- Περί Πίστεως - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
ήγουν, τουτέστι, δηλαδή, με άλλα λόγια, ήτοι … that is to say
Τι πιστεύετε για την Πίστη και όχι τι πιστεύετε γενικώς
Τι πιστεύετε για την Πίστη σας και όχι τι πιστεύετε για την πίστη των άλλων
Τι γνωρίζετε για το τι είναι Πίστη ή τι πιστεύετε ότι γνωρίζετε για το τι είναι Πίστη.
Ένα πρώτο ζητούμενο σε αυτό το θέμα είναι ο ορισμός της έννοιας «πίστη».
Τι είναι και τι δεν είναι πίστη.
Ένα δεύτερο ζητούμενο είναι η αναγκαιότητα της ύπαρξής της ή το πώς αυτή επιδρά ή επέδρασε στη ζωή μας (ή ακόμη και στο θάνατό μας αλλά και στη γέννησή μας).
Σημαντικότατα ζητούμενα επίσης, τι την γεννά, τι την δυναμώνει, τι την αναιρεί.
Τέλος (last but not least) κατά πόσον η πίστη συνιστά κάποιο είδος ιδιαίτερης (special) δύναμης και αν ναι γιατί να μην την (χμ…) έχουμε όλοι μεγάλη;
Εννοείται, το θέμα είναι παντελώς άσχετο με την τραπεζική πίστη, πολλώ δε μάλλω με τη συζυγική πίστη.
Όσοι πιστοί και άπιστοι προσέλθετε. 
-Προαπαιτούμενα: καλή καρδιά και πνεύμα αλληλοσεβασμού.
-Η συντομία και η σαφήνεια στις τοποθετήσεις θα εκτιμηθούν ιδιαίτερα.
-Η αναφορά των πηγών όσων παρατίθενται, θεωρείται ως εκ των ων ουκ άνευ.
-Οι αντιγραφο-επικολλήσεις (copy-paste) καλό είναι να αποφεύγονται. Aρκούν oι σχετικοί σύνδεσμοι (links) και κάποια περιγραφή του περιεχομένου τους ή έστω κάποια μικρά αποσπάσματα, κατά προτίμηση σχολιασμένα.
Και χαίρομαι που βλέπω ένα θέμα γύρω από την Πίστη! 
Πάνω λοιπόν που χάρηκα για το topic διαβάζω ως προαπαιτούμενο (εγώ θα το χαρακτήριζα απλά "επιθυμητό") την συντομία.
Προτού αρχίσουμε λοιπόν την κατάθεση των απόψεων μας, θα ήθελα να σε ρωτήσω αν οι τοποθετήσεις μας θα περιστραφούν γύρω από την Πίστη γενικότερα ή ειδικότερα (πχ θρησκευτική πίστη).
Όχι τίποτα άλλο, αλλά μην βγούμε κι εκτός θέματος... 
In anticipation of my resurrection...
Γειά σου Dying Incubus, η χαρά σου με τιμά.
quote:
Πάνω λοιπόν που χάρηκα για το topic διαβάζω ως προαπαιτούμενο (εγώ θα το χαρακτήριζα απλά "επιθυμητό") την συντομία.
Θεώρησα ότι η διατύπωσή μου ήταν σαφής. Τα μόνα προαπαιτούμενα είναι η καλή καρδιά (άντε μέχρι 4 by pass το πολύ
) και το πνεύμα αλληλοσεβασμού. Η συντομία και η σαφήνεια ετέθησαν ως εκτιμόμενες, δηλαδή, ένας άλλος τρόπος για να πω ότι είναι ιδιαιτέρως επιθυμητές. Επομένως νομίζω συμφωνούμε.
quote:
Προτού αρχίσουμε λοιπόν την κατάθεση των απόψεων μας, θα ήθελα να σε ρωτήσω αν οι τοποθετήσεις μας θα περιστραφούν γύρω από την Πίστη γενικότερα ή ειδικότερα (πχ θρησκευτική πίστη).
Όπως είδες το πρώτο από τα ζητούμενα είναι ο ορισμός της Πίστης. Ίσως διαφανεί πως οτιδήποτε δεν είναι θρησκευτική πίστη δεν θα έπρεπε να αναφέρεται ως «πίστη» ίσως όμως και όχι. Συχνά χρησιμοποιούμε τον όρο «πίστη / πιστεύω» μάλλον καταχρηστικά εννοώντας κάτι άλλο και όχι πίστη,
Για παράδειγμα αν πω «πιστεύω πως αύριο θα βρέξει…» σημαίνει ότι πιθανολογώ / εκτιμώ / εικάζω / έχω πληροφορίες ότι αύριο θα βρέξει και πάντως δεν πρόκειται για το είδος «πίστης» που θα ήθελα να μας απασχολήσει εδώ.
Από την άλλη «πίστη», με την έννοια που συνηθίζουμε να αποδίδουμε στην θρησκευτική πίστη, μπορεί να υπάρχει εκεί που δεν την υποψιαζόμαστε καν σαν τέτοια…
So…
quote:
Ένα πρώτο ζητούμενο σε αυτό το θέμα είναι ο ορισμός της έννοιας «πίστη».
Τι είναι και τι δεν είναι πίστη.
Και μόνο αυτό, φίλε Ampere, μου φαίνεται δύσκολο.
Κάνω μια αρχή. μένοντας σε ορισμούς σχετικούς με το θέμα:
"Πίστη" είναι η πεποίθηση, η σίγουρη αποδοχή του αληθούς και σωστού μιας άποψης/ιδέας/κατάστασης/προσώπου.
Είναι και η δοξασία, είναι και η εμπιστοσύνη ("πιστεύω σε σένα!").
Ενδιαφέρον είναι πως το αρχαίο "πείθω", απ'όπου προέρχεται η πίστη, κρύβει μέσα του και τις έννοιες "ελπίζω" και "πείσμα".
Αξιοσημείωτο βρίσκω πως η πίστη, ως έννοια, αναφέρεται στη στάση μας απέναντι σε κάτι. Όχι απαραίτητα στην γνώση μας για το αντικείμενο της πίστης. Μοιάζει να εμπεριέχει το συναισθηματικό στοιχείο περισσότερο από το νοητικό (το οποίο μπορεί και να απουσιάζει τελείως).
[Καλώς μας ξανάρθες!]
