- H ((Q_Q)),Ο κος K. ,Ο ΕρμΑφροδιτος+το κηρυκειον - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

Και οι ηχοι περνουν την μορφη δακρυων

Αυτό το τόπικ είμαι σίγουρος πως φτιάχτηκε με αγάπη αληθινή για τον άνθρωπο και την ολότητα του .
Αυτό μου βγάζει εμένα , κάτι σαν ταμιευτήριο ψυχής και αλήθειας .

Ένας για όλους και ………………..

Καλη σας μερα

Η ΚΟΡΗ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ

Μια φορά κι ένα καιρό, σε ένα δάσος μιας μακρινής χώρας που δεν
γνώριζε κανένας χάρτης, ζούσε ένας μάγος που τον έλεγαν Μπεθ. Ήταν τρομερός στην όψη και δεν τολμούσε κανένας να πλησιάσει κοντά του, κανένας εκτός από τα παιδιά. Αυτά τον αγαπούσαν και τριγύριζαν όλη τη μέρα στα πόδια του βουίζοντας σαν μελίσσι και παρακαλώντας τον να τους διηγηθεί κάποια από τις ιστορίες που μόνο αυτός είχε τον τρόπο να εξιστορεί.
Ανάμεσα στα παιδιά υπήρχε και ένα κοριτσάκι που το έλεγαν Λούτα. Ήταν όμορφο σαν άνοιξη και ζεστό σαν καλοκαίρι. Από τα μαλλιά του αναδυόταν ένα άρωμα σα να είχαν ανακατευτεί ξερά φύλλα του φθινοπώρου μαζί με αύρα πελαγίσια από φουρτουνιασμένα κύματα του Σεπτέμβρη. Το δέρμα της ήταν λευκό σαν το χιόνι. Είχε γαλανά μάτια και κατάξανθα μαλλιά. Ο μάγος Μπεθ δεν την φώναζε ποτέ με το όνομά της. Του άρεσε να τη λέει "κόρη των εποχών". Κάθε φορά που την κοιτούσε στα μάτια ένιωθε μια ακατανίκητη έλξη να τον κυριεύει. Προσπάθησε πολλές φορές να ερμηνεύσει αυτή την περίεργη διάθεση που τον κύκλωνε αλλά ποτέ δεν κατάφερε να βάλει σε τάξη τις σκέψεις του. Τι έκρυβε στα μάτια του αυτό το παιδί που δεν μπορούσε αυτός, ένας μάγος, να το ερμηνεύσει;
Η Λούτα αγαπούσε υπερβολικά τον γέρο μάγο και κάθε φορά που πήγαινε μαζί με τα άλλα παιδιά να τον συναντήσει του χάριζε ένα μπουκέτο από πανέμορφα αγριολούλουδα του δάσους που του είχε μαζέψει. Κι ο γέρο Μπεθ, συγκινημένος, της έδινε ένα τρυφερό φιλί στο μέτωπο. Μετά μάζευε όλα τα παιδιά γύρω-γύρω, σε κύκλο, καθόταν ο ίδιος στη μέση και ξεκινούσε τις παράξενες ιστορίες του. Τους μιλούσε για μέρη εξωτικά, για πολιτείες πάνω στα σύννεφα, για γοργόνες και πλάσματα του βυθού. Και τα παιδιά τον άκουγαν μαγεμένα, γεμάτα δέος και θαυμασμό για όλα όσα ήξερε και είχε δει στη ζωή του.
