- Ειναι ο Χριστιανισμος Εβρα'ι'κη Αιρεση? - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
12/11/2010
quote:
Ρε βλακα μην σφιγγεσαι θα χεστεις παλι, παει και ο Λαερτιος και τωρα εχεις μονο την μαλακια που σε δερνει για να κρυβεσαι.
Ρε , θα πάς για νάνι..???
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
12/11/2010
ουτε τι κρυβουν οι γρανιτες,lollipop
quote:
Γιατι, χεστηκες;
Κακό παιδί..πιπέρι!!!
Τον Ατούμ τον έχεις γνωρίσει προσωπικά ρε σύ μικρέ...ή μαζί με την αντίσταση που έχεις δίπλα σου..???
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
12/11/2010
12/11/2010
quote:
Ρε κουτοπονηρε ΚΑΜΜΕΝΕ παπαροπαπαρα που σου εχει ξεσκιστει ο πατος, εσυ δεν μιλησες πριν για αρχετυπικη θεολογια; lolΚαμια αλλη εξυπνοβλακεια εχεις να πεις; lol
Δεν σε παίζω άλλο , εκτός απο κακό παιδί .... είσαι και άσχετο και δεν προσέχεις τι σου λένε...τον Ατούμ με τον Λαέρτη και νάνι τώρα!!!
Αύριο αν είσαι καλό παιδί , θα σου ξαναμιλήσω..!!!
Καλό νάνι!!!
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
12/11/2010
Ανοίγω ετούτο το θέμα μετά από κάποιες σκέψεις που έκανα
πάνω σε προσωπικά μου βιώματα.
Μιλώ για τα βιώματα που έχω μέσα στην οικογένειά μου,
και που κατά τη γνώμη μου επηρέασαν και διαμόρφωσαν πολλά από
τα στοιχεία του ψυχολογικού μου προφίλ, και συνεχίζουν σε κάποιο
βαθμό να στερεώνουν και σήμερα αυτή τη διαμόρφωση.
Νομίζω ότι δεν είμαι η μόνη, που βρίσκομαι στη θέση
να έχω παρόμοια βιώματα...
Σύμφωνα με τον Ρέντφιλντ στην Ουράνια Προφητεία, ο τρόπος που
μεγαλώσαμε και διαπαιδαγωγηθήκαμε μέσα στην οικογένεια, μας έχει
κληρονομήσει ένα συγκεκριμένο χαρακτήρα. Ο Ρέντφιλντ αναφέρει π.χ.
τον τύπο του "Τρομοκράτη" ή τον "Απόμακρο", και χαρακτηρίζει
την όλη διαδικασία μέσα από την οποία διαμορφωθήκαμε, αλλά και
διατηρούμε στη συμπεριφορά μας, ένα "Θέατρο".
Μπορούμε να ξεφύγουμε από αυτό το Θέατρο;
Μπορούμε να αλλάξουμε το ψυχολογικό μας προφίλ;
Αν για παράδειγμα ένα άτομο έχει διαπαιδαγωγηθεί με τρόπο που
να είναι ενοχικό, (και αυτό δεν είναι κάτι ούτε τραβηγμένο, ούτε σπάνιο),
μπορεί κάποια στιγμή να πάψει να νιώθει ενοχές;
Και αν ναι, αν μπορεί όντως να ελέγξει αυτό τον ψυχολογικό μηχανισμό,
σε πιό βάθος θα μπορεί να τον ελέγχει;
Γιατί, κατά την άποψή μου, τέτοιοι μηχανισμοί, οι οποίοι έχουν
στερεωθεί πολύ βαθιά μέσα μας και μας έχουν διαμορφώσει σε πολλά
επίπεδα, δύσκολα ξεριζώνονται, όταν μάλιστα εκφράζονται και προκαλούν
συμπεριφορές, αυτό το κάνουν με έναν πολύ ύπουλο τρόπο...