No Method, No Guru, No Teacher
Edited by - wendigo on 12/09/2006 18:58:53
quote:
Κάνω μια αρχή. μένοντας σε ορισμούς σχετικούς με το θέμα:
Γειά σου wendigo! Σ’ ευχαριστώ για την ωραία αρχή. Η αρχή ως γνωστόν είναι το ήμισυ του παντός (…άρα είμαστε κάπου στη μέση. Άντε να γράψω κάνα δύο post ακόμη, βάζει και ένα επίλογο ο συντονιστής μας και τελειώσαμε).
Η «Πίστη» λοιπόν πιο κοντά στο συναίσθημα παρά στη νόηση. Στη καρδιά λες, παρά στο κεφάλι… Σίγουρα κάτι πρέπει να συμβαίνει με την καρδιά αν και αυτό, ίσως, δεν αποκλείει την πίστη από το να συνιστά γνώση. Αναπόδεικτη γνώση, έστω…
Ένας αθλητής πιστεύει ότι θα νικήσει αν και όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι ανήκει στα outsider.
Είναι αυτό ένα παράδειγμα πίστης;
«Η πίστη σ’ έναν εξωτερικό κόσμο ανεξάρτητο από το υποκείμενο που τον αντιλαμβάνεται, βρίσκεται στη βάση κάθε φυσικής επιστήμης.» Πως βλέπω τον κόσμο, A. Einstein, εκδ. Μαρή
Είναι αυτό ένα παράδειγμα πίστης;
«Αφού το λες εσύ, το πιστεύω…» από διάλογο μεταξύ φίλων
Είναι αυτό ένα παράδειγμα πίστης;
«Πιστεύω ότι η Γή είναι κοίλη, ότι η Σελήνη είναι τεχνητός δορυφόρος, πιστεύω στη μετενσάρκωση…»
Είναι αυτά παραδείγματα πίστης;
Στα πιο πάνω παραδείγματα ποιες διαφορές υπάρχουν (αν υπάρχουν), όχι βεβαίως ως προς το περιεχόμενο / αντικείμενο της πίστης όπου οι διαφορές είναι προφανείς, αλλά ως προς την ουσία της πίστης καθεαυτής ;
Μήπως η πίστη έχει νόημα μόνο όταν αναφέρεται σε αυτό που έχουμε συνηθίσει να αναγνωρίζουμε ως θρησκευτική πίστη ενώ κάθε άλλη χρήση της θα πρέπει να θεωρείται …καταχρηστική;
===---[Καλώς μας ξανάρθες!]
[Να ‘σαι καλά φίλε… Αν και …ακούγοντας ότι ο Σουμάχερ σταματά, ο Ζαγοράκης το ίδιο, ο Βριλ από ό,τι είδα χαιρέτησε κιόλας ….αναρωτιέμαι, μήπως θα έπρεπε να μείνω κι εγώ εκτός. Στο κάτω-κάτω καλύτερα να σε ρωτάνε γιατί σταμάτησες παρά γιατί συνεχίζεις…τέλος πάντων. Μεταξύ μας, δεν σου κρύβω πως νιώθω κάπως …πώς να το πω… σα ληγμένο…]
quote:
Μήπως η πίστη έχει νόημα μόνο όταν αναφέρεται σε αυτό που έχουμε συνηθίσει να αναγνωρίζουμε ως θρησκευτική πίστη ενώ κάθε άλλη χρήση της θα πρέπει να θεωρείται …καταχρηστική;
Νομίζω πως έτσι θα το περιορίζαμε λίγο, εκτός κι αν βάλουμε το "θρησκευτική" σε εισαγωγικά και μιλήσουμε για κάθε είδους πίστη που από τη φύση της δε μπορεί να διαψευστεί ή να επαληθευθεί με την απλή παρατήρηση και στα χρονικά όρια μιας ανθρώπινης ζωής. Να τι εννοώ:
quote:
Ένας αθλητής πιστεύει ότι θα νικήσει αν και όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι ανήκει στα outsider.
Ο αθλητής σύντομα θα αντιμετωπίσει τη νίκη ή την ήττα και, μόλις ο αγώνας λήξει, η προσοχή του θα στραφεί σε κάτι άλλο. Ακόμα κι αν η πίστη του είναι δυνατή -σχεδόν θρησκευτικής έντασης- έχει μικρό χρονικό ορίζοντα. Ας δεχτούμε πως αυτό το είδος πίστης είναι κάποιο υπο-είδος που δε μας ενδιαφέρει πολύ στην παρούσα κουβέντα.
quote:
«Η πίστη σ’ έναν εξωτερικό κόσμο ανεξάρτητο από το υποκείμενο που τον αντιλαμβάνεται, βρίσκεται στη βάση κάθε φυσικής επιστήμης.»
Αντίθετα, εδώ έχουμε μια πιο συνολική πίστη, πιο βαθειά. Με την ευρύτερη έννοια που έδωσα θα τη λέγαμε θρησκευτική (ή έστω "θρησκευτική"!). Η επαλήθευση της άποψης αυτής μπορεί να πάρει χιλιετηρίδες ή και να μη συμβεί ποτέ.
"θρησκευτική" μπορεί να είναι και η βαθειά πίστη σε κάποιο πολιτικό σύστημα ή ιδανικό. Μπορεί να έχει μικρότερη διάρκεια ζωής από τις θρησκείες (αν και η δημοκρατία καλά κρατεί μες στους αιώνες) αλλά αρκετά μεγάλη για να κυριαρχήσει στο νου και την καρδιά του πιστού για δεκαετίες ή και όλη του τη ζωή. Μπορεί, μάλιστα, να μεταλαμπαδευθεί στους απογόνους του. Έχω ξαναπεί την άποψή μου πως, από μια πλευρά, ο κομμουνισμός (για παράδειγμα) είναι -ή τουλάχιστον ήταν- και θρησκευτικό φαινόμενο. Κάτι τέτοιο δεν υστερεί σε ένταση από μια αμιγώς θρησκευτική πίστη.
Τέλος, ας μην υποτιμούμε την ένταση και τη φλόγα με την οποία μπορεί μια πίστη που μας φαίνεται επιφανειακή ή ανούσια να κυριαρχεί στον πιστό. Ίσως να υπάρχουν άνθρωποι που σπατάλησαν μια ζωή και μια περιουσία για να καταδείξουν πως η γη είναι κοίλη! Η άποψή τους μπορεί να μη μας ενδιαφέρει αλλά η εμμονή στην πίστη τους αυτή έχει ενδιαφέρον.
