και 75 σελίδες» (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτικής Αθηνών Α.Ε., τ. Η', σ. 240).

«Ο αρχιεπίσκοπος Καισαρείας Αρέθας (γεννήθηκε στα 850-860), εκτός από την έκδοση των περισσότερων πλατωνικών διαλόγων, εμπλουτισμένων με σχόλια και εισαγωγές για την πλατωνική φιλοσοφία, εξέδωσε επίσης τις Κατηγορίες και μερικά άλλα έργα του Αριστοτέλη.
Επί πλέον, αντέγραψε μεταξύ των άλλων, έργα του Ευκλείδη, του Λουκιανού, του Δίωνος Χρυσοστόμου, του Αιλίου Αριστείδη, του Παυσανία, το Εις Εαυτόν του αυτοκράτορα Μάρκου Αυρηλίου, το Λεξικόν του Πολυδεύκη και τον Βίον Απολλωνίου του Φιλοστράτου» (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτικής Αθηνών Α.Ε., τ. Η', σ. 241)

«Ο Αρέθας είναι οπωσδήποτε άξιος της ευγνωμοσύνης μας.(...) Στον Αρέθα οφείλουμε το ότι μπορούμε ακόμη να διαβάζουμε» (Paul Lemerle, Le premier humanisme byzantine, Paris 1971, σ. 231 και 238)

quote:

---

makfor:
και σα να μη φτανουν ολα αυτα , ακομη και σημερα ΔΙΑΤΗΡΕΙΤΕ μεσα στους υμνους και τα βιβλια σας ,ΤΙΣ ΥΒΡΕΙΣ που γραφτηκαν τοτε και που ευκολα να μπορουσα να δεχτω οτι ΤΟΤΕ μιλουσαν για κατι αλλο ΑΛΛΑ ΣΗΜΕΡΑ Η ΛΕΞΗ ΕΛΛΗΝΑΣ ΕΧΕΙ ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ !!!

---