Έχουμε εν τέλη περιθώρια επιλογής στην ψυχολογική μας διαμόρφωση;
Είναι το ερώτημα που θα ήθελα να σηζητήσουμε και θα ήθελα πρώτα απ'
όλα να εξετάσουμε το θέμα μέσα στα πλαίσια των οικογενειακών μας
καταβολών και βιωμάτων, που κατά τη γνώμη μου αποτελούν τη βάση
σε ετούτη τη διαμόρφωση...
Edited by - λίλιθ on 24/09/2006 22:37:44
Πολύ ωραίο το θέμα σου !
Ας δούμε τα πράγματα από μία διαφορετική σκοπιά....
Κάθε ψυχή που έρχεται στη γη επιλέγει ή της επιλέγουν (ανάλογα το επίπεδο εξέλιξής της) την ανάλογη οικογένεια, ώστε αυτή να αποτελέσει τη «βάση» για τα «μαθήματα» που έχει να λάβει ή για την αποστολή της, ερχόμενη στη γη.
quote:
λίλιθΜπορούμε να ξεφύγουμε από αυτό το Θέατρο;
Μπορούμε να αλλάξουμε το ψυχολογικό μας προφίλ;
Εδώ είναι που χρειάζεται δουλειά ! Μέσα από την αυτογνωσία, μπορούμε να αλλάξουμε το ψυχολογικό μας προφίλ και να εντάξουμε τις εμπειρίες μας μέσα στην οικογένεια σαν ένα μέρος των «μαθημάτων» μας ή της «εκπαίδευσής» μας στη γη.
Φιλικά, http://astro.forumup.com/
η karma
Καταρχάς όλοι οι άνθρωποι έχουμε τα βιώματα μας από το οικογενειακό μας περιβάλλον καθώς αυτό είναι και το πρώτο περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγαλώνουμε, διαμορφώνουμε τις πρώτες μας απόψεις για τον κόσμο γύρω μας, για εμάς, για τους υπόλοιπους ανθρώπους κτλ.
Για αυτό το λόγο είναι λογικό να υϊοθετούμε κι εμείς τα διάφορα φίλτρα αλλά και τις διάφορες παγιωμένες αντιλήψεις των υπολοίπων μελών της οικογένειας.
Αυτά τα φίλτρα δύσκολα τα αποχωριζόμαστε στην παιδική μας ηλικία, είναι σχεδόν αδιανόητο.
Όταν μπαίνουμε στην εφηβεία κι έχοντας έρθει σε επαφή σε μεγαλύτερο βαθμό με άλλους φορείς αντιλήψεων (σχολείο, φίλοι κτλ) αρχίζουμε και διαφοροποιούμαστε σε κάποιο βαθμό (ή κι εντελώς) σε διάφορα θέματα.
Αυτός είναι κι ένας σημαντικός λόγος που τα παιδιά έρχονται σε ρήξη με τους γονείς τους για παράδειγμα κατά την εφηβική τους ηλικία, καθώς ο έφηβος προσπαθεί να δώσει το δικό του στίγμα.
Εδώ βέβαια θα μπορούσαμε να αναρωτηθούμε αν κι οι απόψεις που υϊοθετούμε από τους άλλους φορείς μας αντιπροσωπεύουν πραγματικά ή όχι...
Ας μην ξεφύγω όμως! 
Είναι επίσης πολύ πιθανό όλοι μας να θυμόμαστε ιδιαίτερα κάποια γεγονότα που έχουν σημαδέψει την παιδική μας ηλικία.
Αυτά είναι και τα γεγονότα που είχαν ιδιαίτερη συναισθηματική φόρτιση για εμάς πχ μια μεγάλη χαρά ή κάτι πολύ στενάχωρο κι έχουν καταγραφεί στο υποσυνείδητο μας.
Δυστυχώς μια επαναλαμβανόμενη (συνήθως) αρνητική εμπειρία θα μπορούσε να μας οδηγήσει στο να αποκτήσουμε κάποια συγκεκριμένη συμπεριφορά για το υπόλοιπο της ζωής μας.