Παρ'όλ'αυτά, αν πιστεύεις πως έτσι πλατειάζουμε, θέσε τα όρια που μας ενδιαφέρουν όπου εσύ νομίζεις.
ΥΓ:Άσχετο: Ίσως να έχεις πολλά πρωταθλήματα μπροστά σου! Εξάλλου τα... ληγμένα έχουν πιο ενδιαφέρουσες επιδράσεις στο μυαλό του ανθρώπου!
No Method, No Guru, No Teacher
Η «πίστη» ταυτίζεται συνήθως με αυτό που λέμε θρησκεία. Όμως αυτό βεβαίως, ουδόλως βοηθά στην εξέλιξη του θέματος και μάλλον το περιορίζει, εκτός και αν μετονομαζόταν σε «Περί θρησκείας…» οπότε και θα έπαυε μάλλον να μας ενδιαφέρει.
Πολύ σωστά, αναγνωρίζεις «θρησκευτική» πίστη ακόμη κι εκεί που συνήθως δεν ονομάζεται έτσι, όπως σε ένα πολιτικό σύστημα ή ιδανικό.
Η «πίστη» επίσης, χρησιμοποιείται για να χαρακτηρίσει ένα ευρύτατο φάσμα καταστάσεων που έχουν να κάνουν με το βαθμό γνώσης, πρόγνωσης ή διάγνωσης που κάποιος έχει ή καταλήγει να έχει, σχετικά με διάφορα θέματα περισσότερο ή λιγότερο σημαντικά και που τον αφορούν άμεσα ή έμμεσα.
Και σε αυτές τις περιπτώσεις η «πίστη» το μοναδικό ενδιαφέρον που μπορεί να έχει είναι μάλλον φιλολογικό παρά, ας πούμε, φιλοσοφικό.
Έχει, λοιπόν εν τέλει, η «πίστη» κάποια άλλη εννοιολογική διάσταση, κάποιο άλλο μοναδικό, ιδιαίτερο περιεχόμενο, σημαίνει κάτι περισσότερο από αυτά που περιγράψαμε (και μάλιστα τόσο ωραία, θα έλεγα );
Εισήγαγες κάποιους προσδιορισμούς για την πίστη, όπως «βάθος», «ένταση», «συνολικότητα» και εκεί κάπου νομίζω βρίσκεται το κλειδί.
Δεν πίστευα ότι θα μπορούσα να καταλήξω σε έναν κοινά* αποδεκτό ορισμό (*αποδεκτό δηλαδή από εμένα και τον εαυτό μου, αμφότερους και τους δύο, all together που λένε) για την πίστη και που να διαφοροποιείται από τα πιο πάνω .
Μα την πίστη μου, όμως, συμβαίνουν «μαγικά» πράγματα στο esoterica με τις αλληλεπιδράσεις…!
Ιδού λοιπόν τι μου προέκυψε συλλογιζόμενος τον συναγωνιστή, wendigo (να προσπαθεί ματαίως να συγκρατήσει από ευγένεια τα αυθόρμητα χασμουρητά του) και τον αδελφό, εν esoterica, Dying Incubus (να αγωνίζεται να μη πεθάνει μια κι έξω από πλήξη διαβάζοντας το θέμα που ξεκίνησα)!
Πίστη είναι κάθε πεποίθηση που έχει ή αποκτά υψηλή προτεραιότητα στη ζωή μας.
Καλό;!
Δεν έχει σημασία τόσο αν υπάρχουν αποδείξεις, ενδείξεις, στοιχεία ή τεκμήρια . Η ουσία είναι ότι πρόκειται για πεποιθήσεις η αλήθεια των οποίων έχει για μας κεντρική σημασία. Είναι κάτι περισσότερο από “pet theories” (όπως τις είχε ορίσει ο εξοχότατος κύριος Xotchipilli2), είναι ας πούμε “core theories”, πολύ κοντά στο …bios (αν όχι το ίδιο το bios) της ύπαρξής μας.
Κρατώντας λοιπόν αυτή την διατύπωση, προς το παρόν τουλάχιστον, νομίζω μπορούμε να προχωρήσουμε λίγο πάρα πέρα και στα άλλα ζητούμενα, δηλαδή:
- Την χρειαζόμαστε κι αν ναι γιατί; Αυτή μας χρειάζεται;
- Πεθαίνει η πίστη η απλώς αντικαθίσταται από κάποια άλλη;
- Είναι μονάχα θέμα εφαρμοσμένης ψυχολογίας ή πάει ακόμη παραπέρα;
- «Δες το και θα το πιστέψεις» ή «Πίστεψέ το και θα το δεις»*; (*Wayne Dyer)
- Γιατί πιστεύουμε αυτά που πιστεύουμε και όχι κάποια άλλα;
- Γιατί άλλοι την έχουν ακλόνητη, άλλοι την έχουν χλιαρή και άλλοι δεν έχουν καθόλου (ή μήπως έχουν και δεν το ξέρουν);
- Είναι δυνατόν να πιστεύω ότι μπορεί κάποιος να με πάρει στα σοβαρά με αυτά που γράφω;
κ.τ.λ., κ.τ.λ.
Πίστη, ο μοχλός που θέτει σε κίνηση το αεικίνητο...
Πίστη, εκείνη η δύναμη στο ανθρώπινο που σε στρέφει προς τα άνω, αλλά ταυτόχρονα δίναται να σε στρέψει και προς τα κάτω...
Πίστη, χωρίς την πίστη τίποτα δεν υπάρχει. Αφού όλα υλοποιούνται και πραγματώνονται μέσα από την πίστη.
Η πίστη είναι η δίδυμη αδελφή της λογικής. Μαζί "γεννηθήκανε" στο ανθρώπινο. Κι όπου υπάρχει λογική εκεί θα μέσα θα βρεις και την πίστη, μαζί, χέρι-χέρι.
Η πίστη μου είναι σε ποιότητα, ίδια με την ποιότητα της λογικής μου.
Είναι το στάγμα του όλου λόγου μέσα μου. Η πίστη μου στο τώρα, είναι το στάγμα από όλη την λογική στο παρελθόν μου.
Κι ας φωνάζει η λογική τώρα και εξ ανάγκης να γίνουν πράματα και θάυματα, να κουνηθούν βουνά. Η πίστη μου άλλα διατάζει, άλλα σμιλεύει, κι άλλα κινεί. Και λέει αυτό που τόσο καιρό στο πριν, φώναζε η λογική μου δυνατά: ΑΔΥΝΑΤΟΝ! ΑΔΥΝΑΤΟΝ! ΑΔΥΝΑΤΟΝ!
