- "Η μοίρα του ανθρώπου είναι ο χαρακτήρας του" Ηράκλειτος. Απο την άλλη μεριά ο Μάρκος Αυρήλιος... - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

Βρε σεις δεν βαρεθηκατε ακομα?

Δεν βαρεθηκατε τις κόντρες και τις αντιπαραθέσεις τόσα χρονια?

Πεστε μου,
σε τι διαφέρει κάποιος που βρίζει, και αυτός που απαντάει;
Η
Κάποιος που ακολουθεί ένα θρησκευτικό ρεύμα, και αυτός που το απποριπτει;

Και χίλιες ερωτήσεις να σας κάνω, 
είμαι σιγουρος πως απαντησεις θα βρειτε να δωσετε, μα σας λέγω πως οι ερωτήσεις και οι απαντήσεις (που θα λάβετε), εχουν και είναι η ίδια ακριβως ροή με εκείνη, ( παραδειγμα,) αυτού που πιστεύει στο δωδεκαθεο, η δεν πιστεύει καθόλου.

Ο ψυχολογικος κόσμος, αυτο που οι περισσοτεροι αντιλαμβανονται σαν εγώ, σαν κατι ξεχωριστό, απο τους άλλους, αυτο που νομίζεται πως είσαστε (και είναι οι άλλοι), αν το εξετάσετε προσεχτικά, το εγω σας, σε τι διαφέρει απο εκείνο του πλησίον? 

ίσως είναι πιο έξυπνο, 
ισως κουβαλει περισσότερες η λιγότερες γνώσεις, φαντασια, ταυτησεις, φόβους, εξαρτήσεις, πόνους, καλωσυνη η κακιά, μα στο βάθος, αυτή δεν είναι η ανθρωπότητα?

Όλες οι ερωτήσεις και απαντήσεις που θα λάβετε, ειναι μεσα σε αυτη τη ροή. 

Ακόμα και οι θεοί η θεός, (όπως το κατάντησαμε), εκει μέσα γενηθηκε, και ας πιστεύεται η το θεωρείτε  Έξω, ( η φύση μας και οι σκέψεις ειναι στο γνωστο, είναι μεσα στο χρόνο,) ακόμα  και οτι αποκαλειται..καλό.

Φενονται πολυ ισσοπεδοτικα όλα όσα γράφω.
Μα δεν είναι,
απλά θα κερδίζεται αν απλά καταλαβεται, πως ο λαβυρηνθος του μυαλου, και οι σκέψεις μας, είναι εργαλεία διαβίωσης, 

Αν ομως δεχθουμε αυτο που είμαστε, και αρχίζουμε να μαθαίνουμε, δεν προσπαθούμε να το αλλάξουμε, γιατι καταλάβαμε, πως κάθε αλλαγή, αν περασουμε άπου αλλου, (είμαι χριστιανός, και γίνομαι αθεος, βουδιστης, η ισλαμιστης) η βαση παραμενει και ειναι, μια απο τα ίδια. 

Αν ομως κατανοήσουμε πως λειτουργεί ο νους, τι είναι η μνήμη, τι ειναι η σκέψη, αντιλυφθουμε ποια είναι η σχέση μας (σαν εαυτός) με τον άλλο, την γυναίκα σας, το παιδι σας, τους φίλους, αν καταλαβεται τι και γιατί αισθανεσθαι απέχθεια για κάποιον που σας βρίζει εδώ μέσα η εκει Έξω, 

αυτο το άγνωστο μέρος του εαυτού σας, 

θα αρχίσει να λέει την ιστορία του, που είναι η ιστορία της ανθρωποτητος. 

Τώρα θα σας πω κάτι για την α-λήθη(α)

Δεν μπορείτε να δείτε, γιατί ξεχνάτε ότι κάνετε. Λυπεί το νήμα.

Τι είναι το νήμα.

Ίσως το πνεύμα που είπε ο Χριστός, και δεν καταλάβαμε. 

Γιατί αλλιώς να πει, αφήστε τους νεκρους να θάψουν τους νεκρους, έτσι και αλλιώς ακόμα η ανθρωπότητα αυτο δεν κάνει?

 Αν ναι, ποιος τον καταλαβε?

Όταν ήμουν μικρός, περνάγα δυο μήνες κάθε καλοκαίρι, σε ένα νησί. 

Εκτός της ομορφιάς και του παιχνιδιού, είχε εκείνο το χωριό, ησυχία, μια εκκλησια που καθε μιση ωρα χτυπούσε η καμπανα. (ρολοι)

Ακουγόταν όπου και να βρισκόμουν, οι χωρικοί την είχαν συνηθεισει, μα εγω μόλις την άκουγα, σταματάγα οτι και να έκανα, είχα επίγνωση του που ήμουν και τι έκανα την μισή ώρα που πέρασε. 