Όπως είπες κι εσύ μια ενοχική συμπεριφορά για παράδειγμα.
Δυστυχώς αυτό δεν γίνεται εύκολα αντιληπτό από εμάς στην πράξη.
Κι αν γίνει αντιληπτό μετά από κάποια διαδικασία δύσκολα μπορούμε να το αντιστρέψουμε ή να το παλέψουμε.
Όταν έχουμε φτάσει σε μια ηλικία που η προσωπικότητα κι οι απόψεις μας είναι διαμορφωμένες, πρέπει να παλέψουμε με τον ίδιο μας τον εαυτό.
Είναι πολύ δύσκολο για να γίνει αυτό, όμως θα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας οτι δεν είναι ανέφικτο.
Όπως είπε κι η αγαπητή karma, χρειάζεται αυτογνωσία και μόχθος.
Να αντιληφθούμε οτι μπορεί για την γέννηση μιας συνήθειας μας να ευθύνονται κάποιοι άλλοι (που το ίδιο συνέβη και σ' αυτούς βέβαια) αλλά για την συνέχιση της ευθυνόμαστε εμείς.
Θυμάμαι πριν κάποια χρόνια είχα παρακολουθήσει ένα επεισόδιο από μια σειρά η οποία δεν έχει και τη μεγαλύτερη αποδοχή του κόσμου (ειλικρινά δε μπορώ να θυμηθώ τώρα ποιά είναι, πάνε και τόσα χρόνια 
).
Είχε ειπωθεί όμως κάτι το οποίο είναι πολύ σωστό και μου έμεινε:
"Για να νικήσεις τους τους εχθρούς σου χρειάζεται δύναμη, για να τους νικήσεις όμως πρέπει να νικήσεις πρώτα τον εαυτό σου.
Κάι για να νικήσεις τον εαυτό σου χρειάζεσαι γνώση."
In anticipation of my resurrection...
quote:
Σύμφωνα με τον Ρέντφιλντ στην Ουράνια Προφητεία, ο τρόπος που
μεγαλώσαμε και διαπαιδαγωγηθήκαμε μέσα στην οικογένεια, μας έχει
κληρονομήσει ένα συγκεκριμένο χαρακτήρα.
Ο Αριστοτέλης πρώτος είχε αναφέρει ότι η ανθρώπινη ψυχή, όταν πρωτοεμφανίζεται στον κόσμο, μοιάζει με έναν άγραφο πίνακα που πάνω του γράφεται σταδιακά κάθε ιδιαίτερο χαρακτηριστικό, κάθε γνώση, κάθε προτέρημα και ελλάτωμα. Το κοινωνικό και οικογενειακό περιβάλλον και η διαπαιδαγώγηση μέσα από αυτό παίζουν καθοριστικό λόγο στην δημιουργία της ατομικής προσωπικότητας και του χαρακτήρα. Αυτή η άποψη αναπτύχθηκε αργότερα από τον καθολικό φιλόσοφο Θωμά Ακινάτη και μετέπειτα από τον Τζον Λοκ και ουσιαστικά αποτελεί την βάση της σύγχρονης συμβατικής ψυχολογίας.
quote:
Κάθε ψυχή που έρχεται στη γη επιλέγει ή της επιλέγουν (ανάλογα το επίπεδο εξέλιξής της) την ανάλογη οικογένεια, ώστε αυτή να αποτελέσει τη «βάση» για τα «μαθήματα» που έχει να λάβει ή για την αποστολή της, ερχόμενη στη γη.
Όταν εμφανίστηκε η θεωρία του Αριστοτέλη ήρθε σε κάθετη αντίθεση με την προυπάρχουσα θεωρία του Πλάτωνα πως η ανθρώπινη ψυχή ως οντότητα προυπήρχε της ενσάρκωσης της στο υλικό σώμα. Σύμφωνα με τον Πλάτωνα η ψυχή έχει εκ των προτέρων την γνώση των υπερβατικών ιδεών που εμπεριέχονται σε κάθε τι υλικό και χειροπιαστό. Η ψυχή ενσαρκώνεται για να ξαναθυμηθεί τις αλήθειες που έχει ξεχάσει, και αυτή η διαδικασία παίρνει αρκετό χρόνο και πολλές μα πάρα πολλές ενσαρκώσεις.