Μια μέρα του Ιούνη, που οι μουσώνες είχαν αποφασίσει να πυρπολήσουν με την ανάσα τους κάθε σπιθαμή γης της χώρας του παραμυθιού μας, τα παιδιά μαζεύτηκαν στο δάσος για να επισκεφτούν, όπως το συνήθιζαν, τον μάγο Μπεθ και να ακούσουν τις παράξενες ιστορίες του. Είχαν έρθει όλα. Όλα εκτός από τη μικρή Λούτα. Ο Μπεθ την έψαξε με το βλέμμα του και όταν δεν την είδε ανησύχησε και ρώτησε αν είχε δει κανείς το μικρό κορίτσι. Όμως κανένα παιδί δεν είχε κάτι να του πει αφού δεν γνώριζαν ούτε πού μένει, ούτε την είχαν δει ποτέ να φεύγει για να ξέρουν πού πηγαίνει. Εμφανιζόταν πάντα από το πουθενά και σ' αυτό πάλι επέστρεφε. Ένα πλάσμα γεμάτο μυστήριο. Ο μάγος Μπεθ δεν μπορούσε να συγχωρέσει τον εαυτό του που δεν αρκούσε η ιδιότητά του σαν μάγου για να καταφέρει να λύσει το αίνιγμα της μικρής που κουβαλούσε τον ήλιο στο βλέμμα.
Στενοχωρημένος εκείνη τη μέρα δεν κατάφερε να πει μια ιστορία της προκοπής στα παιδιά που τον κοίταζαν στα μάτια κι εκείνα έφυγαν απογοητευμένα. Αυτός γύρισε στην καλύβα του και βάλθηκε με μανία να εξιχνιάσει το μυστήριο της κόρης των εποχών, όπως την αποκαλούσε. Ανακάτεψε τα μαντζούνια του, κοίταξε μέσα στη σφαίρα του, χτύπησε το ραβδί του, αλλά τίποτα δεν μπορούσε να τον βοηθήσει. Και τότε, την είδε! Στεκόταν στο παράθυρο και τον κοιτούσε βαθιά μέσα στα μάτια. Αυτό το βλέμμα! Τι προσπαθούσε να του πει; Ποια ξεχασμένα μονοπάτια στις διαδρομές του νου του κόπιαζε να του θυμίσει; Ποιες σκονισμένες σελίδες του βιβλίου της γνώσης του τον έσπρωχνε να ξεφυλλίσει;
Έτρεξε στην πόρτα να την προλάβει αλλά η μικρή είχε αρχίσει ήδη να τρέχει προς το βάθος του δάσους. Με κόπο μεγάλο ξεχύθηκε ξοπίσω της ο γέρο μάγος νιώθοντας τα αρθριτικά του να τον πεθαίνουν από την προσπάθεια να την προλάβει. Έτρεχε για ώρα και πίστεψε πως την είχε χάσει, όταν ξαφνικά βρέθηκε σε ένα ξέφωτο λουσμένο από τις ακτίνες του ήλιου. Στη μέση ακριβώς υπήρχε μετέωρη μια σκάλα που έμοιαζε να πηγαίνει στον ουρανό. Χωρίς να διστάσει καθόλου άρχισε να ανεβαίνει με το κουρασμένο βήμα του τα σκαλοπάτια. Έπεφτε, σηκωνόταν, ίδρωνε, ξεφυσούσε, καταριόταν τον θεό των μάγων που δεν του άφησε λίγο χρόνο ακόμα να κρατηθεί ακμαίος και να ξεδιαλύνει το τελευταίο μυστήριο της ζωής του. Με χίλιους κόπους κατάφερε κάποια στιγμή να φτάσει στην κορυφή και να διαπιστώσει ότι βρισκόταν πάνω σε ένα σύννεφο. Κοίταξε έκπληκτος τριγύρω του και διέκρινε τη Λούτα να κάθεται σε μιαν άκρη του, ανάλαφρη σαν να αιωρείται.
Ποια είσαι, τι θέλεις από μένα;", ρώτησε ο γέρο μάγος.