Έτσι, στο τέλος της ημέρας, ήμουν σε θεση να θυμαμε το καθετί. 

Μια μέρα όπως την ζούμε σαν παιδιά, θα γνωρίζεται καλα πως είναι αχρονη, με την έννοια ζούμε τόσο έντονα που ο χρόνος και εμείς είναι σαν να μην υπάρχει. 

Ίσως το βασίλειο, κάπως έτσι να είναι, γιαυτο ο Χριστός μα και ο ηρακλητος, θέλανε κοντά τους τα παιδιά.

Κάντε κάτι, αν το επιτρέπει ο χαρακτηρας σας, (τα παιδιαν δεν έχουν ακόμα διμορφωσει χαρακτήρα, δεν έχουν πολλές σκέψεις, και είναι εύκολο)

Πάρτε μια μέρα, και εχετε επίγνωση της κάθε ώρας που περνάει. 

Κάθε αρχη ώρας, σπαστε την ψυχολογική συνέχεια με κάτι διαφορετικό. 

Προσωπικά γυμναζω για 5/10 λεπτα το σώμα, (το εκανε και ο πλατωνας) με διάφορες ασκήσεις, μετα έχω επίγνωση απλά του τι έχω μπροστά μου, και μετα θα κάνω ότι έχω να κάνω. 
Ακόμα και στη δουλειά το εφαρμοζω. 

Δείτε τη συμβαίνει με τον εαυτό σας, και πως ξαφνικά μεταμορφώνεται. 

Μπορείτε να ζείτε μια μέρα, τόσο έντονα, τόσο όμορφα, που όλος οι ερωτήσεις που εχετε, για όσα συζητατε...και μη, θα έχουν σαν απάντηση, ένα χαμόγελο.

Άν εφάρμοζα αυτά που γράφεις κάθε μέρα τότε σίγουρα θα συναντούσα χαμόγελο... και σίγουρα δεν θα ήταν μόνο ένα.

χαίρομαι όταν συναντώ κάποιον που σκέφτεται έτσι..

Γιατί τότε λέω -
γιατί όχι και εγώ;
Γιατί όχι όλοι μας;
Η καθημερινότητα μας δεν θα ήταν πιο όμορφη; Πιο γλυκιά;

Από την σκέψη με την πράξη όμως υπάρχει διαφορά. Και αν όντως ζείς έτσι την κάθε μέρα σου.. (δεν έχω λόγο να αμφιβάλω) απλά πές μου πώς το κάνεις!!

Χρειάζεται μεγάλη ισορροπία ανάμεσα στο νου,το σώμα,το συναίσθημα και την φαντασία...

Πλάτωνα θα σταθώ στο πρώτο μέρος όσων λες σχετικά με τις απόψεις και το ανήκειν μας που λίγο πολύ συνεπάγονται του εγωισμού που έχουμε μέσα μας.

Είναι όντως αλήθεια ότι ψάχνουμε να βρούμε ένα σύνολο με το οποίο μπορούμε να ταυτίσουμε τις απόψεις μας(αριστεροί,δεξιοί,χριστιανοί,άθεοι,θεοσεβούμενοι,μηδενιστές κλπ).
Αυτό νομίζω είναι το πνευματικό μας ανήκειν και βρίσκεται σε απόλυτη αναλογία με τις άλλες πτυχές της ζωής μας.Θέλω να πω ότι και οι παρέες που κάνουμε θα πληρούν κάποια κριτήρια για να τις επιλέξουμε και τέλος πάντων να διατηρηθούμε μέσα σε αυτές.

Τώρα,οι ιδέες αυτές που κοσμούν τον πνευματικό μας κόσμο αργά ή γρήγορα γίνονται κτήματά μας και βέβαια οποιαδήποτε προσβολή τους νιώθεις ότι προσβάλλει εσένα,δλδ αν πω σε έναν χριστιανό με παθιασμένη πίστη ότι είμαι άθεος,θα με θέσει ασυνείδητα απέναντί του και μετά θα ακολουθήσει ένας διάλογος που δεν θα έχει σκοπό ο καθείς να εκθέσει την άποψή του αλλά ο καθείς να αμυνθεί όσο πιο σθεναρά στη θέση του και να υπερισχήσει στο τέλος.