Γι' αυτό και ένας Άνθρωπος που ενσάρκωσε την Πίστη φώναζε: "Άνθρωποι, αν είχατε πίστη όσο είναι κι αυτός ο μικρός σπόρος, θα λέγατε στο βουνό κουνήσου, και το βουνό θα υπάκουε στο λόγο σας..."
Υπάρχουν τόσα διαφορετικά είδη πίστεως όσες είναι κι οι λογικές...
Φίλτατε Ampere, δεν έχω κανένα λόγο να βάλω έναν επίλογο στο topic!
Άσε που ελπίζω να μείνουμε μόνο στο κεντρικό θέμα, το οποίο είναι άκρως ενδιαφέρον...
Καταρχάς, πιστεύω πως η καλή θέληση κι ο αλληλοσεβασμός είναι απαραίτητες βάσεις για το κάθε θέμα που ανοίγεται, οπότε δεν διαφωνώ καθόλου να είναι προαπαιτούμενα κι εδώ.
Τι είναι πίστη λοιπόν?
Πίστη είναι η αποδοχή μας στην αλήθεια μιας κατάστασης/πεποίθησης/ιδέας όπως αναφέρει κι ο φίλος wendigo.
Παρόλα αυτά η πίστη μπορεί να έχει απήχηση σε ένα πλήθος καταστάσεων πέραν της θρησκευτικής.
Αν κάναμε λόγο για θρησκευτική πίστη ίσως να περιορίζαμε όντως το θέμα σε μια μορφή της πίστης.
Αυτό δεν θα ήταν καθόλου κακό όμως έχουμε μια ευκαιρία να εξετάσουμε την πίστη κάπως πιο "σφαιρικά".
Η πίστη κατά κύριο λόγο πηγάζει από την καρδιά μας, από το συναίσθημα
Θα μπορούσαμε να πούμε οτι πηγάζει από τη λογική?
Χμμμ!
Σε αυτήν την περίπτωση μήπως η λέξη "πίστη" θα έπρεπε να μετατραπεί στη λέξη "γνώση"?
Μπορούμε για παράδειγμα να πούμε: "Πιστεύω οτι η Γη έχει ένα δορυφόρο?"
Αυτό δεν φανερώνει πίστη, φανερώνει μια μορφή γνώσης.
Άρα η πρόταση είναι σωστότερη όταν γίνει: "Γνωρίζω οτι η Γη έχει ένα δορυφόρο?".
Η πίστη έχει μέσα της το στοιχείο της ελπίδας μας για την πραγματοποίηση κάποιου γεγονότος στο μέλλον (βραχυπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα), την προσμονή μας για την πραγματοποίηση κάποιας κατάστασης αλλά και την ένταση.
Όσον αφορά τα ερωτήματα που τέθηκαν στο παραπάνω μήνυμα σου...
Φυσικά και χρειαζόμαστε την πίστη, φίλε μου!
Η πίστη μας είναι τόσο απαραίτητη όσο είναι κι η ελπίδα.
Ο άνθρωπος αποτελείται κι από τη λογική κι από την καρδιά, κι η πίστη είναι ένα από τα παιδιά της καρδιάς.
Δεν πιστεύω οτι πεθαίνει καθεαυτή πίστη, ίσως μια συγκεκριμένη πίστη μας σε κάτι να δίνει κάποτε την θέση της σε κάποιαν άλλη, να μεταλλάσσεται και να επεκτείνεται.
quote:
- Είναι δυνατόν να πιστεύω ότι μπορεί κάποιος να με πάρει στα σοβαρά με αυτά που γράφω;
κ.τ.λ., κ.τ.λ.
Μην ανησυχείς, αν είναι έτσι θα έχεις κι εμένα παρέα!
In anticipation of my resurrection...
Στα γερμανικά το ρήμα πιστεύω είναι το ίδιο με το νομίζω: glauben. Μήπως και η πίστη θέλει τον Γερμανό της;
Τέλος πάντων, φίλτατε Ampere εγώ πάλι πιστεύω ότι άλλο η πίστη και άλλο οι πεποιθήσεις. Θεωρώ ότι η πίστη είναι συνάρτηση της αμφιβολίας. Δηλαδή η υπέρβασή της. Και εφόσον της δώσατε χαρακτηριστικά έντασης και βάθους, προφανώς πρόκειται για δύναμη. Είναι ίσως η δύναμη που υπερβαίνει την αμφιβολία.
Όσον αφορά τις ερωτήσεις που θέτεις:
- Τη χρειαζόμαστε γιατί η λογική μας είναι ατελής και οι αμφιβολίες μας μεγάλες. Επομένως λειτουργεί και σαν "σύστημα πλοήγησης".
- Η πίστη αυτή καθεαυτή σαν ορμή, σαν χαρακτηριστικό της ανθρώπινης ψυχής(;) μπορεί να αλλάζει κατεύθυνση, αλλά δεν παύει να υπάρχει.
- Είναι θέμα... μεταφυσικής.
- Πιστεύουμε σύμφωνα με την ανάγκη μας να υπερβούμε τον εαυτό μας (την αμφιβολία που λέγαμε).
- Δεν νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος χωρίς πίστη. Ακόμη κι όταν πιστεύει στην έλλειψή της. Επομένως άλλο ένα χαρακτηριστικό της πίστης είναι ότι είναι αυθαίρετη. Και ότι είναι υπεύθυνη για τον γενικότερο προσανατολισμό του ανθρώπου.
- Αν θεωρήσουμε ότι διαθέτουμε σοβαρότητα, μάλλον σε παίρνουμε στα σοβαρά για να γράφουμε.
Unseen
ΥΓ: Δεν ξέρω αν είναι καλύτερο να αισθάνεται κανείς σα ληγμένο ή σαν ανακυκλωμένο όπως αισθάνομαι εγώ μετά από 2+ μήνες απουσίας. Δεν είσαι μόνος στον κόσμο.
***** Στον κόσμο του πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή *****
«Η πίστη μου είναι σε ποιότητα, ίδια με την ποιότητα της λογικής μου». Πολύ δυνατό μου ακούγεται!