"Δεν με ξέρεις γιατί δε με γνώρισες ποτέ στη ζωή σου", του απάντησε το κορίτσι. "Με λένε αγάπη και με θυμάσαι σαν εικόνα γιατί πολλές φορές χτύπησα την πόρτα της καρδιάς σου. Ποτέ όμως δεν μου άνοιξες. Και παραξενεύομαι πολύ επειδή είσαι μάγος. Έχεις καλή καρδιά. Έχω προσέξει όλον αυτό τον καιρό που σε συναντάω ότι ξέρεις να κερδίζεις την αγάπη των παιδιών. Αυτή είναι και η δυσκολότερη που υπάρχει. Αλλά, πώς δε μπόρεσες ποτέ να μαντέψεις την ύπαρξή μου και να δεχτείς όλα όσα έφερνα για σένα;".

"Μικρή μου Λούτα ή Αγάπη αν σου αρέσει καλύτερα, όλη μου τη ζωή την πέρασα σε αυτό το δάσος που με γνώρισες. Το μόνο που έμαθα ήταν να κάνω μάγια. Αυτά μου ζητούσαν κι αυτά τους έδινα. Μόνο που εγώ τα χάριζα σε όποιον τα χρειαζόταν. Εσύ ερχόσουν πάντα για να δανείσεις. Κι επειδή δεν ήθελα δανεικά άφησες όλο τον κόσμο να με φοβάται και να με αποφεύγει. Μόνο με τα παιδιά δεν μπόρεσες να το πετύχεις αυτό. Γιατί τα παιδιά δεν ξέρουν από δανεικά. Όλα τα χαρίζουν και όλα περιμένουν να τους τα χαρίσουν. Κι αφού δε μπόρεσες να με κάνεις να σου χρωστάω, αποφάσισες να τρυπώσεις ανάμεσά τους μήπως και καταφέρεις να σε δεχτώ έστω και σαν χάρισμα. Το ύστατο δώρο στο τελευταίο κεφάλαιο της ζωής μου. Βλέπεις ότι ακόμα μπορώ να διατηρώ τις μαγικές μου ικανότητες και είμαι σε θέση να διακρίνω ως εκεί που δεν φτάνει το βλέμμα των άλλων ανθρώπων. Εσύ όμως μικρή μου μάγισσα ανήκεις αλλού. Δεν είσαι ταγμένη να δίνεις και να δίνεσαι. Η πραγματική σου αποστολή είναι να παίρνεις όσα περισσότερα μπορέσεις από τον καθένα. Δεν είσαι άλλο από ένα τρομαγμένο πλάσμα που φοβάται να δώσει ό,τι αξίζει να χαρίζεται. Φοβάσαι μη τα χάσεις οριστικά αν τα χαρίσεις. Με μένα ίσως έκανες εξαίρεση γιατί πληγώθηκε ο εγωισμός σου. Πού ακούστηκε να σου δανείζει η ίδια η αγάπη κι εσύ να αρνείσαι την προσφορά; Πάει καιρός που σε κοιτούσα στα μάτια και προσπαθούσα να θυμηθώ πού σε είχα ξαναδεί. Μα τα κατάφερα στο τέλος. Η γεροντική μου μνήμη αποφάσισε να με βοηθήσει για τελευταία φορά. Είσαι η αγαπημένη του μεγαλύτερου μάγου που υπάρχει στον κόσμο. Του έρωτα. Και είναι γνωστό πια το παιχνίδι που παίζετε μεταξύ σας. Κάθε φορά που θέλεις να τον κάνεις να ζηλέψει, δανείζεις την αγάπη σου σε κάποιον και μόλις πετύχεις το σκοπό σου, ευχαριστημένη επιστρέφεις στην αγκαλιά αυτού που αγαπάς. Δεν μένετε μαζί. Αυτός ζει στα σύννεφα κι εσύ γυρίζεις από πολιτεία σε πολιτεία. Αλλά όποτε βρεθείτε οι δυο σας μετράτε θύματα γελώντας με τα κατορθώματά σας. Κι ύστερα εκείνος σε στέλνει να ζητήσεις πίσω τα δανεικά. Μα η αγάπη που έχεις μέσα σου από τον πατέρα σου τον Μέγα Ένα δεν είναι αυτή που μοιράζεις εσύ με κουπόνια και με γραμμάτια, περιμένοντας να έρθει η ημερομηνία της λήξης τους. Είναι κάτι άλλο. Είναι μια πηγή που αναβλύζει και πρέπει να αφήνεις ελεύθερα να ξεδιψάνε οι άνθρωποι γύρω σου, Χάρισε τα δώρα σου και γίνε αντάξια της αποστολής σου. Όταν μάθουν οι άνθρωποι να αγαπάνε χωρίς τη βοήθειά σου δεν θα σου προσφέρουν τίποτα πια τα γαλανά σου μάτια και τα πανέμορφα ξανθά σου μαλλιά. Γίνε η πραγματική κόρη των εποχών και θα δεις πως όλα όσα χάρισες θα σου επιστραφούν χωρίς να τα ζητήσεις. Αυτά είχα να σου πω και τώρα επιστρέφω στο δάσος μου. Δεν θα ξανακούσεις από το στόμα μου ιστορίες, αυτή ήταν η τελευταία. Εύχομαι να σου κάνει καλό".