Μη ξεχνάμε ότι πολλά δεινά οφείλονται σε αυτόν τον αυτοματισμό της ανθρώπινης "λογικής".Υπάρχουν χιλιάδες λέξεις για να εκφράσουν αυτό στο οποίο πιστεύουμε αλλά ξεφεύγουμε και δεν καταλαβαίνουμε ότι το σημαντικό είναι ότι πιστεύουμε.Η πηγή κάθε άποψης,όσο αντίθετη κι αν είναι με άλλες,είναι πάντα η ίδια,ένα προϊόν συναισθήματος,πραγματικότητας,σκέψης,λογικής,φαντασίας με διάφορες κάθε φορά δοσολογίες.Η ουσία που μένει από τους αγώνες των ιδεών πάντα όμως είναι η σύγκρουση και το συναίσθημα που υπάρχει σε αυτήν και αυτό είναι ίδιο και απαράλλαχτο στον καθένα.

Πιστεύω ότι ακριβώς την άποψη την κάνουμε και κτήμα μας,μέρος του χαρακτήρα μας,που αποτύπωσε τον εγωισμό τελικά στην ψυχή.Κάπου εκεί βρίσκω σχέση σε αυτά που λες για τον Ηράκλειτο.Ότι δλδ αν αποδεσμεύσουμε τον εαυτό μας από όσα πιστεύουμε θα μπούμε στη σφαίρα της ελεύθερης σκέψης.

Γιόρταζες πριν κάποιες μέρες;(αν όντως το όνομά σου είναι Πλάτων);Αν ναι χρόνια πολλά!

χαίρομαι όταν συναντώ κάποιον που σκέφτεται έτσι..

Γιατί τότε λέω -
γιατί όχι και εγώ; 
Γιατί όχι όλοι μας; 
Η καθημερινότητα μας δεν θα ήταν πιο όμορφη; Πιο γλυκιά;

Από την σκέψη με την πράξη όμως υπάρχει διαφορά. Και αν όντως ζείς έτσι την κάθε μέρα σου.. (δεν έχω λόγο να αμφιβάλω) απλά πές μου πώς το κάνεις!!

Χρειάζεται μεγάλη ισορροπία ανάμεσα στο νου,το σώμα,το συναίσθημα και την φαντασία...
"...........................................´

Και εγώ χαίρομαι που σκέφτεσαι πως είναι δυνατόν για όλους μας. 
Γιατί έτσι είναι. Δεν είμαι τίποτα το ιδιαίτερο, η διαφορετικό απο εσάς.

Απλά χρειάζεται να δεις τι σου δίνει η ζωη. Αν εξερεσουμε τις λίγες ευχαριστήσεις, οι περισσοτεροι περνούμε μια ζωη σε σύγκρουση.

Αν αυτο είναι γεγονός, και τα γεγονότα πρέπει να αρχίσουν να μετράνε, μένει, να αναρωτηθεις πως θα είναι η ζωη χωρίς σύγκρουση.

Δες λοιπον πως ζούμε σε συγγρουση, λόγο του ότι η σκέψη εκτός των θαυμάσιων πραγμάτων που φτιάχνει, δημιουργεί η ίδια, την αναταραχή.

Θα ήταν κάτι όμορφο, π.χ να την χρεισημοποιουσαμε όταν χρειάζεται, και όταν δεν χρειάζεται, απλά η συνηδειση να ήταν σε κατάσταση παρατήρησης. 

Και αυτη είναι η ετοιμολογια της λέξης, Άνθρωπος. 

Αυτός που είναι ικανός προς σκέψη και παρατήρηση. 

Το κύριο πρόβλημα, είναι πως ταυτησθηκαμε τόσο πολυ με τις σκέψεις, που μέσα μας έγιναν μΙα ακαταπαυστη ψυχολογική συνέχεια, και αυτη της η λειτουργία, δίνει σε μας την αίσθηση, του ότι είμαστε κάτι διαφορετικό. 

Είναι μέγας ο φόβος μην τυχόν και το χάσουμε. 
Απο τη στιγμή που δημιουργήθηκε, θα κάνει ότι περνά απο το χέρι του, για να διατηρηθεί. 

Και ο φόβος, που ξεκινά βαθύτερα, μα ειναι μερος του, δεν κάνει άλλο απο το να το συντηρεί με σκέψεις και θέλω, που σκέψεις ειναι πάντα.

Ας δούμε λίγο την πράξη.

Αν έχεις παρατηρησει, αν κανείς κάτι για καιρο, γινεται συνήθεια. 

Επόμενος Θεωρησε τον τροπο που ζούμε, σαν να είναι μια μεγάλη συνήθεια. 

Ποτέ δεν ζεις σε συνήθεια?

Στην έμπνευση? στη δημιουργικότητα? στην ομορφιά? Όταν μαθαίνεις?

Μα και όταν ακούς και βλέπεις, (οχι συνηθισμένα). 

Επειδή είναι όλα αυτά, και ακόμα λίγα, (ερωτας), μα και που με τα χρόνια όλο και περισσότερο κερδίζει έδαφος η συνήθεια,

 πως γινεται να σπασω την συνέχεια της και το βάρος (δύναμη) που εχει?