Πράγματι, στο βαθμό που η Πίστη είναι το σύνολο το πεποιθήσεων* που δίνουν νόημα και κατεύθυνση στην ύπαρξή μας, μοιάζει αυτονόητο να είναι το καταστάλαγμα, η αποκρυστάλλωση, η κωδικοποίηση όσων έχουμε γνωρίσει, βιώσει ή πληροφορηθεί ποτέ και βέβαια δεν μπορεί παρά η διαδικασία αυτή της «απόσταξης» να συντελείται μέσα από κάποια επεξεργασία λογικής (ιδιωτικής λογικής έστω).
Από την άλλη βέβαια και η «λογική» δεν μπορεί παρά να επηρεάζεται (και να διαφοροποιείται έτσι από άλλες «λογικές») ανάλογα με την Πίστη στη διαμόρφωση της οποίας έχει η ίδια συντελέσει.
Η σύνδεση Πίστης και Λόγου (λογικής / νόησης αλλά και γλώσσας / διατύπωσης ) μπορεί και να φαίνεται οξύμωρο για κάποιους**. Μάλιστα λίγο πιο πάνω, γράφαμε για την βαρύνουσα σημασία του συναισθήματος στη διαμόρφωση της πίστης. Από αυτό μέχρι το «Η πίστη είναι η δίδυμη αδελφή της λογικής», είναι νομίζω κάποια απόσταση που χρειάζεται να διανύσουμε.
Παρ’ όλα αυτά, τα πιο πάνω μπορούν νομίζω, με λίγη προσπάθεια, να διατυπωθούν έτσι που λίγο πολύ ο καθένας να μπορεί να συμφωνήσει γι αυτό και προς το παρόν δεν θα επεκταθώ. Ένα άλλο όμως ζήτημα που έθεσες μοιάζει ακόμη πιο προκλητικό και ίσως απαιτήσει περισσότερη προσπάθεια για να γίνει τουλάχιστον κατανοητό.
Η Πίστη λες είναι δύναμη, κινητήριος. Το τι θα κάνεις με αυτή τη δύναμη βέβαια είναι άλλη υπόθεση και μάλιστα αφήνεις κι εσύ να εννοηθεί πως μπορεί να σε κάνει να κινηθείς προς διάφορες κατευθύνσεις (άσε που, λέω εγώ, μπορεί μερικές φορές και να σε ακινητοποιήσει).
Με κάποιο τρόπο η πίστη, θα μπορούσαμε να πούμε, είναι ένας μηχανισμός που «κλειδώνει», εστιάζει και ανακατευθύνει το δυναμικό που διαθέτουμε. Είναι ο τρόπος που ο άνθρωπος μπορεί να ξεπεράσει το βασικό βιολογικό του προγραμματισμό, να ανοιχτεί σε δυνατότητες και να εξερευνήσει δρόμους που δεν θα μπορούσε καν να υποψιαστεί ότι υπάρχουν. Η πίστη, μας προετοιμάζει να αναλάβουμε κινδύνους που χωρίς αυτήν ούτε που θα διανοούμαστε να αντιμετωπίσουμε.
Οι αδελφοί Ράϊτ πίστευαν ότι μπορούν να πετάξουν και αυτή τους η πίστη τους οδήγησε να ενεργήσουν με τέτοιο τρόπο ώστε να κατασκευάσουν το μέσο που θα τους επέτρεπε να το κάνουν. Ο Κολόμβος πίστευε ότι υπάρχει και άλλος δρόμος για τις Ινδίες και προσανατόλισε όλη του τη ενέργεια και τη ζωή του στο να δώσει υπόσταση σε αυτή την πίστη.
Η πίστη (όποιο και αν είναι το περιεχόμενό της) δίνει νόημα στη ζωή αλλά και στον θάνατο.
Με αυτή την έννοια, της πίστης δηλαδή σαν κάποιου είδους βασικό ψυχολογικό μηχανισμό, νομίζω είναι εύκολο να καταλάβουμε τη σημασία της.
Όμως από ό,τι καταλαβαίνω εσύ μας πας ακόμη πάρα πέρα, ή μήπως όχι;
Πριν προχωρήσω κι άλλο, θα ήθελα αν είναι δυνατόν, κάποια διευκρίνηση επ’ αυτού.
* Γειά σου Unseen, καλώς ήρθες. Μόλις καταφέρω να συντάξω κάποια πράγματα σχετικά με αυτά που έγραψες θα επανέλθω…
** Ok Dying Incubus, σε είδα και ισχύει το πιο πάνω που είπα στην Unseen
Σωστά παρατηρείς ότι σε, επίπεδο διατύπωσης, θα μπορούσαμε να είμαστε πιο ακριβολόγοι ως προς τη χρήση λέξεων όπως «πίστη» και «γνώση». Νομίζω αυτό έχει κιόλας θιχτεί σε προηγούμενο post.
Εν τούτοις μιας και το ξαναθέτεις, αναρωτιέμαι. Σίγουρα υπάρχουν αυτά που πιστεύουμε αλλά δεν γνωρίζουμε. Δεν υπάρχουν όμως και αυτά που γνωρίζουμε αλλά δεν πιστεύουμε; Από την άλλη, αυτά που για κάποιους είναι γνώση για μας μπορεί να είναι πίστη και τούμπαλιν.
Η πίστη, λες, είναι παιδί της καρδιάς και πάει «πακέτο» με την ελπίδα. Αυτό, είναι γνώση ή πίστη;
Κάτι τέτοια, είναι που με κάνανε να θεωρώ πιο λειτουργικό έναν ορισμό που δίνει έμφαση στη σημασία, στη προτεραιότητα ( Πίστη είναι κάθε πεποίθηση που έχει ή αποκτά υψηλή προτεραιότητα στη ζωή μας ) που έχει το «πιστευόμενο» στη ζωή μας.
Σ’ ευχαριστώ για την συμπαράσταση
quote:
Πίστη είναι κάθε πεποίθηση που έχει ή αποκτά υψηλή προτεραιότητα στη ζωή μας.
quote:
Με κάποιο τρόπο η πίστη, θα μπορούσαμε να πούμε, είναι ένας μηχανισμός που «κλειδώνει», εστιάζει και ανακατευθύνει το δυναμικό που διαθέτουμε
Πολύ δυνατά αποστάγματα για την πίστη μας προσφέρεις, φίλε!
Εντυπωσιάστηκα.
quote:
Την χρειαζόμαστε κι αν ναι γιατί; Αυτή μας χρειάζεται;
Για το πρώτο δεν έχω αποφασίσει.