Ο μάγος Μπεθ γύρισε προς τη σκάλα που επέστρεφε στη γη και βάλθηκε να κατεβαίνει τα σκαλιά της. Το κορίτσι τον παρακολουθούσε αμίλητο αλλά κάτι πάνω της είχε αλλάξει. Τα μαλλιά της δεν ανάδυαν εκείνη τη θεσπέσια μυρωδιά και το βλέμμα της είχε αρχίσει να θαμπώνει. Έμοιαζε σα να μεγάλωνε σε ηλικία απότομα, σα να γινόταν ώριμη γυναίκα.
...Πέρασαν χρόνια από τότε και κανείς δεν άκουσε τίποτα για τον μάγο Μπεθ. Κάποιοι μόνο είπαν πως τον είχαν δει στο ψηλότερο σημείο του βουνού που άρχιζε πίσω από το δάσος. Στεκόταν αμίλητος για ώρες και κοιτούσε προς τα σύννεφα. Κάποιες φορές άρχιζε μόνος του να διηγείται παράξενες ιστορίες στα πουλιά που μαζεύονταν τριγύρω του και, το πιο περίεργο, πάνω από το κεφάλι του όσην ώρα μιλούσε, είχε χαμηλώσει ένα σύννεφο στο οποίο καθόταν ένα κατάξανθο κοριτσάκι με γαλανά μάτια. Και παντού απλωνόταν μια μυρωδιά σαν της θάλασσας, ανακατεμένης με αρώματα της άνοιξης, του καλοκαιριού, του φθινοπώρου και του χειμώνα...

quote:

---

ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΠΟΤΕ ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΓΕΝΝΗΘΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΦΟΥ ΜΕΓΑΛΩΝΟΝΤΑΣ ΘΑ "ΠΡΕΠΕΙ" ΝΑ ΑΝΑΓΚΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΕΙ ...ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΣΕΙ!...

Σ'ΕΝΑ ΜΑΓΙΚΟ ΑΦΥΠΝΗΣΤΙΚΟ ΠΕΡΙΠΑΤΟ ΠΡΙΝ ΜΕΡΕΣ...."ΚΑΤΑΛΑΒΑ"...
ΚΙ ΑΡΧΙΣΕ ΠΑΛΙ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΝΑ ΣΚΙΡΤΑ ΕΚΕΙΝΗ Η ΕΦΗΒΗ ΚΑΡΔΙΑ
ΠΟΥ ΗΡΘΕ ΑΠΟ ΜΑΚΡΥΑ ΣΕ ΤΟΥΤΗ ΤΗΝ- ΑΠΟ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΣΑ ΚΛΕΙΣΜΕΝΗ- ΦΥΛΑΚΗ...
ΘΥΜΗΘΗΚΑ....
ΕΝΟΙΩΣΑ ΖΩΝΤΑΝΗ....
ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ...
ΟΙ ΜΥΡΩΔΙΕΣ,ΛΕΝΕ,
ΕΙΝΑΙ Η ΠΙΟ ΙΣΧΥΡΗ ΑΝΑΜΝΗΣΗ.
ΕΙΝΑΙ.
+ΖΩ ΞΑΝΑ...

---

ΜΑ ΕΔΩ ΣΕ ΤΟΥΤΟ ΤΟ ΘΕΜΑ Ο ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ + ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ....
ΕΤΣΙ ΕΝΩΝΟΝΤΑΙ ΟΛΑ ΣΤΗ ΡΟΗ.....
ΕΤΣΙ ΞΕΚΙΚΗΣΑΜΕ ΕΤΣΙ ΦΤΑΣΑΜΕ ΩΣ ΕΔΩ ΕΤΣΙ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ.
ΟΣΟΙ ΜΠΟΡΕΣΑΝ ΕΝΑΡΜΟΝΙΣΤΗΚΑΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΕΦΥΓΑΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΧΛΕΥΑΣΑΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΕΠΑΙΞΑΝ...
ΜΑ ΕΜΕΙΣ ΠΟΥ ΜΕΙΝΑΜΕ ΕΔΩ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ.
ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ ΟΠΩΣ ΗΡΘΑΜΕ/ ΜΕ ΠΟΛΥ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ
+ΣΚΟΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΠΑΝ-ΤΟΣ ...

Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΣΕ ΦΤΑΝΕΙ ΣΤΟ ΦΩΣ/
+ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΠΕΙΡΟ!

γαληνη!

Βαζω τώρα το ποτο μου και περιμενω. Όπου να 'ναι θα έρθεις.

Περπαταω ξυπολητη, σιγομουρμουρίζοντας το τραγούδι της προσμονής. Κάθομαι, σηκώνομαι, μου μιλάνε κι εγώ φεύγω. Στρέφω μέσα το βλέμμα μου και ταξιδεύω. Ακούω να χτυπάς το κουδούνι και σε βλέπω να στέκεσαι στο κατώφλι. Σαν οπτασία.
Σε παίρνω στην αγκαλιά μου και σε φιλάω τρυφερά. Μου αφήνεσαι.
Γύρω μας γίνεται μεγάλη φασαρία και με αποσπά. Σε ξαναβρίσκω.
Ώρες-ώρες νομίζω πως είσαι νερό της βροχής στα δάχτυλά μου κι εγώ, κλείνω απεγνωσμένα τις παλάμες μου να σε κρατήσω, σφίγγω τις γροθιές μου μη τυχόν και μου γλιστρήσεις και χαθείς. Αλλά, δυστυχώς, το νερό δεν πιάνεται...

Οχι δεν ειναι καποιο δικο μου κειμενο, τελευταια εχω χασει κατι απο....μενα
Θα μπορουσε να ειχε γραφτει και απο μενα...σε αναζηταω..

quote:

---

quote:

---

panpam
Αστρονόμοι: Ιώβ (βλπ. 39:31), Ησαϊας (βλπ 13:9)

---

Για να δούμε λοιπόν τι είπαν ή τι έργο άφησαν αυτοί οι περίφημοι Εβραίοι αστρονόμοι, σύμφωνα με τις υποδείξεις του panpam πάντοτε!

Ιώβ 38,31-35 και όχι 39
συνῆκας δὲ δεσμὸν Πλειάδος καὶ φραγμὸν Ὠρίωνος ἤνοιξας; ἦ διανοίξεις μαζουρὼθ ἐν καιρῷ αὐτοῦ καὶ Ἕσπερον ἐπὶ κόμης αὐτοῦ ἄξεις αὐτά; ἐπίστασαι δὲ τροπὰς οὐρανοῦ ἢ τὰ ὑπ᾿ οὐρανὸν ὁμοθυμαδὸν γινόμενα; καλέσεις δὲ νέφος φωνῇ, καὶ τρόμῳ ὕδατος λάβρου ὑπακούσεταί σου; ἀποστελεῖς δὲ κεραυνοὺς καὶ πορεύσονται; ἐροῦσι δέ σοι· τί ἐστι;

Ησαϊας 13, 9-11
ἰδοὺ γὰρ ἡμέρα Κυρίου ἔρχεται ἀνίατος θυμοῦ καὶ ὀργῆς θεῖναι τὴν οἰκουμένην ἔρημον καὶ τοὺς ἁμαρτωλοὺς ἀπολέσαι ἐξ αὐτῆς. οἱ γὰρ ἀστέρες τοῦ οὐρανοῦ καὶ ὁ Ὠρίων καὶ πᾶς ὁ κόσμος τοῦ οὐρανοῦ τὸ φῶς οὐ δώσουσι, καὶ σκοτισθήσεται τοῦ ἡλίου ἀνατέλλοντος, καὶ ἡ σελήνη οὐ δώσει τὸ φῶς αὐτῆς. καὶ ἐντελοῦμαι τῇ οἰκουμένῃ ὅλῃ κακὰ καὶ τοῖς ἀσεβέσι τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν· καὶ ἀπολῶ ὕβριν ἀνόμων, καὶ ὕβριν ὑπερηφάνων ταπεινώσω.