Θεωρώ πως, αν και φαινομενικά οι παραπάνω απόψεις είναι αντικρουόμενες, στην πραγματικότητα αλληλοσυμπληρώνονται.
Το άτομο αποτελεί μια έκφραση της υπερούσιας Ιδέας αλλά ερχόμενο στον κόσμο δεν έχει καμμία αντίληψη της Ιδέας που το ενεφάνισε και καμία αντίληψη της Αλήθειας.
Χωρίς καμία αμφιβολία, η οικογένεια αποτελεί το πρωταρχικό και άμεσο περιβάλλον μέσα στο οποίο διαπαιδαγωγήται η ψυχή. Μέσα σ'αυτό το περιβάλλον δημιουργούνται ή επιβάλλονται πολλές φορές προδιαθέσεις, προτερήματα και ελλατώματα.
quote:
Γιατί, κατά την άποψή μου, τέτοιοι μηχανισμοί, οι οποίοι έχουν
στερεωθεί πολύ βαθιά μέσα μας και μας έχουν διαμορφώσει σε πολλά
επίπεδα, δύσκολα ξεριζώνονται, όταν μάλιστα εκφράζονται και προκαλούν
συμπεριφορές, αυτό το κάνουν με έναν πολύ ύπουλο τρόπο...
Έτσι είναι. Μεγάλο ρόλο παίζει επίσης και ο βαθμός ελευθερίας του περιβάλλοντος. Η ανελευθερία στην οικογένεια, η καταπίεση της ελεύθερης έκφρασης οδηγεί πολλές στο θάνατο της αληθινής προσωπικότητας και στη μη εκδήλωση της. Σε τέτοιο περιβάλλον το άτομο θα δυσκολευτεί πολύ να αποκτήσει συνείδηση του εαυτού του.
quote:
Έχουμε εν τέλη περιθώρια επιλογής στην ψυχολογική μας διαμόρφωση;
Επιλογή σημαίνει ελευθερία. Δυστυχώς η πνευματική δουλεία είναι πολύ βαρύτερη από την υλική. Όλοι μας, άλλος σε μεγαλύτερο και άλλος σε μικρότερο βαθμό, είμαστε υποδουλωμένοι εξωτερικά και εσωτερικά. Εξωτερικά μέσα από τις συνθήκες και τις συνήθειες και εσωτερικά μέσα από τα ελλάτώματα.
quote:
Όταν έχουμε φτάσει σε μια ηλικία που η προσωπικότητα κι οι απόψεις μας είναι διαμορφωμένες, πρέπει να παλέψουμε με τον ίδιο μας τον εαυτό.Είναι πολύ δύσκολο για να γίνει αυτό, όμως θα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας οτι δεν είναι ανέφικτο.
Η πάλη με τον ίδιο τον εαυτό είναι το έργο της ατομικής μας δημιουργίας. Είναι η επαφή με την αληθινή Ιδέα μέσα μας που θα παραληφθεί από την ψυχή ώς αισθήματα και θα εκδηλωθεί στο εξωτερικό περιβάλλον ως έργο ζωής. Όντως πολλές φορές το συνειδησειακό βάρος ή οι προδιαθέσεις μας βυθίζουν στην πλάνη δεν μας αφήνουν να δούμε το Εγώ, την πραγματική εκδήλωση της Ιδέας. Η πάλη που αναφέρει ο φίλος Dying Incubus αρχίσει μόλις εκδηλώνεται το Εγώ το οποίο αποτελεί και το μεγάλο σύμμαχο σε αυτήν την μάχη.