Για το δεύτερο... χμ! Σύμφωνα με τη θεωρία των μιμιδίων (κατά την οποία οι ιδέες, τα πιστεύω, οι συμπεριφορές, οι μόδες κλπ, μπορεί να θεωρηθούν ως "οργανισμοί" που μας χρησιμοποιούν για να επιβιώνουν και να εξαπλώνονται, όπως τα γονίδια) μας χρειάζεται κι αυτή.
quote:
Πεθαίνει η πίστη η απλώς αντικαθίσταται από κάποια άλλη;
Ανάλογα την περίπτωση πεθαίνει, αντικαθίσταται ή παραμένει ακλόνητη.
quote:
Είναι μονάχα θέμα εφαρμοσμένης ψυχολογίας ή πάει ακόμη παραπέρα;
Θέμα εφαρμοσμένης ψυχολογίας είναι σίγουρα. Το παραπέρα το ψάχνω ακόμα.
quote:
«Δες το και θα το πιστέψεις» ή «Πίστεψέ το και θα το δεις»
Και τα δύο. Και ίσως και πιο κυριολεκτικά απ'όσο φαίνεται με πρώτη ματιά.
quote:
Γιατί πιστεύουμε αυτά που πιστεύουμε και όχι κάποια άλλα;
Γιατί ο καθένας μας είναι αυτό που είναι, ίσως; Οι προσωπικότητα, οι εμπειρίες μας, το περιβάλλον, η χρονική στιγμή είναι παράγοντες που μπορεί να καθορίσουν την πίστη μας.
quote:
Γιατί άλλοι την έχουν ακλόνητη, άλλοι την έχουν χλιαρή και άλλοι δεν έχουν καθόλου (ή μήπως έχουν και δεν το ξέρουν);
Ίδια απάντηση με την προηγούμενη θα έδινα.
quote:
Είναι δυνατόν να πιστεύω ότι μπορεί κάποιος να με πάρει στα σοβαρά με αυτά που γράφω;
Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου!
Κατά τα άλλα:
quote:
Είναι ίσως η δύναμη που υπερβαίνει την αμφιβολία.
Η υπέρβαση της αμφιβολίας μπορεί να είναι κάτι σωτήριο ή κάτι καταστροφικό, ανάλογα τις περιστάσεις. Ο ορισμός μ'αρέσει αλλά δεν σημαίνει απαραίτητα κάτι θετικό.
quote:
Η πίστη είναι η δίδυμη αδελφή της λογικής
Κι εμένα μου φαίνεται λίγο ακραίο. Θα δούμε...
quote:
Οι αδελφοί Ράϊτ πίστευαν ότι μπορούν να πετάξουν και αυτή τους η πίστη τους οδήγησε να ενεργήσουν με τέτοιο τρόπο ώστε να κατασκευάσουν το μέσο που θα τους επέτρεπε να το κάνουν. Ο Κολόμβος πίστευε ότι υπάρχει και άλλος δρόμος για τις Ινδίες και προσανατόλισε όλη του τη ενέργεια και τη ζωή του στο να δώσει υπόσταση σε αυτή την πίστη.
Και ο Τσαρλς Μάνσον πίστευε πως έπρεπε να σφαγιάσει τη Σάρον Τέητ και την παρέα της γιατί ήταν "κακοί" και το έκανε! Ας μη βλέπουμε στην πίστη μόνο τα όμορφα πράγματα με τα οποία μπορούμε να ταυτιστούμε.
[Λίγο ξενέρωμα, με την άδειά σας κύριε Ampere, έτσι για να διατηρούμε την εγρήγορσή μας ενώπιον της μυστήριας ανθρώπινης φύσης!]
No Method, No Guru, No Teacher
Πριν από καιρό μιλούσα με έναν παπά.
Έναν πολύ ροκ παπά!
Του είχα πει με παράπονο ότι ενώ θέλω να πιστέψω,
(όχι εννοώντας τα συγκεκριμένα της χριστιανικής θρησκείας
αλλά με τη γενικότερη έννοια)
πολλές φορές δυσκολεύομαι.
Αυτό του είπα ήταν το πρόβλημά μου! Δυσκολεύομαι να πιστεύω πάντα...
Αυτός γέλασε και μου είπε ότι ούτε ο ίδιος, που είναι παπάς δε
πιστεύει συνέχεια κι ότι πολλές φορές αυτό του είναι πολύ δύσκολο
ή και αδύνατο.
Και μετά μου είπε, δεν πειράζει άμα δε πιστεύεις πάντα.
Πίστευε όσο μπορείς... κι αυτό καλό είναι!
Σκέφτηκα αυτό που μου είπε και αντιλήφθηκα ότι η πίστη, ή η απιστία
δεν είναι δύο απόλυτες καταστάσεις και ούτε υπάρχουν πιστοί και
άπιστοι, ως χαρακτήρες, ή γενικότερα ως άνθρωποι.
Ούτε και η πίστη είναι μια, χωρίς διαβαθμίσεις, απόλυτη, αλλά και
αυτή μπορεί να κυμαίνεται και να είναι σχεδόν πίστη, μεγάλη πίστη,
μικρή πίστη κλπ.
Σίγουρα πάντως μπορεί να μεγαλώσει η πίστη και αυτό εξαρτάται από
τη λογική και τις εμπειρίες μας.
Ή μπορεί και να γίνει πολύ μικρή, αλλά αυτό δε θα έπρεπε να μας
ανησυχεί, στο βαθμό που πίστη για την πίστη θα ήτανε μια μορφή
καταπίεσης!
Γειά σου (και πάλι) αγαπητή Unseen. Οι Γερμανοί ευπρόσδεκτοι βεβαίως (όπως και κάθε φυλή άλλωστε) αρκεί, ελπίζω, να γράφουν ελληνικά
. Αν το καλοσκεφτείς το «νομίζω» προέρχεται από το «νόμος» και έχει τη σημασία του αναγνωρίζω ως νόμιμο, ως σύμφωνο με τους νόμους. Κάπου* μάλιστα διάβασα ότι στο κατηγορητήριο του Σωκράτη στο σημείο που λέει ότι ο Σωκράτης δεν πιστεύει στους θεούς στους οποίους πιστεύει η πόλη αλλά εισάγει καινά δαιμόνια, η λέξη που μεταφράζεται με το ρήμα «πιστεύω» είναι το νομίζειν!