Ανατρίχιασα!!!!!
Αυτοί οι γίγαντες της αστρονομίας γνώριζαν το αστερισμό του Ωρίωνα!!!

Ας Δούμε τώρα πόσους και ποιους Έλληνες αστρονόμους έχουμε.

Αγλαονίκη, Αέτιος ο Αντιοχεύς, Αναξίμανδρος, Ανδρόνικος ο Κυρρήστης, Απολλώνιος ο Περγαίος, Αρίσταρχος ο Σάμιος, Αρίστυλλος ο Σάμιος, Άρατος ο Σολεύς, Αρχύτας ο Ταραντίνος,, Άτταλος ο Ρόδιος, Αυτόλυκος ο Πιτταναίος,Γέμινος ο Ρόδιος, Ερατοσθένης ο Κυρηναίος, Εύδοξος ο Κνίδιος, Ευκτήμων Αθηναίος, Ηρακλείδης ο Ποντικός. ...

---

Ή μήπως νομίζεις πως πληρωνόμαστε από τους ιεράρχες να κάνουμε τους απολογητές; Ή είμαστε Ανθέλληνες και ευχόμαστε την καταστροφή του έθνους στο οποίο ανήκουμε; Ή μας αρέσει η καταστροφή παγανιστικών ναών, μνημείων, βιβλίων; Εγώ σε καμμιά περίπτωση δεν χαίρομαι με όλα αυτά. Εξάλλου συμφωνώ και με πολλά πράγματα σε αυτές τις παγανιστικές θρησκείες γιατί είναι κοινά με τον Χριστιανισμό(εκτός και αν βέβαια κάποιος κάνει πανθεϊστική ερμηνεία).

Και λες να ήταν τόσο άσχετοι οι αρχαίοι Χριστιανοί που αντί να απαντήσουν στον Κέλσο, τον Πορφύριο, τον Ιουλιανό κτλ προτιμούσαν να καίνε τα έργα τους; Και αυτοί που τα κάψανε ή διαγράνε σημεία, το κάνανε με ένα αίσθημα θρησκευτικής υποχρέωσης, ευλάβειας και καθαρότητας έναντι στην βλασφημία, όχι γιατί δεν μπορούσαν να απαντήσουν. Το ίδιο ισχυρίστηκε και ο Ιουλιανός για τα έργα των άθεων. Τα θεωρούσε μιάσματα που εξαφάνισε η Θεία Πρόνοια.

Επιπλέον, δεν έχεις σκεφτεί πως ακόμη και η Βίβλος(ακόμη και αυτή η μισοκομμένη που λέτε πως βρέθηκε και περιέχει τάχα αντιφάσεις και παραλείψεις) καιγόταν, όταν αυτοί κρυώνανε στα μοναστήρια. Δεν είχαν ιδιαίτερη προτίμηση στο κάψιμο των παγανιστικών βιβλίων.

Ή νομίζεις τώρα πως πάω να δικαιολογήσω τα "αδικαιολόγητα";

quote:

---

panpam
Μπορείς δε να φέρεις περισσότερα ονόματα Ελλήνων μεταξύ 11-6ου πΧ αιώνων;

---

______________
εἰ μή τινα ἄλλον ὁ θεὸς ὑμῖν ἐπιπέμψειεν κηδόμενος ὑμῶν. Όχι Socrates, μετά από εσένα ήρθε ο ΙΔΙΟΣ και επέβαλε τη...Χούντα Του.

quote:

---

Προϊόντα σκέψης λοιπόν. Σύμφωνοι.

---

Δεν απευθυνόμουν σε σένα βρε. Τα δικά σου προϊόντα σκέψης, τα έχεις ξεδιπλώσει αναλυτικά σε άλλα θέματα (ακίνητη γη, δεινόσαυροι, κλπ..)

quote:

---

Μμμμ, εσύ επέλεξες να παρέμβεις και γράφεις ένα κατεβατό – και γρινιάζεις για ‘φλυαρία’;!!!