Αυτο που έκανα προσωπικά, ήταν πως κάθε ώρα είχα και εχω επίγνωση του τι έκανα και κάνω. 

Είχα ένα ρολόι, με Timer και στο χτυπο του, σταματάγα.

 Τις περισσότερα φορές,  δεν κάνω απολύτως τίποτα. Έχω απλα επίγνωση του σώματος μου.

Κάθε ώρα που περνάει ετσι, είναι σαν να ζω, μια μέρα συνήθειας. 

Αυτο που ονομάζουμε συνηδειση, μέσα, δεν είναι όπως ηταν, 
μα είναι σταθεροποιημενη.  

Όταν χρειάζεται, μπαινει σε κίνηση, διαβάζει, βλέπει, μαθαίνει, σχετίζεται, όταν δεν χρειάζεται, απλα παρατηρεί. 

Μπορω να κοιτάζω για ώρες ένα τοπίο, η τη θάλασσα, χωρίς καν σκέψεις.

Τέλος, γυμναζομαι κάθε μέρα. Δεν αφήνω το σώμα ποτέ να τεμπελιασει, και ακούω ταχτικα κλασσικη μουσική.

quote:

---

..........Ότι δλδ αν αποδεσμεύσουμε τον εαυτό μας από όσα πιστεύουμε θα μπούμε στη σφαίρα της ελεύθερης σκέψης.

Γιόρταζες πριν κάποιες μέρες;(αν όντως το όνομά σου είναι Πλάτων);Αν ναι χρόνια πολλά!
".............................´

Όχι μόνο απο όσα πιστεύουμε, μα απο όσα κληρωνομησαμε. Ο εαυτός μας, δεν είναι μόνο τα 30, 40 χρόνια ζωής.

Με λένε Χρήστο, μα σε ευχαριστώ το ίδιο.

---

quote:

---

Μπορώ να κοιτάζω για ώρες ένα τοπίο, η τη θάλασσα, χωρίς καν σκέψεις.

---

Αν χρειαστεί, κάνω σκέψεις. Αν όχι, γιατί να τις κάνω? όπως έγραψα, έχεις παει σε βάθος, οι σκέψεις είναι στην επιφάνεια. 

Ζεις σαν να είσαι με κάτι που σου κόβει την ανάσα, συνεχώς. Όταν δεις ένα ηλιοβασίλεμα, η μια εμπειρια, ομορφια, κάτι που σου κόβει την ανάσα, υπάρχουν σκεψεις? 
όχι. 
Κατωπιν έρχονται, και είναι ο εαυτός μας, που ταυτιζετε, δημιουργεί ευχαρίστηση, και ζητά επανάληψη. 

έχω άλλη μια ερώτηση.. Αυτό το Timer δεν είχε γίνει κ αυτό συνήθεια;
Δεν ήξερες έτσι ότι κάθε ώρα θα χτυπήσει γνωρίζοντας κ περίπου τι ώρα είναι;

βάζω παρελθοντικό χρόνο γιατί από ότι κατάλαβα από το "είχα" μάλλον δεν το χρησιμοποιείς πια.
..."............................

Το timer είναι κάτι σα γεγονός. 
Έτσι και αλλιώς χτυπάει κάθε ώρα. Η λειτουργια του ήταν να σταματάει ότι κάνω.
Και αυτο, για να μην γινεται οτι κάνω, συνήθεια. 

Αν με ότι κανείς, δινεις όλη σου την προσοχή, δεν γινεται ποτε συνήθεια. 
Και είναι λίγα τα επαγγέλματα που στο επιτρέπουν. 

Αν εχεις δει, ο Ηράκλειτος, τα είχε με τους γιατρούς, που εκεγαν και καυτηριαζαν, μα παραπονιωντουσαν πως δεν πληρονωντουσαν καλα.

 Προφανώς οι γιατροί για τον ηρακλειτο, δεν καταλάβαιναν, πως με ότι έκαναν, Εδειναν πέραν του δέοντος προσοχή, και αυτο για τον ηρακλειτο, ήταν η μεγαλύτερη πληρωμή.

..................................

Αναρωτιέμαι , μην το πάρεις ως σύγκρουση εεεε!!! :)
..................................

..................................................

Φιλαρακο σε ευχαριστώ. Είμαι στη Modena, για δουλειά, και έχω στη συνέχεια συνεύρεση, στις 16.00.

Αν εισουν ΚΑΤ εδω μεριά, θα κάναμε μια βόλτα μαζι σ´ένα μεγάλο πάρκο. Σου γράφω με Ένα iPad, μα τώρα το κλεινω, και για δυο ώρες, θαυμάζω..

Οποίος εχει μια δυο ώρες ελεύθερες, ας το κάνει...