Έν κατακλείδι:
Θεωρώ ότι το ανθρώπινο ον μπορεί να κυριαρχίσει και να περιορίσει τις δυσμενείς προδιαθέσεις του και τον επιβραδυντικό ρόλο τους στην πνευματική πορεία, αλλ' αυτό θα γίνει μόνο όταν ο άνθρωπος αναζητήσει την Συνείδηση.
Infinitum Finitum Producit
Η συνήθεια ακόμα και σε πολύπλοκες εργασίες , μειώνει το μέγεθος της προσοχής που χρειαζόμαστε για να εκτελέσουμε μία εργασία (ακόμα και πνευματική) - και έτσι απελευθερώνεται ή ικανότητα της συγκέντρωσης σε εφαρμογή σε άλλες εργασίες
το ψυχολογικό σου προφίλ στηρίζεται σε αυτές τις συνήθειες ...
τώρα εάν θες να το ονομάσει ένα θέατρο - όπου κάνεις τις ίδιες "παραστάσεις" με τους ίδιους ανθρώπους (οικογένεια) ... be my guest
να ξεφύγει από το θέατρο ...?
αλήθεια ..?κατά πόσο ωφέλιμο θα ήταν αυτό στην εξέλιξή σου... έχεις δαπανήσει τόσο πολύ ενέργειά και προσοχή που ήταν δύσκολο να τα πετάξεις - αποβάλεις
και στην φύση (πιστεύω ότι είναι γραμμένο και στο υποσυνείδητο μας ) οι οργανισμοί που σπαταλούν ενέργεια ....σπάνια επιβιώνουν
εάν μπορείς να το αλλάξεις ... ?
... εάν "λειτουργεί" δεν υπάρχει κανένας λόγος να το αλλάξεις ...
μπορείς να αλλάξεις τους χαρακτήρες με εσένα σε διαφορετικό ρόλο ...ή να "ανεβάσεις" άλλο έργο......... αλλά θα εξακολουθεί να είναι ένα "θέατρο"
quote:
"Για να νικήσεις τους τους εχθρούς σου χρειάζεται δύναμη, για να τους νικήσεις όμως πρέπει να νικήσεις πρώτα τον εαυτό σου.
Κάι για να νικήσεις τον εαυτό σου χρειάζεσαι γνώση."
how about this for Gnosis -
οι ζωντανοί οργανισμοί που σπαταλούν ενέργεια σπάνια επιβιώνουν
-
οπότε βάζεις τους εχθρούς σου να σπαταλούν την δύναμή/ προσοχή τους
Γιώργος
Αμαρτία 666 : Tρεις άσπρες τρίχες στον δεξιό κρόταφο
- that wasnt the deal ρεεεεε (απευθυνόμενος σε μία - όχι - και τόσο ευχάριστη οντότητα
quote:
και στην φύση (πιστεύω ότι είναι γραμμένο και στο υποσυνείδητο μας ) οι οργανισμοί που σπαταλούν ενέργεια ....σπάνια επιβιώνουν
Αγαπητέ Γιώργο, υπάρχει κάποιος οργανισμός που σπαταλά ενέργεια χωρίς να προσλαμβάνει παράλληλα?
Όταν καταναλώνεις περισσότερη ενέργεια από αυτή που λαμβάνεις σύντομα οδηγείσαι στην εξάντληση.
Το ωφέλιμο κατά την δική μου αντίληψη είναι να σπαταλάς ενέργεια για να λαμβάνεις οφέλη.
Ειδάλλως δεν υπάρχει και κανένας λόγος να το κάνεις.
Κι η σπατάλη ενέργειας στην περίπτωση μας πιστεύω πως αξίζει τον κόπο...
quote:
... εάν "λειτουργεί" δεν υπάρχει κανένας λόγος να το αλλάξεις ...
Εάν ζούσαμε σύμφωνα με αυτήν την αντίληψη θα είχαμε οδηγηθεί στην εξέλιξη μας άραγε, αγαπητέ?
In anticipation of my resurrection...
Πρίν 3-4 χρόνια είχα πάει σε κάποιο νηπιαγωγείο για δουλειά.