* “Η ανακάλυψη του πνεύματος”, Bruno Snell
Η πίστη λοιπόν, λες, είναι χαρακτηριστικό της ανθρώπινης ψυχής(;), που λειτουργεί και σαν «σύστημα» πλοήγησης. Είναι συνάρτηση της αμφιβολίας ή ίσως αυτό που προκύπτει από την υπέρβασή της ή καλύτερα η δύναμη που υπερβαίνει την αμφιβολία. Κάπως έτσι; Οκ. Βρήκα μάλιστα κάτι πολύ ωραίο σχετικό με την αμφιβολία και την πίστη. Θα το παραθέσω μόλις το αντιγράψω.
Όμως…
quote:Αυτό θα το ήθελα σε …τεύχη, ει δυνατόν με πολλές φωτογραφίες και με CD δώρο.
Είναι θέμα... μεταφυσικής
. Μη με παρεξηγείς, εννοώ … θα ήθελα περισσότερα επ’ αυτού. Θέλω ας πούμε, να με πείσεις για να το πιστέψω (αν και πάλι βλέπουμε… )quote:
Δεν νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος χωρίς πίστη.
Συμφωνώ. Το «δεν πιστεύω …» κατά κανόνα σημαίνει «πιστεύω ότι δεν»
quote:
Επομένως άλλο ένα χαρακτηριστικό της πίστης είναι ότι είναι αυθαίρετη.
Αυτό το «επομένως» δεν το κατάλαβα. Το βρήκα μάλλον αυθαίρετο.
quote:
…είναι υπεύθυνη για τον γενικότερο προσανατολισμό του ανθρώπου.
Οπότε θα ξέρουμε ποιον να κατηγορήσουμε όταν χάνουμε το …μπούσουλα
«Δεν είσαι μόνος στον κόσμο»
Thanks.
Αυτό είναι κάτι που δεν χορταίνω να το ακούω. Λοιπόν δεν ξέρω τι σχέση έχεις με τους …παπαροκάδες και λοιπούς underground
τύπους, όμως τώρα που βρήκα αυτό το απόσπασμα που έλεγα και στην Unseen για την πίστη και την αμφιβολία, νομίζω ότι είναι δέον να στο αφιερώσω. Άλλωστε κι αυτό παπάς το είπε, (τώρα βέβαια για τις μουσικές του προτιμήσεις δεν είμαι βέβαιος, αλλά ως άγγλος όλο και κάτι από ροκ θα ήξερε… ) «Η αληθινή πίστη είναι ένας συνεχής διάλογος με την αμφιβολία, γιατί ο Θεός είναι ασύγκριτα μεγαλύτερος από όλες τις αντιλήψεις μας γι’ Αυτόν. οι νοητικές μας συλλήψεις είναι είδωλα που πρέπει να συντριβούν. Για να ζήσουμε λοιπόν με πληρότητα, θα πρέπει η πίστη μας συνεχώς να πεθαίνει.»
«Η εντός ημών Βασιλεία», Κάλλιστος Ware (1979) εκδ. Ακρίτας 1994
quote:
Σίγουρα πάντως μπορεί να μεγαλώσει η πίστη και αυτό εξαρτάται από
τη λογική και τις εμπειρίες μας.
Σωστά! Οι περισσότερες πίστεις απλά μεγαλώνουν… κάποιες ωριμάζουν (my name is Bond , James Bond)…
quote:
Ή μπορεί και να γίνει πολύ μικρή, αλλά αυτό δε θα έπρεπε να μας
ανησυχεί
Εγώ πάντως το βρίσκω πολύ ανησυχητικό όταν μικραίνει… μια ανασφάλεια όσο να ‘ναι δεν μπορώ να την αποφύγω. Αλλά είπαμε … η διακύμανσή της ή ακόμη και ο θάνατός της είναι μέσα στο «παιχνίδι» της ωρίμανσης…
«Πρέπει συνεχώς μέσα μας κάτι να πεθαίνει, για να μπορούμε έτσι να περνάμε στο επόμενο στάδιο της ζωής.
… ο θάνατος της πίστης – η απώλεια της βασικής βεβαιότητάς μας (ή της φαινομενικής μας βεβαιότητας) για τον Θεό και το νόημα της ύπαρξης. ..αποτελεί κι αυτή μια εμπειρία ζωής και θανάτου, μέσα από την οποία πρέπει να περάσουμε, αν θέλουμε η πίστις μας να ωριμάσει.» Κάλλιστος Ware ως άνω
quote:
Ας μη βλέπουμε στην πίστη μόνο τα όμορφα πράγματα με τα οποία μπορούμε να ταυτιστούμε.
Εννοείται σοφέ φίλε. Η πίστη προϋποθέτει κάποιο πιστευόμενο και υποψιάζομαι ότι είναι (και) αυτό που κάνει τη διαφορά.
.
.
.
ζζζζZZZZZ
Ampere! Ένα καλωσόρισμα και από εμένα.
Προς εσένα και προς το ενδιαφέρον θέμα σου!
Οι σκέψεις όλων είναι εξαιρετικά περιεκτικές και προς το παρόν
δεν θα προσθέσω, παρά μόνο την χαρά μου γι' αυτές!
Θα επανέλθω με την πρώτη ευκαιρία.
Καλό Φθινόπωρο! (Ήρθε... και φέτος!)
Σάς χαιρετώ
NADA
Να πιστεύεις ή να μην πιστεύεις; Ιδού η απορία.
Λεπόν......
Η ουσία της πίστης είναι κάτι το οποίο βρίσκεται πέρα από το αντικειμενικά γνωστό. Μπορεί να είναι κάτι που να υπάρχει ή να μην υπάρχει πλην όμως εγώ αδυνατώ να το κατανοήσω με τις συμβατικές μεθόδους διανοητικής επεξεργασίας που διαθέτω. (μα γιατί ο γέλωτας παρακαλώ; όχι, όχι δεν είμαι ρομπότ. Άνθρωπος είμαι.Και συνεχίζω.)
Να λοιπόν που έρχεται η διαδικασία της πίστης και με κάνει να πιστεύω ότι πιστεύω. Ως νοήμων ύπαρξη (αυτό κάποιοι το αμφισβητούν σε σχέση με μένα εγώ όμως το "πιστεύω" ακράδαντα) συνειδητοποιώ όμως κάποια στιγμή και τα παρακάτω:
Υπάρχουν τόσες μορφές πίστης όσοι και άνθρωποι πάνω στη γη. Αυτές οι μορφές πίστης δημιουργούν διάφορες υποκειμενικές αλήθειες και συνθέτουν την ατομική ηθική του καθενός. Η μάζα των ανθρώπων από τα πανάρχαια χρόνια μέχρι σήμερα έχει συμβάλει στην δημιουργία γενικών αντιλήψεων που ίσως απέχουν πολύ –ίσως όμως και όχι (είναι κι'αυτό πολλές φορές θέμα πίστης)-από την αλήθεια.