Τριών ετών και έπαιζα με τα φιλαράκια στην αυλή...και το χαμόγελο για μια στιγμή εχάθηκε...
Με γοργά βήματα , η γιαγιά έτρεξε και απο το χέρι με έπιασε σιγομουρμουρίζοντας σε όλους "ακολουθήστε με"...

Μούδιασα/αμε όλα τα παιδιά για λίγο..."τι ήταν άργε εκείνο που έκανε την γιαγιά να κάνει αυτό που έκανε έτσι ξαφνικά"???

Κοιτάξαμε όλοι γύρω μας και είδαμε έναν γεράκο με γλυκό πρόσωπο να μας κοιτάζει..."μην τον κοιτάζετε.." είπε η γιαγιά με θυμωμένο-έτρομο πρόσωπο..."είναι αφορισμένος και άνθρωπος του Διαβόλου".

Φόβος κούρνιασε στην καρδιά μας και οι ερωτήσεις διαδέχονταν η μία την άλλη γι'αυτόν τον Διαβολεμένο άνθρωπο με το γλυκό πρόσωπο...

Πέρασαν τα χρόνια και πλέον στα δεκαπέντε περίπου ... εκεί στην παραλία , με τον φίλο μου το Νίκο -καλή του ώρα- ξαναείδαμε αυτόν τον άνθρωπο με την οικογένειά του και τα εγγόνια του να παίζουν μαζί του ... να κρέμονται σαν τα "τσαμπιά" απο πανω του και να τα κοιτάζει με αγάπη και λαχτάρα...

Κάποια στιγμή , τον άκουσα να τους λέει ιστορίες και παραμυθάκια και κοιτώντας γύρω του με χαμόγελο κοιτώντας όλο τον κόσμο , να τους λέει "Κοιτάξτε τι όμορφοι που είναι όλοι οι άνθρωποι , καθένας τόσο διαφορετικός και τόσο μοναδικός , όλοι μαζί είμαστε "εμείς η ανθρωπότητα..."....καθένας έχει κάτι διαφορετικό να πεί..."κάθε πουλί με την λαλιά του χαίρεται"...

Αισθάνθηκα παράξενα και κάποια στιγμή , του είπα "Γειά σας"...

-Γειά σου λεβέντη μου , μου απάντησε..."ποιός είσαι"???

Ο εγγονός της κυρά-Γρηγόραινας του είπα...

-"Αχ! αγόρι μου , σε θυμάμαι μικρό ... έγινες λεβέντης" μου απάντησε..και συνεχίζοντας μου είπε "Η γιαγιά σου , ήταν καλός άνθρωπος και σ'αγαπούσε πολύ και σε προστάτευε κατα πως το αντιλαμβανόταν.."

Εκείνη την στιγμή , πλησίασε το ένα απο τα εγγονάκια του "Ποιός είναι ο κύριος Παππού"???

Ε! Να , ο εγγονός της κυρά-Γρηγόραινας...πως σου φαίνεται???

Και το μικρό παιδάκι απάντησε.."Φίλος"...χαμογελώντας..!!!

Ένα βάρος έφυγε απο πανω μου...γέλασα και ξεκαρδίστηκα απο τα γέλια ...μια στιγμή μόνο για να αλλάξουν όλα...μόνο απο μια ανθρώπινη καρδιά..!!!

quote:

---

Αγαπητέ μου elo όλοι μαζί συζητάμε και θα προσπαθήσω να σου εξηγήσω τι εννοώ. Λοιπόν, εγώ επιθυμώ ένα παγωτό. Γνωρίζω το τι είναι το παγωτό. Άρα γνωρίζω αυτό που επιθυμώ! Γιατί αγαπητέ μου δεν γίνεται να επιθυμώ κάτι που δεν γνωρίζω! Σαφώς υπάρχει και η επιθυμία για γνώση. Π.χ. εσύ επιθυμείς να γνωρίζεις την Αλήθεια άρα αυτό θα πει ότι γνωρίζεις τι επιθυμείς, γνωρίζεις ότι υπάρχει Αλήθεια και επιθυμείς να την γνωρίζεις!

---

Φίλε μου el.elyon η έννοια της λέξεως γνωρίζω δεν είναι τόσο απλή όσο ακούγεται . Είναι διαφορετικό να λέμε γνωρίζω κάτι που το έχουμε μπροστά μας και μπορούμε να το δούμε και διαφορετικό να λέμε γνωρίζω κάτι που μπορούμε μόνο να το βιώσουμε ή να το δούμε με τα μάτια της ψυχής μας .
Όπως και εντελώς διαφορετικός είναι και ο δρόμος που ακολουθεί ο καθένας μας για να γνωρίσει ή να κατανοήσει αυτό που έχει βάλει σαν σκοπό στην ζωή του .