Εκεί σε κάποιο σημείο του τοίχου είχε κρεμασμένο ένα καδράκι.
Στην επόμενη επίσκεψη είχα μαζί μου και την φωτογραφική μηχανή:
" ΑΝ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΖΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΡΙΤΙΚΗ
ΜΑΘΑΙΝΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΚΡΙΝΕΙ
ΑΝ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΖΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΧΘΡΑ
ΜΑΘΑΙΝΕΙ ΝΑ ΚΑΥΓΑΔΙΖΕΙ
ΑΝ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΖΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΙΡΩΝΕΙΑ
ΜΑΘΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΝΤΡΟΠΑΛΟ
ΑΝ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΖΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΝΤΡΟΠΗ
ΜΑΘΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΟΧΟ"
" ΑΝ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΖΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ
ΜΑΘΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ
ΑΝ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΖΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΕΠΑΙΝΟ
ΜΑΘΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΚΤΙΜΑ
ΑΝ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΖΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
ΜΑΘΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΟ
ΑΝ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΖΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑ
ΜΑΘΑΙΝΕΙ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΕΙ
ΑΝ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΖΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΔΟΚΙΜΑΣΙΑ
ΜΑΘΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ
ΑΝ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΖΕΙ ΜΕΣΑ ΣΕ ΠΑΡΑΔΟΧΗ ΚΑΙ ΦΙΛΙΑ
ΜΑΘΑΙΝΕΙ ΝΑ ΒΡΙΣΚΕΙ ΑΓΑΠΗ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ"
Αυτό λοιπόν ήταν το καδράκι.
Δυστυχώς ο δρόμος της μεταμόρφωσης (και από προσωπική εμπειρία) είναι πραγματικά δύσκολος.
Αλλά όχι ανέφικτος με ισχυρή θέληση, υπομονή και επιμονή.
Καλό βράδυ σε όλους
χαίρομαι πολύ γι'αυτό το ενδιαφέρον θέμα που ανοίχτηκε και στο οποίο μου δίνεται η δυνατότητα να πω κι εγώ δυο λόγια.Γεγονός είναι ότι η ψυχολογική μας διαμόρφωση παίζει ίσως το σημαντικότερο ρόλο στο πως σκεφτόμαστε, πως κινούμαστε, τι λέμε και τι κάνομε.Νομίζω ότι όλη η σύγχυση μας σ'αυτό που ονομάζουμε "ψυχολογική διαμόρφωση" δεν είναι τίποτα άλλο από μια προέκταση του "πρακτικού" σε ψυχολογικό.Αν για παράδειγμα δούμε το βασικότερο εμπόδιο μας το φόβο, βλέπουμε ότι οι ψυχολογικοί φόβοι είναι τελείως ξέχωροι από τους πρακτικούς. Το να φοβάμαι τον γκρεμό και να μην θέλω να πέσω είναι ένδειξη ψυχικής υγείας, το να φοβάμαι την εικόνα μου προς τα έξω είναι θέμα διαμόρφωσης που έχει πάρει ψυχολογικές προεκτάσεις γιατί έτσι μας διαμόρφωσαν.Κάπως έτσι λοιπόν νομίζω πως ξεκινάει η σύγχυση και κατ'επέκταση και η σύγκρουση μέσα μας,όπου βέβαια υπάρχει σύγκρουση-τριβή- υπάρχει και απώλεια ενέργειας.Τώρα αν κανείς αρχίσει λίγο-λίγο να έχει επίγνωση της διαμόρφωσης που μας έχει δώσει κοινωνία,οικογένεια,θρησκεία,βλέποντας το και ανακαλύπτοντας όλο και περισσότερες πτυχές της διαμόρφωσης του -του ψεύτικου- εκεί έχω την αίσθηση πως η ενέργεια που αποκτούμε όσο ξεμπερδεύουμε κάθε φορά με κάτι είναι τεράστια.Αν κάποοι γονείς προσπαθούν να μη διαμορφώσουν τα παιδιά τους σίγουρα αυτά τα παιδιά θα είναι σε πλέον ευνοϊκή θέση, η κοινωνία όμως τη ζημιά θα την κάνει,κακά τα ψέματα με το που θα βάλει το ποδαράκι του έξω απ' το σπίτι διαμορφώθηκε.Το θέμα λοιπόν ίσως είναι στην ανάγκη του καθενός "να μην θέλει άλλο" να ζει έτσι.Πιστεύω πως έχουμε περιθώρια επιλογής, αν θεωρήσουμε πως όχι, έχουμε μπει ήδη στην αυτολύπηση.Όλοι γνωρίζουμε πως αυτός ο δρόμος έχει πόνο κι ο πόνος έρχεται κάθε φορά που βλέπουμε την αλήθεια μέσα στο ψέμα, την διαφορά της αλήθειας από την πραγματικότητα που έχουμε δημιουργήσει,κι όλο αυτό γιατί αν το δούμε βαθιά και αληθινά, εκ των πραγμάτων στην ήδη "στρωμένη" ζωούλα μας θα δημιουργηθεί "κρίση", δεν μπορεί να γίνει αλλιώς.Όμως όλοι έχουμε νοιώσει πως μετά απ'αυτό τον πόνο έρχεται μια βαθιά και αδιόρατη χαρά κάθε φορά που "βλέπουμε" κάτι, μια χαρά που δεν έχει να κάνει καθόλου μ' αυτό που γνωρίζομε ως ευχαρίστηση.
Καλό βράδυ.
P.A
quote:
Σύμφωνα με τον Ρέντφιλντ στην Ουράνια Προφητεία, ο τρόπος που
μεγαλώσαμε και διαπαιδαγωγηθήκαμε μέσα στην οικογένεια, μας έχει
κληρονομήσει ένα συγκεκριμένο χαρακτήρα.
Αυτοί που δεν μεγάλωσαν σε οικογένεια τί κληρονόμησαν;
Αυτοί που ποδοπατήθηκαν από την οικογένειά τους τί κληρονόμησαν;
Και κάτι τελευταίο : μια μάνα έκανε και μεγάλωσε δυο γιους. Ο ένας έγινε δολοφόνος και ο άλλος σωτήρας. Ποιός κληρονόμησε τι...
Προσωπικά πιστεύω πως μέσα μας φέρουμε μια χ προδιάθεση απέναντι στα πράγματα. Το πως την διαμορφώνουμε (εμείς και όχι οι άλλοι) αντανακλάται κατά τρόπο δυνατό προς τα έξω. Οι επιλογές υπάρχουν, η παιδεία και η γνώση για να κριθούν δεν υπάρχουν, διαμορφώνονται.
(Ελπίζω να μην φάνηκα επιθετικός)
ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΡΟΜΟΣ Ή ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΗΡΕΣ ΔΕ ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙ, ΤΟΤΕ ΧΑΡΑΞΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΟΥ
Odysseus_Nemo
Kληρονομίσανε και κληρονομίσαμε τις καταγραφές του παγκόσμιου λόγου!
Τις καταγραφές αυτής της μεγάλης υπερ-φυλακής, που περιλαμβάνει και όλες τις μικρότερες άλλες.
Και ο σωτήρας και ο δολοφόνος είναι συστατικά στοιχεία και ουσία αυτής της υπερ-φυλακής! Είναι διαφορετικές εκδηλώσεις της ίδιας φύσης. Γι αυτό και όταν βιαζόμαστε να επαινέσουμε τους σωτήρες μας και να κατακρίνουμε τους δολοφόνους μας, χωρίς να έχουμε τη βέβαιη και ολοκληρωτική επίγνωση των συνθηκών μέσα στις οποίες οι ενέργειές τους εκδηλώνονται είμαστε το λιγότερο πρόχειροι!
Ίσως γι αυτό και ο Θεός δεν κάνει διαχωρισμούς...
Το θέμα είναι βαθύτατα ωραίο...