Το άλλο ενδιαφέρον που παρατηρώ είναι ότι αυτές οι γενικές αντιλήψεις μας έρχονται πακέτο από την γεννηση μας και έτσι ο καθένας μας τις κουβαλάει μαζί του για καιρό. Πιστεύουμε χωρίς πρωτοτυπία και αυτό μας φέρνει κοντά σε άλλους που έχουν τις ίδιες ή ανάλογες πίστεις. Έτσι κι εμείς νοιώθουμε πιο ισχυροί και πιο
ασφαλείς και αυτό είναι βασικό για να διαφυλάξει την σωματική μα και προπάντων την πνευματική μας ακεραιότητα.
Ο τροχός συνεχίζει να γυρίζει......και όλα ωραία και ανθηρά.
Εκτός κι αν ένας αποφασίσει να σταματήσει να "πιστεύει" και να αρχίσει να "διαπιστώνει."
Θυμάται λοιπόν εκείνη την ιστορία που έλεγε ο παππούς Πλάτωνας για την σπηλιά (όχι του Νταβέλη, την άλλη την διανοητική σπηλιά). Βρε μπας και ο αρχαίος ημών ήξερε κάτι παραπάνω;
Βγαίνει λοιπόν από την σπηλιά των σκιών και τυφλώνεται από το φως της πραγματικότητας. Όταν τα μάτια συνηθίζουν, τα πάντα είναι απτά και αποκτούν διαφορετικό νόημα. Ρε τι ωραία που είναι εδω πάνω, λέει, και μ'αρέσει και η ζεστασιά του ήλιου, πολυ καλύτερα όμως από την σπηλιά. Αλλά δεν βλέπω και κανένα άλλο εδώ γύρω, τι στο καλό, μόνος μου είμαι;
Να βγείς έξω από την σπηλιά, να ξυπνήσεις από το όνειρο, να σπάσεις τα δεσμά που σε δένουν στις οφθαλμαπάτες.......
Και τι σχέση έχουν αυτά με την πίστη;
Αυτός λοιπόν που πήδηξε έξω, άνθρωπος ή ημίθεος δεν έχω καταλάβει ακόμα την φύση του, έχει αντικαταστήσει στο λεξιλόγιο του τις λέξεις "πιστεύω" και "πίστη" με τις λέξεις "διαπιστώνω" και "εμπειρία".
Και εγώ που τα γράφω τούτα πως τα ξέρω; Έχω βγει από την σπηλιά μου; Αν μαντέψατε ναι κάνετε λάθος (και σιγά μην περιμένατε εμένα να σας το πώ.)
Άρα πως γνωρίζω ότι υπάρχει μια τέτοια κατάσταση που ο άνθρωπος ελεύθερος και ανεπηρέαστος γεύεται την πραγματικότητα, την ίδια την ζωή αν θέλετε, όπως πραγματικά είναι, χωρίς πίστεις γεμάτη από χειροπιαστές αλήθειες;
Να σας πω την αλήθεια ρε παιδιά δεν το γνωρίζω.
Απλά το ΠΙΣΤΕΥΩ
Infinitum Finitum Producit
Υπάρχει η πίστη που είναι συνώνυμο των πεποιθήσεων, η οποία είναι αποτέλεσμα της λογικής επεξεργασίας δεδομένων στο πλαίσιο μιας δυναμικής αλληλεπίδρασης με την ίδια (κάτι με κότα και αυγό μου θυμίζει αυτό, αλλά πράγματι ισχύει).
Υπάρχει η πίστη που είναι συνώνυμο της υπέρβασης και αψήφισης της λογικής (όπως όταν κινεί όρη και άλλα βαριά αντικείμενα), η οποία μάλλον βασίζεται ή επιδρά στο συναίσθημα.
Και στις δύο περιπτώσεις είναι δύναμη. Δύναμη που χρησιμοποιείται στον προσανατολισμό και τη γενικότερη κατεύθυνση του ατόμου (προσδιορίζει τη "φορά της ψυχής" του και άλλα πρακτικά πράγματα δηλαδή).
Καταλαβαίνω σωστά μέχρι εδώ βρε παιδιά;
Αγαπητέ μου Ampere, θέλεις να πεις ότι η εφαρμοσμένη ψυχολογία ΔΕΝ είναι KAI θέμα μεταφυσικής;
Wendigo γιατί θα πρέπει να έχει θετική ή αρνητική χροιά ένας ορισμός της πίστης; Δεν υπάρχει "καλή" και "κακή" πίστη; Ή ακόμη πίστη στο καλό ή στο κακό; Εδώ υπάρχει πίστη στο τίποτα. Εσύ ο ίδιος/η ίδια λες: "Ας μη βλέπουμε στην πίστη μόνο τα όμορφα πράγματα με τα οποία μπορούμε να ταυτιστούμε".
Λίλιθ, εγώ πάλι νομίζω ότι όποιος "δεν πιστεύει" ουσιαστικά πιστεύει ότι δεν πιστεύει. Κατά πως είπε και ο Ampere "Το «δεν πιστεύω …» κατά κανόνα σημαίνει «πιστεύω ότι δεν»".
Γειά σου NADA. Το καλό με τις εποχές είναι ακριβώς ότι επαναλαμβάνονται. Εμένα το φθινόπωρο είναι η αγαπημένη μου.
Α. Kircher ακόμα και η λέξη διαπίστωση έχει στη ρίζα της τη λέξη πίστη. Λες δηλαδή ότι η διαδικασία είναι διαφορετική από το "διαπιστώνω κάτι, το οποίο ενσωματώνεται στη συνέχεια στο σύστημα πίστης μου"; Και αν είναι διαφορετική, τι την κάνεις τη διαπίστωση; Τη θέτεις εν διαρκή αμφιβόλω; Εφαρμόζεις διαρκώς τη διαλεκτική του Ware που ανέφερε ο Ampere παραπάνω; Πρακτικά δεν γίνεται. Γιατί θα ζήσεις μια ζωή στην οποία δεν θα είσαι τίποτε περισσότερο από έρμαιο των αμφιβολιών σου. Όσο κι αν από το άπειρο παράγεται το πεπερασμένο, φίλε μου, in the end of the day είμαστε λίγο και από τα δύο.
***** Στον κόσμο του πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή *****