- Μάρτυρες του Ιεχωβά Νο. 1 - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

Ο καθείς εφ ου ετάχθη, λέει το ρητό και νομίζω πως στην εδώ περίπτωση ταιριάζει απόλυτα, δηλαδή, ο καθένας ( πάντα κατά τη δική μου γνώμη ) έρχεται να βιώσει και μέσα από τη βίωση να διδαχθεί αυτά τα οποία θα τον οδηγήσουν στην μετεξέλιξη του και στην ανέλιξη του.

Π.Χ. Ο Τάκης ήρθε να βιώσει την καθημερινή βιοπάλη, την δημιουργία μέσα από τον μόχθο της εργατιάς, από παιδί λοιπόν παλεύει στην οικοδομή να δημιουργήσει, φτάνει να κάνει οικογένεια, να μεγαλώσει τα παιδιά του και να τα δει να προοδεύουν.
Η καλύτερη ανταμοιβή είναι γι αυτόν η υγεία και η ευημερία των παιδιών του. Ο μόχθος του θα ανταμείβεται με την απόλαυση των εγγονιών του και τις στιγμές που τα παιδιά του θα αναγνωρίσουν την προσφορά του. Ο Τάκης μικρός δε πίστευε στο Θεό και κάθε μέρα έριχνε τα «καντήλια» του στα μαστόρια, μα σήμερα θα πάει στην εκκλησία και θα ανάψει ένα κεράκι ευχαριστώντας Τον που του έδωσε υγεία και δύναμη να αντεπεξέλθει σ’ αυτά που η ζωή του επεφύλασσε.

Ο Άλκης γόνος πλούσιας οικογένειας είχε πάντα όλα τα μέσα ούτως ώστε να περνά καλά στη ζωή, δε χρειάσθηκε να μοχθήσει ιδιαίτερα, διάβασε πολλά βιβλία και μπορούσε άνετα να εκφέρει γνώμη όταν συζητούσαν για τις Ανατολικές Θρησκείες και δοξασίες, ακόμα είχε καταγράψει στη μνήμη του λόγια μεγάλων φιλοσόφων και τα «πέταγε» σαν απόφθεγμα εντυπωσιάζοντας την κοπέλα από απέναντι ή οποία έμελλε να είναι η μέλλουσα εφήμερη ερωτική σύντροφος.
Κάποια μέρα η μεγάλη περιουσία εξανεμίστηκε και ο μεγαλωμένος στα πλούτη Άλκης βρέθηκε στον άσσο, το μόνο που του έμεινε ήταν εκείνο το δυάρι στην Αμφιάλη και ένα παπάκι να πηγαίνει στη δουλειά του.
Οι φίλοι τον απαρνήθηκαν, οι μεγάλες πόρτες έκλεισαν, οι γνωστοί δεν τον ήξεραν και εκείνος κάθε πρωί που γύρναγε στο σπίτι σα νυχτοφύλακας που ήταν ποια, έβριζε τη ζωή που στάθηκε άδικη μαζί του.

Ο αγράμματος Τάκης λοιπόν κατάλαβε το «νόημα» της ζωής αν και ποτέ δεν είχε διαβάσει Πλάτωνα, Σωκράτη, Βέδες κλπ, ο σπουδαγμένος Άλκης δε κατάλαβε ποτέ τι διάβασε και ουδέποτε τη στιγμή που όλα κατέρρεαν γύρω του κάθισε να σκεφτεί το λόγο που συνέβαιναν όλα αυτά, μόνο κάποιες στιγμές πριν αφήσει την τελευταία του πνοή θυμήθηκε την ρήση του Ηράκλειτου «τα πάντα ρεί» και χαμογέλασε με νόημα …..

Κάπως έτσι είναι η ζωή όλων μας, ότι και να διαβάσουμε, όσο και να νομίζουμε πως τα έχουμε μάθει όλα, δε θα μπορέσουμε ποτέ να τα κατανοήσουμε και να τα διαισθανθούμε αν δεν τα μάθουμε μέσα από τη βιωματική εμπειρία, η πραγματική μάθηση και σοφία έρχεται μόνο μέσα από την εκ-παίδευση της ζωής.

allzzaro,

quote:

---

Πιστεύεις οτι το νόημα της ζωής είναι δυσκολονόητο???

---

elpida μου, η διαδικασία στην οποία αναφέρεσαι είναι αυτό που αναφέρω στο προηγούμενο post μου. Μέσα από την διαδικασία της βίωσης μαθαίνεις και καταλαβαίνεις.
Δεν είναι δυνατόν στα 10 σου να μπορείς να κατανοείς τόσο όσο θα μπορείς στα 20, στα 30, στα 40.
Η διαφορετική αντίληψη που έχεις έχει να κάνει με το ότι έχεις συνδυάσει τις όποιες γνώσεις με την βιωματική σου εμπειρία.

Αν π.χ. σου μιλήσει κάποιος για την τηλεπάθεια και είσαι 20 ετών και ουδέποτε έχεις διαβάσει κάτι ανάλογο αλλά ούτε και έχεις αισθανθεί, τότε χαμογελάς και απομακρύνεσαι από τον τρελό, στα 35 όμως έχεις διαβάσει κάποια πραγματάκια και σε κάποια στιγμή κατάλαβες ότι είσαι τηλεπαθητικό άτομο, διότι αυτά που αισθάνεσαι ( και τώρα τους δίνεις και σημασία ) βλέπεις ότι λειτουργούν και στον ορατό σου κόσμο.

Άρα το θέμα δεν είναι να αγαπήσεις το σκοπό της ζωής σου αλλά να τον βιώσεις.

Όσο για το «ευχαριστεί» θα σου πω ένα ρητό το οποίο και αγαπώ ιδιαίτερα

ΕΜΕΙΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΙ ΚΑΙ Η ΖΩΗ ΚΑΝΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ

Ο κακός λύκος

Αγαπητή Avallon θα ήθελες να αναπτύξεις λίγο περισσότερο την σκέψη σου και να κάνεις λίγο ποιο σαφές το σημείο «ένωση-ταύτιση» ?

quote:

---

kathe fora pou pername kati asximo anarotiomaste giati se emas. alla mono emeis kseroume ton logo. paratiriste tin zoi sas kai deite ti symvainei. skefteite ola afta pou exete perasei. tote katalavaineis.
ego stin arxi den pisteva se afta, an kai arxisa na psaxnomai apo poly mikri. i zoi mou den itan kai i efkoloteri, afou antimetopisa polla provlimata, oikogeneiaka, aisthimatika, oikonomika, psyxologika kai ygeias. anarotiomoun ti exo kanei kai ta pernao ola afta. kai arxisa na psaxno. kai kati vrika. etsi toulaxiston thelo na pistevo.

---

Το κάθε τι που περνάμε έχει κάποιο λόγο και κάποιο σκοπό και δεν είναι εφικτό να αποφύγουμε κάποια πράγματα. Σκοπός είναι το εκάστοτε μάθημα που καλούμε να κατανοήσουμε μέσα από την καθημερινή ακόμα βίωσή μας.

Κοιτώντας λοιπόν λίγο πιο βαθιά στο «πρόβλημα» θα μπορέσουμε να πάρουμε το μήνυμα και αυτό να συμβάλλει θετικά στην προσωπική μας εξέλιξη.

Έτσι λοιπόν «μαθαίνοντας» κάθε φορά από αυτά που η ίδια η ζωή μας καλεί να περάσουμε θα βελτιώσουμε τον εαυτό μας και να μπορέσουμε να δούμε τον έσω δρόμο και να τον ακολουθήσουμε όσο δύσκολος και αν είναι.

Έχω τη γνώμη ότι το να προσπαθούμε να δώσουμε ανθρώπινες ιδιότητες στο Θείο είναι το μεγαλύτερο σφάλμα σκέψεως που μπορούμε να κάνουμε.
Ο διττός κόσμος ανήκει σ’ εμάς, όχι στο Θείο, τα συναισθήματα ανήκουν σ’ εμάς, όχι στο Θείο, οι «λογικοί συνειρμοί» ανήκουν σ΄ εμάς, όχι στο Θείο.

Έτσι το να προσπαθούμε να αιτιολογήσουμε το «γιατί μας έπλασε» θεωρητικά είναι ουτοπικό.
Γιατί ;
Μα πολύ απλά γιατί για να κατανοήσουμε το λόγο της δημιουργίας θα έπρεπε να είμαστε Θεοί ( εδώ είναι η ταύτιση που λέγαμε, πράγμα αδύνατον ).
Και ΑΝ ήμασταν Θεοί δε θα υπήρχε λόγος να αναρωτηθούμε διότι ΘΑ ξέραμε.

Σαν άνθρωποι όμως και σαν ερευνητές ή αναζητητές, προσπαθούμε να διακρίνουμε το λόγο της ανθρώπινης ύπαρξης μέσα από γραπτά κείμενα, επεξηγήσεις φαινομένων του ορατού και του αόρατου κόσμου, αποτελεσμάτων κατανόησης της προσωπικής βιωματικής εμπειρίας που έχει ο καθένας.

Άρα λοιπόν ο καθένας καταλήγει στα προσωπικά του συμπεράσματα και είτε διαλέγει το δρόμο της αθεΐας και του υλισμού είτε διαλέγει το δρόμο της πίστης προς το Ανώτερο Ον και την πνευματική εργασία.

Το θέμα λοιπόν είναι πως μέσα από το δρόμο που διαλέγει κάποιος αναγκαστικά βιώνει αυτά τα οποία ΠΡΕΠΕΙ να βιώσει στην παρούσα ενσάρκωση του και να καταγράψει στο ψυχικό πεδίο ως γνώση, από εκεί και πέρα μέσω της εξελικτικής διαδικασίας και της σταδιακής ανέλιξης επιτυγχάνετε η ενοποίηση ( όχι ταύτιση προσοχή ) με το Θείο.
Δηλαδή ξαναγυρίζουμε από εκεί που αρχίσαμε, από εκεί όπου ξεκίνησε ο Θείος σπινθήρ.

Παλαιότερα έχω καταθέσει την άποψη μου για το τι σημαίνει ΔΙΑΣ – ΖΕΥΣ, μιας και οι Έλληνες δεν έβγαζαν ονόματα στην τύχη αλλά με νόημα και πάντα δηλώνοντας αυτό που εννοούσαν.

ΔΙΑΣ λοιπόν είναι ο δυαδικός κόσμος, ο κόσμος που ζούμε, ο ορατός κόσμος.
ΖΕΥΣ είναι η ζεύξη, η Θέωση, το απόλυτο ΟΝ, το ΕΝ ΤΩ ΠΑΝ.

Αν λοιπόν έχεις μια πηγή ενέργειας ( όπως είναι το Θείο ) και δεν διατηρείς αυτή την ενέργεια αμείωτη τότε αυτή παύει να υπάρχει.
Άρα ο Θεός ήξερε πολύ καλά τι έκανε και γιατί.