Πάρε σαν παράδειγμα εμάς τους δυο .
Πόσες φορές έχουμε έρθει σε αντιπαράθεση ,όχι γιατί δεν πιστεύουμε στην ηθική ,αλλά γιατί διαφωνούμε στο τρόπο που μπορούμε να την αποκτήσουμε .

Εσύ σαν αρχή του δρόμου( γνώση ) έχεις την Αγια Γραφή , και εγώ σαν αρχή έχω την γνώση διαμέσου του ίδιου μου του εαυτού μου .

Δηλαδή ,εγώ προσωπικά δεν προσπαθώ να γνωρίσω κάτι ανώτερο ,παρά μόνο το ίδιο μου το Εγώ ,και μέσω του εγώ μου προσπαθώ απλά να κατανοήσω το κάθε τι που με περιβάλει .

Κάποιος, θέλει να ενωθεί η ψυχή του με το θεό.

Ο φίλος ΕΛ, μας λέει πως αφού γνωρίζεις ότι υπάρχει αλήθεια,( αναφέρει ότι γράφουν οι γραφές) επιθυμείς να την γνωρίσεις.

Αν δεν γνωρίζεις τι γράφουν οι γραφές, πως θα γνωρίσεις το θεό? Αδύνατον ρε φίλε θα πει, είσαι σαν το χιμπαντζή που ( δεν γνωρίζει τίποτα), και σίγουρα δεν έχεις και τέτοια προβλήματα.

Όταν γνωρίζεις τι τρως, λέγοντας αυτό είναι ένα παγωτό, το ίδιο συμβαίνει διαβάζοντας τις γραφές. Οι γραφές λένε αυτός είναι ο κύριος ο θεός σου, συ είσαι ο εκλεκτός λαός, γιατί να φέρεις αντίρρηση, αφού το λένε οι γραφές? Έλα ντε!

Αληθώς σας λέω, αν φάω πολλά παγωτά, ακόμα και αν ξέρω πως είναι με κρέμα και σοκολάτα, το σίγουρο είναι πως θα παχύνω, και ίσως καταλήξω με κάποια δηλητηρίαση σε νοσοκομείο.
Αν πάλι διαβάσω πάρα πολύ τις άγιες γραφές, υπάρχουν άλλοι κίνδυνοι, μεγαλύτεροι, και ίσως έχουν να κάνουν με την ψυχική μου ισορροπία!

Ας κατανοήσουμε λοιπόν, τρώγοντας ένα παγωτό, την διαδικασία (τι γίνετε) για να μην έχουμε τέτοιες ανησυχίες.

Το παγωτό δεν δημιουργεί πρόβλημα, (εκτός και τρώτε πολλά και παχύνατε)

Εκεί λοιπόν είναι το λάθος, στο πως προσεγγίζουμε τα παγωτά και τις γραφές, να πως δημιουργείται το πρόβλημα.

Το πρόβλημα το δημιουργεί πάντα ο εαυτός, (για αυτό χρειάζεται να έχουμε επίγνωση του τι κάνει), μιας και δεν υπάρχουν δυο ξεχωριστές πορείες, εσείς και το πρόβλημα, εσείς και η ψυχή, εσείς και το θειο, μα μια πορεία, ΕΣΕΙΣ…που είσαστε το ΠΡΟΒΛΗΜΑ!

Αν καταλάβαμε αυτό το σημείο, πάμε παρακάτω!

Ας αναρωτηθούμε σοβαρά, τι είναι Ο ΕΑΥΤΟΣ ΜΑΣ ?

Δεν είναι μονότονος?

Δεν είναι βαρετός?

Δεν είναι από φύση του, εκνευριστικός?

Άσκοπος?

Μάταιος?

Δεν έχει αντικρουόμενες επιθυμίες?

Δεν έχει αυταπάτες που τις θεωρεί πραγματικότητες?

Με ότι και να καταπιαστεί, αργά η γρήγορα βαριέται η όχι?

Δεν καταπιάνεται με κάτι, για να ανέβει και να πέσει? (Σε μια επιχείρηση… στα μάτια μιας γυναίκας… στο στενό του περιβάλλον?)

Δεν έχει συνεχώς δραστηριότητες?

Δεν ξεφεύγει στο παράξενο και σε πλάνες?

Δεν ανεβαίνει σε βουνά και καταβαίνει σε σπηλιές?

Δεν πίνει, και δεν έχει στο μυαλό του συνεχώς το *(μνι),

Δεν το ρίχνει στα φιλμ, και με σπορ της καρέκλας?

Ποιος τα δημιουργεί όλα αυτά?

Ο εαυτός μας! Αυτές δεν είναι οι προβολές του?