---

Όταν κάποιος κατεβάζει την συζήτηση σε επίπεδα πνευματικού λόγου, η φλυαρία είναι κάτι αναπόφευκτο για τους συμμετέχοντες.
Η αρχική σου παρέμβαση μπορεί να ήταν ένα μικρό κείμενο, αλλά για να απαντήσω στις αυθαίρετες, φλύαρες και αφηρημένες παραθέσεις σου με ανάγκασες να φλυαρώ κι εγώ.
Προσπάθησα μάλιστα, να είμαι όσο πιο συγκεκριμένος γίνεται.
Η τελευταία σου απάντηση αποδεικνύει αυτό ακριβώς. Τι να απαντήσω σε αυτή την φλυαρία..; Είναι αδιέξοδο ο πνευματικός λόγος.

quote:

---

Εγώ τέτοιο μίσος από την πλευρά σου βλέπω – αν δεις το πως γράφουν θα διαπιστώσεις ότι οι ‘αντιχριστιανοί’ του φόρουμ βγάζουν μίσος πολύ περισσότερο από άλλους.

---

Έτσι σου φαίνεται. Εγώ πάλι, μόνο Χριστιανικό μίσος διαπιστώνω.
Ο κάθε Χριστιανός, έχει έναν Ταλιμπάν μέσα του, τον οποίο προσπαθεί να κρύψει επιμελώς. Όπως αποδεικνύεται κι εδώ μέσα, δεν τα καταφέρνουν πάντοτε.

quote:

---

Πες μας λοιπόν τι σου λέει η πραγματικότητα αυτού του κόσμου που βιώνεις από το πρωί που θα σηκωθείς έως το βράδυ που θα κοιμηθείς.
Φρόντισε όμως να είσαι κόσμιος διότι αν και "πονεμένος" δεν πρέπει να το κάνουμε ροντέο...

---

Βρε καλώς τον!
Υπάρχουν λοιπόν, κάτι επαγγελματίες Χριστιανοί παπατζήδες σαν και σένα, που κρύβονται πίσω από τους υπολογιστές και προσπαθούν να τιμήσουν τον εργοδότη τους.
Όλοι σας έχετε το ίδιο φτηνό κατινίστικο χιούμορ, με εξυπνάδες επιπέδου νηπιαγωγείου, προίκα από την σχολή.

quote:

---

Ή μήπως νομίζεις πως πληρωνόμαστε από τους ιεράρχες να κάνουμε τους απολογητές;

---

Ακόμη κι εσύ πήρες μυρουδιά.
Υπάρχει ένας που δεν μπορεί να κρυφτεί.

quote:

---

quote:

---

Προϊόντα σκέψης λοιπόν. Σύμφωνοι.

---

....Εγώ πάλι, μόνο Χριστιανικό μίσος διαπιστώνω.
Ο κάθε Χριστιανός, έχει έναν Ταλιμπάν μέσα του, τον οποίο προσπαθεί να κρύψει επιμελώς. ...
....
Όλοι σας έχετε το ίδιο φτηνό κατινίστικο χιούμορ, με εξυπνάδες επιπέδου νηπιαγωγείου, προίκα από την σχολή.
...

---

Δεν απευθύνεται σε εσένα ο Συνοδινος1, αλλά στο άλλο...κατακαϋμένο!!

quote:

---

Οπως πάντα panpam, κάνεις επίδειξη διανοητικής ένδειας.

Δεν απευθύνεται σε εσένα ο Συνοδινος1, αλλά στο άλλο...κατακαϋμένο!!

...

---

Εγώ περιμένω αναίρεση των θέσεών μου(αν υπάρχει) σχετικά με την απάντησή μου στο "Κατά Χριστιανών" περί ελεύθερη βούλησης, παντογνωσίας, γνώσεως καλού/κακού. ΤΕΡΜΑ τα άλλα. Μόνο αντικειμενική συζήτητση.

quote:

---

Αμάν πια με τους "Ταλιμπάν". Βαρέθηκα να τα σχολιάζω αυτά.

Εγώ περιμένω αναίρεση των θέσεών μου(αν υπάρχει) σχετικά με την απάντησή μου στο "Κατά Χριστιανών" περί ελεύθερη βούλησης, παντογνωσίας, γνώσεως καλού/κακού. ΤΕΡΜΑ τα άλλα. Μόνο αντικειμενική συζήτητση.

---