Κατά ανάλογο τρόπο, μέσα στην ανία του, δημιουργεί τη λατρεία για γνώση, και ακόμα χειρότερα, την ειδωλολατρική αντίληψη για κάποιο Σωτήρα, που γίνεται το καθημερινό πιοτό, και δημιουργεί εξάρτηση.

Ναι, καλά καταλάβατε, όπως λησμονάτε τον εαυτό σας με το πιοτό, έτσι ακριβώς γίνεται και με τους διδάσκαλους, δημιουργείται εξάρτηση, και αυτό δημιουργεί την κτητικοτητα, (o guru μου, ο θεούλης μου, ο γλυκός Χριστός μας, κλπ) αυτό δημιουργεί φθόνο και φόβο!
Εσείς, αλλάξατε την εξάρτηση για αγάπη! Δυστυχώς γίνεται κάτι ανάλογο και με πολλά αντρόγυνα, και όταν σταματήσει το κακό, (λένε), δε θες Μαρία…να και εγώ! Με την έννοια, πάμε για άλλα, που είναι μια από τα ίδια!

Καταρχάς για να μιλήσουμε με βεβαιότητα για τον εαυτό μας θα πρέπει να τον έχουμε γνωρίσει αρκετά βαθιά και με κάθε ειλικρινή μας διάθεση, χωρίς υπεκφυγές και χωρίς την τάση να δικαιολογούμε μονίμως τον εαυτό μας για το ότι του συμβαίνει.

Παρόλα αυτά, θα μπορούσαμε να δώσουμε πάρα πολλές ερμηνείες για τον εαυτό μας και τον διαχωρισμό του σε επιμέρους τμήματα καθώς κάποια πράγματα ίσως και να μπορούμε να τα "μυριστούμε".
Κατώτερος (Προσωπικότητα) κι Ανώτερος (Ψυχή), "καλός" και "κακός" εαυτός, μια οντότητα που περιέχει θετικά αλλά κι αρνητικά συνάμα χαρακτηριστικά, το τμήμα εκείνο του εαυτού μας που επιζητά την προσκόλληση στην ύλη και τη μορφή (στο εδώ και τώρα) και στο τμήμα εκείνο που αποζητά τη λύτρωση - θέωση - ένωση με το Θείο.

Ίσως τελικά αυτό που είναι το ζητούμενο να είναι όχι ο διαχωρισμός καθεαυτός με ορισμούς κτλ όσο η κατανόηση της ψυχής μας από εμάς.

Το θεϊκό κομμάτι του καθενός μας είναι το ανώτερο κι αυτό που τον συνδέει κατά κάποιο τρόπο με την Ανώτερη Δύναμη η οποία δημιούργησε τα πάντα κι από την οποία τα πάντα διακατέχονται.
Θα απέφευγα να της δώσω κάποιο όνομα καθώς πιστεύω ότι αυτό δεν θα δώσει στην πίστη μου ούτε μεγαλύτερη ένταση αλλά ούτε και τίποτα το ιδιαίτερο.
Αντιθέτως, μπορεί να αποτελέσει μια ακόμα προσκόλληση από την πλευρά μας...

Όσον αφορά την ένωση με το Θείο, δε μπορώ να σου απαντήσω το πως επιτυγχάνεται.
Δεν την έχω επιτύχει ακόμα και δεν είμαι Γκουρού.
Πιστεύω όμως πως όσο περισσότερο προσανατολίζεσαι προς το Θείο έχοντας αγνή καρδιά και βούληση, τότε θα καταλαβαίνεις μόνος σου ολοένα και πιο πολύ τον τρόπο και τον δρόμο...

Με άλλα λόγια, ο δρόμος θα ανοίγεται μπροστά στα μάτια σου όσο του επιτρέπεις εσύ ο ίδιος να "στρώνεται".

Σε χαιρετώ!

In anticipation of my resurrection...

quote:

---

ΠΛΑΤΩΝΑΣ: Ο φίλος ΕΛ, μας λέει πως αφού γνωρίζεις ότι υπάρχει αλήθεια,( αναφέρει ότι γράφουν οι γραφές) επιθυμείς να την γνωρίσεις.

---

Ευχαριστώ για την απάντηση σου.

Ευτυχώς, συνάντησα το θεο, (σε πληροφορώ πως δεν μιλάει μόνο εβραϊκά, μα όλες τις γλώσσες, τι θεός θα ήταν άμα δεν τις μίλαγε) έτσι μιλήσαμε λίγο, και μου άνοιξε την καρδιά του!

Είναι αναστατωμένος μαζί σου.

Μου είπε σε ένα διάλειμμα, είναι καλό παιδί ο Ελ.ελυον Πλάτωνα, πρόσεχε τον όταν γράφει, πιστεύει σε περίεργα πράγματα πιστεύει πως μίλησα στον Μουση και ότι εγώ του έδωσα εντολές και πλάκες.

Δεν μίλησες του Μούσι θεούλη? Βρε τον αρχιψευταρο τον μούσι, μας γέμισε με ΜΗ και ΟΥ θεούλη μας!

Άκουσε Πλάτωνα, πες στον ΕΛ.ΕΛΥΟΝ, μήπως και καταλάβει, πως είμαι ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΘΕΟΣ και οποίος σας πει πως με γνώρισε, σας λέει ψέματα.

Και οι άγιες γραφές που μιλάνε για σενα?

Ο Παύλος θεούλη?

Εκεί Βασίσθηκε, στον άγνωστο θεό και μίλησε στους Έλληνες για το Γιο σου!

Άκουσε με προσεχτικά Πλάτωνα.
(Α)γνωστος θα πει πως όταν γίνει γνωστός, δεν είναι πια άγνωστος, μα γνωστός, διλαδη ο θεός του μυαλού σας, ο θεός του ΜΗ και του ΟΥ, ο Θεός της Ελπίδας, ο τιμωρός και παντογνώστης,
Τότε δεν είμαι ΑΓΝΩΣΤΟΣ μα ΓΝΩΣΤΟΣ ΣΑΣ, δηλαδή μια γνωστή προέκταση του ΕΑΥΤΟΥ ΣΑΣ!

Και βρε θεούλη, πώς να το πω στο φίλο μου ΕΛ.ΕΛΥΟΝ αυτό?

Πέστο του το, με αγάπη!

Θα με ειρωνευτεί πάλι θεούλη...

Εσυ Πεστου το, και αστον να βράσει στο ζουμί του.

Αυτά μου είπε ο Θεος Ελ.Ελυον, εγω το καθήκον μου έκανα!

Δεν με πιστεύεις?

Μπράβο φίλε!

""(Α)γνωστος θα πει πως όταν γίνει γνωστός, δεν είναι πια άγνωστος, μα γνωστός, διλαδη ο θεός του μυαλού σας, ο θεός του ΜΗ και του ΟΥ, ο Θεός της Ελπίδας, ο τιμωρός και παντογνώστης,
Τότε δεν είμαι ΑΓΝΩΣΤΟΣ μα ΓΝΩΣΤΟΣ ΣΑΣ, δηλαδή μια γνωστή προέκταση του ΕΑΥΤΟΥ ΣΑΣ!""

quote:

---

(Α)γνωστος θα πει πως όταν γίνει γνωστός, δεν είναι πια άγνωστος, μα γνωστός, διλαδη ο θεός του μυαλού σας, ο θεός του ΜΗ και του ΟΥ, ο Θεός της Ελπίδας, ο τιμωρός και παντογνώστης,
Τότε δεν είμαι ΑΓΝΩΣΤΟΣ μα ΓΝΩΣΤΟΣ ΣΑΣ, δηλαδή μια γνωστή προέκταση του ΕΑΥΤΟΥ ΣΑΣ!

---

Πλάτωνα αν και συμφωνώ με αυτά που αναφέρεις ,από την άλλη όμως δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ το τι θα συνέβαινε αν κάποια στιγμή ο άνθρωπος έχανε την πίστη ή την ανάγκη για την μεταθανάτιο ζωή .

Φαντάσου τον άνθρωπο με ένα πιστεύω ,ότι δεν έχει να χάσει τίποτα ,ότι και αν κάνει σε αυτή την ζωή ,έντιμα ή ανέντιμα ,για να περάσει καλά σε αυτή την υλική ζωή .
Από την άλλη θα μου πεις ότι υπάρχουν και άλλοι δρόμοι για να νοιώσεις και να συμφιλιωθείς με αυτό το Άγνωστο που αναφέρεις .

Το ξέρω φίλε μου ,αλλά αυτοί οι δρόμοι πολλές φορές μας βυθίζουνε σε μια ατελείωτη εσωτερική μοναξιά ,σε μια απέραντη βασανιστική σιωπή ,πολλές φορές θα μας πούνε απόμακρους ,καθώς χανόμαστε στις σκέψεις μας .
Σε σκέψεις που προσπαθούν να ισορροπήσουν μεταξύ λογικής και παραλόγου στην πορεία της προσωπικής μας αναζητήσεις …..

Ωχ πάλι άρχισα να συνομιλώ με τον εαυτό μου ….

quote:

---

ΠΛΑΤΩΝΑΣ: Φιλε Ελ.Ελυον, ζήτω ταπεινά συγνώμη για το ΕΛ

---

quote:

---

Ομως νομίζω ότι οι αρχαίοι με το αγνώστω Θεώ, αναφέρονται σε αυτόν που αναφέρει ο συν ονόματός σου , αυτόν που έφτιαξε τον κόσμο και τους θεούς.

---